letters
letters
rijgen klanken
klinkend klokkenspel
kronkelende kleurpalet
met lach
en traan
emotie
vloeiende weerspiegeling
in woelige waterspiegel
diepste zieleroersel
aan oppervlakte
als een druppel openspat
kringen
in vage eindigheid
tastend
in ongrijpbaar diep
berust ik
en boetseer
mijn
woord
in taal
s' agapo
S'agapo
den mporw tipot' allo na pw
pio baqu
pio aplo
pio megalo
in mijn dorp
Kasteel Ooidonk
de parel
van de
Leiestreek
aan de Leie
Ochtendwandeling
genieten
van geuren
kleuren
snuiven, luisteren en horen
het ruisende koren
het ritselende riet
her en der
vogels
zwevend langs wiegende bomen
wieken
in oneindige rondedans
vastgeklampt
aan vruchtbare bodem
waarop mijn tred
behoedzaam
stil en als herboren
een nieuwe dag
voelt gloren
schurend scharniertje
Deze foto aanklikken,dan kan je het gedichtje lezen!
ik ben wie ik ben
Ik ben wie ik ben
leef met allen
die ik ken
in harmonie
met eender wie begrijpt
hoe ik me voel
wat ik bedoel
met leven
beleven
met houden van
ik ben wie ik ben
een mens met een hart
gehard
door pijn
verdriet
dat niemand ziet
het niet begrepen zijn
alleen
in een woestijn
te praten
tegen muren aan
kan dat zo verder gaan
ik ben wie ik ben
een mens
net als jij
kom naar me toe
ga niet opzij
reik me je hand
ik ben van vlees en bloed
wat begrip
wat aanvaarding
doet
o zo goed
jeugdsentiment
een kamer
voor mij
alleen
er moest
studeren
er moest
stilte
er moest
slapen
een kamer
voor mij
alleen
maar
er was
ook
de chambrette
dat kamertje
aan zee
alleen
doch
verbonden
met velen
vreugde
leed
delen
leven
genieten
met
volle
teugen
onbevangen
jeugd
herinnering
doet
deugd
mijmerend
mijmerend
in de branding
verdwijnt de dag
in bruisend schuim
terwijl de zon
haar laatste stralen
fonkelend
in dovend avondrood
te slapen legt
op deinend watervlak
zacht wiegend lied
ebt langzaam weg
in zwoele
zomernacht
waarin ik
in gedachten
verzonken
dageraad
voel
lonken
Prutske
mijn hondje
het schudt met zijn kontje
het kwispelt met zijn staartje
het likt gestaag
waar ik ga of sta
'k zou er door het vuur voor gaan
het heeft donkere ogen
ze kijken me vragend aan
wil het wandelen
heeft het honger
of dorst
zijn taaltje begrijp ik
't is door hem dat ik opkik
hij doet het huis leven
hij wil mij de warmte geven
wanneer het vriest in mijn hart
van 's morgens tot 's avonds
dribbelt hij onverstoorbaar door
loopt me achterna
of pal voor de voeten
hij is steeds in zicht
zijn kijkers constant op mij gericht
plots werd het anders
zijn taaltje verstomde
net of ie gromde
hij verschool zich
wou niet dat ik zag
hoe ziek hij was
die droevige tijd ging voorbij
alertheid blijft
ik verlies hem niet uit het oog
mijn vriendje
hij wordt in de watten gelegd
over hem raak ik niet uitverteld
nu ligt hij hier naast me op een stoel
dat geeft me een warm en veilig gevoel
een aaike
een lief woordje
een grollend geluidje als dank
en straks
liggen we samen
heerlijk te dollen
op de bank