Knalrood

Wanneer paarden het recht hebben om te hinniken, dan hebben mensen het recht om te zwijgen.

Het eten dat ik zonet klaarmaakte smaakt me niet, ik denk teveel aan vroeger. Vroeger was het druk in huis, nu zit ik alleen aan deze tafel. Zou ik een glas drinken, wijn misschien, zou ik wit of rood een biertje of iets klein's, een oude klare misschien? Ik besluit om water te nemen, gewoon water uit de kraan lijkt me het beste. Verdommene, daar rinkelt die vervelende telefoon weer, voor de tiende maal reeds zo denk ik geergerd, doe ik het of doe ik het niet, de telefoon opnemen bedoel ik. Nog even twijfel ik, maar ik neem niet op zo besluit ik beslist en  dapper, neen ik neem niet op.

Dit is classical fm kreunt m'n webradio. Een massa pianisimo muzieknoten dartelen zweterig omlaag, dan weer pijlsnel naar  omhoog, op en neer dus tutteren en schallen muzieknoten uit mijn webradio. Mooi, heel mooi moet ik zeggen, maar ik heb mijn dagje niet, want het maakt me triest, helemaal triestesse voel ik me. M'n  krakende vingernootjes ( of zijn het mootjes) trachten alles wat ik neerkreun leesbaar te schikken op m'n beeldscherm, m'n vingers van leeftijd gaan van letters naar woorden en zinnen, zinnen die ik hardhandig dump op m'n pc scherm .

Sinds deze morgend schrijf ik weer in m'n dagboek, lekker ouderwets met  pen en inkt uit overgrootvaders inktpot. Bladzijden vol met roerselen, bezaaid met inktvlekken en ezelsoren, niet netjes om aan te zien maar toch iets hebben.  Ik hou van deze rampige en vlekkerige slordigheid .

Ik heb gelachen liefste, heel erg en uitbundig met je gelachen. Gelachen met je pseudobelangrijkheid en, met de onzin die je uitkraamde. Jouw druktemakerij betekent niets liefste helemaal niets en je dreigementen halen helemaal niets uit. Ik vergeef het je met gulheid, want  je kan alleen maar zijn zoals je bent.