Bericht aan omwonenden

Bij een mistroostige morgen, schijnt alleen het grijs. Ongevraagd, maar godsmoedig schijnt het grijs,altijd grijzer dan voorheen. Een afstandse morgend morgend dus nooit naar behoren, terwijl een droge ontbijtboterham steeds moeilijker knaagt, terwijl de koffie niet naar behoren slurpt. Dit heb je steeds met mistroostige morgenden.

M'in tuin ligt er tegenwoordig zanderig bij. Bijwijlen lijkt het of ik te midden een woestijn  leef, geen grassprietje doet nog moeite om groen te wezen.. Resultaat van de voorbije perioden van droogte, ik weet het want ik ben niet dom, maar toch maak ik me zorgen. Ik heb gisteren opdracht gegeven aan een gele bladzijden tuinman om het zootje om te spitten en nieuw gras in te zaaien, maar oh tjonge tjonge wat een kluns, dit word niets helemaal niets of toch bijna zeker en vast niet veel.

Ik zou graag naar Peru of naar ergens anders ver weg. Ik zou de wereld willen verkennen, op zoek gaan naar het onzichtbare. Ik zou dit en dat willen of zus en zo willen, maar ik kan en, ik mag niet. Goed dat er dromen bestaan...

Er klinkt piano uit de luidsprekers, aarzelend klinkt ze deze piano, voorzichtig ontroerend bereikt ze mijn gemoed. In gedachten toets ik diezelfde toetsen, ik speel zelf piano, aarzelend  bespeel ik de toetsen, met angst speel ik, om de extase niet te verbreken.

Het digitaal wandklokje dat m'n huis ontsiert tikt seconde na seconde de wijzerschaal rond. Tik tik tikt het lelijke klokje terwijl mijn oude staanklok er levensloos bij staat. Sinds mensenheugenis draag ik geen polshorloge, die ligt in een schuif waar ik nooit kom, netjes opgeborgen ligt mijn gouden polshorloge daar, tesamen met een pakje oude brieven die ik ooit ontving maar nooit meer lees.

Gisteren was ik in Amerika, op dit moment  verblijf ik in Engeland en, deze namiddag maak ik een korte trip naar de democratische republiek van Congo. Zomaar in een wip van faldera falderie hopsakee. Waar mijn I.P ligt daar ben ik.

Ik wou vandaag iets doordringend op het scherm. Ik wou een grandiose uiteenzetting die donderend de dag zou wakker schudden. Maar, de regen beukt ongevraagd tegen het zolderraam en dit beuken leid me af van wat ik in woorden wilde brengen. Ik kijk verrast wanneer het plots ophoud met regenen en het laatste hemelswater even rimpels achterlaat op het zolderraam.

Het gaat goed, het gaat niet goed, als een octopus reiken m'n tentakels naar alles wat in mijn buurt komt, maar berijken kan ik niet. Niet dat ik levens bedrijgend ziek zou zijn, niet dat m'n geest het niet meer zou doen integendeel (ik ben niet gek), maar alles wat ik momenteel geestdriftig onderneem gaat verkeerd,verkeerd en nog eens (driemaal is scheepsrecht) verkeerd. Het gaat dus niet goed met mij.

Traag zit ik hier te wezen, traag in gedachten en, traag van begrip.Ik zend je dit bericht vanuit Durbuy per sateliet, vanuit het verre ardennen, vanop een terrasje waarop ik zit te nietsnutten en na te denken. Het gaat dus traag heel erg traag vandaag zoals ik reeds zei. Snel heel snel noodgewongen sluit ik dit bericht,vantussen een weelderige ardeens groen, vanuit mijn hemelsblauwrustpunt.

Ik ben een roestig scheepswrak. Ooit was ik een fiere onderzeeer dat  zeven zeeen bevoer, nu slechts een roestbui dat verder ontbind op dit strand, rust roest......roest rust.

Zij, van hier rechtover zijn op reis. Naar Amerika hoorde ik zeggen door mijn rechternaast buurman tegen zijn rechtsnaast buurvrouw. Een rondreis van wekenlang moet het worden, helemaal Amerika en een stukje Mexico en, vooral een (bewaard) toeristisch deel van het  vroegere wilde westen, bisson inbegrepen. Het is dus stil in mijn anders zo rumoerige straat, want die van rechtover zijn geen doetjes met hun daverende feestjes tot in de vroege uurtje. Ik weet niet precies wanneer ze terugkomen en of ze terugkomen,  want met vliegtuigen weet je maar nooit.

Vier zilvergrijze auto's staan achter elkaar voor mijn huis geparkeerd. Vier maal stank op wielen en ze zijn alle vier van mij. Geen luxe paarden zijn het, niet Mercedes dus, niet Alfa romeo, niet BMW maar alle vier uitmuntende en betrouwbare Nissan's want een auto moet rijden wanneer ik het wil.

I


Ik pijnig mezelf, ik zoek naar een verklaring of ik sla er naar zoals ik met een mepper vliegen te lijf ga. Ik zoek in boeken maar, vind geen zinnige verklaring, wat moet een mens met een naam als Braakhekke vraag ik me af. Welke oorsprong zou deze naam hebben, braaksel, braakliggend land, of gewoon nietszeggend, ikzelf zou het niet weten. Maar, ik blijf me mezelf pijnigen, ik blijf koortsachtig zoeken in woordenboeken en in hoeken of, ik blijf (bij gebrek aan iets beters) er naar slaan, zoals ik met een mepper naar vliegen sla.

Een paard heeft een paardenkop, das normaal zei ze. En een staart en manen en twee oren en ogen en een mond vol paardentanden en iets dat het verschil maakt tussen een hengst en een merrie.... zei ze.