PRIETPRAAT

Wat een scheidingsmuur allemaal niet teweeg brengt. Discusies over de muur van de buur,inclusief boze mails,verbaal geweld en,vooral een bom boze blikken in mijn richting. Palaverij over het al of niet in bezit genomen te hebben (juridische term) van "zijn" muur. Anfin een te complexe materie om het probleem op één twéé drie hier uit de doeken te doen.Conclusie, beter een verre dan een dichte buur.

Ik droomde dat ik boer was, ik droomde dat ik wel twintig koeien had en zeventig varkens en wat kippen en één haan. Ik droomde over m'n weiden en akkers en over wortellen en suikerbiet, dat koeien moeten gemolken en dat mest moet omgeploegd. Als in een in tuin van eden leefde ik, een tuin vol met spruiten en radzijnen en spinazie met rode kool en en en.... Maar toen, toen kraaide de haan van de buur achter me tot drie maal toe en ik werd wakker en ontwaakte in mijn eigenste stulpje waarin ik woon, stulpje waarin ik droom, waarin ik mijn illusie's koester.

Er lopen beeldige kwieten op deze aardplaneet rond. Neem nu de man die wat verder in de straat woont, neen zijn naam ken ik niet, hij is een mompelaar die meestal onverstaanbare taal uitrochelt. Alleen, wanneer hij half zingend ietsiekwatsiebiemboembam voorbij m'n huis sukkelt versta ik wat hij zegt. Ok ik geef toe (vergeef me) dat ik een lachbui dan telkens amper kan onderdrukken, maar ik, ik er kan er niets aandoen, echt waar, ik kan er niets aan doen.

Dag Esmeralda, dag liefelijke schoonheid, dag onvergankelijke onvergetelijkheid, gedag aan hij die je crieerde.

Het arme hoofd, m'n pijnlijke leden, mijn hele hebben, mijn hele zijn heeft het niet makkelijk op dit moment. Wanneer ik door mijn zolderraam tuur, zie ik wervelende vogels hun restjes  zomercapriolen in de lucht uitvoeren op het ritme van een pianorecitalletje dat uit mijn pc luidsprekers kraakt.Ik heb nog zoveel te doen denk ik tussendoor, ik moet nog een laatste maal verf opschuren van de deur die ik gisteren vierf, nog een laatste schuureschuur, nog een laatste lik wit...

Het  bouwbedrijf vraagt ons wat volgt mede te delen:

Op DONDERDAG 24 september 2009 , VRIJDAG 25 september 2009 en MAANDAG 28 september 2009 zal de montage van een woning plaatshebben op de kavel met lotnummer 3.  Hierdoor zal  voor langere of kortere perioden de bereikbaarheid van het WOONERF hinder ondervinden. Gelieve met dit gebeuren rekening te houden.

Met groet

Bij een mistroostige morgen, schijnt alleen het grijs. Ongevraagd, maar godsmoedig schijnt het grijs,altijd grijzer dan voorheen. Een afstandse morgend morgend dus nooit naar behoren, terwijl een droge ontbijtboterham steeds moeilijker knaagt, terwijl de koffie niet naar behoren slurpt. Dit heb je steeds met mistroostige morgenden.

M'in tuin ligt er tegenwoordig zanderig bij. Bijwijlen lijkt het of ik te midden een woestijn  leef, geen grassprietje doet nog moeite om groen te wezen.. Resultaat van de voorbije perioden van droogte, ik weet het want ik ben niet dom, maar toch maak ik me zorgen. Ik heb gisteren opdracht gegeven aan een gele bladzijden tuinman om het zootje om te spitten en nieuw gras in te zaaien, maar oh tjonge tjonge wat een kluns, dit word niets helemaal niets of toch bijna zeker en vast niet veel.

Ik zou graag naar Peru of naar ergens anders ver weg. Ik zou de wereld willen verkennen, op zoek gaan naar het onzichtbare. Ik zou dit en dat willen of zus en zo willen, maar ik kan en, ik mag niet. Goed dat er dromen bestaan...

Er klinkt piano uit de luidsprekers, aarzelend klinkt ze deze piano, voorzichtig ontroerend bereikt ze mijn gemoed. In gedachten toets ik diezelfde toetsen, ik speel zelf piano, aarzelend  bespeel ik de toetsen, met angst speel ik, om de extase niet te verbreken.