Archief

M'in tuin ligt er tegenwoordig zanderig bij. Bijwijlen lijkt het of ik te midden een woestijn  leef, geen grassprietje doet nog moeite om groen te wezen.. Resultaat van de voorbije perioden van droogte, ik weet het want ik ben niet dom, maar toch maak ik me zorgen. Ik heb gisteren opdracht gegeven aan een gele bladzijden tuinman om het zootje om te spitten en nieuw gras in te zaaien, maar oh tjonge tjonge wat een kluns, dit word niets helemaal niets of toch bijna zeker en vast niet veel.

Ik zou graag naar Peru of naar ergens anders ver weg. Ik zou de wereld willen verkennen, op zoek gaan naar het onzichtbare. Ik zou dit en dat willen of zus en zo willen, maar ik kan en, ik mag niet. Goed dat er dromen bestaan...

Er klinkt piano uit de luidsprekers, aarzelend klinkt ze deze piano, voorzichtig ontroerend bereikt ze mijn gemoed. In gedachten toets ik diezelfde toetsen, ik speel zelf piano, aarzelend  bespeel ik de toetsen, met angst speel ik, om de extase niet te verbreken.

Het digitaal wandklokje dat m'n huis ontsiert tikt seconde na seconde de wijzerschaal rond. Tik tik tikt het lelijke klokje terwijl mijn oude staanklok er levensloos bij staat. Sinds mensenheugenis draag ik geen polshorloge, die ligt in een schuif waar ik nooit kom, netjes opgeborgen ligt mijn gouden polshorloge daar, tesamen met een pakje oude brieven die ik ooit ontving maar nooit meer lees.

Gisteren was ik in Amerika, op dit moment  verblijf ik in Engeland en, deze namiddag maak ik een korte trip naar de democratische republiek van Congo. Zomaar in een wip van faldera falderie hopsakee. Waar mijn I.P ligt daar ben ik.

Ik wou vandaag iets doordringend op het scherm. Ik wou een grandiose uiteenzetting die donderend de dag zou wakker schudden. Maar, de regen beukt ongevraagd tegen het zolderraam en dit beuken leid me af van wat ik in woorden wilde brengen. Ik kijk verrast wanneer het plots ophoud met regenen en het laatste hemelswater even rimpels achterlaat op het zolderraam.