vrijdag

Vandaag geen poetsdag, dat is voor morgen. Maar het waren heel vermoeiende uurtjes, zelfs door niks te doen. Met de tram naar de oogarts omdat ik niet 'zeker' van mijn oog was of ik alles zou zien wat er op de baan gebeurde. Vooral omdat ik om de paar uur moet indruppelen en dat is niet plezant. Vandaag was het marktdag in Middelkerke en Oostende en al meer volk dan anders dat zich wil verplaatsen met het openbaar vervoer, om geen problemen te hebben bij het zoeken van een parking maar ook omdat de tram heel wat goedkoper is dan een stalling voor de auto. Volwassen mensen die op stap gaan en al zeker in het vooruitzicht om wat te kopen  en een koffie met pannekoek te kunnen nuttigen, geven in de tram normaliter een aangenaam geroezemoes. Dit keer was dat een misrekening van mijn kant, want de wagons zaten vol uitgelaten jongeren die op zeeklassen waren in Nieuwpoort en een uitje deden naar Oostende. Een groep Franstaligen van 30 en een troep Nederlandstaligen van 25, die lawaai en plezier maakten voor een heel peloton. Ik had eigenlijk een beetje compassie met de begeleiders, die iedereen in het oog moesten houden, de uitgelaten bende wat kalmeren en zorgen dat iedereen op tijd uitstapte zonder iemand te vergeten of een jas of rugzak te laten liggen. Hezelfde scenario op mijn terugweg. Mijn oren tuiten nog van het geschreeuw, geroep en gejoel. De kinderen konden het eigenlijk niet beter treffen om een weekje aan zee te hebben met de school. Het weer is prima, vol zonneschijn en uitleven op het strand is voor jong en oud, aangenaam. En mijn oog? Wel dat is goed geëvolueerd en de lens ter bescherming van de echte is verwijderd. Ik zie weer helder tenminste door het oog dat al gerepareerd is. Maar ik zie ook dat ik mijn vensters moet kuisen, want die zijn niet meer zo proper en geven gen helder en klaar beeld meer. Dat is ook voor morgen. Nu wacht ik nog op de nieuwe proximus decoder, die ze me gaan toesturen. Er was niets mis mee, maar blijkbaar is hij te oud geworden en aan vervanging toe. Tot morgen

Met de schelp op mijn oog heb ik toch heel goed geslapen. Voor de rest van de dag, het is een pyjamadag, zal ik wel met een zonnebril op mijn neus doorbrengen. Het is mooi blauw weer, maar voorzichtigheid is geboden om geen vuiltje in mijn oog te krijgen. En als ik dan seffens buiten ga zitten, zal het met mijn strohoedje op mijn hoofdje zijn. Mijn parasol heb ik nog niet buiten gehaald, dat is voor een van de volgende weken. Nu zou het toch geen zin hebben, want door de wind (4 à 5 Bft) zou hij wel omver kunnen waaien. Tenandere, deze namiddag is er koers en daar zal ik toch een stukske willen van zien. En over koers gesproken: men gaat ervoor ijveren bij de UNESCO om de kermiskoersen met hun coureurs, pensen, friet en bier, als immatrieel erfgoed, te doen erkennen. Een zéér goed idee, want die koersen rond de kerktoren brengen alle mensen van het dorp bijeen en ook de mensen van nabijgelegen gemeentes en gewoonweg alle liefhebbers van koersen. Tegenwoordig zal men er nog een andere wedstrijd aan koppelen: rollatorkoers !!!. Een speciaal parcours zal er uitgetekend worden om de mensen die een ijzeren steun nodig hebben om vooruit te komen, ook eens terug met vuur over de straatstenen en kasseien te doen bewegen, hotsen en botsen. Natuurlijk met de nodige EHBO-werkers aan de zijkant.

Voor de rest is er niks veranderd. Altijd dezelfde mensen die het goede, middelmatige en slechte nieuws brengen of veroorzaken. Ook bij onze regering is het armoe troef. Bij gebrek aan liquiditeiten, proberen ze ons weer contant geld uit onze portemonnee te slaan, om zonder ons te doen 'panikeren' weliswaar, een noodpakket in huis te laten halen. Zelf samenstellen is niet voldoende, het moet weer aangekocht worden bij officiële verdelers zoals het Rode Kruis. Daarin heeft men dan de keuze voor een 'basic' of een 'uitgebreid' voor een gezin. De prijzen variëren enorm, afhankelijk van waar men de aanschaf doet en wat men erbij wil hebben en de kwaliteit (50-1000€). Ik bedank in ieder geval voor een 'conserve in bokaal van witte bonen in tomatensaus', want dat krijg ik onder geen enkele omstandigheid doorgeslikt. Het enige dat ik niet in huis heb is een noodradio en een dynamo voor de gsm op te laden ( ik heb geen fiets meer). De rest kan ik hier allemaal in mijn huis vinden en dat zal ik eens allemaal bijeensprokkelen en in een rugzak steken. Vooral ook voor de hond is een noodvoorziening belangrijk, die heeft niks aan de Be-Alert roep van de overheid of aan een doos sperziebonen. Daar moet ik ten allen tijde zelf voor zorgen. Tot morgen

De eerste ingreep aan mijn ogen is gedaan. Al bij al viel dat mee. Dat deed geen pijn maar was enorm vermoeiend. Gefixeerd op een zetel werd er duchtig aan mijn oog gewerkt tot er een nieuwe lens gestoken was. De techniek staat tegenwoordig voor niks nog stil. Eenmaal thuis waar mijn trouwe viervoeter op me wachtte, ben ik stanta pede in de zetel in slaap gevallen. Dat onder het toezind oog van de hond want die vond mijn gezicht toch wat veranderd met die plastieken schelp erop. Ik had een goede chauffeuse die me ophaalde en voor mijn poort gezond en wel afzette. Gelukkig dat die dienst van Mobiele Vrijwilligers van de CM bestaat want het zou niet plezant geweest zijn om met de tram terug te keren naar mijn dorp. Zo, dat zit er weeral op voor mijn rechteroog.  Maar vandaag is er nog een uitje: met de hond naar de kapper !!!. Ik zal mijn vertier maar zoeken door in de omgeving te blijven vertoeven. Ik ga niet over en weer gaan, ook geen boodschappen doen (mag niet heffen en bukken vermijden), ik zal ergens een rustig plekje opzoeken ofwel een croqueske gaan eten in een van de vele brasseries op den dijk. En bij mijn neef is een gewone ziekenkamer nog niet aan de orde, maar alles gaat de goede kant uit zowel qua ademhaling als beweging.Tot morgen

Nog vlug een berichtje schrijven vooraleer ik met een schelp over mijn oog zal zitten vandaag. Straks naar de oogkliniek om van één oog het catarct te verwijderen, binnen 14 dagen het andere. Met de tram tot aan de deur van de oogarts, met de mobiele vrijwilligers terug naar mijn eigen stek en hond, na de ingreep. Dat is de bezigheid vandaag en dat zal al meer dan genoeg zijn. Over he koersweekend kan ik kort zijn. Zoals verwacht won Remco de Nederlandse klassieker en het enig goede, in mijn ogen van deze overwinning, is dat de renner met zijn 'Oumi' paradeerd. Haar gemeenschap heeft op deze manier, deze Vlaamse sport ook leren kennen en kijken nu niet alleen meer naar voetbal of boksen. Maar of deze gemeenschap ook effectief zal overgaan om een fietswedstrijd aan te gaan, valt natuurlijk afte wachten. In ieder geval, ze komen toch supporteren voor de atleten op hun ijzeren rossen. Tot morgen

Een zon, lekkere rozijnenboterhammekes, een straffe koffie, meer moet dat niet zijn om een frisse  zondagmorgen te beginnen. En dan kom ik buiten en zie ik duizenden bloemblaadjes van de bloesem van mijn japanse kerselaar in het rond vliegen. Alles krijgt een licht roze uitzicht in plaats van groen, wat natuurlijk ook niet lelijk om te bekijken is. Mooie liedjes duren niet lang, zegt men. Op de radio is dat hooguit 3', een mooi boeket houdt het toch een 10 tal dagen vol. Maar volgend jaar komt dat weer en daar kijk ik dan ook weeral naar uit. Zo heb ik altijd een reden om te blijven leven: de wonderen van de natuur aanschouwen. Andere bloeiers gaan nu in de plaats komen en in mijn tuin zijn dat azalea's. Dan weer de eenjarigen zoals de geraniums, vlijtig liesjes, petunia's enz. en de vaste planten zoals gaura's. Op deze zondagmorgen is er weinig nieuws te melden, alleen heeft de Paus er genoeg van dat Trump hem wil uitdagen tot een polemiek die niks van doen heeft met het leiderschap van Leo XIV. Stel je voor dat hij de functie van geestelijk leiderschap ook nog zou claimen en zou willen  tronen in de Sint Pietersbasiliek in Vaticaanstad!!!. Maar die stadsstaat is wellicht te klein voor de USA-president. Hij heeft nu wat betere vooruitzichten, want tot juni mag hij zich weer bezighouden met zijn gigantsiche Versailleszaal waarvoor hij toch al een puinhoop gemaakt had voor de East Wing van het Witte Huis.

Vandaag staat er nog een belangrijke klassieker op het programma: de Amstel Goldrace. Gaat er terug een Belg winnen? Ik hoop het, maar daarom hoeft het Remco niet te zijn. Een outsider die wint is ook altijd plezant om mee te maken. Natuurlijk is Remcoeen groot talent in de wielrennerij maar zijn houding en taal stoten me soms tegen de borst en daarom kan ik niet echt een supporster zijn van deze man. Tussen de bedrijven door zal ik verder lezen in mijn Karin Slaughter, waarvan ik de titel van het boek vergeten ben. Dat zal ik wel terugvinden als ik het gelzen heb op mijn e-reader. Tot morgen

Na een verkwikkende en goede nachtrust, een goede cafeïne injectie, ben ik weer ready om een grijze en regenachtige lucht te trotseren. Op deze onaangename dag probeerden ook weer een 200-tal migranten in gammele bootjes en zonder reddingsvesten de koude Noordzee vanuit Knokke, Middelkerke, Nieuwpoort, Oostduinkerke te trotseren richting Pas de Calais en dan westwaarts naar Engeland. De tactiek van de mensensmokkelaars is veranderd door met zoveel mogelijk rubberen bootjes de politiepatrouilles te omzeilen met het motto: ze kunnen er maar enen volgen. De federale politie komt de plaatselijke politie bijstaan om de migrantenstroom onder controle te houden en de boetes vanuit Engeland te ontwijken. Per immigrant die de overtocht kan maken en op de heilige grond van Groot-Brittanië zijn voet kan zetten, staat er een fors geldbedrag dat kan oplopen tot 10.000£ per migrant. De vluchtelingen blijven toestromen zolang er dictaturen zijn, bevolkingsgroepen die een genocide kennen, armoede en hongersnood in delen van Afrika, en zoveel meer onheil dat vele mensen moeten dulden om te overleven. Zovele families die al hun hebben en houden verkopen om met dat geld een vlucht of een overtocht te kunnen financieren naar het 'in hun ogen' Eldorado, om een verder menselijk bestaan uit te bouwen. Het erge in gans die zoektocht naar paradijs, dat niet bestaat, is, dat de mensensmokkelaars telkens de dans ontspringen en niet zomaar van hun lucratieve bedrijvigheid willen afzien. We hebben medelijden met de vluchtelingen en veroordelen sterk de smokkelaars, maar het blijven echt wel holle woorden. Want daar tegenover staat dan, dat we hier in luxe kunnen leven en dat ook willen beschermen. Dat besef je pas goed als je een grootwarenhuis binnenloopt en de rayons met lekkernijen, zoetigheden en levensmiddelen passeert. Ik heb gisteren ook weer voor de schappen met koekjes en andere snoepjes gestaan. Ik zegde tegen mezelf: "ik weet dat ik gewicht moet verliezen, maar ik kan niet goed tegen  mijn verlies!!!". Ik heb dan maar één pakje boomstammekes met marsepain omhult, in mijn winkelwagen gelegd en mijn ogen toegedaan als ik de rest passeerde. 

Enfin, ik heb mijnen klap al gehad want de vrienden zijn hier, ik heb ook al een deel van mijn weekendkrant gelezen en als de regen voorbij is getrokken, zal ik me nog wat in de tuin bezighouden. Tot morgen

Een nieuwe werkdag is begonnen, al moeten jullie van dat voorvoegsel niet té veel voorstellen. Werk, is me bezighouden met hetgeen ik op een bepaald moment graag doe. Dat kan gaan van slapen, eten, lezen, buitenwerk, een wandelingske, een klapke of wat opzoekwerk als ik iets wil uitpluizen dat me interesseert en waar ik te weinig van afweet. Heel mijn leven, nu nog, heb ik altijd gedaan wat ik moest doen, zonder er echt 'happy' van te worden. 'Gelukkig' werd ik van zijsprongen te maken bij iets waar ik mee bezig was en dat me triggerde om er meer over te weten. De enige vakken op school die me geen fantasie gaven waren de wiskunde en de wetenschapsvakken en kunnen me trouwens nog niet boeien. Al heb ik wel grote bewondering voor al hetgeen de wiskundigen en wetenschappers ons allemaal al bezorgd hebben. Zo heb ik periodes gekend dat de Tweede Wereldoorlog me dermate fascineerde dat ik alle boeken verslond waarin de actoren van deze periode beschreven werden. Zo lees ik ook heel graag over de bestuurders van ons land, en dan bedoel ik de koning en aanverwanten. Waren vroeger de familiebanden heel belangrijk voor het bestuur van de verschillende Europese landen en onderlinge verhoudingen en vredesprocessen, dan zijn die nu eigenlijk alleen nog van belang voor de roddelblaadjes. Niet meer voor de geschiedenis of bestuur van een land. Over de huidige politieke bestuurders lees ik weinig, noch over hun leven of over hetgeen ze gepresteerd hebben. Ze zorgen zelf wel voor voldoende aandacht in de media, zonder dat ik er nog moet over lezen. Door de verkiezingen om de zoveel jaar, zijn ze té kort in de picture om boeiende lectuur te bezorgen in de geschiedenisboeken. Meestal schrijven ze hun eigen levensverhaal in weinig boeiende boeken die je dan op de kop kan tikken voor peanuts in 'De Slegte'. Al wil ik dikwijls over bepaalde historische figuren alles weten, een mythische keizerin of een charismatishe zanger, dan ben ik niet zo fanatiek of geobsedeerd bezig door figuren of periodes zoals Bart Van Loo, beschreven in die turven van zijn boeken. Maar als je zo door de geschiedenis heen bladert, zie je dat alles zich herhaalt, weliswaar met andere namen en middelen, maar in iedere periode is er wel een narcist of een zot, die zichzelf God en onoverwinnelijk waant en alles en iedereen in de verdoemenis stuurt tot er het nuchtere verstand van de gemeenschap weer komt bovendrijven en het puin moet opruimen.  

Een gezegde van de humanist Desiderius Erasmus (1466?-1536), geldt niet alleen voor mij maar voor ons allemaal: "Het begin van wijsheid is dat je jezelf kent." Tot morgen

Mijn dagtaak aan mijn desk, begint zeer laat vandaag. Na de poetsbeurt in mijn huis, gingen familiezaken voor. Voor de familiale lezers van mijn blog, nog even een update: mijn neef ligt na een maand nog altijd op intensieve zorgen, nog niet geheel bewust maar toch al wat beter. De revalidatie zal echt wel een tijd in beslag nemen en is nog niet echt van start kunnen gaan. Het is echt wel een 'intensieve tijd' voor zijn vrouw, kinderen en ouders. 

De drone kwestie en de antidrone mechanismen die het leger vlug aanschafte, zullen nog zuur opbreken bij onze minister van defentie. Dat is wel typisch aan deze regering, als de ministers een uitleg of verantwoording moeten afleggen voor hun werking, zijn ze stil, hoort men ze niet, zwijgen ze in alle talen en zijn ze afwezig waar ze anders altijd op de eerste rij staan voor de camera's en hunne parler te doen. Voor hun werking en daden geven ze niet graag uitleg. Ze vinden dat ze als bazen geen uitleg hoeven te verschaffen aan hun ondergeschikten omtrent de besteding van de gemeenschapsgelden. Maar heel die drone toestanden wordt op een andere manier ook gebruikt hier aan de kust: om transmigranten op te sporen met de warmtecamera's. Verscholen in het duinengras zijn er hier meer en meer migranten gesignaleerd om, vanuit Belgische kustgemeenten, in te schepen in gamele opblaasbare bootjes richting Franse grens om dan vanop het kortste punt tussen Frankrijk en Engeland, de oversteek te wagen. De mensensmokkelaars kijken niet naar de veiligheid van de opvarenden, maar strijken enkel hun geld op en laten de mensen voor de rest aan hun lot over. De laatste weken hoor ik regelmatig 's nachts de drones ook helikopters overvliegen, die de kustlijn bekijken, afzoeken en dan melden aan de politie indien ze  groepjes mensen vinden. Ze pakken dan die weerloze mensen op om hen en naar een centrum te brengen  en geven hen een retourbiljet richting land van herkomst. Overdag ziet men ook de groepjes gelukzoekers passeren die hier dikwijls achtergelaten worden, nadat ze hier afgezet zijn door Franse automobilisten die dan als de weerlicht weer wegsjezen richting de Côte Opale. Meer heb ik niet te vertellen vandaag. Dus....Tot morgen 

De noen is al ruimschoots voorbij, als ik pen en papier bovenhaal. Want geen blog zonder papier en stylo bij de hand, waar ik dan mijn agendapunten van de dag op noteer. Die kan ik dan eventueel gebruiken in mijn verhaaltje zoals het gezegde van dichter Gerrit Komrij (1944-2012), "een huishoudelijke tip: met alcohol kan je alles bewaren, behalve geheimen." Maar de meeste geheimen die de mensen me vertellen zijn veilig want ik gebruik nooit alcoholische dranken tenzij ze verwerkt zijn in voeding zoals in stoofvlees of tiramisu (vertaling: beur mij op). Dat laatste gerechtje zal bij onze jarige vorst wel op zijn dessertenbuffet staan gezien zijn Italiaans bloed, gekregen van zijn moeder. In ieder geval wens ik onze koning een grandioze dag toe, een stralende gezondheid en een gelukkig leven. Dat wens ik trouwens aan alle jarigen van de dag toe.

Ik heb al veel meer gedaan vandaag dan aan mijn blog beginnen. Ontbeten is er één van, krant lezen met het invullen van mijn spelletjes, de post (mails) nakijken, taaloefeningen op mijn pc, maar bovenal mijn babbels met de buurvrouwen aan mijn poortje, want wind is voor de zeevrouwen geen reden om binnen te blijven. Dat toont dat het goede seizoen weer is aangebroken, we kunnen weer buiten staan kletsen en nieuwtjes uitwisselen. Zo komt het dat deze zeer winderige, maar zachte woensdag (14°C, 4Bft) al voor de helft voorbij is gegaan. Als ik dan buiten wil lezen bij deze zuidelijke wind, is dat het voordeel van een e-reader te hebben. De bladzijden waaien niet om!. 

Vandaag staat er nog maar eens onkruid wieden op het programma. Ik trek dat met wortel en al uit, maar één klein worteldraadje dat vergeten wordt, is voldoende om volgende week terug te kunnen beginnen, want zo rap groeien die ongewenste planten. Enfin, dat is een goede oefening voor de buik-rug-en armspieren want het is bukken en weer rechtkomen en mijn forceballen van mijn armen gebruiken om de wortels van de 'pisbloemen' uit de grond te krijgen. Na al die oefeningen zal het wel tijd zijn om in de zetel te ploffen en naar 'De Ronde van Limburg' te kijken. Tussen al de Vlaamse Velden waar al meerdere keren is doorgereden, is het nu eens tijd om naar het natuurschoon van een andere provincie te kijken terwijl de renners er doorfietsen. Voor degene die graag weten wat er in vorige eeuwen op deze dag gebeurde, het volgende weetje: het eerste Engelse woordenboek, een werk van Samuel Johnson (1709-1784) werd gedrukt en begon met "a" als eerste woord en eindigde met "zootomy" of de anatomie van de dieren. Voilà, weeral wat slimmer vandaag met een al dan niet belangrijke mededeling. Tot morgen

Goeie morgen allemaal. Het is zonnig weer met hier en daar een wolkenpluk aan de blauwe hemel en nog een beetje fris, 9°C. Onze Mr President kan het niet nalaten alles en iedereen te schofferen. Of het nu de Paus is of iemand anders want hij ziet zichzelf als de God, zoals hij zelf zegt "die voor iedereen wil goed doen". Daarom heeft hij zich laten afbeelden  als een heilige. Daar heeft de Paus niets aan te zeggen, want die heeft geen macht en kent niks van politiek als hij zich uitlaat om 'voor vrede te willen instaan'. Voor controverse zorgt ook de Nederlandse koning en zijn minister-president door een 'werkbezoek te brengen aan de meest besproken man ter wereld. Een avondlijk diner in het Witte Huis en een overnachting aldaar voor het koningspaar. De twee first ladies komen goed overeen, ze hadden als jong meisje ook dezelfde ambitie: een rijke man trouwen. Dat is voor beiden aardig gelukt en dat schept een band.

Een nieuwe wind kan er in Hongarije blazen nu dat Orban de verkiezingen verloren heeft. Die zijn schaapjes zullen wel al op het droge zitten en hij kan dus rustig van zijn vervroegd pensioen (hij is 62j) genieten. Misschien kan uiteindelijk het Russisch juk op de Hongaren afgegooid worden en een vrijere gemeenschap worden en meer Europees getint. 

Voor de rest heb ik geen nieuws te melden of te becommentariën. Het zal buitenleven zijn. Verlepte paasbloemen wegnemen zodat de bollen voldoende voedsel kunnen opslaan voor de bloemen van volgend  jaar. En een paar leesuren zitten er ook wel in op mijn bankje in mijn buitenhoekje. Tot morgen

Overdrijf ik als ik zeg dat half België met zijn armen gespreid uit de stoel of de zetel gesprongen is om het zegegebaar van Wout na te doen? Ik denk het niet. Wat een prachtige zondag, wat een prachtige koers, wat een fantastische winnaar! Hij was absoluut dé man om de kasseisteen te krijgen en victorie te roepen. De heroiek spat van het scherm als 2 renners de antieke velodrome opdraaien. Iedereen op het puntje van zijn stoel of rechtstaand om Wout naar de overwinning te roepen. Tadej en Mathieu hebben een schare supporters in België maar de hoeveelheid is niks vergeleken bij het aantal fans van Wout. Dat is een man die gewoonweg ieders hart verovert met zijn woorden, daden en zeker zijn sportieve prestaties. Hij is dit jaar geen wereldkampioen, noch Europees kampioen, noch Belgisch kampioen, maar hij de kampioen in ieders hart van de koersminnende mensen overal ter wereld (met lichte overdrijving). En geloof het of niet mensen, na de koers viel den electriek uit !!!  En dan word ik weer geconfronteerd met de rauwe werkelijkheid: wat doen we nog zonder electriciteit? Ons leven valt gewoon stil zonder meer. We zijn verplicht alles online te doen, maar dan moet er wel energie voorhanden zijn om ons leven online te houden. Voor vandaag is het voldoende want ik moet nog wat telefoontjes doen en de meeste diensten zijn maar bereikbaar tot 12.00. Maar onthoud in ieder geval: vrolijkheid is de helft van de gezondheid. Zeg dat ik het jullie gezegd heb!. Tot morgen

Beloken Pasen. De laatste kans om je Pasen met een schone lei te houden dwz, eerst te biechten gaan om al je zonden van het voorbije jaar te laten kwijtschelden door de priester en je dan reppen naar de Hoogmis van 10u in de parochiekerk en 'ter communie gaan' met een onbevlekt zieltje. Dat zit er voor vandaag niet meer in. Ik moet al naar een parochiekerk gaan zoeken waar ook een priester aanwezig is en deze godsdienstoefening kan nog niet online gebeuren. Dat is dan één van de weinige handelingen waar een computer van geen nut is: godsdienst beleving. Voor de rest, zoals ik gisteren vernam, moet ik mijn oude tv box zelf  door een nieuwe vervangen die me zal worden toegezonden. De vervanging is poepsimpel en wordt uitgelegd via een computersite die ik moet opzoeken. Gelukkig is een pc geen vreemd voorwerp voor mij, maar technisch alles in orde krijgen via een scherm, is echt niet gemakkelijk. Dat heb ik gisteren nog maar eens ervaren bij een installatie van een CM programma. Mijn dochter was hier en zo kreeg ik wat hulp om te tonen hoe ik een handtekening moest placeren op een document dat nodig was om gebruik te maken van de mobiele vrijwilligers die ik binnenkort ga nodig hebben. Nee, ons leven is er niet simpeler op geworden want een deskundige mens aan de telefoon krijgen is bijna onmogelijk, laat staan als je een afspraak wil maken met een 'levende' in een kantoor zoals een bank of de CM. Enfin, niet zagen en klagen maar bidden om kracht, is het levensmotto dat er deze tijd van vooruitgang nodig is om alle mededelingen in de pc te kunnen begrijpen, opvolgen of uitvoeren. Gelukkig heb ik mijn vrienden die héél handig zijn met dit moderne instrument en familie die af en toe over de vloer komt om me te onderrichten en mijn weg doen vinden in het grieks en latijn van de huiscomputer en de mededelingen van de bedrijven waar ik mee te doen krijg. Maar de Paasperiode is bijna voorbij en ik heb vandaag mijn laatste chocoladen paasei verorbert met een boterham. Al die eitjes hebben me deze week reuzegoed gesmaakt en nu is het weer wachten tot Pasen volgend jaar om weer een lading verse eieren uit de lucht te zien vallen. En vandaag wacht ik op mijn kleinzoon die zijn vriendin aan zijn oma komt voorstellen. 

Trump zal een gat in de lucht gesprongen hebben dat er een 'misschien' goedkeuring zit aan te komen voor zijn Versaillesfeestzaal gekoppeld aan 'zijn' Witte Huis'. Hij zal eerst nog eens naar de 'echte' spiegelzaal in Versailles gaan kijken want Macron voorziet een diner, aan hem en met alle belangrijken der aarde in die zaal te offreren. 

Zo, er is nog een belangrijke wedstrijd op TV te bekijken: Parijs-Roubaix (Robaais of Roebeke). Gaat Tadej weer een waar wielermonument op zijn palmares bijschrijven en een record vestigen? Dat zal ik rond 17u wel zien en horen. Tot morgen

Het avontuur van Artemis II is ten einde. De splashdown in de Atlantische Oceaan is vlot verlopen, geen gekwetsten bij het terugkeren naar hun thuisbasis. Alleen lachende gezichten van de vrouw, de gekleurde man en de 2 blanke mannen, want dat op zich was al een specialeke door de samenstelling van de 4 ruimtereizigers. Ze zijn goed de dampkring binnen gekomen zonder zich te verbranden of opgebrand te worden, mission accomplished. Nu is er alleen nog de 7 koppige bemanning van ISS dat boven onze hoofden zweeft. Ander nieuws komt er, hoe kan het ook anders, van Mr President. Die heeft naar verluid, zijn Melania ontslagen of aan de kant gezet, omwille van haar interview of speech over Mr Epstein. Dat was not done en dan nog wel zonder zijn toestmming gegeven!. Minder goed nieuws is er dat we nu de 'overshoot day' van het jaar 2026 al bereikt hebben. Weliswaar een paar dagen later dan vorig jaar, maar er is een andere berekening geweest. We zijn dus al op krediet aan het leven, nemen al grondstoffen en voeding van andere aardbewoners weg, om als Belg ons rijkeluis leven te kunnen voortzetten. En eerlijk gezegd, we beseffen niet genoeg dat we hier in een landje van melk en honing leven!. Dat goede leven hebben we vandaag ook weer toegepast en zijn op onze nieuwe locatie afgetevend om onze garnaalkroketten te eten. Zelfde kok en uitbater maar op een nieuwe locatie. Het smaakte minstens even goed als anders. Nu gaan we onze namiddagkoffie drinken en dan gaan mijn gasten nog een wandeling doen vooraleer richting binnenland te verdwijnen. Tot morgen

Internationale Dag van de Stilte. Stilte kan zo'n deugd doen maar is in onze maatschappij zelden te vinden. Een bouwwerf met alle lawaai vandien, auto's die passeren of een tram. Alleen 's morgens vroeg of 's avonds laat, zijn de moderne geluiden afwezig en zijn enkel die van de natuur te horen. Daarom zit ik zo graag op mijn pikkelken op die tijdstippen van de dag om van die stille rust, volop te genieten. Maar in huis is er weer wat leven. Ik voel me weer eens mama. Eén van mijn kinderen is hier en dan moet ik haar en haar gemaal weer voederen en te slapen leggen zoals in 'the good old days'. Ik heb dan ook weer wat conversatie tijdens de maaltijden, wat altijd heel plezant is en zeker een afwisseling met mijn gewone dagen, die meestal zwijgend doorgebracht worden. Het is bijna onmogelijk om mijn hond te leren klappen al doet hij wel zijn best om verschillende intonaties te leggen in zijn blaftaal. Ik geniet weer van de aanwezigheid van mijn familie met wie ik dan ook weer eens een babbel kan hebben over de uitgebreide stamboom en gevonden foto's.  

Is het Donald niet die het nieuws en de krantenkoppen haalt dan is het wel Melania die van zich laot spreken. De aandacht moet afgeleid worden van al de rijkelui van Amerika die gebruikt maakten van de diensten van Epstein. Zijzelf noch haar vriendenkring kenden de man niet zo goed, volgens haar woorden en zijn alle speculaties omtrent die vriendschappen overdreven, uit den boze, leugens, en enkel dienstig om de leiding en de miljardairs en biljonairs van hun rijke land in diskrediet te brengen, dikkement beu. Het was dus nodig dat zij haar stem verhief als toegewijde en kundige First Lady. De tanende populariteit van Mr Orange zal er wel voor een stuk tussen zitten en die moet eventjes opgekrikt worden door een, ondertussen, brave en gewillige echtgenote, die haar protestjas uit 2018 met het opschrift  "I really don't care, do you?", niet meer draagt.

Nu ga ik ontbijten en de krant lezen, want de gasten zijn altijd de eersten die dat voorrecht krijgen. Tot morgen

De paasvakantie is 'top' en iedereen geniet van deze vroege zomerdagen. Bijna geen wind aan zee, alleen een zacht zeebriesje in de namiddag. Maar het is al druk op de vakantieplekken en dus blijf ik liever thuis en amuseer me op mijn eigen manier. Zelfs de schaduw is al in trek bij mij en de hond, want de zon warmt alles al goed op. Ik moet wel 's avonds met mijn gieter, gevuld met water, rondlopen om de verse aanplant goed te laten wortelen op hun nieuwe plaats. Stillekesaan begint mijn tuin weer op een parkje te gelijken en dat is plezant om te zien. De hond zorgt er wel voor dat het geen tuin is die oogt zoals het ontwerp van André Le Nôtre (1613-1700) ontwerper van de paleistuin van Versailles. Dat is natuurlijk een pracht van een tuin maar die is enkel geschikt om te flaneren niet om er echt van te genieten of te ravotten met een hond. Goed nieuws krijgen we van de legerleiding die tevreden zijn  met de inschrijvingen van jonge mensen die deel willen uitmaken van onze defensie. Een 500-tal zijn geselecteerd omdat ze voldeden aan de eisen van de  generaals. Buiten een goede fysieke conditie moeten de jongeren ook goed in teamverband kunnen werken, flexibel zijn en van de buitenlucht houden. We zullen weer over een degelijk leger gaan beschikken als er ieder jaar een 500 jongeren in het leger willen gaan. Voor de hoogste leiding zijn er een tweetal bekende namen voorzien: Prinses Elisabeth en haar broer Prins Gabriël van Saksen- Coburg, die zijn al enkele jaren  aan hun opleiding bezig.Tegenover dat goede nieuws staat er ook weer wat slecht nieuws: er zijn weer meer werklozen, een stijging van 3% tot 219.637 werkzoekenden/werklozen. Je kan ze natuurlijk niet allemaal naar het leger sturen om dat voor onze veiligheid moet instaan en zorgen. Zo, dat was het boodschapje voor vandaag want nu ga ik echte boodschappen doen want mijn dochter komt een paar dagen van het Noordzeestrand genieten. Tot morgen  

Het is weer een stralende dag, nu al met temperaturen rond de 15°C en een wolkenloze blauwe hemel. Ik zal mijn parasol mogen buitenzetten want mijn hoofdje met witte haren verdraagt niet zo goed die vurige zonnestralen. De paasbloemen hebben hun beste tijd gehad, maar nu beginnen mijn japanse kerselaars hun bloemen te tonen en heeft de tuinman mijn helleborus niger komen planten op de lege plekken in de tuin. Er was zoals al geschreven, heel wat kapot gegaan door de droge zomer. Het gras is ook voor de eerste keer dit jaar gemaaid en ik kan zeggen, als ik het onkruid uit mijn border gedaan heb, ik weeral een leuke tuin zal hebben. De hond is al wat ouder geworden en graaft ook niet zoveel putten meer en is tevreden met één jump per keer in de tuin. Het moeten er geen 10 meer zijn zoals enkele jaren geleden, het is genoeg als ik wat speciale aandacht aan hem geef. Ik vind dit een gezapige en plezante tijd, zo'n beetje de tijd van mijn leven zoals waarschijnlijk ook de 4 astronauten dat gevoeld hebben eens ze achter de maan verdwenen en de aarde weer zagen opkomen in plaats van de zon of de maan. Er verschijnen prachtige foto's die de gelukkigen konden nemen van hun habitat méér dan 400.000 km daarvandaan. Het is eens wat anders om te zien dan het trapeziummondje van Trump. Het impeachement van deze president komt af en toe al eens ter sprake, maar ik hoop dat ze dat in Amerika gaan doorzetten en de wereld kunnen verlossen van deze man, die alleen zichzelf graag bezig ziet en hoort en de rest van de wereld bijna in een afgrond stort. 

Bon, ik ga nog een klein beetje huishoudelijke taken doen en daarna dan genieten van buiten te zitten onder de parasol, en een ander boek uit mijn e-readers bibliotheek zoeken. Dat is echt wel luxe zovele boeken ter beschikking te hebben. Tot morgen

Het moet niet altijd een man zijn die dat zegt over zijn gade, maar ik kan dat gezegde evengoed voor mezelf gebruiken: happy wife, happy life!! Als ik me gelukkig voel passeert het lven toch altijd door een roze bril. Awel, vandaag is het zo'n dag. Gelukkig opgestaan en gelukkig door het leven gaan! Hoe dat komt? Niet direct een aanwijsbare reden maar verschillende dingen die me gelukkig en goedgezind maken: een krant, een pull van 20 jaar geleden die me nog past, de zon die volop schijnt en een chocoladen paasei bij mijn boterham en ik kan straks weer buiten lezen. Lezen de laatste jaren onlosmakend samen gegaan met buiten zitten en nog meer sinds ik mijn e-reader heb. Kort samengevat, dat is mijn geluk van de dag en mijn goed voelen, pluk de dag, carpe diem. Geluk zullen de mensen op + 400.000 km ook wel gevoeld hebben als het contact met de aarde terug herstelde na de eenzaamheid achter de maan. Ze zijn natuurlijk wel met 4 en niet helemaal alleen, maar het zal toch leutig voor hen geweest zijn dat ze niet in het oneindige waren  gevlogen waar ze dan op een place of no return waren terechtgekomen. Ze hebben de geschiedenisboeken gehaald met meer records dan enig mens tot hiertoe: de verste levende wezens van de aarde voor enkele uren, de achterkant van de maan zien en het kunnen navertellen, en eens belangrijker en vredevoller nieuws te vertellen hebben op tv dan Mr Orange. Lang zonder nieuws van Donald zullen we niet verstoken blijven. Het oorlogszuchtig brein van deze zieke (?) oude man blijft maar werken richting 'hoe kan ik grote baas van de wereld worden?'. Niet de mensen op onze aardkloot zijn belangrijk maar wel zijn gigantisch groot ego en zijn portefeuille. Enfin, ik heb gisterenavond, wegens gebrek aan wat anders op teevee op BBC naar de uitzending gekeken van die historische gebeurtenis in de ruimte. Het was een vredesvolle missie en ik ben dan ook gerust gaan slapen.

Veel andere dingen heb ik niet te vertellen. Ik ga lunchen en daarna buiten het werk verder lezen van Willy Corsari (1897-1998). Ik ben gisteren begonnen aan haar "Mondscheinsonate" uit de 'Lundserie' en ondanks de ouderdom valt dit boek reuze mee en is ideale vakantielectuur. Tot morgen

En de klokken zijn wel gepasseerd en ze hebben een overvloed aan lekkernijen laten vallen, zowel grote als kleine chocolade eieren, rozijnenbrood, boeken, babbels. Mijn geluk kan niet op, al het onverwachte doet enorm plezier. Het ziet er deze week fantastisch uit om buiten te zitten om wat te tuinieren en te lezen. Het zal nog niet in shorts zijn of met korte mouwen, maar de sokken kunnen al opgeborgen worden. Er is wat minder wind dan de afgelopen dagen zodat het kleine grut zich kan uitleven in zandkastelen bouwen of met de vliegers te spelen. Maar voor de groten, zoals ik, is er vandaag wel een spectaculair iets te beleven, dat via de livetracker van de Nasa kan gevolgd worden: de verdwijning van de Orioncapsule naar de achterkant van de maan en daarbijhorend het verloren contact van de astraunaten met de wereld en de thuisbasis gedurende 40-50 minuten. Het is het verste punt dat de mens ooit buiten de aarde geweest is in haar geschiedenis. Ik vond de filosofische bedenking van Victor Glover, Artemispiloot byzonder goed, bij het zien van de aarde zover weg van hun capsule en reeds onder de invloedsfeer en  aantrekkingskracht van de maan: "de aarde is een ruimteschip dat gemaakt is om ons een plek te geven in het universum van de kosmos". De verdwijning van Orion zal rond 18u47 onze tijd, plaatsvinden. Dan is het bij de ingenieurs van de Nasa tandegeknars, bibberen en beven of na een klein uurtje de verbinding zal hersteld worden om naar het verslag te luisteren van de 4 mensen die dat uitzonderlijk zicht konden meemaken : de achterkant van de maan. Eens ze verdwijnen zijn ze op meer dan 400.000 km verwijdert van waar ze eigenlijk wonen, werken en bovenal leven. Een hele prestatie van de mens om  zo ver naar het duister en het niets te kunnen vliegen en terugkomen ook.

Gisteren was er dan de wielerhoogdag met een echte kampioen als winnaar: Tadej. En dan kijk ik weeral uit naar de volgende zware koers: Parijs-Roubaix. Dat was alles voor vandaag. Tot morgen

Na 3 dagen stilte, luiden  de klokken weer. Pasen is geschied, Jezus is opgestaan uit zijn graf en de apostelen hebben de wereld kont gedaan van deze gebeurtenis. Alleen hier in België wordt dat gevierd met het opeten van chocolade eieren die zomaar, volgens de traditie, uit de overvliegende klokken vallen terwijl ze op weg zijn naar hun kerketoren. Omdat ik niet in de vliegroute van de klokken woon die uit Rome komen, heb ik mezelf maar getrakteerd op wat kleine eitjes. Onze klokken moeten maar 1500 km overbruggen en dat is heel wat voor die bronzen gedrochten die bovendien zonder mankementen aankomen waar ze vandaan komen. Maar stel je eens voor, je bent 300.000 km van huis en je vliegt er met een snelheid van 40.000 km/u vandaan richting de maan en je maakt gebruik van het nieuwste van het nieuwste: een toilet in de ruimte en je spoelt door of iets van die strekking en plots is er een brandlucht waar te nemen !!!. Niet één keer maar verschillende keren, tenslotte ben je met vier aan boord. Houston moet het probleem down on earth vanuit het crisiscentrum oplossen en doen dat ook. Niet eenmaal maar verschillende keren en dat lukt telkens goed . Alleen hebben ze nu laten weten: gebruik de nood urine opvangzakken maar. De darmen ledigen is geen probleem want ze gebruiken restarme voeding en moeten geen grote boodschap doen. Maar wat me een beetje jaloers maakte was het feit dat die over een loodgieter beschikken die stante pede het euvel van over een afstand van zovele duizenden km kan oplossen, terwijl we hier op aarde niemand binnen de week vinden om een waterprobleem op te lossen.

Gisterenavond kwam ik uit bij het programma "The real housewives of Antwerp". De high society vrouwen van Antwerpen, dat is tenminste het idee dat ze van zichzelf hebben en waar andere vrouwen naar zouden moeten opkijken. De gemene deler bij die 7 vrouwen: the same looks, hetzelfde bloot, de extra lange valse nagels en wimpers, de haarextensions en de klap die niet anders is dan elkaar verwijten naar hoofd slingeren. Besluit: eenmaal gezien en nooit meer. Een mens moet van alles op  de hoogte blijven zelfs over roddelverspreidende Antwerpse vrouwen. 

Dat is mijn klein betoog vandaag want er is een belangrijk event aan de gang en daar wil ik toch niet té veel van missen: De Ronde. Mathieu mag van mij zijn record halen. Tot morgen