Archief

Vandaag schrijf ik blog 2.252. Al een hele hoop woorden die ik al heb getypt op mijn pc. Het is bijna een obsessie geworden om te schrijven, maar het is dan ook heel plezant om te doen. Contacten leggen met mensen met dezelfde hobby 'schrijven' en contacten leggen met de lezers van al mijn woorden. Ik heb dan ook een uitermate boeiend leven om dat in teksten te verwerken zoals: dat ik vandaag niet in mijn ogen mag wrijven en de slapertjes moet laten zitten, met geen water of andere vochtigheid aan mijn ogen komen, geen schmink gebruiken. Ik heb de verdere instructies meegekregen om mijn operaties van eind april nu al te betalen. Leep zijn die dokters wel, alle delicate mededelingen zoals de financiële kant van de zaak, laten  uitleggen door de assistente evenals alle op voorhand te nemen maatregelen en de gevolgen van de ingreep. Er zullen er al té veel  van ondergemuisd zijn zonder hun schulden te voldoen na de ingreep, vandaar dat nu het ereloon van de dokter en de gebruikte doekskes en verdoving op voorhand moet afgerekend worden. Alle negatieve feiten moeten door de secretaresse afgehandeld worden zodat de arts niet met de negatieve klank zit die haar handelingen zal teweeg brengen bij de patient en haar kroontje van goede mevrouw dokteur niet verliest. Niet getreurd, want ik voel aan alles dat 'the good times are coming'. Niet alleen voor mijn ogen. Ik word terug vroeger wakker, al zal dat eens het zomeruur er is, nog altijd 8u of wat later zijn. Ik slaap tegenwoordig wel de slaap der onschuldigen en heb er deugd van. Het is nu nog een omfloerste zon, een beetje frisjes om al buiten wat te wieden of wat rond te kijken, want buiten lezen zit er nog niet in. En het zal net zoals gisterennamiddag voornamelijk nog binnen genieten van het lenteweer zijn. Af en toe Raziel vergezellen in de tuin, zal het enige genot van de vroege lente zijn. Tot morgen

Er zal waarschijnlijk hier of daar in ons land wel weer een dagrekord van de temperatuur gebroken worden. Het is hier wel 17°C maar een straf windje verstoord een beetje het warme lentegevoel. Als ik van de zon wil profiteren is het op een beschutte plaats of binnen achter de ramen. Dat is hetgeen ik moet doen vandaag. Niet alleen een zonnebril opzetten maar ook een beetje de zon mijden. Ik heb al een behoorlijke vermoeiende voormiddag gehad. Vandaag moest ik naar het oogcentrum. Ik moest daar om 9u zijn en niet met de auto komen omdat er verdovende druppels in beide ogen werden gedaan. Dat is natuurlijk een paar andere mouwen, want de afstand is niet echt reuzegroot van bij mij thuis, maar met de tram is dat toch wat anders en 1u15' sporen. Natuurlijk is dat een hele organisatie als men een hond heeft. Ik ben om 6u opgestaan om Raziel alles te laten doen wat zijn maag-darmkanaal vereist, gezorgd dat hij voldoende eten en drinken gekregen had en veel aandacht van mij dwz een balspelleke doen. Daarna mezelf nog fatsoeneren en op weg naar de tramhalte om met de tram aan de 'Oosteroever' te geraken. Ik merkte ook  dat er tramhaltes weggevallen zijn en dat er verschillende een andere naam hadden gekregen. Ik ben heelhuids terug thuisgekomen met echt wel heel erg vermoeide ogen, die me amper in staat stellen om mijn blog te schrijven. Maar een blogger, wil ondanks alles geen dag missen om op zijn klavier te tokken. Binnen 14 dagen terug voor weer  een spuit in mijn oogbol te krijgen. Daarmee stabiliseert toch de macula gravidata. Voilà, mijn verslag vandaag, nu mijn ogen laten rusten. Tot morgen

Een mistige dag, die nat en kil aanvoelt. Gisteren is mijn dagindeling voor vandaag omver gegooid, doordat de poetshulp vergeten was te komen en pas na 15u besefte dat ze hier moest zijn en niet thuis. Telefonisch was ze niet bereikbaar, wegens een platte batterij van haar gsm en een electriciteitspanne en die belette haar de batterij op te laden. Dus komt ze deze namiddag om me een handje toe te steken. Normaal wordt er gepoetst op donderdag, maar morgen moet ik naar het oogcentrum voor testen. Mijn week ligt dus een beetje aan gruzzelementen. Ik stel niet graag mijn hulp op non-actief omdat ik niet wil dat ze door mijn schuld geen inkomen heeft. Bon, deze voormiddag is vrij rustig verlopen en deze namiddag, tenminste als de zon door de nevel kan priemen, zal er buiten wat onkruid gewied worden terwijl mijn hulp het binnenshuis allemaal een beetje opfrist. En om het eens over wat anders te hebben dan oorlog, kwam er goed nieuws van een golden retriever, die een record van 14 pups op de wereld zette en het overleefde. Minister Annick de Ridder gebruikt geen drugs, met name 'geen cocaïne'. Een test op verdovende middelen werd gedaan door beschuldigen van een mede kamerlid van gebruik ervan. Dus dat is ook weer goed nieuws. Ook de gezondheid van 'de Kannibaal Eddy' kan men oké noemen evenals die van Sergio Quiqsuater. De herstelt langzaam maar zeker van zijn zware hartoperatie. En 's avonds kijk ik dan naar de kwis "De vraag van vandaag" op VRT 1, goed ontspannend met het geluid op 'stil'. Maar voor een hartelijke lach 's avonds moet ik wel kijken naar "Expeditie Gooris, citytrips". Op een originele manier  ontdekken vader, moeder, dochter en zoon, de steden en landschappen die in aanmerking komen voor een korte leerrijke vakantie, want zo mogen citytrips ook wel genoemd worden. Kelly die alles goed uitpluisd wat de moeite van het doen is in dat gebied, zoon en dochter die slaafs volgen maar hun kijk op de stad ook met jongere ogen zien en dat ventileren en Sam, ja, onnavolgbaar in zijn replieken, woorden en daden. Laat me zeggen, een vrolijke afsluiter van de dag, want ik bekijk dat meestal in uitgesteld relais. Dat zijn de programma' die ik meestal bekijk na "Ter Zake " en/of "De Afspraak". Maar gisteren begon dan ook weer "Restaurant Misverstand", die me confronteerde met een mentaal aftakelende ziekte, waar ik toch een beetje angstig voor ben om dat zelf mee te maken en voor welke pijnlijke keuzes de zieken en familieleden soms gezet  worden (rusthuisplaatsing, euthanasie). Tot morgen

Prachtig, zacht lenteweer, zelfs de zee was er kalm van geworden en lag te baden in het heerlijke zonlicht. Ik moest vroeg naar het warenhuis want mijn boterhammen waren opgegeten, mijn yoghurt was ook al afwezig in de koelkast, ik had ook  geen boerenboter meer, geen witloof noch eieren, enfin, het was tijd dat ik weer eens boodschappen ging doen. En bij grote uitzondering komt vandaag de poetshulp omdat ik donderdag een paar oogtesten moet ondergaan. 

Er is  een nieuwe oorlog aan de gang en alles gaat weer opslaan, duurder worden. We betalen in West Europa weer het gelag van de strijdende partijen in de andere werelddelen en ditmaal duurdere gas en olie. De strijdende partijen zijn ditmaal USA + Israël tegen Iran en nog een paar andere landen van het Midden Oosten die er zich mee bemoeien. Terwijl Poetin ook al een oudere man (73j) de Krim en Oekraïne bij Rusland wil hebben wil Donald (79j) Vladimir overtroeven maar overschat zichzelf en zijn voetvolk. Met leuzes en gebalde vuisten wil hij de wereld naar zijn hand zetten en vergeet ondertussen dat zoiets  weer zovele mensenlevens eist, terwijl hij nog eens op zijn golfballeke gaat slaan met zijn klaksken op. Is hij ziek?  Velen speculeren dat hij niet in goede gezondheid verkeerd omwille van verschillende blauwe en rode plekken die af en toe eens zichtbaar zijn. Volgens Trump zelf is dat te wijten aan een overdosis aspirine waarbij niet vermeld wordt waarvoor dat nodig is. 

Vandaag komt onze Wout terug in actie, in de 'Grote Prijs Samyn'. Daarmee begint ook het koersseizoen in Wallonië. Tot morgen

Plein solei l!!!!.Het lijkt erop dat de eerste lenteweek niks anders dan goeds in petto heeft: 's nachts en 's morgens nog fris, maar overdag al milde temperaturen. Nog een paar dagjes en mijn tuin zal een gele wei zijn met al mijn bloeiende narcissen. Dan is het puur lente, met zonovergoten dagen erbij. En wat brengt de maandaggazet? Twee items. Vooral de eerste is  al tot in den treure toe door mij vernoemd en dikwijls het gespreksonderwerp in de media, en eigenlijk wenste ik dat die man van het wereldtoneel verdween vooraleer hij de wereld verandert in een algemene oorlog: Mr Trump. Weeral bladzijden vol bespiegelingen en besprekingen van zijn daden om de wereld te verlossen van leiders die niet in zijn kraam passen. Het zijn nooit de Amerikanen die last hebben van zijn beslissingen om raketten en embargo's door te voeren. De US en zijn bevolking heeft nog niet dikwijls last gehad van buitenlandse raketinslagen en bommen die op belangrijke gebouwen zijn gegooid of in woonwijken. Het ging niet zoals hij wou om Groenland in te lijven of te kopen noch om Venezuela zomaar op de knieën te krijgen, dus een ander land dat ook een belangrijke grondstof bezit, Iran met zijn Ayatolla's. Een belangrijk afzetgebied, als hij de geestelijkheid daar onder de voet kan krijgen, voor de coca cola en McDonald vestigingen. Oekraïne is plots niet meer zo interessant voor Mr Bles, daar heeft hij niet zoveel profijt te zoeken en zijn het vooral zijn Europese bondgenoten die in de penarie zitten voor gas en graan, wat hem eigenlijk niet kan schelen. En beweert 'Vooruit' boegbeeld Frank, dat de US voor Europa geen bondgenoot meer is. Ja, de wereld is echt een strijdtoneel geworden, elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel, zoals Joost van den Vondel (1587-1679) het toen al schreef.

Het tweede belangrijkste feit dat de bladzijden vulde: Mathieu van der Poel en het openingsweekend van de koers. Nadat hij de veldcrossen domineerde en wereldkampioen werd van die fietsdiscipline, heeft hij de eerste koers van de wielerkalender ook op zijn C.V. gezet. Een goede pedaleur voor wie geen risico té veel is als het 'winnen' binnen handbereik ligt. Spijtig dat Van Aert in de lappenmand ligt. Hopelijk komt hij ook nog aan koersen toe al heeft zijn Engelse ploeggenoot, Matthew Brennan, gisteren Kuurne-Brussel-Kuurne gewonnen. Dat zal hem en Visma plezier gedaan hebben. Voor Wout laat ik dan maar het liedje van Dusty Springfield (1939-1999) galmen "Wishin' and Hopin'" op een vlugge beterschap. Tot morgen

Het is hier nog  rustig in de straat. Sommigen slapen nog, anderen blijven liever nog wat dromen in bed en anderen, zoals ik, zijn maar opgestaan. Dat is altijd beter voor de bloedsomloop. Op deze eerste lentedag is de lente nog niet aanwezig, veel wind, frisjes (9°C) en deze namiddag regen. Zo'n beetje het weer van gisteren, dat in de koers de ene tuimelperte na de andere veroorzaakte. Natuurlijk is het ook zo dat de renners weer moeten leren in een peloton te rijden na een lange winterbreak. Gisteren heeft de beste inderdaad gewonnen. Mathieu is al maanden in goede vorm en dat demonstreerde hij gisteren ook weer. Onze flandriens doen hun best, maar er is geen kruid gewassen tegenover het meesterschap van den Hollander. Natuurlijk moeten alle goede renners nog aan de start komen, maar de halve Belg zal zich zomaar niet gewonnen geven. Ik ben blij dat het fietsseizoen van start is gegaan en dat ik weer de vertrouwde stemmen hoor van José, Renaat, Karl en soms ook Ruben, om mijn kennis van de koers  en de renners bij te spijkeren. 

En ja, Trump is op oorlogspad, iets waar hij al jaar en dag op zit te wachten. Alleen de gelegenheid moest zich voordoen en het land dat voor zijn oorlog geschikt was. Er zijn zovele landen een doorn in zijn oog en waar hij zijn portemonnee en die van zijn vrienden zou mee kunnen vullen omwille van hun grondstoffen. Maar zijn oog viel op Iran. Temeer omdat hij daar in de nabijheid een trouwe bondgenoot vond: Israël. Dan binnen de kortste keren, als dat lukt, de witte vlag laten wapperen, de westerse economie met name de Amerikaanse, terug invoeren in dat gebied en dan wachten op de Nobelprijs voor de Vrede, want in zijn ogen heeft hij dan ruimschoots dat miljoen dollar verdiend. Hopelijk bevrijd hij het land en vooral de vrouwen van de vreselijke 'sharia',  het Islamitisch recht en verplichtingen. Dat is Trump's missie. Maar hopelijk escaleert dat geweld niet en zijn de trouwe aanhangers en geallieerden van ayatolla Khamenei, niet geneigd of in staat, wraak te nemen uit schrik voor de repressailles van Amerika. Maar de aanslagen van 2001 en volgende jaren, die enkelingen uitvoerden,  blijven nog nazinderen in vele landen o.a. ook hier in België. Ik hou toch met schrik mijn hart vast en hopelijk komt er geen uitbarsting van geweld van het islamitische front, wereldwijd. 

Gisteren vertelde weerman Bart dat er een specialeke aan het firmament te zien zou zijn: de zichtbaarheid, tesamen, van de volgende planeten, Saturnus, Venus, Mars, Jupiter en Mercurius. Ik heb ze niet allemaal gezien want het heeft een hele tijd bewolkt geweest. Had ik wat langer wakker gebleven had ik misschien ook het ISS zien passeren want daar wonen mijn grote vrienden, de astronauten, en zitten op eenzame hoogte naar onze wereld te turen. Beleefd als ik ben, zwaai ik dan ook altijd eens naar hen. Tot morgen

Ik zal maar beginnen met het slechte nieuws, want dat moet van mijnen lever. Trump heeft eindelijk gekregen wat hij wou: oorlog voeren en de media die hij met zijn groepje miljardairs kan beheren en beheersen. Israël als voorbode sturen naar Iran met een klein bombardementje op de hoofdstad en dan de grote broer die hem bijstaat om het dictatoriaal regime, (dat over kernwapens zou beschikken, een gevaar betekent voor de bevolking van het land en de wereld), vooral met daad bijstaat om de ayatollah's, de religieuze leiders, op de knieën te krijgen. Men moet de bevolking vanonder het juk halen van de zware terreur van de geestelijkheid die ook een grote vijand is van de USA. "Leg jullie wapens neer, anders wacht jullie een zekere dood" kondigt Mr Trump aan. Van dreigende taal gesproken!!. Objectieve info zal niet tot bij de Amerikaanse bevolking of bij ons geraken want heel het medialandschap, vooral CNN, is in handen gekomen van een groepje aanhangers van Mister president die op die manier de waarheid kunnen manipuleren naar hun wensen. Het is echt wel van belang dat de Europese nieuwsgaring neutraal blijft en dat de nationale zenders onafhankelijk kunnen blijven werken en niet afhankelijk worden van de commercie die bepalen wat de gewone burger moet weten en hoe de evolutie in de wereld is. De coca cola maatschappij blijft best beperkt tot de kerstcamions en de kerstman in de decembermaand.

Het heugelijke nieuws is: de laatste winterdag en begin van een nieuw wielerseizoen. En het zal er stuiven in het fietspeloton. Hopelijk zijn alle renners goed uitgerust om dit flandrienweer te kunnen trotseren. Felle regenbuien, wind aan 70 km/u en kasseien zullen weer hun deel zijn. Voor de sportievelingen in de zetel, een koers om van te smullen. Maar ik zit niet van bij de start aan mijn tv gekluisterd. Eerst wat orde brengen in de keuken, dan wat telefoontjes plegen, wat schrijven en dan pas krijgen de renners voor de rest van de dag, mijn volledige aandacht. Dat de beste coureur mag winnen vandaag!. Tot morgen

Zoals iedereen wel weet die in ons landje van 'melk en honing' woont, is er één ding dat je altijd moet doen: als de zon schijnt er van profiteren en er van genieten!. Binnen de kortste keren verdwijnt dat gezellige en gezonde weer en is regenkledij weer een stuk belangrijker geworden dan de korte broeken en de bain de soleil jurken. De voorspelling was: zwaarbewolkt, regen en wat frisser. Dat is allemaal uitgekomen, het is hier al aan het regenen, en het is wat frisser geworden. Natuurlijk is het nog een dagje winter en mag ik niet klagen. De winter heeft zich van zijn mildste kant laten zien, met als gevolg dat de muggen al massaal aanwezig zijn, vooral 's avonds en dat is natuurlijk een minder leuk aspect van een zachte winter. En vanavond begint er een nieuwe BBC detectieve serie op Canvas "Lynley". Het hoofdpersonage van de thrillerreeks met Thomas Lynley in de hoofdrol samen met Barbara Havers, personages die uit het brein van schrijfster Elisabeth George komen en die per toeval gisteren haar 77e verjaardag vierde. Een favoriete schrijfster van mij, die turven van boeken geschreven heeft waarvan een 22-tal waarin Lynley en Havers de speurders van dienst zijn. Ik verheug me op deze thrillerreeks die niet zo lawaaierig maar minstens even goed zal zijn als de "Ideale Wereld" met Ella Leyers en op VRT 1, "De dag van vandaag" met Bart en Fien. Ik kijk graag naar deze programma's, ze zijn echt goed en ontspannend vóór het slapengaan, alleen maken ze ontzettend veel lawaai. De drie presentatoren hebben een ongeloofelijk luid klinkende en scherpe stem. Ik zie me genoodzaakt om teletekst in te schakelen om de geluidsknop op een stiller volume te zetten en ik toch kan volgen wat er gezegd wordt. Ik ben niet meer gewoon luide en scherpe stemmen te horen en mijn oren zijn bijgevolg heel erg gevoelig geworden voor lawaai dat niet van de natuur komt zoals het zingen van de vogels, de golven van de zee of het ruisen van het riet (van Toon Hermans). En dat is een zin die aantoont dat de quote van Frederich Nietzsche (1844-1900) wel waarheid bevat: "een gedachte komt, wanneer zij wil en niet wanneer ik wil". Dat gezegd zijnde, ga ik toch, ondanks de regen, even buiten met woeffie. Het is hier altijd, 'wie laat wie nu uit'. Soms ben ik de dwingende factor om van mijn stoel te komen, soms is het Raziel. Feit is dat we beiden graag regelmatig eens buiten gaan. Tot morgen

Ik heb gisteren tenvolle genoten van die prachtige eerste lentedag met een zalige temperatuur. Die dag heb ik waardig afgesloten met een portie pannenkoeken, die me  goed gesmaakt hebben. Gaat het vandaag een even zalige dag als gisteren worden? Het ziet er naar uit dat de beginnende lente er nog wat dagen zal aan toevoegen. Vanavond zal er ter afsluiting van deze mooie dag, geen crêpes meer volgen, het zal gewone kost zijn. En de poetshulp is er niet vandaag. Dat gebeurt zelden en ik hoop dan ook dat alles in orde is voor haar. Ik beschouw dat voor mezelf ook als een dag vrijaf, en dat komt goed uit bij dergelijk lenteweer. Er kan weer wat opruimwerk in de tuin gedaan worden, de bloempotten eens nakijken en klaarzetten voor de lentebloeiers. Kort gezegd, buitenwerk doen en dat doet deugd. Is er wat nieuws op het internationaal platform? Zoals gewoonlijk spant onze Amerikaan de kroon, want die wil persé in de geschiedenisboekskes verschijnen met een of ander memorabel feit, zoals de langste State of the Union voor de verkozenen van zijn land. Buiten zichzelf bewieroken en als grootste president ooit, zichzelf voor te stellen, horen onze verslaggevers in Washington vooral leugens over de economie, handelstarieven en investeringen. Hij zal nooit eenvoudig kunnen spreken en zijn wishfull thinking moet gehoord worden zodat hij ook eens een Nobelprijs kan krijgen. We zijn nog veroordeeld om 2 jaar naar hem te luisteren en zijn grillen te ondergaan. Ondertussen maar hopend dat hij op geen verkeerd knopke duwt. In ons land zijn we ook sinds de NVA wat meer te zeggen heeft in ons land, gewoon geworden dat het 'Antwerpen boven' is. Naast de grootste kranen voor de containerschepen te laden en te lossen is er ook het nieuws dat de premier wil, dat de haven een grotere beveiling krijgt tegen aanvallen van vreemde mogendheden. Volgend jaar moet er afweergeschut komen om 't Stad te beveiligen. Ik heb het eigenlijk ook een beetje gehad met de ministers die van niemand tegenspraak dulden en zich duidelijk als baas profileren met de enige juiste zienswijze. Het kan goed uitvallen voor sommige aspecten van versobering, vooral voor de mensen die van het openbaar vervoer afhankelijk zijn voor verplaatsingen van en naar het werk, is er geen verbetering zichtbaar en weten niet hoe ze zich nu moeten verplaatsen. En voor de verandering staakt dan ook nog eens het personeel van de treinen, 3 lange dagen. Als al die deelregeringen al eens afgeschaft werden, dat zou pas een besparing van jewelste zijn! Maar ja, die willen zelf niet tekenen voor afscheid te nemen van hun goed betaalde job. De zon schijnt, ik mag niet sakkeren, ik moet gewoon van dit lenteweertje profiteren en dat ga ik nu doen. Tot morgen

Vooraleer mijn blogje te beginnen heb ik een mini-zonnebad genomen. Ik kon het niet laten al even op een stoeltje buiten te genieten van de zon samen met een heerlijk zuidenwindje. Dan weet je pas wat je mist in de winter, luilekker genieten van de milde zonnestralen. Het zal vandaag natuurlijk niet het enige moment zijn dat ik de weldaden van de zon over mij zal laten schijnen. Het is absoluut geen weer om binnen te blijven plakken nu er al 14° C op de termometer staan. Dus mensen, aangezien het altijd maar Trump en co op het nieuws is, kies ik voor een weldadig verblijf in mijn tuin. Zo'n winterse lentedag mag je niet zomaar negeren, maar daar moet je volop van genieten. Mijn keel moet toch nog een beetje rusten van de goede babbel die ik gisteren had. Voilà, wat rusten in de tuin en wat onkruid wieden, dat zijn mijn bezigheden voor deze zomerse woensdag. Tot morgen