Archief

Trieste verjaardag van een 'mislukt technisch wonder'; in 1986, ontploffing binnen de 73 sec na de lancering, van de ruimteshuttle "Challenger". Het was de 10e lancering van dit ruimteveer die voor de eerste maal geen geoefend astronaut aan boord had, maar een lerares die vanuit de ruimte haar les aardrijkskunde en natuurkunde zou geven. De leerlingen hebben die dag geen les gehad, maar hebben wel een ramp zien gebeuren die ze nooit zullen vergeten. Christa McAuliffe (1948-1986) werd uit 11.000 leerkrachten gekozen om 'les vanuit de ruimte' aan de leerlingen van het middelbaar onderwijs, te geven. Indruk heeft ze op de schoolgaande jeugd in ieder geval gemaakt want iedereen, zelfs ik, kon bij die rechtstreekse uitzending de ramp met eigen ogen aanschouwen: de ontploffing van de challenger door een gebrekkige caoutchouc-dichting. De ontploffing met de gigantsiche witte geweien staan nog op mijn netvlies getekend en hebben de dood gekost aan 7 ruimtevaarders. 

Wat kan ik nog meer zeggen over onze 'burgervader'? Een dissident trekt niet alleen in de USA, Rusland, China, aan het kortste eind, maar ook in mijn kustgemeente. Ongezien, ongehoord en misplaatst in een democratisch land.

Ik heb toch al een waterig zonnestraaltje gezien, maar dat zal niet genoeg zijn om de prijzen van de electriciteit, op normaal niveau te houden. Naast die van gas, zal electra ook de hoogte in gaan. Dat is de schuld, ditmaal, van de "Dunkelflautte" of de niet zo erotische 'weer' weergave van "De 50 Tinten Grijs" van Erika Leonard James. De zonnepanelen van onze electriciteitsmaker krijgen niet genoeg zonnestralen om ons van licht en warmte te voorzien. Binnenkort zitten we met z'n allen voor een open haardvuur voor warmte en kaarsjes om wat licht te hebben. Maar oh wee, gans ons economisch systeem valt dan in duigen want kaarslicht geeft geen electriciteit om onze gedigitaliseerde wereld werkend en draaiend te houden. 

Is er nog wat ander nieuws vandaag? Niet echt, ik kijk uit naar de laatste aflevering van de zoektocht naar "de Rechtvaardige Rechters". Een gok? Niks gevonden, anders had dat wel aan de grote klok van de Sint Baafskathedraal gehangen. Tot morgen

Of ik van deze dag ga genieten? Ik denk het wel, in ieder geval binnen. Want het is buiten koud, winderig en nat. Zelfs de hond moet ik met de spreekwoordelijke 'stokken' naar buiten sturen en wel in mijn gezelschap. Dat is het voordeel van een hond hebben: gelijk welke weersomstandigheden er zijn, een kasplantje zal het bazinneke nooit worden. Altijd paraat om een stap in de wereld te zetten, willens nillens. Zo rustig en kalm het gisteren was om buiten te lopen, zo onstuimig is het nu. Geen dijkwandeling vandaag. Wat nieuws brengt mijn buiten verwachting droge gazet? Wat gaat de minister doen tegen de dreigende stijging van de energieprijzen en vnl de gasprijs? Daarmee ken ik ook weeral de naam van onze federale minister van energie, Mathieu Bihet. De 34-jarige minister zou er moeten voor zorgen dat we minder afhankelijk worden van het gas en electriciteit van de USA en van Rusland. 'Atomic Boy' noemde hij zichzelf bij zijn aantreden, omdat hij van plan is de kerncentrales opnieuw te laten draaien of er nieuwe bij te bouwen. Natuurlijk zijn die niet zo maar 1-2-3 op poten  en zou er meer electriciteitscapaciteit moeten komen van de offshore windmolenparken en daarom moet er meer wind komen op de Noordzee. Voor de gasaanvoer is er niet direct een oplossing voorzien, dus zullen we wat zuiniger moeten omspringen met de gasverwarming. Aangezien de aarde opwarmt, volgens alle milieu-experten en klimaatactivisten, zouden we geen schrik mogen hebben om het koud te hebben in onze huizen. Maar ik heb het wel koud als ik mijn verwarming niet kan doen draaien, zeker vandaag als er zo'n venijnig windje uit zuidoostelijke hoek komt. Weeral een fleece meer aandoen, die gelukkig deze keer uit het oosten mag komen met name uit India. De handelsakkoorden met dat grootse land van Azië, zullen ons nu wel voorzien van veel dingen die we niet meer in Amerika moeten aanschaffen en zo Trump een hak kunnen zetten met zijn willekeurige en wispelturige invoerrechten en exportprijzen. Dan zal de kledij of alle andere spullen voorzien van  het label 'made in India' wel aanvaard worden in de kringloopwinkels en wordt 'made in China'wat meer geweerd door de Vlamingen. Het zijn niet alleen materiële zaken die we zullen importeren uit dat gigantische land, maar ook hun 'intellect'. De slimme Indische mensen zijn welkom in onze contreien, om onze wijsheid wat op te krikken en terug vooraanstaande intelligencia te hebben in Belgium.

Bij een volgende titel in de krant fronste ik toch een beetje mijn wenkbrouwen en moest het woord eens 2 keer bekijken, want het heeft 2 betekenissen: "Wim Opbrouck cureert Oostende voor Anker". Ik ken 'cureren' als genezen waar dan een 'curerttage' een vorm van genezen kan zijn. Maar dat in een culturele context gebruiken, kende ik niet. Het presenteren, organiseren en selecteren van kunst en zijn inhoud en al zeker niet voor al die 2, 3, 4...masters die in de Oostendse haven gaan liggen was voor mij een onbekend werkwoord om daarvoor te gebruiken. Tot morgen

Met 2°C is het niks te warm buiten en toch ben ik al op stap geweest. Er was geen wind en dan doen de 2°C je niet bevriezen. Deze tijd van het jaar kom je op de dijk en het strand de vroege wandelaars tegen en de hondenbaasjes met hun dier die allemaal netjes het reglement naleven, honden aan de leiband en alles opruimen dat ze laten vallen. Veel volk is dat niet en dus is het aangenaam wandelen. Ik heb gisteren bezoek gehad van mijn vrienden, en die staan me soms met raad en daad bij. Ik moet zeggen dat sinds mijn hernia operatie in 2017, mijn leven toch een andere wending heeft gekregen. De dingetjes rondom mij zijn minder belangrijk geworden dan toen ik ze aanschafte. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik ze zomaar op de vuilnisbelt ga gooien, nee ik wil het verhaal achter de aanschaf en de geschiedenis van de voorwerpen rondom mij wel doorgeven aan mijn kinderen. Pourvu natuurlijk dat ze er al willen naar luisteren of interesse hebben voor hetgeen het voor mij betekent. En dan zijn mijn vrienden soms de beste raadgevers. Als alleenstaande, denk ik dat ik het altijd het beste weet en in rondjes blijf draaien in mijn eigen gedachtengang. Er is echt wel eens een oprechte mening van buitenaf nodig om me op de realiteit te wijzen en dat ik soms eens een andere richting van denken moet uitgaan. Enfin, het was weer een gezellige koffienamiddag die me heel veel deugd gedaan heeft en ook veel caloriën heeft bijgebracht. Ander regionaal, nationaal of internationaal nieuws was er niet dit weekend om mijn mening over te spuien. Het zal een namiddag detectieve bekijken zijn en in de vooravond nog een kleine wandeling om de benen te strekken. Tot morgen

Een kille en mistige zondag. Dat deert mijn buurman niet om naar de bakker te gaan en voor mij ook een "Zondag" mee te brengen. Ik ben dus weeral voorzien van het 'laatste' nieuws, dat niet echt nieuws is. De journalisten moesten geen tekst schrijven, zodat er wat meer fait divers in de krant staan, die niet echt nieuwswaarde hadden. De politiek is in weekend-modus en links en rechts zijn er nog nieuwjaarsrecepties. In ieder geval heb ik alleen maar gelezen dat het een modeshow was, wat eigenlijk te verwachten valt als al de VIPs bijeenkomen en zich op die manier kunnen onderscheiden van de rest van the most important people van ons Vlaanderenland. Ik heb niet naar het programma "Kastaars" gekeken. Ik wilde geen uren voor de beeldbuis zitten en kijken naar mensen die naar het podium werden geroepen door gekoppelde BV's en die alleen maar "dank u" en "dankzij" moesten zeggen voor hun beeldje dat ze kregen. Gelukkig waren er goede detectieves op verschillende zenders te zien, waarvan ik de meeste opgenomen heb om op latere tijdstippen te bekijken. Een zogenaamde wintervoorraad aanleggen.

"We zijn collectief verslaafd aan voedsel dat niet meer voedt"; Een titel die op VRTnws verschijnt. Ik denk dat zoiets waar is. We knabbelen meer, eten meer smaakmakers die instant een goed voldaan gevoel geven, we vergeten een beetje naar het seizoen te leven en wensen alle voedingsmiddelen van heinde en verre op ons bord te krijgen. Voor mij geld nog altijd, in de winter geen tomaten, sla en aardbeien. Die worden geimporteerd of in verwarmde serres geproduceerd en smaken niet zoals ze de smaak van de zon zouden krijgen. De industrie springt mee op de kar van 'bliss points', producten waar we verslaafd aan worden gemaakt door een mengsel van zout, vet en suiker aan alles toe te voegen. Die bevatten veel caloriën geven, geen voeding, zoals bv chips. Het is wel zo dat als je boodschappen gaat doen, de verleiding van al die snacks groot is en dat er een sterke wil nodig is om al die schappen met lekkers voorbij te racen zonder er iets ervan te nemen en in de kar te leggen. De reden dat ik wat meebreng is altijd: ik wil iets lekkers in huis hebben voor als er volk komt. Is dat niet het geval, dan kan ik het zelf wel opeten want het is lekkeren soms een troostvoer. Maar ik krijg deze namiddag waarschijnlijk bezoek, ik kan mijn zoete hapjes delen en iedereen blij maken. Tot morgen

Ik heb een heel verkwikkende nachtrust gehad. En deze morgen heb ik geconstateerd dat de wereld is blijven draaien zoals vanouds. De problemen die er eergisteren waren zijn gebleven en hebben geen oplossing gevonden. In feite heb ik die 24u, dat de wereld me geen barst kon schelen, niks gemist. Behalve natuurlijk in mijn eigen gemeente waar Jean Marie voor de nodige ophef zorgde door geen 'njet' te aanvaarden van een mede-bestuurder. Een klein dictatortje is ons burgervadertje, die een Trump op zijn gemeente wil zijn: ik heb gezegd en iedereen zal doen zoals ik het gezegd heb. Geen inspraak, niets. Wat heeft hij beloofd aan al zijn makelaars-en bouwondernemingsvrienden? Natuurlijk blijft zijn uitspraak nog nazinderen dat het niet kan, dat er een studio met zeezicht op de grote baan, voor het gewone volk  te koop is voor 45-60.000€. Nee, zeezicht moet exclusief blijven voor de kapitaalkrachtigen en daarom moet het toegestaan zijn een woontoren van 126m vóór die studios en kleine appartementen te zetten. Hij wil dus aan één van zijn dissidente schepen, die daarmee niet kan instemmen, een C4 geven. Iemand die niet akkoord is met dat soort en dus zijn beleid, hoort niet thuis in zijn bestuursploeg. 

Het weer is hier fris te noemen maar van echt winterweer met ijskoude temperaturen en sneeuwval, zoals in Amerika, is er hier de komende dagen geen sprake. Maar dikwijls komen de verschijnselen van over de oceaan naar ons geschoven. Ik heb ooit eens horen zeggen dat dàt binnen de 4 tot 6 weken kan zijn. Zoveel tijd hebben die stormwolken nodig om van over de Atlantische Oceaan naar West Europa door te schuiven. Ik heb mijn voorspelling in mij boek genoteerd om na te gaan of ik een betere voorspeller ben dan Bram, Sabine of Jacotte. Zo'n zware sneeuwstorm is nu echt niet iets om naar uit te kijken want dat brengt levensgevaarlijke toestanden mee en ik ben nog veel te graag 'oud'.

De familie Sercu, heeft afscheid moeten nemen van hun 27 jarige zoon, die gedurende enkele jaren tussen hoop en wanhoop geleefd heeft. Een vreemde en ongeneeslijke kanker, die met ups and down het leven van de zoon en zijn familie beheerste, heeft uiteindelijk zijn leven gekost. Niettegenstaande het overlijden niet als een verrassing kwam, blijft het pijn doen een kind te moeten missen. Ik wens hen veel sterkte toe.

Meer heb ik vandaag niet te vertellen, maar ik ga mijn cursus 'blind'typen wel terug vanonder het stof halen en me er verder in bekwamen. Tot morgen

Een rare  dag vandaag die toch wel zegt hoe mijn verdere leven eruit zal zien: leven met één ziende oog en dat dan ook nog eens moet opgekalefaterd worden. Kort gezegd het ene oog heeft macula gravidada in een ver gevordeerd stadium en kan een beetje gestabiliseeerd worden met bepaalde stoffen in de oogbol te spuiten. Het andere oog is geplaagd door cataract en moet ook geopereerd worden. Binnen een maand terug een spuit en de volgende in maart en dan zal de cataractoperatie volgen. Ik ben graag oud en moet er deze kwaaltjes maar bijnemen en ze zoveel mogelijk laten herstellen. Na het verdict ben ik stante pede een bresiliennetaartje en een tompousse gaan halen bij den bakker. Een beetje zoetigheid is altijd een goede troost voor mij. Dus ja, de wereld rondom mij interesseert me vandaag niet zo veel. Tot morgen

US President en zijn minister van buitenlandse zaken ontmoeten Belgische koning en zijn eerste minister op neutraal terrein in Zwitserland. Meesmuilend wordt over de belangrijkheid van dat gesprek gezegd: het duurde maar vijftien minuutjes. Wel, als je alle plichtplegingen en overbodige zinnen achterwege laat, kan er in een kwartier tijd veel gezegd worden. Zoals al aangegeven door de premier, er heerst een 'colloque singulier' c'est à dire: een zwijgplicht en geheimhoudingsplicht voor iedereen die op audiëntie bij de koning is geweest. Daar moeten we het mee stellen, maar belangrijk zal het wel geweest zijn want op de foto stelt men vast dat zowel Bart als Donald aandachtig luisteren naar hetgeen Filip te zeggen heeft. Voor de rest staan de nieuwsbladen en de uitzendingen op radio en tv, bol van de commentaren van de speech van 1u30 van de Amerikaan, die uit ten treure geanaliseerd wordt om de voetangels erin te ontdekken. Dat is niet aan mij om dat te doen. Ik ben geraakt door de gebeurtenissen in mijn gemeente, waar Jean Marie weer toont hoe hij denkt over democratie. Niet!!!. Alleenheerschppij is zijn orde woord en iedereen heeft zich naar zijn  grillen, nukken en wil te schikken. Een groen pleintje is niks waard, een woontoren wel. Dus ontbindt hij de coalitie omdat zijn 'wil' niet was geaccepteerd en wil een motie van wantrouwen tegenover de dissidente schepen. Ik hoop dat ze het project van 'woontoren' blijven afschieten op de gemeenteraad en 'ons het gras en een bloem nog laten, en het zicht op de zee' zoals Louis Neefs(1937-1980) het zingt. Tot morgen

Internationale Knuffeldag. Ik heb behalve mijn hond niemand bij de hand om eens goed te knuffelen, hopelijke doen de 'groten der aarde' dat in Davos Zwitserland. Natuurlijk zal de President of the United States met de nodige egards moeten ontvangen worden en dat verwacht hij ook. Zal daar een knuffel van onze Filip en onzen Bart bijhoren? Ze hebben een veelbelovende afspraak gevraagd en gekregen bij Donald, een blijk van erkenning voor deze 2  mannen van de grootste belangrijkste egotripper op aarde. Laatste nieuws is dat The Airforce One  een vertraging van een paar uur heeft en dat aan de afspraak een groot vraagteken wordt toegevoegd.Dat hoor ik dan wel in een van de komende uren. Zowel op wereldpolitiek als in de steden en gemeenten, hebben de burgers weinig inpact op het te voeren beleid. De enige inspraak als gewone mens hebben we bij 'de keus' en soms wordt daar dan ook geen rekening mee gehouden; voorbeelden te over. Maar degene die dan het beleid mag uitoefenen en uittekenen heeft op alles de eind verantwoordelijkheid en is er van protest van de gewone burger nog zelden sprake en is monddood gemaakt. Het worden alleenheersers die zich van de protesten en andere argumenten van medebestuurders  niks meer willen weten en hun zin doordrijven om in de annalen van de geschiedenis te komen en een plak met hun naam op de gevel te krijgen. Zoals vanavond op de gemeenteraad in Middelkerke. Jean Marie wil persé een woontoren, 126 m hoog, in deelgemeente Westende omdat daar nu eenmaal een pleintje ligt met zeezicht. De bouwpromotoren en andere vriendjes moeten nu eenmaal beloond worden voor hun bijdrage aan zijn verkiezing en de beloftes die hij toen maakte, dat er appartementen met duur zeezicht nog konden gezet worden op een interssante plek aan de kust. Er moeten veel inkomsten gegenereerd worden om alles te betalen wat de judoman aan het plannen is. Er is niet alleen het casino en de schulden aan de vorige bouwheer die nog moeten betaald worden, maar ook de bouw van het nieuwe gemeentehuis, de nieuwe dijken, de nieuwe sportinfrasructuur, de koersen aan wie startgeld moet betaald worden, de tenten om de winterspelen te bekijken, de zangstonden in de grote vakantie enzovoorts enzoverder. Ik heb mijn plicht nog eens gedaan en naar verschillende raadsleden en schepenen een brief gestuurd om tegen  de woontoren te stemmen. Gaat het iets uithalen? Ik probeer positief te denken met een negatieve ondertoon. Ik zal maar eens luisteren naar de cabaretière, Adèle Bloemendaal (1933-2017), "We benne op de wereld om mekaar te helpen nietwaar?" en hopelijk helpen en zorgen de verkozen beleidsmakers, niet voor een onpersoonlijke stenen wand op een groen speelpleintje. Tot morgen

Ik heb wat zitten dromen aan mijn bureau, omwille van een droef gebeuren bij de buren. Een passend gezegde vond ik daarvoor: bij het afscheid worden herinneringen geboren. Er zijn ook blijde gebeurtenissen vandaag zoals de verjaardag van Mathilde, 53 jaar jong. Extra in the picture gezet door 3 nieuwe prachtige foto's van haar. Waar een uitstap naar Chili, met veel oponthoud weliswaar, al niet goed voor kan zijn. Maar wat er ook van zij, ze is een prachtige vrouw en een first class koningin. En er is nog een jarige vandaag: Hans Bonte. De minister ad interim in de Vlaamse regering om de zwangere Melissa Depraetere, die in tegenstelling tot wat haar naam zou doen vermoeden nooit veel sprak, te depaneren. Nochtans was haar takenpakket, dat nu naar Hans wordt doorgeschoven  toch wel indrukwekkend te noemen: vice minister president, minister van wonen, energie, klimaat, jeugd en toerisme. Het moeten al geniën zijn die al die materies kunnen beheersen en weten wat er goed of kwaad of voor verbetering vatbaar is. Enfin, Bonte krijgt nu na meer dan veertig jaar politicus te zijn, de kans van zijn leven om te bewijzen dat hij na zovele jaren het klappen van de zweep kent en meer dan een vervanger te zijn. Hij kan het laatste jaar eens gekeken hebben naar Trump en denken 'zo moet het absoluut niet'. Want ook vandaag staan de kranten en nieuwsuitzendingen weer bol van "één jaar Trump" met als ondertitel: en de wereld is bijna om zeep evenals de wereldvrede. Het is zo een beetje zoals een kleuter die zijn goesting niet krijgt, "ik heb geen 'Nobelprijs voor de Vrede' gekregen awel, dan moet er geen vrede zijn!'. Hopelijk wordt er in de VS ook eens met de ogen en de oren open naar de man gekeken en geluisterd, die ze verkozen hebben en geen enkele toegevoegde waarde betekent voor het beleid in zijn land, het eerder richting afgrond stuurt. Met pruilenmondje en vingertje vooruit, verschijnt hij op tv met niet enkel dan de slogan "I make Amerika great again" en wat zever daarrond om zolang mogelijk in de schijnwerpers te blijven staan om de Amerikanen te kunnen beduvelen. Weet wel; hoezeer de wereld die man ook haat, hij is wel op democratische wijze verkozen door de burgers van de 50 staten. Ik zie gelijkenissen met de man die ook de wereld in de afgrond stortte en die ook verkozen was op een legale manier. Laat me hopen dat er toch iemand is die hem stopt zijn grootheidswaanbeelden om te zetten in actie. Natuurlijk beheerste er nog een ander politiek item het nieuws, nl de liberalen. Hoe anders zal 'Anders' zijn? Niet veel anders dan anders, als Anders maar geen brilleninkel wordt, past het niet dan maar weer wat anders. Ik sluit af met een song waarvan de titel zegt hoe we goed kunnen zien, gezongen door de betreurde Meat Loaf alias Marvin Lee Aday(1949-2022) "Paradise by the Dashboard Light". Tot morgen

Blue Monday, het zou de meest deprimerende dag van het beginnende nieuwe jaar zijn. Men veronderstelt dat er gijze luchten zouden zijn en dat de feestlijkheden van een nieuw jaartal voorbij zouden zijn. Niet waar dus. De zon schijnt en de uitnodigingen voor recepties en andere ontvangsten zitten nog volop in mijn brievenbus. Wat wel waar is, het was deze morgen bar koud als ik naar buiten ging. Het heeft niet gevroren maar de wind komt uit het zuidoosten en is een venijnig zuchtje luchtverplaatsing. Het zeewater geeft ook geen warmte meer af met zijn 3°C. We zijn nog volop putje winter en dat voel ik  wel. Een pulleke meer aangedaan, dikkere sokken, mijn hoofd meer beschermen en handschoenen aandoen bij het buiten gaan. 

Er waren 2 titels die vandaag mijn aandacht trokken. De eerste betrof een vaststelling op eigen bodem: de Vlaamse kleutertuin. Ik dacht dat het over het kleuterondeerwijs zou gaan, maar nee, het was over het kinderachtige woordenwisseling met verwijten over en weer van volwassenen in het Vlaamse Parlement. En eerlijk waar, welk beleid voeren die Vlaamse ministers? Ze spelen het liefst cavalière seul om zich te onderscheiden van de 5 andere vrouwelijke ministers. De drie mannen in dat kibbelkabinet hoort men nauwelijks. Iedere woensdag doen ze wel hun best om eens iets te zeggen als de tv spots op hen gericht zijn tijdens de uitzending van Villa Politica. Buiten verhoging van belastingen, hebben ze nog niet veel gepresteerd dat goed is voor de Vlamingen. De volgende titel, jullie raden het al, Mr Bles doet weer van zich spreken. Hij heeft momenteel geen interesse meer voor de 'Nobelprijs van de vrede' dat duurt nog te lang vooraleer die in 2026 uitgereikt wordt. Dus zijn aandacht gaat voluit naar de gouden zaal van 400mlj $, die hij aan het Amerikaanse volk wil schenken om evenals de Europeanen, de buitenlandse en binnenlandse gasten, in grandeur te ontvangen. De East Wing van het Witte Huis moet eraan geloven om een zaal van 8.350m²te kunnen bouwen. Want een 650tal belangrijke gasten ontvangen in tenten zoals zijn voorgangers deden, heeft geen zicht. Mensen onder een witte doek plaatsen, in weer en wind spreekt niet tot  de verbeelding van de genodigden. Nee, de presidenten, koningen en keizers moeten van hun stoel vallen als ze al die gouden luchters, stoelen en ornamenten zien. De spiegelzaal van Versailles moet daarbij in het niet verdwijnen. Het geld zou komen van sponsors of van plunderingen van gebieden die hij momenteel aan het uitkiezen is. Zo, het is tijd om met woeffie buiten te gaan, van de zeelucht en de zon te genieten en daarna een light lunch te verorberen. Tot morgen