Zaterdag 23 juli

Voor we verder rijden lopen we nog even over de markt in Verneuil om fruit en groenten te kopen. De zon komt af en toe door het wolkendek maar de wind blijft fris.

In onze gids zien we dat er in Suze sur Sarthe een camperplaats is aan de rivier, dus daar zetten we koers naar.  Doorheen het golvend landschap van Normandië gaat de weg op en neer langs, weilanden en korenvelden. In Suze vinden we een prachtige plaats aan de rand van de rivier. Het duurt dan ook niet lang voor ik begin te vissen. Veel wordt er niet gevangen buiten een mooie voorn. In het stadje zelf valt niet veel te beleven. Het blijft winderig, koud en bewolkt.

Zondag 24 juli

De zon schijnt maar de wind blijft koud, ik ga nog wat vissen maar buiten enkele kleine visjes met weinig succes. In de namiddag rijden we verder naar La Flèche een stadje aan de rivier de Loir.

We vinden een plaats aan het water maar om te vissen ongeschikt. Het is er erg mooi aan de rivier en we genieten van een wandeling door de stad die er welvarend uitziet. Er is ook een nationale militaire school in de stad de Prytanée, die we kunnen bezoeken.
 
De gebouwen waren door de Jezuïeten gesticht als college. Na hun vertrek kwam de school in handen van de overheid. De kerk is prachtig ingericht met veel lichtinval en bezit een prachtig orgel.

De franse tuin is mooi met bloemen aangelegd maar het lijkt wel of de hoveniers met verlof zijn want er staat veel onkruid tussen de bloemen.

We staan wel erg mooi aan de stroom maar wel langs een drukke verkeersader daarom besluiten we een andere slaapplaats te zoeken. Volgens onze campergids is er een plaats niet te ver hier vandaan bij een meer. We voeren de coördinaten in en laten de GPS het werk doen. Bij het opgegeven punt zitten midden in een bos een 12 km uit de richting. We voeren het adres is en komen tenslotte aan bij een goed verzorgde en rustige camperplaats in Le Guédéniau.

Maandag 25 juli

Na het ontbijt zetten we  koers naar Montreuil-Bellay een oud stadje met een prachtig kasteel in de Loire vallei.

Het kasteel gaat terug tot in de 11^de eeuw en is in de loop van de jaren verbouwd en vergroot. Naast het kasteel staat en collegiale kerk die van ver te zien is.

We volgen een geleid bezoek door het kasteel en de van de gids komen we heel wat merkwaardigheden te horen over het kasteel en zijn geschiedenis. De huidige bewoners die het schitterend gerestaureerd hebben stammen nog af van de originele bewoners, zodat er al vele generaties de zelfde familie in woont.

We hebben onze intrek genomen op de plaatselijke camping vlak naast de rivier Le Thouet. Na het bezoek aan het kasteel zet ik mij aan de waterkant met mijn hengel en kan toch enkele mooie vissen landen.

Dinsdag 26 juli

Het weer is zachter geworden en ik wil hier toch nogmaals mijn vissersgeluk beproeven. Na een korte wandeling door het stadje en een bezoek aan de wekelijkse markt, met een twaalftal kramen, terug naar de camping.

Van vissen aan de haak slaan komt, buiten een klein visje, niets in huis maar het was het proberen waard.  Al met al een rustige dag op de camping.

Maandag 18 juli

Zaterdag zijn we vertrokken naar Frankrijk, we beginnen met een inspectieroute voor de campergids  van Facile Media in het noordwesten van Frankrijk. Een groot gedeelte loopt doorheen Frans Vlaanderen ook in deze streek herinneren vele militaire begraafplaatsen aan de Eerste Wereldoorlog. Het weer is koud en het regent veel. We bezoeken verschillende camperplaatsen en zijn vandaag aangekomen in Calais. Af en toe komt de zon er even door maar de hevige wind maakt het niet aangenaam. Aan de havenmonding zien we de ferry’s aankomen en vertrekken en ondanks het gure weer is het er vrij druk.

Dinsdag 19 juli

We ontwaken onder een blauwe hemel en de wind is gaan liggen, eindelijk zomerweer. Na een korte wandeling door de stad zetten we onze route verder langs de kust. In de namiddag komen we bij een camperplaats in Equihen Plage, die schitterend gelegen is aan de kust op een klif vanwaar we een prachtig uitzicht hebben over de zee.

De zon schijnt nog steeds volop en eindelijk kunnen we onze stoelen buiten zetten om te genieten van het mooie weer tot

‘s avonds laat.

Woensdag 20 juli

Het mooie weer is verdwenen, het regent en het is koud. We zetten onze tocht verder met de ruitenwissers op volle kracht. Le Crotoy is de laatste plaats die we moeten bezoeken. Het is een grote camperplaats waar wel 100 campers kunnen staan en we zullen er de nacht doorbrengen. We maken nog een wandeling rond de haven en door het stadje vooraleer we ons bed opzoeken.

Donderdag 21 juli

De morgen is droog en het is iets warmer geworden. We rijden naar Saint Valerie sur Somme, een oud havenstadje waar we reeds eerder waren. Met de camper moeten we boven het stadje parkeren en nemen de fiets om er heen te rijden. Naar beneden gaat vlot en we moeten zelfs goed in de remmen hangen om niet te snel te gaan, terug is andere koek en een gedeelte moeten we te voet afleggen. In het stadje is het gezellig druk, bij de haven vertrekt een toeristische stoomtrein voor een rit doorheen de streek.

Bij het plaatselijk toeristenkantoor verzamelen we nog wat informatie over de streek.  Ik zoek ook een winkel waar ik een visvergunning kan kopen. Die is daar echter niet te bekomen en we moeten naar Abbeville rijden. Daar kan ik aan de nodige vergunning komen en we rijden meteen naar een mooi plekje bij het kanaal om te kunnen vissen. Het vissen is geen succes maar het was er leuk zitten. We rijden naar Cayeux sur Mer waar we volgens onze informatiefolders mooi zouden kunnen fietsen.

Vrijdag 22 juli

Wanneer we opstaan is de lucht erg donker en er staat weer een stevige koude wind. We laten onze fietsplannen varen en zoeken het kasteel van Rambures op dat toch al wat zuidelijker gelegen is.

Wanneer we er aan komen merken we dat we er al eens geweest waren maar omdat het toen gesloten was konden we het niet bezoeken. We volgen nu een rondleiding door het goed bewaarde gebouw dat in de 15^de eeuw gebouwd werd. Tot 1930 werd het nog bewoond door de eigenaars waarna het kwam te vervallen. De huidige erfgenamen hebben sinds een tiental jaren sterk gerestaureerd en wonen nu in de bijgebouwen waar er meer comfort is dan in het kasteel zelf. Rond het kasteel ligt een prachtige tuin met zeer oude bomen waaronder een sequoia van 224 jaar oud.  De zon is inmiddels goed doorgebroken en we rijden verder zuidelijker naar Verneuil sur Avre.
 
Een oud stadje met veel prachtige oude gebouwen en een grote kerk met een imponerende toren. Niet ver van het centrum vinden we een rustige parking waar we de nacht zullen doorbrengen. Na het eten wandelen we door het stadje en genieten van de sfeer en de mooie gebouwen en pleinen. 

Hierbij nog het verslag van zondag 12 juni dat ik over het hoofd gezien had.

Zondag 12 juni

Niet ver van het Crazy Horse monument is er nog een bekender beeldhouwwerk in de Black Hills van Dakota, namelijk Mount Rushmore. Het is een nationaal monument en vrij toegankelijk, alleen de parking moet betaald worden $11. 
De toegang tot het uitzicht platform is zeer mooi aangelegd met granieten voetpaden en trappen, dit materiaal is natuurlijk in overvloed aanwezig. Van ver kan men reeds de koppen van vier presidenten van de VS zien. Samen zijn ze wel kleiner dan het hoofd van Crazy Horse.
 
Het is niettemin een indrukwekkend werk om zo een getrouw portret op deze schaal uit de rots te houwen. George Washington werd gekozen omdat hij de vader van de natie wordt beschouwd, Theodore Roosevelt omdat hij de ondernemingsgeest van de Amerikanen het sterkst belichaamde, Thomas Jefferson omdat hij de Onhafhankelijksverklaring opstelde en tenslotte Abraham Lincoln omdat hij de slavernij afschafte en het land samen hield ondanks de burgeroorlog. We maken een wandeling langs het pad van de presidenten zodat we de beelden van iets dichterbij kunnen bekijken. Ondertussen vertelt een Ranger hoe het idee ontstaan en uitgewerkt is om dit kunstwerk hier te maken, en hoe de keuze gemaakt werd voor de vier presidenten. Zo krijgen we wat Amerikaanse geschiedenis te horen, erg interessant. De beeldhouwer Borglum begon aan het titanenwerk in 1927 met tussenpauzes, waarbij in totaal zes en half jaar gewerkt werd tot in 1941 waarbij wel 400 mensen aan het werk waren. De kunstenaar overleed in maart 1941 net voor de finale afwerking. Zijn zoon deed er nog eens zeven maanden om het volledig af te werken . Het resultaat is schitterend en blijft een toonbeeld van Amerikaanse ondernemingsgeest en doorzettingsvermogen. In Custer State park zoeken we een camping op om de nacht door te brengen.

Zondag 18 juni

Ons hotel ligt mijlen buiten de stad Denver, met een shuttlebusje kunnen we meerijden tot aan het vliegveld van Denver en vandaar kunnen we een bus nemen naar het stadscentrum.

16th Street is een wandelpromenade dwars door het centrum van de stad waar het aangenaam kuieren is. Bomenrijen zorgen voor groen en parkgevoel, op verschillende plaatsen staan er piano’s waar iedereen kan op spelen.

De straat is afgezoomd met winkels, eet- en drankgelegenheden met leuke terrasjes.

Aan het einde van de straat kom je bij het Capitool terecht, want Denver is de hoofdstad  van Colorado. Op het grote plein voor het Capitool wordt er net gefeest het is het Pride weekend.
 


Er lopen duizenden mensen rond de één al vreemder uitgedost als de ander. Een bonte kleurrijke menigte die zich erg vermaken.

We lopen terug naar het busstation en nemen de bus terug naar Denver International Airport vanwaar we morgen vroeg de terugreis zullen aanvatten.

Vrijdag 17 juni

We nemen vroeg de shuttle om de lagere lus te doen, het is erg koud en er staat een zure wind met af en toe wat regendruppels. De chauffeur vertelt ons dat we moeten uitkijken naar een groepje wapitiherten met prachtige geweien.
 
In een bocht van de weg zien we ze inderdaad liggen, rustig aan de kant van de rivier. De chauffeur is zo vriendelijk om even te stoppen zodat er foto’s kunnen gemaakt worden. Bij Fern Lake trail maken we een flinke wandeling tot dat aan de Pool, af en toe komt de zon erdoor maar het blijft fris.

In de namiddag gaan we terug voor een andere wandeling rond de Moraine. Het pad loopt vrij vlak en doordat we een stuk lager zijn dan de camping is het hier aangenaam warm.

Van ver zien we een kudde wapitiherten, we hopen ze van dichterbij te kunnen zien.
 
Wanneer we ze dicht genaderd zijn zien we dat het een flinke kudde is van meer dan honderd dieren,  allemaal vrouwtjes met vele jonge dieren. Het is fantastisch om dit van nabij te kunnen gadeslaan, de herten houden ons wel in de gaten maar blijven rustig grazen.  Boven hen zien we ook nog een roodstaart havik zweven en in de verte zien we een coyote rennen ook nog een kleurig blauw vogeltje laat zich fotograferen.
 
Prachtige natuur!!

Na een lange wandeling van een 8-tal km zijn we terug bij de bushalte en keren voldaan terug naar de camping. Het is er erg koud en vreselijk aan het waaien, we hebben geluk gehad dat we gisteren de wandeling aan de bovenzijde gedaan hebben want vandaag heeft het er gesneeuwd. In de avond pakken we onze koffers, morgen is het afgelopen.

Donderdag 16 juni

Voor ons zien we weer bergen met op de toppen de eeuwige sneeuw, de Rocky Mountains van Colorado.
 
Om tot op onze bestemming te geraken moet er flink geklommen worden.

De Big Thompson rivier waar het water wild in bruist wijst ons de weg, we volgen de rivier de berg op doorheen kronkelende valleien.
 
In Estes Park dat gelegen is in een zeer brede vallei, lijkt het wel kermis. Het is één groot vakantieoord waar het erg druk is. Het mooie weer heeft er veel volk aangetrokken, maar we moeten nog hoger.
 
Bij de ingang van het park zien we een kleine kudde wapitiherten met een mooi bok erbij.

We vinden snel een plaats op de Glacier Basin kampgrond, mooi gelegen met zicht op de gletsjers. Hier rijdt ook een shuttle busje rond dat de toeristen rondbrengt om van de uitzichten te genieten en te gaan wandelen.

Het busje brengt ons tot op het uiterste punt aan de bovenzijde van de lus en we maken een wandeling rondom Bear Lake.
 
Om de ronde volledig te maken moeten we flink door de sneeuw ploeteren waarbij uitschuivers niet ontbreken. Nadien dalen we af naar de Victoria waterval om daarheen te lopen. Het terrein is echter vrij zwaar en door de ijle lucht, we zitten tenslotte op een hoogte van 3000 meter, moet ik stoppen en keren we terug.
 
Plots staan we oog in oog met een wapitihert dat rustig staat te grazen. We keren terug met de shuttle naar de camping, het was leuk wandelen in een aangename temperatuur.

Woensdag 15 juni

Al rijdend door een  groene uitgestrekte prairie verlaten we South Dakota en komen in  Nebraska. Meer dan 100 km zien we niets dan de prairie met hier en daar een kudde koeien, want het is prima grasland, en af en toe zien we in de verte reewild.

Het landschap is vrij eentonig met soms wat rotsformaties langs de weg. Wat we zien van deze staat is voornamelijk landbouw en veeteelt. Voorbij de plaats Chadron zitten er weer kolen en olie onder de grond.

We zien een tiental treinen die wel 2km lang zijn getrokken door 4 of 5 locomotieven die enorme hoeveelheden kunnen vervoeren. Onderweg zijn er weinig stopplaatsen en we verlaten Nebraska vrij vlug om terug in Wyoming te komen. Nabij de stad Cheyenne zoeken we een kampeerplaats en blijven er voor de nacht. Voor we de camper moeten achterlaten in Denver willen we nog het Rocky Mountain National Park in Colorado bezoeken, daar gaat het morgen naartoe.

Dinsdag 14 juni

’s Morgens vroeg verlaten we de camping richting Hot Springs de weg loopt kronkelend door de groene golvende prairie bij het begin van een wandelpad doorheen een groene vallei parkeren we de auto en volgen we het pad tot aan de grens van het park.

Het is er mooi en rustig wandelen door de natuur, onderweg zien we een koppel wilde kalkoenen met een zestal kuikens die rustig doorheen het gras naar voedsel zoeken. Overal zien we vogels vliegen en horen we hun gezang, iets verderop zien we nog net twee muledeer in het bos vluchten. De lucht begint te betrekken en we keren maar terug, wanneer we bij de auto aankomen hebben we toch een zestal kilometer gelopen.
 
Langsheen de weg zien we honderden bizons lopen veel  meer dan in het vorige park.

Hot Springs dankt zijn ontstaan aan verschillende warmwaterbronnen, die een bezoekersstroom op gang hebben gebracht.

In de stad staan er heel wat gebouwen opgetrokken in rode zandsteen iets wat in andere stadjes niet gebruikelijk was. De stad is ook een bijzonder museum rijk, de Mammoth Site. Het museum is opgetrokken rond de vindplaats van verschillende mammoet skeletten. Op deze plaats moet miljoenen jaren geleden een verzakking plaats gevonden hebben, die eens met water gevuld een aantrekkingspunt was voor deze dieren. Wanneer ze afdaalden naar het water of er in vielen konden ze er niet meer uit en stierven ter plaatse aan ontbering of ze verdronken. Later geraakte alles bedolven en bedekt met lagen sediment. Nadien terug opgestuwd tot net onder de oppervlakte. Een aannemer die met zijn bulldozer aan het werk was ontdekte de eerste gebeenten. In het museum liggen de meeste skeletten nog zoals ze gevonden werden.

Er wordt nog steeds in de bodem geschraapt om alles op te graven, kortom een levend museum. In de bijbehorende tentoonstelling komen we nog heel wat te weten over de mammoets en staat er ook nog het skelet van een kortsnuitbeer uit die periode, deze beer had reusachtige afmetingen een was toen heer en meester van de savanne.
 
Voor een slaapplaats rijden we naar het Angostura natuurgebied dat aan een zeer groot stuwmeer ligt. Het is ook weer een camping van het national park, zeer prachtig gelegen aan de boord van het meer. We krijgen een plaats aan de oever een zeer mooie en rustige plaats waar we ’s avond kunnen genieten van een mooie zonsondergang.

Maandag 13 juni

We gaan weer vroeg op pad want in het Custer State park kunnen we een rondweg van 12 mijl volgen die ons de gelegenheid moet geven om wilde dieren te zien. Pas op weg krijgen we dicht bij de weg een mooie ree te zien die ook  nog mooi voor ons poseert.



Verderop zien we buffalos, wilde kalkoen, pronghorns, muledeer en heel veel prairiehonden. Die prairiehonden leveren grappige zichten op wanneer ze rechtop zitten en rond zich heen zitten te kijken.
 
Plots komen we voor een kudde wilde ezels te staan die de weg in beslag hebben genomen, ze willen haast niet wijken en duwen met hun snuit tegen te zijspiegels en de ramen, door de motor even te laten loeien ruimen ze dan toch baan.  De rondweg is te vlug ten einde en we verlaten het park dat naadloos aansluit met het Wind Cave national park.   De naam Wind Cave heeft het park te danken aan een stelsel van ondergrondse grotten, die ontdekt werden doordat uit een gat in de grond wind blies. De eerste onderzoekers behielpen zich met kaarslicht en brachten toch reeds heel wat gangen in kaart. We kunnen kiezen uit drie geleide bezoeken en kiezen voor deze die door de midden galerij voert.

We volgen de gids die ons dieper de berg in voert via 450 trappen naar beneden. We hebben al vaker ondergrondse grotten bezocht en ze zijn allen verschillend. De gangen in deze grot zijn smal en diep we kunnen dikwijls een heel stuk spleet boven ons zien. Hier en daar zijn er toch grotere zalen met zeer bijzondere rotsformaties, stalagmieten zijn er niet want er is zeer weinig water inzijpeling. Wanneer de gids het licht dooft zitten we in volslagen duisternis, ze steekt een kaars aan en laat ons zien hoe de eerste ontdekkers de grotten zagen. Er zijn tot heden zo een 200km aan gangen in kaart gebracht en volgens de gids zou dit slechts een tiende zijn van het hele stelsel. Gelukkig moeten we die 450 trappen niet omhoog klimmen en worden we met een lift terug naar boven gebracht. Dichtbij is er een camping van het national park, die weliswaar weinig service biedt maar echt in het midden van het groen ligt, erg rustig en mooi.

Vrijdag 10 juni

Bij Buffalo rijden we weer de interstate snelweg 90 op in oostelijke richting. Het landschap is hier heuvelig en groen, echt ranchland. We zien dan ook regelmatig koeien in kleine of grotere kuddes.

De ondergrond moet hier rijk zijn aan olie,  kolen en gas want overal zien we gaswinning installaties, een open kolenmijn en vele jaknikkers die olie op pompen. Wild zit er ook want regelmatig zien we reeën en pronghorn antilopen. We zijn op weg om de Devils Tower te bezoeken, een bijzondere rotsformatie die hoog boven de vlakte uitrijst. Voor de indianen is dit nog een heilige plaats die zij de Bear Lodge noemen.

Vanuit de verte zien we de Tower reeds oprijzen en het landschap domineren. Hij is als eerste nationaal monument uitgeroepen in 1906 en ligt midden in een nationaal park. Wanneer we het park binnenrijden zien we een grote grasvlakte, die de naam verdient van prairiehonden stad.
 
Overal zitten en lopen er prairiehonden rond, leuke beestjes om te zien maar op de ranches zijn ze er niet blij mee. Ze zijn nu een beschermde diersoort en dus moeten ze er mee leven. Op de parking laten we de auto om een wandeling rond de Tower te maken zodat we hem van alle kanten kunnen bewonderen.

Het lijkt alsof granieten zuilen samengebundeld werden om een hoge toren te maken. Het schijnt dan ook een unicum in de wereld te zijn. De geologen zijn er nog niet echt uit hoe hij ontstaan is, wij kunnen het alleen bewonderen.

Donderdag 9 juni

We verlaten Cody om richting Buffalo te rijden een afstand van 165 mijl.
 


We rijden een hele tijd door een vrij vlakke streek waar weinig te zien is, soms in de verte enkele koeien en langs de weg zien we ook nog pronghorn antilopen.
 
In de verte zien we weer een bergketen, de Big Horn, oprijzen en die moet we oversteken.
 
De weg stijgt via verschillende haarspeldbochten de hoogte in en we krijgen weer fantastische vergezichten. We houden halt bij de Shell waterval, waar het bergwater met grote kracht door een nauwe kloof buldert.
 


Er vliegen ook verschillende kolibries rond, erg mooie vogeltjes maar moeilijk op de foto te krijgen. Na flink klimmen bereiken we de Granite Pass op 9033 voet waar nog flink sneeuw ligt.
 
Aan de achterkant van de berg komen we terecht in laag hangende wolken en zitten we in dikke mist.  

Beneden is de vlakte die heel groen en heuvelachtig. In deze streek woonden vroeger de Sioux en andere indianenstammen die in deze vruchtbare streek hun onderkomen hadden. Ondanks gedane beloften door de toenmalige overheid werden ze stelselmatig verdreven en het was dan ook geen wonder dat ze daar tegen in opstand kwamen.

Bij fort Kearny, een gedeeltelijke reconstructie van het fort van waaruit tegen de indianen gevochten werd, bekijken we een tentoonstelling over de gebeurtenissen die er zich toen afspeelden.

Tegen de avond komen we in Buffalo aan en zoeken een plaats op een camping.

Woensdag 8 juni

In het Codymuseum is er een schitterende collectie wapens te zien dus dat kan ik niet missen. Het is een zeer uitgebreide verzameling van de aller-oudste tot de meest moderne wapens. Ik kijk mijn ogen uit en ontdek vele wapens waarvan ik al wel gehoord had maar nog nooit gezien. Voor een wapenliefhebber niet te missen. Anne gaat ondertussen naar de tentoonstelling over Yellowstone Park en steekt daar ook heel wat wetenswaardigheden op.
 


Na de middag doen we boodschappen en maken een wandeling door de hoofdstraat van Cody, het hotel dat ooit van Buffalo Bill was staat er nog heel mooi bij.

’s Avonds gaan we naar een rodeo kijken, het is vrij koud op de tribunes maar we waren gewaarschuwd en hebben een warme deken meegebracht. Het schouwspel begint met een parade van de vlag terwijl het volkslied gespeeld wordt.



We zien de cowboys terwijl ze in een zo kort mogelijke tijd een kalf dienen te vangen met de lasso, zo lang mogelijk op een bokkig paard te zitten terwijl ze zich maar met één hand mogen vasthouden en tenslotte het rijden op een wild om zich heen springende stier. Het was een onderhoudende show en leuk om dat eens echt te kunnen meemaken.

Dinsdag 7 juni

Bij het ontwaken stellen we vast dat het flink sneeuwt er ligt al een verse sneeuwlaag van 5 à 6cm. We willen niet wachten tot we werkelijk ingesneeuwd geraken en verlaten prompt en voorzichtig de camping om lager gelegen gebied op te zoeken. Om in dit weer in het park rond te rijden vinden we geen optie en verlaten met tegenzin Yellowstone Park.
 
De weg naar de oostelijke ingang is gelukkig open en we rijden voorzichtig daar heen over hoge passen waar het nog steeds sneeuwt. Wanneer we lager komen veranderd de sneeuw in regen en blijft het dicht bewolkt. Het landschap is nog steeds boeiend maar door de grijze wolken mat en grijs.
 
In het dal van de Shoshonerivier houdt de regen stilaan op en begint het landschap terug wat kleur te krijgen. De weg loopt langs het Shoshonemeer dat een stuwmeer is gevormd door de Buffalo Billdam.

We kunnen over de dam lopen en kijken een duizelingwekkende diepte in waar het water van de elektriciteitscentrale met enorme kracht naar buiten spuit. In de smalle kloof waait er een zeer harde wind en is het moeilijk op de been te blijven. We rijden verder naar Cody, de stad genaamd naar Will Cody,  bekend van de Wild Westshows als Buffalo Bill.

In het Will Codymuseum zijn er verschillende tentoonstellingen en we bezoeken alvast deze over de oorspronkelijke bewoners van dit land, het volk van de Plains. Het is een zeer mooi opgestelde en leerrijke tentoonstelling over de cultuur van deze mensen met vele prachtige en originele kledingstukken en kunstvoorwerpen. De andere tentoonstellingen laten we voor morgen en installeren ons op de Ponderosa camping.

Maandag 6 juni

Kort nadat we Grand Tetonpark verlaten komen we bij de oostelijke ingang van het Yellowstonepark. De weg blijft stijgen en vrij vlug zitten we in een sneeuwlandschap. Vorige week was deze weg nog gesloten door hevige sneeuwstormen.
 
De sneeuw ligt metershoog langs de weg en levert toch mooie beelden met een azuurblauwe lucht als achtergrond.
 
Wanneer we een sliert auto’s zien staan langs de weg kunnen we verwachten dat er wat te zien valt. Het is een zwarte beer met zijn jong, zwarte beren komen in verschillende kleuren voor en deze was bruin. Een heel mooi ogenblik om dat te kunnen gadeslaan. We hebben plaats gereserveerd op de camping van Canyon campgroud, het is echter nog vroeg en we rijden dan maar meteen naar het geiserbekken met Old Faithfull. Deze geiser spuit op regelmatige tijdstippen en is wel de bekendste van allemaal. In dit dal in de reusachtige krater is geen sneeuw te bekennen en de zon brandt terwijl we zitten te wachten op het spuiten van de geiser.

Ons geduld wordt beloond en hij begint te spuiten een forse kolom heet water spuit hoog de lucht in, indrukwekkend. We hadden verwacht dat de kolom toch hoger zou zijn maar geen twee erupties zijn gelijk naar we horen. Op de parking nemen we onze lunch om nadien een rondgang te maken door het bekken.

Bij het binnen komen van het onthaalcentrum botsen we op de ouders van Peter, Truus en Frans. We hadden wel afgesproken om elkaar te ontmoeten om 6 uur in het inlichtingscentrum van Canyon Village, maar het was toch wel een toeval hen nu al te ontmoeten. Samen genieten we nog van de volgende uitbarsting van Old Faithfull waarna we afscheid nemen tot ’s avonds. Over een plankieren wandelpad lopen we doorheen het bekken en bekijken die fascinerende natuurverschijnselen, prachtig gekleurde heetwater bassins, pruttelende modderpoelen en rokende kleine kraters. Een wonderlijk schouwspel.
 
Tenslotte begeven we ons naar de camping, terug de sneeuwwereld in en krijgen een plaats toegewezen tussen metershoge sneeuw. We rijden terug naar Canyon Village voor onze afspraak en worden door Peter getrakteerd op een lekker maal samen met zijn ouders het wordt een zeer gezellige avond en vooraleer het donker wordt moeten we afscheid nemen want ik wil wel met nog wat daglicht parkeren in ons sneeuwhok.

Zondag 5 juni

Vandaag staan we extra vroeg op om in de vroege ochtenduren wat wild te kunnen zien. Om 6 uur gaan we op pad en volgen de rondweg doorheen het park.

Al vlug worden we beloond voor het vroeg opstaan en zien we een kudde muledeer (groot hert), kort daarna zien we er twee voor ons de weg oversteken.
 
Bij een stroompje ontmoeten we verschillende bevers, wanneer we de stroom oversteken komt ons ook nog een bever tegemoet.

Ook merken we er twee voor ons onbekende grote vogels op, het lijken een soort kraanvogels.

Van op een uitzichtpunt nabij Signal Mountain hebben we een schitterende blik op het Jacksonmeer waarin de bergen van de Grand Tetonketen zich weerspiegelen. Door het vroege zonlicht komen de kleuren zeer intens over. Even verder maken we een stevige wandeling naar Beaver Creek. Hoewelde wandeling vrij vlak is gaat het toch geleidelijk de hoogte in en moeten we soms door flinke plekken sneeuw ploeteren. Het is er zeer rustig en we zien voortdurend grondeekhoorns en chipmunks, maar die zijn zo snel dat we er geen op de foto krijgen.

De Snakerivier in het midden van het dal is flink gezwollen en er staat en sterke stroming. Om die vroeger over te steken baatte een zekere Menor er een handelspost en een veerdienst uit. Het veer ligt op het droge maar de kabel om hem heen en weer te brengen is nog intact.
 
Het gebouwtje van de handelspost is goed bewaard gebleven en een charmante dame laat ons het interieur zien. Anne merkt bij een van de vensters dat er een kolibrietje tracht naar buiten te vliegen.

Met behulp van een mandje kan de dame hem vangen om hem ongedeerd vrij te laten.

Iets verder in een koetshuis staat nog de originele huifkar die als eerste over de bergpas is gekomen. Het was weer een schitterende dag.

Vrijdag 3 juni

Met behulp van onze GPS vinden we de weg doorheen een wirwar van snelwegen in alle richtingen de stad  uit richting Montpelier, niet in Frankrijk maar in Idaho. Aan onze rechterzijde rijzen de besneeuwde bergtoppen van de eerste Rocky Mountain ketens.

Het dal waar we door rijden is groen, een heel ander beeld dan voorheen. We moeten rechts af, de bergen in en nemen de eerste pas naar een andere vallei. Bij Logan gaat het pas echt de hoogte in en doorheen een prachtig Alpijns landschap klimmen we tot 2300 meter hoogte. Net over de pas is een mooi uitzichtpunt met parking en kijken we neer op het Bear Lake, een enorm uitgestrekt meer met een prachtig azuurblauw oppervlak.

Wanneer we het meer, dat nog altijd op een hoogte van 1900 meter ligt voorbijgereden zijn, komen we in het stadje Paris.

We stoppen bij een kerk gebouwd door de Mormonen in 1888, een vriendelijke vrijwilliger van dienst geeft ons een rondleiding door het gebouw en vertelt terloops dat de naam Paris niets te maken heeft met Parijs. Eén van de stichters van de  gemeenschap heette Perris en ergens is er wat mis gespeld.

De straat waarlangs het gebouw staat is een typische dorpsstraat van deze streek. In Montpelier bezoeken we een museum dat een beeld tracht te geven van de trekkersroute van California tot Oregon.

In het museum krijgen we via een goed gebrachte voorstelling een beeld van wat die trekkers moesten doen en ontberen vooraleer ze hun bestemming bereikten. Wij kunnen ons niet voorstellen wat deze mensen op de been hield op hun tocht van ontelbare mijlen met handkar of ossenwagen doorheen een onherbergzaam land.

Enkele mijlen verder komen we op de camping heel rustig gelegen omringd door bergen.

Donderdag 2 juni

Met een busje dat bestuurd wordt door een  Mormoonse vrijwilliger worden we aan de camping afgehaald en tot aan Temple Square gebracht. We krijgen een rondleiding met een groep Engelstaligen, toevallig is één van de vrouwelijke vrijwilligers een Belgisch meisje. Eerst leiden ze ons in de Assembly Hall rond waar wekelijks gratis concerten gegeven worden, daarna gaan we naar het Tabernakel een enorm gebouw met een gewelfd dak dat een uitstekende akoestiek heeft.

Wanneer we binnen komen is er net een koor, het South California en Arizona Choir met 370 uitvoerders aan het repeteren. Prachtige muziek en een zeer sterk koor waar we een tijdlang van genieten. In het bezoekerscentrum wordt een uitleg gegeven over hun godsdienst en kon degene die het wenst verdere inlichtingen thuis krijgen en de Mormoonse bijbel bekomen.

De grote tempel is enkel voor gelovigen te betreden en kunnen we slechts aan de buitenkant zien. Al deze gebouwen zijn gebouwd door de Mormonen en met bijdragen van al hun leden. Het is overal uiterst net onderhouden en verzorgd.

Aan de overzijde tussen het museum en de bibliotheek staat nog een originele houten hut die door de eerste settlers gebruikt is.

De straten zijn hier ook weer heel breed en net. We klimmen langs Main Street steil omhoog naar Capitol Hill waar het regeringsgebouw van Utah boven op een helling prijkt. Vandaar hebben we een mooi uitzicht op de bergen waar we morgen naartoe trekken.

Woensdag 1 juni

Vandaag gaat het in één ruk naar Salt Lake City 243 mijl of ongeveer 400km. Dat Utah een bergachtig land is merken we zeer goed, langs alle kanten zijn er bergketens en moeten we over enkele passen de hoogste ligt op 7530 of een 2500 meter. Het rijdt immer vlot op de Amerikaanse snelwegen. In Carbon County de koolmijnenstreek van Utah pauzeren we bij de stad Price op een grote parking vanwaar we kijken op bergen kolen die de plaatselijke elektriciteitscentrale verbruikt.

Op deze parkeerplaats staan verschillende gedenkstenen ter herinnering aan kompels die omkwamen in verschillende mijnrampen. Er staat ook een herinneringsplaat om te gedenken dat ooit op deze plaats de hoofdzetel stond van een mijnbedrijf en dat door Buth Cassidy en zijn bende beroofd werd van $8000 in goud en zilver.

In de verte zien we verschillende flink besneeuwde bergtoppen een aanwijzer dat we de Rocky Mountains naderen. Bij Provo stoppen we voor de lunch. Van daar uit tot in Salt Lake City wordt het verkeer zeer druk en we rijden over vier rijbanen in elke richting. Hier is alles volgebouwd en druk bevolkt, een hele verandering van wat we tot nu gezien hadden. Aangekomen in de stad zoeken we het plaatselijk verhuurkantoor van Cruise America op om onze koelkast te laten nazien die de onhebbelijke gewoonte had regelmatig uit te vallen. We worden daar zeer vlot en vakkundig geholpen en rijden dan naar een camping in de buurt.