Archief

Maandag 23 juni

Bij het meer met zandstrand hoorden veel muggen en die hebben ons flink lastig gevallen in de nacht. Onder een stralende zon rijden we weer verder. Overal langs de weg worden we gewaarschuwd voor overstekende elanden maar krijgen er geen in het vizier.

Plots worden we verrast door een overstekende Bambi, vol op de rem en met gierende banden konden we nog net een aanrijding vermijden. Hier in Canada wordt blijkbaar ook naar de wereldvoetbal gekeken want we reden geruime tijd achter een trailer die beslist een fan van  Holland was.

In Fort William nabij Thunder Bay nestelen we ons op een mooie camping aan het historisch park Fort William dat we morgen gaan bezoeken.

Dinsdag 24 juni

De ochtend begint grijs en na het ontbijt regent het. Het regenweer zal de hele dag duren. Vanaf het bezoekerscentrum brengt een shuttlebusje ons naar de ingang van het Fort William Park.

Het “fort” is een getrouwe reconstructie van een handelspost die in de nabijheid gevestigd was in 1812 en had geen militaire betekenis. Bij de ingang worden we opgewacht door een gids in klederdracht uit die tijd.

De Indianen woonden er in wigwams die niet met huiden maar met berkenschors bedekt waren, hoewel het flink regende stonden we er toch droog.

De pelshandel was er erg belangrijk en vormde de basis van de verdere ontwikkeling  van het land. De  rivier was de handelsroute bij uitstek waar de waren met kano’s en schoeners werd aangebracht en weggevoerd.

De plaatselijke bevolking waarmee goed samengewerkt werd ruilden de pelshuiden voor gereedschap en wapens.

De roeiers en dragers waren de “voyageurs” zij zorgden wel dat alles kon doorstromen maar behoorden tot de lager klasse aldaar, opgevolgd door de klerken die een trapje hoger stonden en aan de top stonden de heren van de compagnie.

Dat was duidelijk zichtbaar aan hun behuizing. In de zomermaanden kwamen er wel meer dan duizend mensen in het fort samen en was het zeer druk aan de kade. Tijdens de wintermaanden verbleven er slechts een dertigtal mensen ter plaatse. Ondanks het slechte weer hebben we er toch een leerrijke en aangename dag doorgebracht.

Zondag 22 juni

Zaterdagmorgen, de zon schijnt en het wordt een mooie dag. Verder oostwaarts door het vlakke en groene Manitoba.

Het schiet goed op maar het is vrij eentonig.  Op zo een 15 kilometer voor Winnipeg houden we halt op een KOA camping aan de oever van de Assiniboine rivier.

Het is warm en we kunnen eindelijk nog eens buiten eten. In de namiddag rijden we naar de stad Winnipeg, het is erg druk op de toegangsweg met veel verkeerslichten. De stad zelf valt ons tegen druk verkeer en vele imposante gebouwen.

Er is totaal geen vergelijk met onze Europese steden. Gezellige straatjes en winkeltjes hebben we niet gevonden, de mensen doen er blijkbaar hun shopping in winkelcentra zoals Wijnegem shopping center. Na het drinken van een koffie zijn we dan maar terug naar de camping gereden.

Zondag rijden we de provincie Ontario binnen. Het is weer een heel ander type van landschap, heuvelachtig met bossen en meren.

De weg is op vele plaatsen letterlijk tussen de rotsen uitgehakt. Het doet ons erg aan Noorwegen denken. Van wild onderweg is er niet veel te zien buiten twee reeën langs de weg die slachtoffer werden van het verkeer. Eén jonge eland bok hebben we nog wel de weg zien overschieten. We wilden bij het plaatsje Kenora op camping gaan maar die was volzet. Zestig kilometer verder in Vermillion Bay was wel plaats aan een meer met zandstrand.

Woensdag 18 juni

Het heeft de hele nacht geregend en wanneer we opstaan valt het water nog steeds uit de hemel. We bevinden ons in de nabijheid van twee musea en daar is het dan wel het weer voor. We bezoeken eerst de historische site van het fort van Battleford dat een grote rol heeft gespeeld in de verovering van dit gebied ten nadele van de Indianen.

Binnen de omheining staan nog enkele van de originele gebouwen waar we tekst en uitleg krijgen van de gids van dienst in militaire outfit van die tijd. een interessante rondleiding doorheen de vertrekken van de officieren en het wachtlokaal met gevangenis. In de gebouwen zijn we tenminste beschut van de regen, voor een verdere wandeling over de historische plaatsen bedanken we toch maar. In de namiddag bezoeken we het andere museum ondergebracht in het voormalige schoolgebouw.

We treffen er een hele verzameling voorwerpen die een rol speelden in het ontstaan van en het dagelijkse leven in Battleford onder andere een origineel klaslokaaltje. Op de bovenste verdieping bevindt zich een uitgebreide verzameling vuurwapens waaronder ik verschillende wapens herken van Belgische oorsprong.

Naast het schoolgebouw prijkt de oude brandweer kazerne waar we een mooie oude brandweerwagen bewonderen. Nabij Saskatoon willen we het Wanuskewin Heritage park bezoeken waar het leven en de filosofie van de Indianen cantraal staan. Het blijft regenen en we komen er echter te laat aan voor een bezoek en trekken dan maar naar een camping in Saskatoon.

Morgen komen we terug.

Dinsdag 17 juni 

Maandag vertrekken we onder de gietende regen langs Highway 16 naar het oosten.

Na korte tijd komen we in de provincie Alberta.  In de voormiddag houdt het op met regenen. Op deze snelweg is het comfortabel rijden, cruise control op 90km en dat schiet dan lekker op. Er valt niet veel te zien langs deze route, het verkeer is niet druk. Ik moet me geen zorgen maken over het inhalen van vrachtwagens, die halen mij wel in.

Er rijden hier vele grote en lange trucks, zelfs een kompleet huis wordt over de weg vervoerd. Voor de lunch stoppen we bij een provinciaal park waar een leuke picknickplaats aan een rivier ligt.

In de late namiddag komen we aan in het Elk Island National Park waar we een kampeerplaats vinden. De kampeerplaats ligt dichtbij het Astotinmeer. In het park zouden vele wilde dieren verblijven. Buiten enkele Canadese ganzen zien we niets.

Dinsdagmorgen gaan we vroeg op pad om een wandeling te maken langsheen een bevervijver. Veel hebben we ook niet gezien buiten in de verte een coyote en een zwemmende bever.

Bij het verlaten  van het park hebben we nog een woudbizon zien grazen. Het gaat dan verder naar het oosten op de 16. We zijn nu in de provincie Saskatchewan aangekomen het land is hier zeer vlak. Hier moet veel olie onder de grond zitten want overal zie we pompinstallaties en olietanks. In de plaats North Battleford komen we aan op een kleine eenvoudige camping met toch een goede internetverbinding. Het terrein zit vol met gaten gemaakt door prariedogs die hier welig tieren.

Zondag 15 juni

Wanneer we zaterdag ontwaken kunnen we de bergen niet zien door de lage wolken. Het klaart echter langzaam  op en wanneer we klaar zijn om te vertrekken schijnt de zon.

De snelweg leidt ons naar de bergen.

Het spektakel dat we nu te zien krijgen overtreft alles van wat we tot hier toe gezien hebben. We zullen de volgende 250km continu door de Rockies rijden.  Hoge besneeuwde bergen, watervallen, gletsjers, diepe dalen en oneindig veel bossen.

Ook hier hebben bosbranden gewoed, op die plaatsen is de nieuwe groei goed zichtbaar. We hebben verschillende wilde dieren en vogels gezien. We hebben zelfs een koppel poema’s gezien jammer genoeg konden we ze niet op de plaat krijgen. Grazende beren, herten, Bighorn sheep we kregen ze allen te zien.

Het Lake Louise ligt er schitterend bij met op de achtergrond een gletsjer.

Een nieuwsgierige “Clarks Nutcracker” laat zich gewillig fotograferen. De Athabasca gletsjer is werkelijk indrukwekkend.

We boffen werkelijk dat het vandaag open weer is en de zon overvloedig alles belicht. Tegen de avond komen we bij een camping aan net voor Jasper, die is haast volzet en we moeten genoegen nemen met een plaats zonder service weliswaar mooi gelegen in het bos

In de nacht regent het flink en ’s morgens zit de hemel potdicht.

Het wordt een grijze dag met veel regen. We prijzen ons gelukkig dat we gisteren zo een mooi weer hadden. Onderweg naar Hinton maken we nog een ommetje van 130km naar het Maligny meer.

Op het mooie meer is het mogelijk om een boottocht te maken, hele bussen toeristen staan er voor klaar. Gezien het slechte weer laten we het maar achterwege en zetten onze tocht verder. Ondanks de grote borden die ons waarschuwen voor overstekende kariboes zien we er geen enkele, toch krijgen we nog een koppel “mule deer” op de foto.

In de gietende regen komen we op de camping  in Hinton aan.

Vrijdag 13 juni

Donderdag  gaat het nu richting Canada. Het is duidelijk dat we ons  in de Rocky Mountains bevinden overal hebben we zicht op de bergen.

Eureka is het laatste Amerikaanse stadje dat we doorrijden. Kort nadien komen we bij de Canadese grenspost. Wanneer we op vraag van de beambte positief antwoorden of we fruit aan boord hebben, worden we verplicht dit achter te laten in een diepvrieskist. Veel verschil merken we niet met de VS alleen zijn de vrachtwagens hier nog groter en de huizen mooier. Bij de Kootenay rivier stoppen we op de plaatselijke campground, we hebben er al wel mooiere gezien maar het kan toch. Het is nog warm maar de hemel trekt toe, ’s nachts regent het flink.

Op vrijdagmorgen zijn de flanken van de bergen gehuld in wolken. Het belooft niet veel goeds om hoog de bergen in te gaan. Bij de ingang van Kootenay Park betalen we toegang voor twee dagen.

Kort na de ingang loopt een kudde “Bighorn sheep” op de weg. Door een smalle kloof komen we in het eigenlijke park. Het is ondertussen beginnen te regenen en de bergen zijn helemaal onttrokken aan onze blikken.

Hogerop is het zelfs aan het sneeuwen. Over de pas heen neemt de sneeuw af en wanneer we afgedaald zijn in het dal is het zelfs droog. Bij Banff trekken we naar een fijne camping. Vanaf de camping kunnen we gratis met de bus naar het stadje.

Banff is een levendige plaats met veel winkels met voornamelijk vrijetijdskleding. Er is een gezellige drukte en we hebben nog een leuke ontmoeting  met de plaatselijke politie.

Woensdag 11 juni

Om 10u komt de rode bus aangereden voor een ritje door het Glacier Park. Er rijdt een hele vloot van deze busjes rond, allemaal mooi gerestaureerd want de bus waar wij mee rijden is gebouwd in 1936.

De chauffeur is erg spraakzaam en vertelt honderd uit over het park. Het park valt ons wat tegen na de vorige parken, we zien enkel bomen en af een toe een vergezicht. Mooi is dat een white tail onze weg kruist.

Onze eerste stop is bij een waterval die de Indianen de “secret dancing waters” noemden, voor hen was dit een heilige plaats.

Ook bij het Mac Donald meer (niet de fast food keten) werd gestopt met een mooi zicht op de bergen.

Over de pas konden we helaas niet rijden want die was nog dicht gesneeuwd. Het bezoekerscentrum aldaar was nog steeds voor de helft met sneeuw bedekt. Dus het mooiste stuk kregen we niet te zien. Om af te sluiten maakten we nog een korte wandeling door het bos tot bij een kleine waterval.