Ontstaan van de nijverheid.
Het baksteen maken werd in de provincie Antwerpen ingevoerd rond
het jaar 1235,en dit door de paters van de St.Bernardusabdij in Hemiksem.
Die waren zich hier komen vestigen,en maakten er de eerste bakstenen
voor het bouwen van hun abdij.De stenen die toen gemaakt werden waren
van afmeting:300x145x70mm.
Het bedrijf bleef bijna één eeuw het monopolie van de paters,zij hadden immers
grote oppervlakten grond langsheen de Schelde in bruikleen gekregen.
DE omliggende bossen mochten vrij ontgind worden,daarvan gebruikten
zij het harde hout,voor het bakken van de steen.
Einde 14e eeuw nam het bedrijf een grotere uitbreiding,en van toen werd
van het maken van de grote steen afgestapt,vanaf dan werd deze vervangen door een kleiner formaat,toen de "derdeling" genaamd,met een grote van 150x
70x40mm.
Van de particulieren die zich met steenbakken bezighielden,en geen vrije bosontginning hadden,werd verondersteld dat zij zich in Zeeland turf moesten
aanschaffen voor het bakken van de baksteen.
Turf was in die tijd de meest goedkope brandstof die voorhanden was.
Maar omdat turf niet zo een hoog calorie vermogen had dan hout,moest
de steen van omvang verkleinen,om spoedig een goedkope en evengrote bak te verkrijgen.
 

BELANGRIJKHEID VAN DE NIJVERHEID.
Deze nijverheid mag als één der voornaamste van Vlaanderen 
 worden gezien,alsook zéér belangrijk onder de Belgische
exportnijverheden in die bloeiende jaren.
Op produktief gebied,dit in vergelijking met andere gewesten,
zoals de Kempen,de omstreken van Brussel,West-Vlaanderen en anderen,
kwam de Rupelstreek met haar intense produktivieit zeker
aan de spits van de steennijverheid.
Nog een belangrijk punt was dat de klei zich boven het laagwaterpeil
bevond,wat zich vertaalde in een gevoelige besparing in de ontginningskosten.
De aanwezigheid van de klei is de oorzaak geweest van de industrialisatie
van deze streek,zeker ook omdat de kleilagen zich op de rechteroever
van de natuurlijke waterwegen bevonden,wat een gunstige factor was
tot uitbreidingvan de industrie.
Waarom de Rupelstreek ook nog bekend was ,de eigenaardigheid van de
handfabrikatie,waardoor de nijverheid haar oud karakter en tradities
behouden heeft.
De baksteenbedrijven waren helemaal vergroeid met de bewoners
van de streek.Het zou geen vreemde lukken er een onderneming te runnen,
juist omdat hij niet vertrouwd was met de kleine bijzonderheden die
héél belangrijk waren in die tijd.

werkplaats tussen de droogloodsen, waar de stenen gemaakt werden.

zicht tussen de klampovens

De rupelgrond behoorde tot de oligocene terreinen van Belgie.
In haar loop naar het westen,heeft de zee,van Noord duitsland
komend,een hele reeks bezinksels verlaten,waaronder zand
en klei, die de rupelgrond deels uitmaakten.
Deze klei komt boven langs de waterlopen in de streek,namelijk
de Nete de Rupel en de Schelde.Een groot deel bevond zich boven
het laagwatergetij der rivieren.
De Boomse klei werd ontgonnen op 12 tot 20 m.dikte.Die kleilaag 
was bedekt door een  laag zavel of kwartszand van 3 tot 5m. dikte,
onder de humusaarde. 

Een mooi zicht van op de rechteroever ter hoogte van Rumst en Terhagen.