Vrijdag 29 juli 2005
Roquetas de Mar
We vertrokken met zijn vieren
uitgelaten als kinderen
verwachtingsvol om te vertieren
niets kon ons nog hinderen
Eerst nog koud, bewolkt en stormachtig
maar wij geloofden in de zon en krachtig
en daar was ze, eerst waterachtig daarna heet
bij het zonnen zag je al een meet
's Morgens een lange wandeling
's namiddags een spelletje petanque
's avonds kregen onze kelen een serieuze behandeling
we legden een kaartje, aan troeven een grote manque
We gingen wel eens zwemmen en zitten in het broebelbad
bij Casa Juan hebben we menige tapas gehad
met vele patatas fritas en Cruzcampo in 't glas
en of dat.. dat nu echt vakantie was!
Maar dan kwam er een grote ommekeer
ondanks de helblauwe lucht en zonnig weer
ons gezelschap belden hun zoon keer op keer
en kwamen met het bericht 'Alexander is niet meer'
'Het kleine baasje 'zeiden zij verstikt
'is in zijn wiegje gevonden, gestikt'
dat kwam als een donderslag
nooit vergeten wij die dag
Snel hebben zij 2 vluchten gaan boeken
om hun dochter in Gran Canaria op te zoeken
en haar bij te staan met de begrafenis vandaag
met een zwaar hart en pijn in de hersenlaag
Waarom heeft God dit toegelaten
zo vragen wij in gedachten
meet Hij dan met twee maten
kon Hij nu geen tachtig jaar wachten?
Onze tranen vloeien van verdriet
och, het ventje voelt en ziet het niet
hij krijgt nu een engelenmis
't is dat het voor de nabestaanden zo ondraaglijk is
Alexander jij bent nu bij bomma daarboven
zij neemt je liefdevol op en kan je beloven
dat zij een hemels plaatsje voor je heeft bewaard
daar zullen wij aan denken, telkens als je verjaart
Wij zullen je nooit vergeten hier beneden
proberen een steun te zijn voor je familieleden
wil jij aan God dan eens vragen
hoe wij zulk afscheid leren dragen?
Dag Alexander, lieve kraaiende engel
in de hemel wordt je zeker een geliefde bengel
later wordt je dan een serafijn
die een beschermengel voor je familie mag zijn
Nu staan wij hier met twee, heel gewee
we moeten terug naar België mee
een vakantie met dramatische gebeurtenissen
en niet zoals wij hoopten, zonder hindernissen.
uitgelaten als kinderen
verwachtingsvol om te vertieren
niets kon ons nog hinderen
Eerst nog koud, bewolkt en stormachtig
maar wij geloofden in de zon en krachtig
en daar was ze, eerst waterachtig daarna heet
bij het zonnen zag je al een meet
's Morgens een lange wandeling
's namiddags een spelletje petanque
's avonds kregen onze kelen een serieuze behandeling
we legden een kaartje, aan troeven een grote manque
We gingen wel eens zwemmen en zitten in het broebelbad
bij Casa Juan hebben we menige tapas gehad
met vele patatas fritas en Cruzcampo in 't glas
en of dat.. dat nu echt vakantie was!
Maar dan kwam er een grote ommekeer
ondanks de helblauwe lucht en zonnig weer
ons gezelschap belden hun zoon keer op keer
en kwamen met het bericht 'Alexander is niet meer'
'Het kleine baasje 'zeiden zij verstikt
'is in zijn wiegje gevonden, gestikt'
dat kwam als een donderslag
nooit vergeten wij die dag
Snel hebben zij 2 vluchten gaan boeken
om hun dochter in Gran Canaria op te zoeken
en haar bij te staan met de begrafenis vandaag
met een zwaar hart en pijn in de hersenlaag
Waarom heeft God dit toegelaten
zo vragen wij in gedachten
meet Hij dan met twee maten
kon Hij nu geen tachtig jaar wachten?
Onze tranen vloeien van verdriet
och, het ventje voelt en ziet het niet
hij krijgt nu een engelenmis
't is dat het voor de nabestaanden zo ondraaglijk is
Alexander jij bent nu bij bomma daarboven
zij neemt je liefdevol op en kan je beloven
dat zij een hemels plaatsje voor je heeft bewaard
daar zullen wij aan denken, telkens als je verjaart
Wij zullen je nooit vergeten hier beneden
proberen een steun te zijn voor je familieleden
wil jij aan God dan eens vragen
hoe wij zulk afscheid leren dragen?
Dag Alexander, lieve kraaiende engel
in de hemel wordt je zeker een geliefde bengel
later wordt je dan een serafijn
die een beschermengel voor je familie mag zijn
Nu staan wij hier met twee, heel gewee
we moeten terug naar België mee
een vakantie met dramatische gebeurtenissen
en niet zoals wij hoopten, zonder hindernissen.
Geschreven door Rosine om 00:00
Reageer op dit bericht