Christopher Anton (Chris) Rea (Middlesbrough (Engeland), 4 maart 1951) is een Britse zanger.

Chris Rea is met zijn krasse zangstem vooral bekend geworden met nummers als Fool (If you think it's over), Josephine en Driving home for Christmas, die nog altijd veel gedraaid worden op de radio.

Verder schreef hij een aantal nummers voor films, en een aantal van zijn bekendere nummers werden gebruikt als themamuziek. Hij speelde zelf in twee films, in 1985 in Willie and the Poor Boys en in 1999 in Parting Shots, waar hij tevens de muziek van deed. Hij schreef en produceerde de film La Passione, die in 1996 verscheen.

In 2005 heeft hij nog 11 nieuwe cd's uitgebracht (130 nummers), een dvd en een boek met schilderingen die hij gemaakt heeft tijdens zijn herstel van een ernstige ziekte rond het jaar 2000. Chris Rea heeft omstreeks 2005 bekend gemaakt dat hij stopt met touren. In 2006 deed hij zijn The Farewell Tour. Tijdens deze tour speelde hij oude klassiekers en nieuwe nummers.

Hoewel zijn gezondheid hem nog steeds parten speelt, maakt Rea in het najaar van 2007 zijn terugkeer naar het podium bekend. In het voorjaar van 2008 heeft hij met een nieuwe band, the Fabulous Hofner Blue Notes, een korte Europese tournee gedaan: "The Return of the Fabulous Hofner Blue Notes". De band speelt een mix van blues en instrumentale nummers, nieuwe songs en klassiekers. De muzikale invloeden gaan van de instrumentele platen uit de jaren 50 tot en met Miles Davis.

Een album van het quintet is verschenen in februari 2008.

In april 2011 is het volgende project van Chris Rea aangekondigd. Dit is het 'Santo Spirito Project' wat zal bestaan uit 2 speelfilms met bijbehorende soundtracks en een apart album op 3 cd's. De datum voor de release is 5 september 2011.

Vanaf april 2012 wordt op de officiële website van Chris Rea een aankondiging gedaan voor een 'nieuw' project: mogelijk een heruitgave of re-make van La Passione (1996). Er wordt helaas nog geen releasedatum gegeven.

ABBA is de naam van een voormalige, megasuccessen boekende, Zweedse popmuziekgroep, die bestond uit de volgende vier vocalisten:

• Agnetha Fältskog (geb. 5 april 1950 in Jönköping, Zweden);
• Björn Ulvaeus (geb. 25 april 1945 in Göteborg, Zweden);
• Benny Andersson (geb. 16 december 1946 in Vällingby (Stockholm), Zweden);
• Anni-Frid Lyngstad (geb. 15 november 1945 in Ballangen, Noorwegen).

De naam ABBA was een acroniem van de voornamen van de leden. Toch wordt de naam vaak als Abba geschreven. Op hun albums wordt de eerste B in de naam vaak in spiegelbeeld geschreven.

Wereldwijd neemt ABBA, na The Beatles, de tweede plaats in qua aantal verkochte albums (ruim 350 miljoen stuks). Het succes begon toen ABBA in 1974 het Eurovisie Songfestival won met het nummer Waterloo. Manager van de groep was Stig Anderson. In 1983 werd een pauze ingelast, die echter zou leiden tot het uiteenvallen van de formatie.

In 1999 ging in Londen de musical Mamma Mia! van start (deze bevat de songs van ABBA maar heeft een verhaal, dat niet over de leden zelf gaat). Hij werd overal in de wereld, in verschillende talen, opgevoerd. In 2004 wees het viertal een aanbod van 1 miljard dollar af dat werd gedaan, voor een eenmalige reünie tour van 100 concerten.

Historie

Voorgeschiedenis

Benny Andersson was lid van de Zweedse rockband de "Hep Stars". Deze groep beleefde tussen 1964 en 1969 in Zweden haar hoogtepunt en was ontstaan naar model van bijvoorbeeld Herman's Hermits, The Beatles en The Rolling Stones. Björn Ulvaeus was lid van de "Hootenanny Singers". Deze groep had een rustiger geluid dan de Hep Stars. Af en toe kruisten de wegen van beide groepen elkaar en dat leidde tot het samen schrijven van enkele liedjes door de twee genoemden. Agnetha Fältskog, het jongste lid van ABBA, was in haar tienerjaren al bekend en speelde bijvoorbeeld de rol van Maria Magdalena in de Zweedse versie van de musical Jesus Christ Superstar. Ook schreef Agnetha zelf muziek. Ze bracht in Scandinavië vele hitsingles en zes succesvolle soloalbums uit en behoorde al voordat ABBA bestond, tot de populairste artiesten in haar vaderland. Tijdens één van hun tours ontmoette Agnetha Björn van de Hootenanny Singers. Ze trouwden in 1971, iets wat in de Zweedse media groots werd verslagen. Anni-Frid "Frida" Lyngstad was parttimezangeres en nam deel aan een talentenjacht, die ze won. Haar muzikale doorbraak kwam op het moment dat Zweden rechts ging rijden in plaats van links. De bevolking werd gevraagd niet de straat op te gaan. Frida trad op in een spectaculaire show die die nacht op televisie werd uitgezonden. Niet veel later ontmoette zij Benny Andersson, met wie ze trouwde in 1978.

Eerste begin band

Begin jaren '70 hadden Björn en Agnetha, ondanks hun huwelijk, nog ieder hun eigen carrière. Stig Anderson, manager van de Hootenanny Singers, bracht Björn en Benny echter samen in één band. Deze beiden vroegen vervolgens hun partners Frida en Agnetha in 1971 de achtergrondvocalen voor hun rekening te nemen op het album Lycka. Van toen af vormden de vier samen een band, met de naam Benny & Björn, Agnetha & Frida (soms ook als Benny & Björn, Agnetha & Anni-Frid). Björn en Benny zetten hun samenwerking voort en experimenteerden met nieuwe arrangementen en geluiden. Resultaat was de single People need love. Het werd een bescheiden hit, maar voldoende om aan te tonen, dat de samenwerking goed was. Het jaar daarop, 1973, werd Ring Ring gemaakt, waarmee de groep voor het eerst deelnam aan het Nationale Songfestival. Velen verwachten dat het de eerste plaats zou worden, maar weer werd het een derde. Stig was overtuigd van het feit, dat een hit in Engeland of Amerika de definitieve doorbraak zou betekenen en zocht naar een andere bandnaam. Uiteindelijk werd het acroniem ABBA gekozen.

Verder als ABBA

In 1974 won de band, nu onder de nieuwe naam ABBA, het Nationale Songfestival en werd uitgezonden naar het Eurovisie Songfestival, waaraan deelgenomen werd met het zelf geschreven nummer Waterloo. Dit liedje is een paar jaar geleden gekozen tot beste Eurovisie Songfestivalliedje van de afgelopen 50 jaar. Dit werd tevens een hit in Engeland, ABBA's eerste nummer 1. In de VS kwam het op een zesde plaats. Een vervolg zat er echter nog niet in. Het duurde tot SOS, oorspronkelijk als solosingle voor Agnetha geschreven, voordat ze een nieuwe top-10 hit hadden. Na SOS was de status van eendagsvlieg definitief verdwenen. In 1977 verscheen de film ABBA: The Movie waarin de band en de bandleden de hoofdrol spelen.

Megasucces

Na 1975 kwam wereldwijd succes met onder meer Mamma Mia en Fernando. Daarna volgden Money, Money, Money, Knowing Me, Knowing You en Dancing Queen, hun grootste hit, van het album Arrival. Van het album ABBA - The Album kwamen hits als Take a Chance on Me, Thank You for the Music en The Name Of The Game en Eagle. In 1978 was ABBA uitgegroeid tot een megagroep. Hits als Summer Night City, Chiquitita, Voulez-Vous, Does Your Mother Know, Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight), I Have A Dream Happy New Year en Super Trouper bleven komen. De relatie tussen de bandleden ging echter achteruit, iets wat te merken was in singles als The Winner Takes It All en One Of Us.

Einde van de groep

In 1983 laste de groep een rustperiode in, waarna ze besloten niet verder te gaan. De singles The Day Before You Came en Under Attack blijken achteraf de laatste ABBA releases te zijn. Met het in 1982 verschenen compilatie-album The Singles sloot ABBA zijn bestaan af, met een wereldwijd nummer 1 album.

Op 4 juli 2008 waren alle ABBA-leden voor het eerst in vele jaren weer samen in het openbaar, bij de première van Mamma Mia The Movie in Stockholm, waar Frida en Agnetha samen een dansje maakten met Meryl Streep.

Solocarrières

Nadat ABBA was opgehouden als groep te bestaan, legden Björn en Benny zich gezamenlijk toe op het componeren van muziek voor musicals. Een van de eerste was Chess (1984), waarvoor Tim Rice de tekst schreef. Chess draaide drie jaar lang in Londen en in 1988 kwam ook een Broadwayversie uit. Deze werd echter geen succes, wat te wijten was aan een gewijzigde opzet. Björn en Benny hadden echter een goed gevoel bij musical, wat overigens ook al tijdens tours van ABBA bleek. In 1999 ging de op de gelijknamige ABBA-hit gebaseerde musical Mamma Mia! in première in Londen. Het zou een groot succes worden, met vertalingen in vele landen. Anno 2006 werken Benny en Björn aan de Engelse versie van hun Musical Kristina från Duvemåla (Kristina uit Duvemåla), die op Broadway in première moet gaan. Benny is verder actief met zijn folkmusic band 'BAO' In 2007 verschijnen er berichten in de pers dat Benny met zijn groep een oud ABBA nummer uit 1979 dat niet eerder op cd is verschenen zal opnemen en uitbrengen. De fans wachten in spanning af!

Agnetha en Frida gingen beiden op de solotoer. In 1982 bracht Frida haar album Something's Going On uit, dat door Phil Collins geproduceerd werd. Van dit album verkocht de roodharige zangeres ruim 1.5 miljoen exemplaren. Na het relatief floppen van het album Shine besloot zij te stoppen met zingen. Het gebrek aan solosucces, maar vooral motivatie was aanleiding tot deze stap. Wel bracht ze in 1996 (maar dan alleen in Zweden) nog het album Djupa Andetag uit. Deze cd werd in Zweden een grote hit en behaalde zelfs de eerste plaats. Geen van de drie singles wist echter de Zweedse top 10 te bereiken. In 2006 verschijnt er van Frida een dvd met een retrospectief van haar carrière. Alhoewel het in de planning staat dat de dvd overal ter wereld verkrijgbaar zal zijn, verschijnt hij alleen in Zweden en Nederland in de winkels. Frida verkoopt in de twee landen samen niet meer dan 2500 dvd's. Anno 2007 heeft Frida geen plannen meer voor een internationaal soloalbum en houdt zij het bij wat low-profile duetten die in zeer beperkte oplage verkrijgbaar zijn. Haar laatste recente opname was met Ex-Deep Purple Jon Lord, the Sun will shine again, uit 2004. Zij heeft het nummer tijdens het concert van Jon Lord in Keulen live gezongen. Verder verscheen er in Duitsland 2005 een fan-boek van verstokte Frida fans Philippe Elan & Jean-Marie Potiez. In hetzelfde jaar verschijnt er internationaal een officieel boek van de hand van Benny, Bjorn en Mamma Mia producent Judy Craymer onder de titel 'Mamma Mia, How can I resist you'.

Agnetha deed het na ABBA iets beter in haar eentje . De singles 'Never Again', 'The heat is on', 'Wrap your arms around me' en 'I won't let you go' (van haar tweede soloalbum 'Eyes of a woman') werden in de jaren tachtig in Europa, Japan en Scandinavië hits, de een wat kleiner dan de ander. Met 'The heat is on' scoorde zij in vele landen een van de grootste zomerhits van 1983. Het eerste internationale soloalbum 'Wrap your arms around me' verkoopt wereldwijd meer dan 1,3 miljoen exemplaren. Na het verschijnen van haar derde Engelstalige album I stand Alone in 1988 en de kleine Billboard hit I wasn't the one in Amerika, stopte ook Agnetha wegens gebrek aan groot succes met zingen. In 1998 verschijnt er een internationaal Greatest Hits album van Agnetha met de titel "That's me - The Greatest Hits" waar het publiek in het algemeen niet warm voor loopt. Daarnaast brengt Agnetha in 1996 een boek uit met haar levensverhaal. In 2004 maakt ze haar echte comeback met het album 'My Colouring Book'. Het album werd goed ontvangen en haalde in verschillende Europese landen de top 10. In Zweden staat het album wekenlang op de eerste plaats. Ook in Duitsland, Nederland en Groot-Brittannië doet de cd van Agnetha het goed. De single 'If I thought you'd ever change your mind' weet zelfs de Britse top 10 te halen in de midweek sales van mei 2004 maar uiteindelijk blijkt het net de top 10 niet te halen als de chart openbaar wordt gemaakt. Aan het einde van het jaar verschijnt er in Scandinavië een cd-box "Agnetha 1967-1979", met daarin alle zeven soloalbums die Agnetha voor en tijdens de ABBA periode opnam voor Sony Music. Begin 2006 verschijnt er een nieuwe Greatest Hits cd '13 Hits' van Agnetha met daarop songs van haar eerste twee solo albums na ABBA. Net als bij de post ABBA solo albums van Frida, verschijnen ook de solo albums die Agnetha na ABBA op het Universal label maakte geremastered en met nieuw artwork op de markt. De interesse in deze re-releases van beide dames is beperkt.

In 2005 verschijnt Agnetha op de première van Mamma Mia! in Stockholm. Ze wordt in de zaal ontvangen met een staande ovatie, terwijl haar andere ABBA collega's onopvallend de zaal in kunnen lopen. Agnetha is de ster van de avond. Ook bij het stoppen van de musical in 2007 is Agnetha aanwezig. Na afloop zingt ze live met collega Tommy Korberg het duet 'True Love' met Benny aan de piano. Samen met Bjorn en Benny staat Agnetha die avond ook nog even op het podium om een Zweeds danklied te zingen. De drie ABBA leden zijn duidelijk weer vrienden. Frida is die avond niet aanwezig. Agnetha werkt inmiddels aan een nieuw album met zelfgeschreven songs, zo fluisteren de ingewijden nu. De release zal waarschijnlijk in 2008 plaatsvinden. Tevens werkt Agnetha's eigen productiemaatschappij aan een dvd over haar carrière.

Jan De Wilde (Aalst, 1 januari 1944) is een Vlaams zanger en kleinkunstmuzikant. Zijn bekendste liedjes zijn "Walter, ballade van een goudvis", "Een vrolijk lentelied", "Joke", "Hé Hé", "Eerste sneeuw" en "De fanfare van honger en dorst".

Jeugd

Jan De Wilde werd in 1944 geboren in Aalst. Toen hij negen was overleed zijn vader aan kanker. Begin jaren 60 leerde hij instrumenten bespelen en schreef hij zijn eerste liedjes. Onder zijn invloeden bevinden zich Georges Brassens, Kor van der Goten en Jaap Fischer en later door Bob Dylan, maar evengoed vroege rock-'n-roll, rauwe spirituals en Johann Sebastian Bach.

Hij trad voor het eerst in het openbaar op in 1962 en maakte zijn tv-debuut in 1965. Tijdens deze periode volgde hij kunstonderwijs aan de St. Lukasacademie en was ook actief bezig met fotografie en vooral met poppentheater. Nadat hij afgestudeerd was organiseerde hij een aantal tentoonstellingen rond zijn schilderijen.

de jaren zeventig

Begin jaren 70 groeide De Wildes bekendheid als zanger tijdens het Humorfestival van Heist. Hij werd populair dankzij zijn bizarre podium-présence en ironische en sarkastische, dan weer tedere liedjes. Vrolijke folk-nummers als "Ik kan het, ma", "Joke" en "Een vrolijk lentelied" maakten hem zowel geliefd als berucht in Vlaanderen. Regels als "De Fallus Impudicus staat al in bloei" en "Joke, Joke, trek je witte jurkje uit" zorgden voor controverse bij het meer conservatieve gedeelte van de bevolking.

Tijdens zijn succesperiode (1970-1972) werkte hij ook mee aan Kris De Bruyne's debuutplaat en produceerde drie albums voor Urbanus van Anus. De Wilde droeg in belangrijke mate mee aan de lancering van Urbanus' carrière. Zo zelfs dat Urbanus hem ten slotte in populariteit oversteeg. Dit had echter meer te maken met het feit dat Urbanus ook humoristische conferences aan zijn optredens toevoegde. De Wilde zelf heeft het nooit erg gevonden dat hij niet hetzelfde succes gekend heeft. "Ik heb dat altijd comfortabel gevonden", zei hij eens, "Bij Raymond, Willem Vermandere of Urbanus heb ik gezien dat je van succes vaak meer last dan genot hebt. Zij kunnen dat misschien aan, maar ik niet." Het bekendste nummer dat De Wilde en Urbanus samen zongen is "De Aarde".

Jaren 80

Het zou tot eind jaren 80 duren voor Jan De Wilde nog eens in de kijker stond. In 1987 schreef hij de muziek voor de eerste Urbanus-film Hector. Op aandrang van Urbanus bracht hij twee nieuwe albums uit. "De Bende van Jan De Wilde" (1987) bevatte nrs. als "Zussen" en "Anneke Weemaes" en introduceerde de artiest Wigbert van Lierde aan het brede publiek. "Hé Hé" (1990) was nog grootser. De cd werd door Henny Vrienten geproduceerd die samen met onder meer Boudewijn de Groot ook op enkele nummers meezong. Naast nieuwe versies van oudere nummers als "Walter, ballade van een goudvis" en "Een vrolijk lentelied" stond er ook gloednieuw materiaal op. "Hé, Hé", "De fanfare van honger en dorst", "Eerste sneeuw" werden nieuwe klassiekers en zijn nieuwe tournee bewees dat hij weer helemaal terug was van weggeweest.

Jaren 90 en 00

Na deze heropbloeing duurde het tot 2000 voor er een nieuw De Wilde-album uitkwam. "Oude Maan" (2000) bevatte nummers die onder meer geschreven waren door Luc De Vos (Gorki). Ook Raymond van het Groenewoud zong op twee tracks mee. De cd werd geproduceerd door Jo Bogaert van Technotronic. Datzelfde jaar bracht De Wilde ook het boek "Niks aan dan vel" uit, waarin al zijn liedjesteksten verzameld staan.

Trivia

• Jan De Wilde treedt al ruim 25 jaren op met het Combo. De bezetting werd tijdens die jaren enkele malen gewijzigd.

• Uitzonderlijk trad Jan op in andere combinaties: Jan De Wilde en de Centimeters (Tournee 1987), Jan De Wilde en de Magnificent 7 (Ancienne Belgique 1991), Jan De Wilde en de Fanfare van Honger en Dorst (Zomertournee 1991), Jan De Wilde & Prima La Musica (Tournee 1991-1992) en Jan De Wilde & De Favoriete Beesten (Tournee 2001-2002)

• In 2005 eindigde hij in de Vlaamse versie van De Grootste Belg op nr. 311 buiten de officiële nominatielijst.

• Sinds enkele jaren woont hij in de Oost-Vlaamse gemeente Aaigem, die regelmatig onderwerp uitmaakt van zijn liedjesteksten.

• Hij is ooit geïmiteerd door Dirk Denoyelle.