Bananarama is een Britse meidenband die in 1980 is gevormd door Keren Woodward, Sarah Dallin en Siobhan Fahey.

Biografie

De naam Bananarama is ontstaan uit de titel "Pyjamarama", een song van Roxy Music. Met hun eerste single Aie-a-mwana (1981), die volledig was gezongen in het Swahili, scoren ze een bescheiden clubhit in Engeland. De plaat wordt opgemerkt door Terry Hall van de Fun Boy Three en deze vraagt de drie meiden om mee te zingen op het nummer: It Ain't What You Do (It's The Way That You Do It). Dit nummer staat in 1982 overal in Europa in de hoogste regionen van de hitlijsten. In Nederland bereikt het nummer de derde plaats (hun hoogste notering in Nederland). Met dit succes wordt een meidenband bekend die zes jaar later het Guinness Book of Records in zal gaan als Best All Female Group Ever.

Met name in thuisland Engeland, Azië, Australië en Canada groeien de meiden uit tot ware stijliconen van de late punkperiode. Grote onverzorgde bossen haar, versleten T-shirts en oude spijkerbroeken zijn in de begindagen hun handelsmerk. Na It Ain't... verschijnt Really Saying Something, waarbij de Fun Boy Three als gast fungeert (in Engeland een top 5-hit). Hun eerste lp genaamd Deep Sea Skiving levert nog de hits Shy Boy en Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye op (beide top 5-hits in Engeland). De albumtrack Dr. Love is geschreven door Paul Weller vlak voordat hij The Jam ophief.

Naarmate de populariteit groeit, groeien ook de verwachtingen mee voor een nieuw album. Punk is in Engeland over z'n hoogtepunt heen en als reactie daarop ontstaat er een meer glossy periode in de Engelse muziekscene (New Romantics): bands als Duran Duran en Spandau Ballet die met perfect gekapte kapsels en veel gillende meiden hun weg naar de top bereiken. Ook Bananarama laat zien over de looks te beschikken en met make-up gaan de dames vrolijk door met hits scoren. Hun eerste single van hun tweede album, simpelweg Bananarama getiteld, is Cruel Summer. In 1984 uitgebracht en een klassieker die nog steeds door iedereen wordt meegezongen. Cruel Summer betekent tevens een doorbraak in Amerika. De single bereikt in de Billboard Hot 100 de top 10 (nummer 9) en na dit succes verschijnt wederom een single die tot klassieker zal uitgroeien: Robert De Niro's Waiting (1984). Het verhaal gaat dat Robert De Niro zelf zich zo vereerd voelde dat hij de dames mee uit eten heeft genomen toen hij het nummer had gehoord. Oorspronkelijk ging de songtekst over een meisje dat in een park verkracht wordt. Tijdens het schrijfproces is van de oorspronkelijke tekst maar één regel overgebleven: "A walk in the park can become a bad dream..."

Eind 1984 wordt Bananarama betrokken bij Band Aid.

Met het overlijden van een goede vriend ten gevolge van de heersende strijd in Belfast zijn de meiden hun imago van drie vrolijk zingende meiden zonder echt talent die voor de lol muziek maken goed zat en wordt het tijd voor een career move. Eind 1984 willen de dan 23-jarige meiden serieus genomen worden! Dit resulteert in het nummer Rough Justice, een bescheiden hitje (in Nederland nummer 23) en de eerste echte flop Hotline To Heaven. De meiden realiseren zich dat dus niemand zit te wachten op drie serieuze dames (zoals Keren later in interviews ruiterlijk toegeeft). Nadat de volgende single (Do Not Disturb) en eerste release van hun nieuw te verschijnen album (True Confessions, 1986) eveneens floppen, wordt de hulp ingeroepen van het Britse producerstrio Stock, Aitken & Waterman (SAW), die net hun eerste succes hebben afgeleverd met Dead Or Alive (You Spin Me Round-Like A Record). De meiden weten wat ze willen: Venus (een oude hit van de Nederlandse band Shocking Blue) in een "high NRG"-jasje steken. SAW willen hier in eerste instantie niet aan, maar door hun zin door te drijven mogen ze het in de studio één keer zingen. SAW zijn meteen enthousiast en de grootste hit van Bananarama is een feit: Venus bereikt in 1986 de eerste plaats van de Amerikaanse hitlijsten. Keren zei in een interview in 1986: "When we presented them (SAW) the 'True Confessions' album, they probably thought: well, we don't see many hits on this". ("Toen we SAW True Confessions lieten horen dachten ze misschien dat het te weinig hitpotentie had") Dit geeft wel weer hoe er binnen de groep zelf gedacht werd over de huidige koers.

Vanwege tegenvallende verkoopresultaten wordt in opdracht van de platenmaatschappij Stock, Aitken & Waterman gevraagd het aanstaande vierde album (WOW) te produceren. De eerste single van het nieuwe album wordt I Heard A Rumour, en dit bereikt de vierde plaats in de Amerikaanse hitlijst. Met opvolgers als Love In The First Degree en I Can't Help It zijn de meiden terug in de hoogste regionen van de hitlijsten. Kritiek is er ook: ze worden gezien als het zoveelste fabriekswerkje van SAW. Ook binnen de groep nemen de spanningen toe. Met name Siobhan is het niet eens met de muzikale koers en besluit in 1988, na in het huwelijksbootje met David A. Stewart van de Eurythmics te zijn gestapt, de band te verlaten. Vrij snel na haar vertrek begint ze een solocarrière onder de naam Shakespears Sister (en scoort begin 1992 met het nummer Stay een Engelse nummer 1-hit (iets wat met "de Nana's" nog nooit was gebeurd) en wordt de best verkochte single van het jaar).

Aangezien de overgebleven meiden Sara (die inmiddels haar naam zonder "h" schrijft) en Keren zichzelf niet als duo zien verder gaan, wordt een oude vriendin van de meiden opgetrommeld om de gelederen te versterken: Jacquie O'Sullivan. Met haar worden nog twee nummers van het album WOW uitgebracht (I Want You Back (nummer 5 in Engeland) en Nathan Jones (nummer 15 in Engeland)). Op het moment dat Nathan Jones de Engelse hitlijsten binnenkomt blijkt dat Bananarama een vijftiende hit scoort en daarmee gelijk staat met de Supremes die te boek staan als "Most Successful All Female Group". Ironisch is dat Nathan Jones een cover is van diezelfde Supremes (uit de tijd toen Diana Ross al vertrokken was). In diezelfde periode (eind 1988) wordt een Greatest Hits-album uitgebracht dat binnen no-time in Engeland de status van drievoudig platina bereikt.

In 1989 vindt er een heuse wereldtournee plaats om hun successen te vieren en verleent de band haar medewerking aan Comic Relief door het Beatles-nummer Help op te nemen samen met de gelegenheidsformatie Lanananeeneenoonoo (bestaande uit Dawn French, Jennifer Saunders en Kathy Burke). Hiermee belanden ze voor de zestiende keer in de Engelse top 40 en daarmee overtreffen ze de Supremes: Bananarama wordt opgenomen in het Guiness Book of Records als Most Successful All Female Group

In 1990 wordt het weer tijd voor een verandering en wordt definitief afscheid genomen van SAW. Met Pop Life (geproduceerd door de producer Youth die veel met Killing Joke heeft samengewerkt) wint Bananarama het respect van de critici terug. De plaat wordt bejubeld, maar wordt geen groot commercieel succes. De singles: Only Your Love, Preacher Man en Long Train Running komen niet verder dan de top 30. In 1991 houdt ook Jacquie het voor gezien: na vier jaar trok ze het niet meer om nog steeds voor de new girl te worden versleten.

In opdracht van de platenmaatschappij, die namelijk dreigde hun contract te beëindigen, keren de twee overgebleven dames wederom terug naar SAW om een nieuw album te maken (Please Yourself uit 1992). Een album dat hen wel weer terug in de single-charts brengt met Movin' On en Last Thing On My Mind, dat later door de boy-/girlband Steps zou worden gecoverd. Bij de meiden is de spirit weg en de maatschappij beschouwt Bananarama als een eighties band die in het huidige decennium niets te zoeken heeft en dumpt ze.

Na twee jaar rondgeshopt te hebben verschijnt er in 1995 een nieuwe cd (Ultra Violet), dansbare pretentieloze muziek in de dan heersende Euro House-stijl. Helaas zat niemand op zo'n project van de dames te wachten en de cd met de bijbehorende single: Every Shade Of Blue (nummer 95 in Australië) flopt.

In 2000 wordt uitsluitend voor de Franse markt een nieuwe cd uitgebracht (Exotica), maar er vindt geen promotie plaats, dus ook deze plaat gaat roemloos ten onder.

Momenteel zijn de twee dames (ze zijn de 40 gepasseerd en allebei moeder van puberende kinderen) de wereld rond aan het trekken en treden ze veel op tijdens eighties-festivals die momenteel populairder zijn dan ooit. Sinds de eighties weer hot zijn staat Bananarama ook weer in de schijnwerpers. Momenteel staan ze zelfs weer onder contract (bij A&G) en is er een nieuw album verschenen (Drama) met daarop de single Move In My Direction, die het weer erg goed doet in zowel de Engelse als de Amerikaanse single-charts.

The Blues Brothers is een Amerikaanse band ontstaan uit de passie die Saturday Night Live-acteurs John Belushi en Dan Aykroyd deelden voor blues en R&B uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis. In de gelijknamige bar van Aykroyd werd muziek uitgewisseld en was vaak gelegenheid voor jamsessies met de blues als thema.

Het eerste optreden bestond uit een vertolking van het nummer King Bee, dat Belushi zong in een bijenkostuum aansluitend op de "Killer Bee"-sketch in Saturday Night Live. Later ontstond het in zwart geklede duo Jake en Elwood Blues, begeleid door het toenmalige huisorkest van Saturday Night Live, waarin bekende namen van het Stax-label speelden zoals Steve Cropper, Donald Dunn, Lou Marini en Alan Rubin. Als onderdeel van de show droeg Aykroyd een middels handboeien beveiligd attachékoffertje met daarin uitsluitend één bluesharp (Hohner Special 20).

Naar aanleiding van het succes van SNL besloot de "band" op tournee te gaan. Dit resulteerde in hun eerste livealbum getiteld Briefcase Full Of Blues. In 1980 volgde een tweede liveregistratie, getiteld Made In America.

Ook in 1980 werd de film The Blues Brothers opgenomen, die gebaseerd was op de karakters uit de band.

Ennio Morricone OMRI (Rome, 10 november 1928) is een Italiaanse componist die de muziek voor ruim 500 films en televisieseries componeerde en orkestreerde. Hij componeerde tevens meer dan honderd popsongs (voor onder meer Mireille Mathieu en Mina) en een 150-tal klassieke composities zoals een opera, een tiental viool- en pianoconcerto's en kamermuziek.

Tot zijn bekendste filmscores behoren For a Few Dollars More (1965), The Good, The Bad & The Ugly (1966), Once Upon a Time in the West (1968), Once Upon a Time in America (1984), The Mission (1986), The Untouchables (1987), Cinema Paradiso (1989), Bugsy (1991), Wolf (1994), Malèna (2001), Fateless (2005) en Baaria (2009). Hij schrijft momenteel muziek voor 'Capone Rising' van Brian De Palma.

De componist verkocht wereldwijd meer dan 50 miljoen albums en singles, waarvan meer dan 6,5 miljoen in Frankrijk, ruim drie miljoen in de Verenigde Staten en meer dan twee miljoen albums in Korea.

Biografie

Op zesjarige leeftijd startte Morricone met het componeren van muziek. Vier jaar later ving hij aan met zijn opleiding aan het Conservatorium van de Accademia Nazionale di Santa Cecilia waar hij trompet studeert. Zijn eerste volwaardige composities schreef hij net na de Tweede Wereldoorlog, waaronder de klassieke stukken Il Mattino (1946), Imitazione (1947) en Iintimità (1947). In 1952 behaalde Morricone met grootse onderscheiding het diploma 'Instrumentation for band' en twee jaar later het diploma 'Composition'.

In de jaren vijftig en zestig orkestreerde Morricone de muziek voor popartiesten (waaronder Paul Anka en Mireille Mathieu) en componeerde hij een honderdtal popsongs waarvan de hit 'Se telefonando' (1966) van Mina. Daarbuiten schreef hij achtergrondmuziek voor de nationale omroep Radio Audizioni Italiane (RAI) en werkte hij als muzikaal assistent en orkestrator voor televisieprogramma's.

Il Federale

De eerst stap in de filmmuziekwereld zette Morricone in 1959 toen hij fungeerde als dirigent en orkestrator voor de film Death of a Friend. Twee jaar later componeerde hij de muziek voor Luciane Salces film Il Federale, zijn eerste officiële score. De samenwerking met Salce verliep vlot en werd overgedaan voor nog een vijftal andere films.

Samenwerking met Italiaanse regisseurs

Sergio Leone

Het is echter de samenwerking met jeugdvriend Sergio Leone die Morricone bekend maakte. De westernfilm A Fistful of Dollars (1964) werd een wereldsucces mede dankzij de muziek die in de film overheerste. Budgetbeperkingen maakte het echter voor de componist financieel onmogelijk om een volwaardig orkest te gebruiken. Hij maakte voor vele scores dan ook gebruik van ongebruikelijke instrumenten om de muziek toch groots te laten overkomen.

Siciliaanse folkinstrumenten, enkele houtblazers, de toen recent ontwikkelde (elektrische) Fender gitaar, een koor en allerlei special effects vormden de basis van zijn filmmuziek uit deze periode. Hij ontwikkelde de muzikale mogelijkheden om een score te componeren. Met A Fistful Of Dollars begon ook de tien jaar durende samenwerking met Alessandro Alessandroni, een begenadigd 'whistler', en met het koor 'Cantori Moderni'.

Morricone componeerde de scores voor alle Leone-films, acht in totaal, met klassiekers als For a Few Dollars More (1965), The Good, The Bad & The Ugly (1966), Once Upon a Time in the West (1968) en Once Upon a Time in America (1984). De muziek, die vaak al af was alvorens de film werd gedraaid, werd op de filmset afgespeeld via grote luidsprekers om zo de acteurs in de ‘juiste stemming’ te brengen. Sergio Leone vond Morricone's muziek zo goed dat de muziek in zijn films vaak een onmiskenbare rol speelt.

De westernscores (een dertigtal in totaal) van Morricone behoren tot de bestsellers wat filmmuziek betreft. De best verkochte score van Morricone is Once Upon a Time in the West met een wereldwijde verkoop tussen 5 en 10 miljoen exemplaren. De muziek uit deze film werd door Willem Duys zeer intensief in zijn radioprogramma "Muziek Mozaïk" gedraaid waarna de langspeelplaat ervan in Nederland een 800.000 maal over de toonbank ging.

In 1971 haalde de componist de hitlijsten met Here's to You, gezongen door de Amerikaanse folkzangeres . Dat jaar kreeg hij zijn eerste gouden plaat in Italië voor de verkoop van één miljoen albums. Tevens mocht Morricone in 1971 een Targa d'Oro in ontvangst nemen voor de wereldwijde verkoop van 22 miljoen albums.

Morricone werd één van de meest gevraagde filmcomponisten. In de jaren zestig en zeventig componeerde hij jaarlijks 15 tot 25 scores, een gemiddelde dat weinig filmcomponisten hem later nadeden. Morricone koos zijn projecten niet echt zorgvuldig en wees dan ook weinig projecten af.

Giuseppe Tornatore

De samenwerking met de Italiaanse regisseur Giuseppe Tornatore duurde ondertussen twintig jaar. Morricone componeerde in 1989 de muziek voor het fel bejubelde Cinema Paradiso. Zijn zoon Andrea (°1964) componeerde voor deze film de 'Love Theme'. De samenwerking met Tornatore leidde tot films als A Pure Formality (1994), The Legend of 1900 (1998), Malèna (Oscarnominatie, 2001), La sconosciuta (2006), Leningrad (2008) en Baaria (2009).

Andere

Hij werkte samen met bijna elke Italiaanse topregisseur na Fellini, waaronder Luciane Salce (8x), Sergio Corbucci (7x), Roberto Faenza (8x), Alberto Negrin (10x), Giuliano Montaldo (12x), Bernardo Bertolucci (5x), Elio Petri (7x) en Giuseppe Tornatore (10x). Morricone schreef ook de muziek voor twee films van Franco Zeffirelli, Per Firenze (1966) en Hamlet (1990). Daarnaast componeerde Morricone regelmatig muziek voor Franse regisseurs. Vooral de muziek voor de film Le Professionel (1981) van Georges Lautner werd erg succesvol. Wereldwijd werden van de filmscore drie miljoen exemplaren verkocht.

Hollywoodproducties

Days of Heaven

In 1978 componeerde Morricone de muziek voor Days of Heaven van Terrence Malick, de tweede Hollywoodfilm (na Exorcist II: The Heretic, 1977) waarvoor hij de score schreef. De muziek leverde hem een eerste Academy Award nominatie op.

Morricone was niet echt Hollywood-minded. Dit verklaart gedeeltelijk waarom de componist nooit een Oscar won voor een score, ondanks de vijf oscarnominaties die hij in de wacht sleepte. Morricone schreef relatief weinig muziek voor Hollywoodfilms (slechts voor een dertigtal). De componist had bovendien nooit de tijd gevonden om Engels te leren waardoor de samenwerking met Engelse en Amerikaanse regisseurs niet steeds vlot verliep.

Begin jaren tachtig stopte de componist bijna volledig met het componeren van scores voor Amerikaanse films. Zijn bekendste Amerikaanse filmmuziek uit die periode was voor The Thing (1982) van horrorregisseur John Carpenter.

The Mission

Sinds het succes van het met vier Oscars bekroonde The Mission (Oscarnominatie, 1986) ging Morricone weer meer componeren voor de Hollywoodproducties. The Mission wordt beschouwd als Morricone's beste score van de jaren tachtig. Meer dan twee miljoen exemplaren gingen ervan over de toonbank. Het succes leidde tot andere vruchtbare samenwerkingen zoals met de regisseurs Barry Levinson (Bugsy - Oscarnominatie, 1991 en Disclosure, 1994), Wolfgang Petersen (In the Line of Fire, 1993), Warren Beatty (Love Affair, 1994 en Bulworth, 1998), Mike Nichols (Wolf, 1994) en Oliver Stone (U Turn, 1997).

Brian De Palma

De succesvolste samenwerking met een Amerikaanse regisseur was echter die met Brian De Palma waarvoor hij de score van The Untouchables (1987) schreef. Een score die hem een Grammy Award opleverde en resulteerde in een derde Academy Award nominatie. De samenwerking met De Palma duurt ondertussen al meer dan twintig jaar en resulteerde in scores voor Hollywoodfilms als Casualties of War (1988), Mission to Mars (2000) en Capone Rising (2008).

Sinds de jaren negentig spitste hij zich meer toe op het componeren van concertmuziek. Toch schreef hij op jaarbasis nog ongeveer 4 à 5 scores.

Na de milleniumwisseling

De verzamelaar We All Love Ennio Morricone verscheen in 2007. Een album met composities van Morricone uitgevoerd door gerenommeerde artiesten als Céline Dion, Metallica, Bruce Springsteen en Roger Waters. Springsteen won met zijn vertolking van Once Upon a Time in the West een Grammy Award voor 'Best Instrumental Performance'.

Morricone werkt nog steeds 7 dagen op 7, negen uur lang, aan composities en dit zonder enig muziekinstrument te gebruiken. Tot zijn recentste scores behoort Capone Rising van Brian De Palma, de sequel op The Untouchables van 1987.

Awards

Morricone werd vijf keer genomineerd voor een Oscar (voor Days of Heaven, The Mission, The Untouchables, Bugsy, Malèna), maar won nooit.

In 2008 won hij de Honorary Academy Award, een prestigieuze prijs die enkel de componist Alex North (componist van A Clockwork Orange) eerder won. Hij droeg de Oscar op aan zijn vrouw Maria Travia waarmee hij op 13 oktober 1956 trouwde. Zij krijgt als eerste de composities van haar man te horen en beoordeelt de kwaliteit ervan. Maria Travia schreef vele songteksten voor de scores van Morricone, waaronder de Gregoriaanse teksten van The Mission.

Verder heeft hij, naast prestigieuze Italiaanse filmprijzen, meerdere BAFTA-awards, Grammy Awards en Golden Globes op zijn naam staan.

10cc was een Britse rockgroep die voornamelijk in de jaren zeventig van de twintigste eeuw populair was. De groep werd in 1972 in Manchester gevormd en bestond uit Eric Stewart (zang en gitaar), Lol Creme (zang, gitaar en keyboard), Graham Gouldman (bas) en Kevin Godley (drums). De groep werd door muziekgoeroe Jonathan King omgedoopt van Hotlegs in 10cc en werd al snel bekend door hun grappige, hedendaagse teksten en innovatieve muziekstijl.

Paul Burgess kwam in de plaats van Godley en Creme die in 1976 de band verlieten. Godley & Creme wilden verder met de gizmo, een effectgenerator voor elektrische gitaar die zij hadden ontworpen, werden daarna beroemd als zingend duo, maar zijn veel beter bekend als de producers van videoclips. De video die ze maakten voor hun lied Cry in 1985 is bijzonder omdat het een van de eerste mainstreamvideo's is die de morphing-techniek gebruikt.

Graham Gouldman vormde samen met Andrew Gold de groep Wax (2 albums).

Het verhaal gaat dat de groep haar naam ontleende aan de hoeveelheid sperma die de gemiddelde man kwijtraakt per zaadlozing (9cc), maar aangezien zij net iets meer waren dan de gemiddelde man, moest de naam 10cc worden. In werkelijkheid echter werd de naam gegeven door producer Jonathan King, die een droom had over een wereldbekende band met die naam. Overigens komt bij de zaadlozing gemiddeld slechts 3cc sperma vrij.

In de jaren 2006 en 2007 laten 10cc leden van het eerste uur weer van zich horen. Graham Gouldman trekt uitverkochte optredens, die worden aangekondigd als '10cc - Graham Gouldman and friends'. Gouldman speelt voornamelijk 10cc hits, maar ook nummers die hij in de jaren zestig (van de vorige eeuw) voor andere groepen schreef (The Hollies, The Yardbirds, Herman's Hermits) ontbreken niet. Paul Burgess en Rick Fenn (beiden speelden ook in 10cc) maken deel uit van de band van Gouldman. De concerten van Gouldman vinden voornamelijk in Engeland plaats, maar ook in Australië, Duitsland, Denemarken en België.

In 2006 schrijven Graham Gouldman en Kevin Godley samen nieuwe nummers. Naar verwachting komt van hen een een nieuwe cd uit onder de groepsnaam 'GG06'. Lol Creme is eveneens wederom muzikaal actief in de groep 'the Producers', waarvan in het najaar een cd uitkomt. Van deze cd is al een single verschenen. Eric Stewart werkt aan een solo cd, nadat eerder van hem in 2003 de cd 'Do not bend' verscheen. Er gaan geruchten dat (ook) 10cc in oorspronkelijke bezetting weer bij elkaar komt. Eric Stewart voelt er echter nog weinig voor, in tegenstelling tot Gouldman, Godley en Creme.

The Faces is een Britse rockgroep uit de jaren '60 en '70. De groep werd gevormd in 1969 nadat Steve Marriott de band The Small Faces verliet om de eigen band Humble Pie op te richten. Nieuwe leden Rod Stewart (zang) en Ron Wood gingen verder met de oude leden van de band Ronnie Lane (bas), Ian McLagan (keyboards) en Kenney Jones, (drums). The Faces waren de originele Rock en Fun band. Hun elpees en liveoptredens waren bekend om de rauwe energie en wilde ritmes die toen nog als onbehouwen en erg ruw beschouwd werden, maar tegenwoordig als inventief en trendsettend. Hiermee waren The Faces een belangrijke inspiratie voor latere Britse punkbands als The Damned en Sex Pistols.

Hun meest succesvolle nummers waren onder andere "Stay with Me", "Had Me a Real Good Time", "Cindy Incidentally" en "Richmond". Rod Stewarts solocarrière overschaduwde al snel The Faces, en de band maakte nog een studioalbum, Ooh La La, om in 1975 te besluiten uit elkaar te gaan.

Na het uiteenvallen van de band, gingen de verschillende leden hun eigen weg. Ron Wood ging bij de Rolling Stones spelen; Ronnie Lane vormde de band Slim Chance; Kenney Jones ging na de dood van Keith Moon bij The Who spelen; en McLagan werd een sessiemuzikant. Rod Stewart bouwde een succesvolle solocarrière uit.

Aretha Franklin tijdens een optreden in 2007

Aretha Louise Franklin (Memphis (Tennessee), 25 maart 1942) is een Amerikaanse gospel-, soul- en R&B-zangeres.

Levensloop

Als kind zong Aretha Franklin met haar zusters, Carolyn and Erma, in de baptistenkerk waar haar vader dominee was. Haar eerste plaatopnames maakte ze toen ze 14 jaar oud was. Ze werd door John Hammond ontdekt en sloot een contract met Columbia Records. Begin jaren zestig maakte ze een paar liedjes die populair werden, onder andere Rock-a-bye Your Baby with a Dixie Melody.

Na haar vertrek bij Columbia Records sloot ze een contract met Atlantic Records. Haar producer werd Jerry Wexler, met wie ze een paar zeer invloedrijke R&B-opnames maakte, zoals I Never Loved a Man (The Way I Love You). De stijl van dit lied had veel meer "soul" dan haar eerdere werk. Tegen het eind van de jaren 60 kreeg Aretha Franklin de bijname "The Queen of Soul", omdat ze zo beroemd was geworden en tevens als een rolmodel voor de Afro-Amerikaanse gemeenschap werd gezien.

Aretha Franklin had veel top 10-hits, waaronder covers van andere beroemdheden, zoals The Beatles (Eleanor Rigby), The Band (The Weight), Simon and Garfunkel (Bridge Over Troubled Water), Sam Cooke en The Drifters.

Andere belangrijke hits waren Chain of Fools, Natural Woman, Think, Baby I Love You, The House That Jack Built, I Say a Little Prayer en Respect. Spanish Harlem stond in de Daverende Dertig één week op de eerste plaats.

Begin jaren tachtig lijkt het voorbij met haar carrière, totdat ze een cover maakt van de Doobie Brothers-hit What A Fool Believes. Vlak daarna is ze te bewonderen in de klassieke John Belushi-muziekfilm The Blues Brothers. Het duurt daarna nog zeven jaar voordat ze de hitlijsten weer haalt, maar dat doet ze dan ook met de gigantische hit I Knew You Were Waiting (For Me), een duet met George Michael dat een paar weken op nummer 1 in de Top 40 en de Nationale Hitparade stond. Het nummer werd geschreven door Simon Climie van Climie/Fisher. In 1994 zong ze nog A Deeper Love voor de bioscoopkraker Sister Act.

Op 3 januari 1987 werd zij de eerste vrouw die een plaats kreeg in de Rock and Roll Hall of Fame. In 1999 ontving ze de hoogste Amerikaanse kunstonderscheiding, de National Medal of Arts.

Op 20 januari 2009 zong Franklin My Country, 'Tis of Thee tijdens de inauguratie van Barack Obama als 44ste President van de Verenigde Staten.

9 december 2010 werd bekend dat bij de Amerikaanse zangeres alvleesklierkanker vastgesteld is. Na een hoop gespeculeer vanuit de pers verklaarde de zangeres de ziekte te hebben overwonnen en zich weer helemaal te willen richten op het zingen.

Willie Nelson tijdens een concert

William Hugh ("Willie") Nelson (Abbott, Texas, 30 april 1933) is een Amerikaanse countryzanger, gitarist en liedjesschrijver. Hij groeide op in Fort Worth.

Biografie

Nelson en zijn zus Bobbie Lee werden, nadat hun vader overleden en hun moeder weggelopen was, door hun grootouders opgevoed. Nelson kreeg vanaf zijn zesde jaar muziekles via een schriftelijke cursus. Hij leerde gitaarspelen, zijn zus speelde piano. Tijdens hun middelbareschooltijd leerde Bobbie Bud Fletcher kennen, een violist, en zowel Willie als Bobbie gingen deel uit maken van Fletchers muziekgezelschap "The Bohemian Fiddlers".

Na zijn eindexamen moest Nelson in dienst, en hij ging bij de luchtmacht. Hij verliet de luchtmacht echter al snel in verband met rugklachten. Na zijn korte diensttijd ging Nelson een jaar naar de universiteit maar hield ook dat voor gezien. Uiteindelijk werd hij diskjockey bij een country radiozender in Fort Worth, Texas. Ook zong hij af en toe country liedjes in de plaatselijke cafés. In 1956 verhuisde hij naar Vancouver, Washington en begon zijn muzikale carrière vorm te krijgen. Hij nam een nummer van Leon Payne op ("Lumberjack"). De single verkocht redelijk maar brak niet echt door. Nelson bleef dj-werk doen en zong regelmatig in clubs en cafés. Hij schreef een liedje ("Family Bible") en verkocht dat voor vijftig dollar, en dat nummer werd een hit voor Claude Grey in 1960. Het werd naderhand ook door veel artiesten gecoverd en wordt door velen beschouwd als een gospel klassieker.

Populaire liedjesschrijver

Nelson verhuisde naar Nashville (Tennessee) in een poging een platencontract te krijgen. Dat lukte aanvankelijk echter niet. Hij tekende wel een contract met Pamper Music die zijn liedjes wel zagen zitten, maar zijn performance niet. Zo schreef hij onder andere het nummer Night Life voor zanger Ray Price, een nummer dat als meest-gecoverde countrysong ooit te boek staat. Nelson ging mee op tournee met Price, als bassist van de toerband. Gedurende deze periode werden veel van Nelson's nummers hits voor andere artiesten. Zo zong Billy Walker het nummer "Funny How Time Slips Away", Faron Young zong "Hello Walls", Roy Orbison zong "Pretty Paper", en (wellicht de bekendste van allemaal) Patsy Cline zong "Crazy". Uiteindelijk sloot Nelson in 1961 een platendeal met Liberty Records en bracht hij vanaf datzelfde jaar diverse singles uit, waaronder "Willingly" en "Touch Me" (beiden met zijn vrouw Shirley Collie). Hij wist deze lijn echter niet voort te zetten en zijn carrière kwam tot stilstand. Zijn privéleven was destijds ook nogal kleurrijk: hij was alcoholist, verloor baan na baan en werd verschillende keren betrapt op verboden wapenbezit.

Austin, Texas

In 1965 kwam Nelson onder contract bij RCA Records, en scoorde hij een paar kleine hits. Hij raakte echter gefrustreerd door de platenindustrie die hem in een keurslijf probeerde te dwingen, verbrak zijn contract, keerde de muziekwereld de rug toe en verhuisde naar Austin, Texas. Daar aangekomen besloot Nelson, geïnspireerd door de muziekscene aldaar, weer muziek te gaan maken. Zijn populariteit in Austin groeide razendsnel, en Nelson kon zijn eigen muziek maken, beïnvloed door rock and roll, jazz, swing en folk. Ook Nelson's levenslange passie voor hardlopen begon in deze periode in Austin.

"Outlaw Country"

In Austin tekende Nelson een contract met Atlantic Records. Hij bracht in 1973 een single uit ("Shotgun Willie") die uitstekende kritieken kreeg maar slechts matig verkocht. Het album "Phases and Stages" uit 1974 (geïnspireerd door zijn echtscheiding) bevatte de single "Bloody Mary Morning". Na dit album verhuisde Nelson weer van platenlabel en ging naar Columbia Records. Hier kreeg hij complete creatieve vrijheid over zijn werk. Het resultaat was het immens populaire album Red Headed Stranger (1975). Hoewel Columbia Records het in eerste instantie niet zag zitten om een album uit te brengen met slechts piano en gitaar, zette Nelson (ondersteund door Waylon Jennings) door, en het album werd een enorme hit, deels vanwege de populaire coverversie van het nummer "Blue Eyes Crying In The Rain".

Tegelijk met Nelson behaalde ook Waylon Jennings grote successen aan het begin van de jaren zeventig. De twee werden al snel in één adem genoemd in een genre dat bekend werd als "Outlaw country" ("outlaw" vanwege het feit dat het zich niet hield aan de Nashville-standaard). Nelson's imago van "outlaw" (letterlijk: vogelvrij verklaarde) kreeg nog meer gestalte toen in 1976 hij samen met Waylon Jennings, Jessie Colter en Tompall Glaser het album "Wanted: The Outlaws" uitbracht. Dit album werd een groot succes en werd met platina bekroond. Hierna bracht Nelson nog twee albums uit die beiden de platina status behaalden: "Waylon and Willie" (met Waylon Jennings), en "Stardust", een album vol met ongebruikelijke, op strijkinstrumenten gebaseerde popnummers die geproduceerd waren door Booker T. Jones. Veel critici voorspelden dat "Stardust" Nelsons carrière zou ruïneren, maar uiteindelijk bleek het één van zijn meest succesvolle albums te zijn.

Acteercarrière

Nelson begon in 1979 met acteren. Hij had rollen in "The Electric Horseman", "Honeysuckle Rose", "Barbarossa", "Red-Headed Stranger", "Wag the Dog" en "Gone Fishin". In 1986 acteerde hij in de film "Stagecoach", naast Johnny Cash, Kris Kristofferson en Waylon Jennings, waarmee hij later ook de country-supergroep The Highwaymen vormde. Nelson acteert nog steeds, maar treedt tegenwoordig meestal aan in kleine rollen. Ook gastoptredens zoals in Miami Vice en The Simpsons gaat Nelson niet uit de weg. Zijn meest recente filmoptreden is zijn rol van Uncle Jesse in de bioscoop-remake van The Dukes of Hazzard. Ook in de voor 2007 geplande opvolger "The Dukes of Hazzard: Return of General Lee" speelt Nelson mee.

Hits, uitspattingen en "Farm Aid"

In de jaren tachtig had Nelson diverse hits. Hij zong "Always On My Mind" de hitparades in, en ook het duet "To All The Girls I've Loved Before" (met Julio Iglesias) haalde wereldwijd hoge hitnoteringen. Ook zijn albums uit deze periode verkochten goed.

Medio jaren tachtig vormde Nelson samen met Kris Kristofferson, Waylon Jennings en Johnny Cash de supergroep "The Highwaymen". Ondanks hun enorme succes (platina albums, wereldtournees) taande Nelson's populariteit en moest hij het al snel hebben van liefdadigheidswerk zoals het op poten zetten van de "Farm Aid" concerten in 1985. Hij werd ook berucht vanwege zijn excessieve uitgaven: hij bezat een privé-vliegtuig, een eigen (kleine) stad, een enorm landgoed en een eigen golfbaan.

In 1990 kreeg Nelson van de IRS (de Amerikaanse federale belastingdienst) echter een aanslag voor achterstallige belastingen en moest hij $16.7 miljoen ophoesten. Hij kon dit slechts betalen door zijn bezittingen van de hand te doen. Hij bracht een dubbelalbum uit ("The IRS Tapes: Who'll Buy My Memories?"), waarvan de opbrengsten rechtstreeks naar de IRS gingen. Veel van zijn bezittingen werden geveild en verkocht aan vrienden die het hem vervolgens weer teruggaven of voor een symbolisch bedrag aan hem verhuurden. In 1993 had hij al zijn schulden afbetaald.

In september 2006 werd Nelson in Louisiana aangehouden voor het bezit van drugs. In de tourbus van zijn band vond de politie 100 gram 'magic mushrooms' en 700 gram marihuana.^[1] Nelson werd snel weer vrijgelaten, maar zal zich voor de rechtbank moeten verantwoorden.

Milieu-activisme en sociale bevlogenheid

In 2005 vormde Nelson samen met twee zakenpartners het bedrijf Willie Nelson's Biodiesel (ook bekend als "BioWillie"). Dit bedrijf verkoopt biologische brandstof aan tankstations. De brandstof wordt gemaakt van soja-olie en kan in dieselmotoren worden gebruikt zonder dat die daarvoor aangepast dienen te worden. Nelson maakt ook deel uit van een adviescommissie die poogt het gebruik van Cannabis te normaliseren. In 2005 organiseerde Nelson samen met zijn familie een benefiet-golftoernooi om de problematiek veroorzaakt door illegale verkoop van softdrugs onder de aandacht te brengen. Nelson lijkt zelf niet helemaal onbekend met het fenomeen: het gerucht gaat dat hij tijdens een bezoek aan president Jimmy Carter op het dak van het Witte Huis een blowtje heeft gerookt.

In januari 2005 trad Nelson als slotact op tijdens een benefietconcert waarvan de opbrengsten ($120.000.-) naar de door de tsunami getroffen gebieden in Zuidoost-Azië gingen.

Privéleven

Nelson is vier keer getrouwd geweest en heeft acht kinderen. Uit zijn eerste huwelijk met Martha Matthews heeft hij drie kinderen - Lana, Susie en Billy (overleden in 1991. Nelson scheidde van Matthews in 1962. Van 1963 tot 1971 was hij getrouwd met Shirley Collie. Dit huwelijk bleef kinderloos. In 1971 trouwde hij met Connie Koepke. Zij kreeg twee dochters, Paula Carlene en Amy. Het paar scheidde in 1988. Sinds 1991 is Nelson getrouwd met Annie D'Angelo. Ze hebben twee zoons, Lukas Autry en Jacob Micah.

John Mayall in 1981

John Mayall (Macclesfield (vlakbij Manchester), 29 november 1933) was een van de mensen die de bluesmuziek in de jaren zestig van de twintigste eeuw immens populair maakten. In de door hem opgerichte band John Mayall & The Bluesbreakers, de meest invloedrijke blues-rockband, hebben muzikanten gespeeld als Eric Clapton, Jack Bruce, Peter Green, John McVie, Mick Fleetwood, Mick Taylor en Walter Trout.

John Mayall zou in zijn jonge jaren bekend staan als een wat autoritaire bandleider. Een anekdote vermeldt dat hij in het busje op de weg terug van een optreden wel eens aan bandleden opdracht gaf een gitaarversterker op schoot te nemen zodat hij languit kon liggen.
Opvallend is dat in de beginperiode het verloop in zijn bands zeer groot is. Wellicht omdat John Mayall experimenteert en zoekende is naar de juiste combinatie en het beste geluid. De band heet ook niet voor niets John Mayall's Bluesbreakers. Steeds weet hij talentvolle muzikanten aan te trekken en in muzikaal opzicht krijgen zij veel kansen van hem. Een feit is dat John Mayall Eric Clapton stimuleert om ook te gaan zingen. John Mcvie is vanaf het begin in 1964 "zijn" bassist van het eerste uur.
Een andere meester bluesgitarist die bij John Mayall begint is Walter Trout. Deze verklaart op een clinic op 2 april 2007 in Theater Romein te Leeuwarden dat zijn jaren bij John Mayall tot de hoogtepunten van zijn loopbaan behoren: "John Mayall behandelde zijn bandleden alsof wij van goud waren (!)".

Muzikale invloeden

John Mayall kan uitstekend piano, orgel en gitaar spelen. Daarnaast wordt zijn spel op Bluesharp geroemd. Zijn liefde voor de blues en de jazz kreeg hij door het beluisteren van zijn vaders verzameling van jazz en blues 78-toeren platen. Een bluesman die hem inspireerde was J.B. Lenoir. Zijn eerste band heet The Hounds Of Sound, waarvan het repertoire geleidelijk van jazz naar blues verschuift. Met zijn volgende band John Mayall & The Bluesbreakers zou hij geschiedenis gaan schrijven.
John Mayall kan goed componeren en arrangeren; zijn blues-composities blijven niet hangen in de geijkte bluesschemas. Verder heeft hij een grote platen- en cd-productie. Zijn stem heeft een wat nasale klank en geen groot bereik, maar heeft toch zeggingskracht en past goed bij zijn composities.

Op veel van zijn oude albums staan, naar zijn eigen zeggen, nummers gewijd aan zijn toenmalige vriendin Christine Perfect.

• Op "Blues Breakers with Eric Clapton": Little Girl, Key To Love en Have You Heard.
• Op "A Hard Road": Leaping Christine and You Don't Love Me.

John Mayall is nog steeds actief in de muziek.

Zager & Evans was een Amerikaans rock-pop duo uit eind jaren '60 en begin jaren '70. Het duo is genoemd naar de leden Denny Zager en Rick Evans.

Zager & Evans zijn het meest bekend van hun single In the Year 2525 die geschreven is door Rick Evans. Het liedje waarschuwt over de gevaren van technologie. "In the Year 2525" was een hit in 1969 en stond in de zomermaanden vier weken lang op de eerste plaats van de Nederlandse Top 40. Het nummer belandde ook op de eerste plaats in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Hierna behaalde het duo geen successen meer.

Sandie Shaw, echte naam Sandra Ann Goodrich (Dagenham, 26 februari 1947) was één van de populairste Britse zangeressen uit de jaren 60.

De jaren '60

Ze werd in 1964 ontdekt door Adam Faith die haar op een concert bezig zag (ze mocht zingen op het concert na 2de geworden te zijn in een talentenwedstrijd). Enkele weken later had ze een platencontract en haar eerste single As long as you are happy baby werd uitgebracht. Dit was niet zo'n groot succes maar haar 2de single was dat wel, Always something there to remind me geschreven door Burt Bacharach en Hal David, Shaw kwam er 3 weken mee op 1 in de Britse hitlijst.

Ze maakte nog verschillende grote hits, omdat ze veel liedjes ook in het Frans, Italiaans, Duits en Spaans uitbracht werd ze in heel Europa bekend. Ze was ook zeer bekend in Zuid-Amerika, zong zelfs een keer achter het IJzeren Gordijn en in Iran. Amerika werd niet veroverd omdat ze geen werkvergunning kreeg daar, maar toch heeft ze er heel wat fans. Ze zong meestal op blote voeten want dan voelde ze zich meer relaxed en had ze meer zin om het lied te zingen.

In 1967 begon haar succes wat te tanen en werd ze tegen haar wil naar het Eurovisiesongfestival gestuurd, ze dacht dat dit haar geloofwaardigheid zou aantasten. Er werden 5 liedjes voorgesteld op de Britse televisie en Puppet on a string (een lied dat ze haatte) won. Na 11 jaar slaagde Sandie er als eerste in om het songfestival te winnen voor het Verenigd Koninkrijk, barrevoets, en het bezorgde haar een derde nummer één-hit (een record voor een zangeres in die tijd) en ze had er ook meteen een wereldhit mee beet, het was de meest verkopende single van het jaar in Duitsland. In 1967 trouwde ze met modeontwerper Jeff Banks met wie ze in 1971 een dochter, Gracie, kreeg. Shaw zou ook snel met een eigen kledinglijn beginnen en verrassend genoeg ook eigen schoenen. Op het einde van de jaren '60 waren haar liedjes niet meer zo populair.

De jaren '70

In de jaren '70 was het stil rond Shaw, ze coverde nog enkele liedjes maar liet de muziekscène dan voor wat ze was. In 1977 bekeerde ze zich tot het boeddhisme.

De jaren '80

In 1983 dook ze plots op uit de anonimiteit als gastzangeres bij The Smiths. Ze maakte vervolgens enkele solo-LP's in dark wave-stijl en scoorde zelfs enkele hitjes.

Celine Dion op de Walk of Fame

Céline Marie Claudette Dion (Charlemagne (Québec), 30 maart 1968) is een Canadees zangeres.

Beginjaren

Dion werd, als jongste van veertien kinderen, geboren in Charlemagne, Québec (Canada). Op 12-jarige leeftijd bracht haar moeder haar in contact met de manager René Angélil, die zo in haar geloofde dat hij een hypotheek op zijn huis nam om haar carrière te financieren. In 1981 kwam het eerste album van Dion uit (La Voix du bon Dieu). Hiermee werd ze in Québec een ster. Het jaar erop won ze de gouden medaille op het World Song Festival in Tokio. In de jaren die erop volgden bracht Dion meerdere albums uit met Franse chansons, die veelal over het gevoelsleven van dit jonge meisje gingen. In 1987 kwam in Canada het album Incognito uit, het eerste echte pop-album van Dion. In 1988 deed ze namens Zwitserland mee met het Eurovisie Songfestival, dat ze won met het liedje Ne Partez Pas Sans Moi. Door de overwinning werd Dion al lichtelijk in Europa bekend. Vanaf 1988 werd er gewerkt aan Dions eerste Engelstalige album Unison dat in 1990 uitkwam. Platenlabel SONY Music had het doel voor ogen dat Dion in de VS zou doorbreken met het Engelse repertoire. Het bleek te lukken. Single Where Does My Heart Beat Now behaalde de Top 5 van de Amerikaanse Billboard Hot 100 en het album behaalde de platina status. In 1991 werd Dion benaderd door de Walt Disney Studios om haar medewerking te verlenen aan de soundtrack van de speelfilm Beauty And The Beast. Samen met zanger Peabo Bryson nam Dion de titelsong van deze Disneyfilm op en eind 1991 groeide het nummer uit tot een groot succes. Het duet leverde Dion en Bryson zelfs een Academy Award op. Begin 1992 verscheen Celine Dion, het tweede Engelstalige album van de zangeres. Met dit album begon haar ster in de VS nog hoger te schieten dan voorheen. Met de uitgebrachte singles If You Asked Me To, Love Can Move Mountains en Nothing Broken But My Heart scoorde ze hoog in de hitlijsten.

Ook op persoonlijk vlak zit het Dion mee: in 1994 trouwde ze met haar zesentwintig jaar oudere manager René Angélil.

Definitieve doorbraak

Eind 1993 verscheen The Colour Of My Love, Dions derde album met Engelstalig materiaal. In Noord-Amerika werd de eerste single The Power Of Love (oorspronkelijk opgenomen door Jennifer Rush) een weergaloos succes en stond weken op #1 in de Amerikaanse Billboard Hot 100. In Europa behaalde de single Think Twice groot succes. Het album bezorgde Dion de definitieve doorbraak in vrijwel alle landen van de wereld. Ondanks al het succes van haar Engelstalige werk, besloot ze om een tijdelijk uitstapje terug de basis te maken: ze bleef een Canadese met Franse roots. In 1994 schreef Jean-Jacques Goldman 12 Franse liedjes voor de zangeres die uiteindelijk op het album D'Eux terecht kwamen. Die plaat kwam begin '95 uit en bracht de hit Pour Que Tu M'aimes Encore voort. Het album groeide uit tot het op-een-na best verkochte Franse album aller tijden, met 9 miljoen verkochte stuks wereldwijd. (Jean-Michel Jarre verkocht tot op heden 15 miljoen stuks van zijn album "Oxygene"). Ten tijde van het succes van haar single Think Twice , geeft Dion haar allereerste liveconcert in Nederland. Op 27 mei 1995 verzorgt ze een concert in het Congresgebouw in Den Haag. Op 1 december is ze alweer terug voor haar tweede concert. Dit keer staat ze in Ahoy. Voor haar vierde Engelstalige album Falling Into You uit 1996 nam Dion diverse covers van verschillende artiesten op, iets wat ze graag wilde.

In maart 1996 werd Falling Into You officieel uitgebracht en al gauw waren er miljoenen exemplaren van verkocht. Dion scoorde hit na hit met nummers als Because You Loved Me en It's All Coming Back To Me Now. Van het album werden 31 miljoen exemplaren verkocht. Het wordt gezien als één van de best verkopende cd's van een zangeres in de muziekgeschiedenis. Met dit album aan haar zijde ging Dion opnieuw op tournee. Hoewel ze zich bij de voorgaande tour zich enkel richtte op enkele Europese landen, reisde ze met de 'Falling Into You Tour' de gehele wereld af. Meer dan 100 concerten werden gegeven, verspreid over 17 verschillende landen. Drie maal kwam Dion voor concerten naar Nederland: twee maal Ahoy Rotterdam (oktober '96) en een maal in de net geopende Amsterdam ArenA, juni 1997. Opnames van de tour verschenen op de VHS-cassette Live In Memphis. Ierse popband The Corrs stond tijdens de Europese tournee in het voorprogramma. Met 100 uitverkochte shows en een miljoenen verkoop van cd's bleek Dion de status van 'superstardom' te hebben verworven.

Weergaloos succes

Falling Into You leverde Dion talloze prijzen op, waaronder twee Amerikaanse Grammy's. Haar deelname aan de openingsceremonie van de Olympische Spelen van 1996 in Atlanta werd door 3,5 miljard mensen op tv gevolgd, een record. Eind 1997 verscheen het volgende Engelstalige album Let's Talk About Love, waarvan opnames plaatsvonden in Londen, Los Angeles en New York City. Artiesten als Barbra Streisand, Luciano Pavarotti, Bee Gees, Carole King, George Martin en Diana King leverden bijdragen aan diverse songs. Tell Him, het duet tussen Dion en Streisand was de eerste hitsingle van de plaat. My Heart Will Go On, een andere single en tevens de titelsong van speelfilm 'Titanic' groeide uit tot een ongekend succes. Het wordt gezien als Dions best verkochte single ooit. Overal ter wereld stond het nummer binnen no-time op #1 en het nummer leverde Dion talloze onderscheidingen op, waaronder een Academy Award en enkele Grammy's. In september 1998 verscheen S'il Suffisait d'Aimer, een geheel nieuw Franstalig album met opnieuw composities van Jean-Jacques Goldman. Dions eerste Engelstalige kerstalbum These Are Special Times - met de hit I'm Your Angel (duet met R. Kelly) verscheen eind 1998 en verkocht 12 miljoen stuks wereldwijd. Wederom ging de zangeres met haar laatste albums op wereldtournee. In juni 1999 trad Dion op in de Amsterdam ArenA. Een verzamelalbum met daarop Dions grootste Engelstalige successen tot dan toe en enkele nieuwe songs verscheen eind 1999 onder de naam All The Way... A Decade Of Song. De eerste single ervan That's The Way It Is werd een groot succes. Begin 2000 bleek Dion een recordaantal van 140 miljoen platen wereldwijd verkocht te hebben. Haar status als 'superdiva' werd nog eens extra onderstreept toen de zangeres in april 1998 optrad tijdens het benefietconcert 'Divas Live' voor muziekzender VH1, in samenwerking met collega-artiesten Mariah Carey, Shania Twain, Gloria Estefan en Aretha Franklin.

Break & comeback

Na jaren van ongekend succes vond Dion het hoog tijd om rustpauze in te lassen. De zangeres wilde zich graag richten op familie en vrienden, maar ze had ook al een poos de wens om moeder te worden. Met een aantal concerten sloot ze haar succesperiode tijdelijk af. In 1999 werd bij Dions echtgenoot René kanker geconstateerd. De zangeres wilde haar man steunen tijdens de chemo's die plaatsvonden op het moment dat haar 'break' bezig was. Uiteindelijk wist René van de ziekte te genezen. Op 25 januari 2001 schonk Dion in Florida het leven aan een zoontje: René-Charles Dion-Angélil. Hoewel ze had aangegeven een break te nemen van dik twee jaar, gaf Dion in die periode toch een aantal optredens weg. Tijdens een benefietconcert om geld in te zamelen voor de nabestaanden van de slachtoffers op 11 september 2001, zong Dion God Bless America. In maart 2002 verscheen - twee jaar na haar laatste album - een volledig nieuw Engelstalig album onder de naam A New Day Has Come. Singles als I'm Alive, A New Day Has Come en Goodbye's (The Saddest Word) werden successen in de charts. Van het album gingen 12 miljoen stuks over de toonbank, het bewijs dat Dion na twee jaar stilte nog steeds 'hot' was, en nu een zeer succesvolle comeback had gemaakt. Met de release van het album werd bekend gemaakt dat de zangeres vanaf 2003 haar eigen show zou hebben in Las Vegas. Deze show, genaamd A New Day... Live in Las Vegas ging in maart 2003 van start in het Caesars Palace. Speciaal voor deze show, en dus ook voor Dion, werd er een gloednieuwe zaal gebouwd, "The Colosseum": een gebouw in de vorm van het Romeinse Colosseum. In eerste instantie zou Dion 600 shows in drie jaar gaan opvoeren, maar gezien het grote succes werd de show ruim anderhalf jaar langer opgevoerd. Aan het eind van de rit, op 15 december 2007, stond de teller op in totaal 750 shows. De gehele show - ontworpen door Franco Dragone - bevat Dions grootste hits, gemixt met prachtige decorstukken, dans en visuele effecten.

Voor de start van de show in 2003, verscheen One Heart, Dions 10e Engelstalige album. Er werden 6,5 miljoen exemplaren van verkocht en bracht hitsingles als I Drove All Night, One Heart en Have You Ever Been In Love voort. Dion sloot 2003 succesvol af met een nieuw Franstalig album: 1 Fille & 4 Types waarvan 2,5 miljoen stuks werden verkocht. Van Dions show in Las Vegas verscheen in juni 2004 het live-album A New Day... Live in Las Vegas. In het najaar van 2004 lanceerde Dion in samenwerking met fotografe Anne Geddes het project Miracle. Een album met liedjes over het moederschap ging gepaard met onder meer een boek met daarin foto's van Dion met diverse baby's, helemaal in de stijl van Anne Geddes. 3,5 miljoen exemplaren gingen van deze cd over de toonbank. Dions eerste Franse verzamelalbum On Ne Change Pas beleefde zijn release in 2005.

Op 21 mei 2007 werd het Franstalige album D'elles uitgebracht. Zeven van de dertien nummers werden in december 2006 opgenomen in Montréal. De eerste single van het album S'il N'en Restait Qu'une (Je Serais Celle-Là) beleefde haar radio debuut op de Franstalige radio op 14 februari 2007. De videoclip van het nummer werd eind januari/begin februari 2007 opgenomen in New York. In dezelfde week heeft Dion ook haar deel ingezongen van het nummer "Sing", waaraan 22 andere zangeressen ook in meezingen, en een initiatief was van Annie Lennox, welke het nummer wilde gebruiken in de strijd tegen aids en armoede in Afrika en op diens album staat (Songs Of Mass Destruction).

Tournee

Een nieuw Engelstalig album, "Taking Chances", lag op 12 november 2007 in de winkels. Een promotietournee voor dit album en het eveneens in 2007 gereleaste album "D'elles" vond plaats in oktober 2007. Haar show in Las Vegas beleefde op 15 december 2007 zijn definitief laatste voorstelling, na bijna vijf jaar. Van deze concertregistratie, welke is opgenomen in de week van 15 t/m 21 januari 2007, verscheen op 11 december 2007 een DVD. In Nederland verkocht de DVD uitermate goed en bleef tot augustus 2008 in de top 10 van best verkochte muziek-DVD's.

Op 14 februari 2008 startte Dion met een wereldtournee, om voor het eerst sinds 1999 weer op te treden buiten Las Angeles. De tour spreidde zich van Canada tot Japan en van Nederland tot Zuid-Afrika. Het concert in Nederland werd gehouden in de Amsterdam Arena op 2 juni 2008. De nieuwe single van het gelijknamige album Taking Chances deed het in Amerika goed. Andere promotie-singles die medio 2008 uitkwamen waren Eyes On Me en Alone.Terugkeer naar Caesars Palace

In een interview met People Magazine dat uitkwam in februari 2010 bevestigde Céline dat zij in 2011 zou terugkeren naar het Caesars Palace in Las Vegas voor 3 jaar en dat zij 70 shows per jaar gaat geven. De première is op 15 maart 2011. Over de show zei Céline: "De show bevat diverse liedjes uit mijn repetoire die mensen willen horen en een selectie van diverse muziek van klassieke Hollywoodfilms."

Trivia

• Dion heeft 38 albums uitgebracht en wereldwijd meer dan 200 miljoen platen verkocht en kan worden gezien als één van de succesvolste artiesten die de muziek ooit heeft voorgebracht.

• Dion heeft haar eigen ster op Canada's Walk of Fame.

• Dion heeft inmiddels elf eigen parfums: Celine Dion (2003), Notes(2004), Belong (2005), Belong Sparkling Edition (gelimiteerde oplage) (2006), Memento (exclusief voor de Celine Dion Boutique in Las Vegas en voor fanclub leden) (2006), Enchanting (2006), Spring in Paris (special edition) (2007), Paris Nights (special edition) (2007), Sensational (2008), Sensational Moment (2008) (Niet in Nederland verkrijgbaar) en ' Chic' (2009). Deze laatste parfum komt in Nederland pas uit in september 2009. Verder staat er nog een 12e parfum, een special edition, in de planning: 'Spring in Provence'. Deze zal niet in Nederland te koop zijn.

• Dion steunt al jaren de Canadian Cystic Fibrosis Foundation. In 1993 overleed haar nichtje Karine aan de ziekte Cystic Fibrosis (taaislijmziekte).

• In juni 2008 gaf het Britse Total Guitar Magazine Celine Dion de twijfelachtige eer op de eerste plaats te staan in een lijst met slechtste covers aller tijden. Haar versie van 'You shook me all night long' van AC/DC, die ze samen met Anastacia zong is volgens het blad de slechtste cover in de geschiedenis.

Luv' (1978-1981, 1989-1993, 2005-) is een Nederlandse meidenpopband uit de jaren '70 en '80, die vooral vrolijke discodeuntjes op het repertoire had staan.

Biografie

De band wordt in 1976 opgericht door de producer Hans van Hemert. Samen met componist Piet Souer en manager Han Meijer schrijft hij het nummer My man dat hij het jaar daarop laat inzingen door drie op uitstraling bij elkaar gezochte dames, de roodharige José Hoebee, de blondine Marga Scheide en de donkerharige Patty Brard. Het liedje is serieus van toon, en gaat over een spoorwegmedewerker die wordt doodgeschoten. Het nummer haalt de hogere regionen van zowel de Belgische als de Nederlandse hitparade. De opvolger Dream wordt echter geen succes.

Het jaar daarop gooit Luv' het over een andere boeg. In 1978 moet Hans van Hemert zorgen voor de titelsong van de komische VPRO-serie Het Is Weer Zo Laat (Waldolala) met Dolf Brouwers (Waldo van Dungen) als louche nachtclubeigenaar. De dames van Luv' worden ingezet en zingen het vrolijke U.O. me (you owe me) met als subtitel You're very welcome in Waldolala. Deze titelsong slaat onmiddellijk aan in de hele Benelux en de weg is geopend voor verdere hits. De eerste nummer-1-hit van de dames wordt You're the greatest lover, gevolgd door een tweede: Trojan horse. Hierna volgen nog een aantal grote hits tot begin jaren '80.

Ook in het buitenland, Zwitserland, Engeland, Duitsland en Frankrijk, blijkt hun muziek aan te slaan. Jonathan King neemt een coverversie op van You're the greatest lover. Wanneer ze enkele nummers van hun derde album ook in het Spaans inzingen, weten ze hits te behalen in Spaanstalige landen. In Nederland worden in navolging meidengroepen als de Dolly Dots en Babe opgericht.

Patty Brard verlaat Luv' in 1980. Haar plaats wordt ingenomen door Ria Tielsch. De nieuwe bezetting produceert een vierde album, wat uiteindelijk hun voorlopig laatste blijkt te zijn. Over de plaat wordt door sommigen wel beweerd dat niet Ria, maar Patty nog te horen is op het album. Ria staat echter op de hoes.

Van 1989 tot 1993 hebben ze een tijdelijke comeback met enkele bescheiden hitjes.

In 2005 kwam de groep in de originele bezetting nog een keer bij elkaar, voor een optreden tijdens het 40-jarig jubileum van Hans van Hemert. Ondanks alle beledigingen die de zangeressen elkaar in het verleden via de media hadden toegeworpen, smaakte de samenwerking (en het geld dat die samenwerking opbracht) naar meer. In mei 2006 is 'Luv' een van de 'super surprise acts' bij drie optredens van de 'Toppers' Gerard Joling, René Froger en Gordon in de Amsterdam ArenA. Dit werd allemaal gevolgd met een camara en later uitgezonden bij het RTL 5 programma Back In Luv.

Percy Sledge (Leighton (Alabama), 25 november 1940) is een Amerikaans soulzanger, best bekend van de nummers "When a Man Loves a Woman" en "My Special Prayer". Hij is voornamelijk bekend van emotionele soulballads, maar hij was ook een van de eerste artiesten die country met soul mengde, waarbij hij covers van onder andere Kris Kristofferson zong.

Begin jaren zestig werkte Sledge nog als verpleger in een ziekenhuis, toen hij zijn eerste treden in de muziek maakte als lid van de soulgroep de Esquires Combo. Lokale dj Quin Ivy adviseerde hem in 1966 om solo te gaan. "When a Man Loves a Woman", door Sledge zelf geschreven, was de eerste single die van hem werd uitgebracht in de zomer van 1966, bij Atlantic Records. Al snel werd het wereldwijd een grote hit, waaronder nummer één in de Verenigde Staten. De single werd opgevolgd door de hits "Love me Tender", "Take Time to Know her" en in 1969 "My Special Prayer".

In de jaren zeventig daalde zijn populariteit. "I'll be your everything" uit 1975 was zijn laatste grote internationale hit. Zijn optredens verkochten daarentegen een stuk beter en tot in de jaren negentig bleef hij uitverkochte zalen trekken. In 1987 werd "When a Man Loves a Woman" weer een hit, dankzij een reclame van het jeansmerk Levi's.

George McCrae (West Palm Beach, Florida, 19 oktober 1944) is een Amerikaanse discozanger. Hij is vooral bekend van zijn wereldwijde nummer 1-hit Rock your baby uit 1974, die één van de eerste grote discohits was. Van 1967 tot 1977 was hij getrouwd met zangeres Gwen McCrae. Sinds 1989 is hij getrouwd met de Nederlandse Yvonne Bergsma en woont hij op Aruba en in Geleen.

Biografie

George McCrae werd geboren als tweede in een gezin met negen kinderen als zoon van een politieagent. Op zesjarige leeftijd zong hij, net als zijn moeder in het kerkkoor. Op de middelbare school zat hij in verschillende bandjes, waaronder The Fabulous Stepbrothers en The Jivin' Jets. In 1963 ging hij voor vier jaar bij de marine. In deze periode leerde hij toekomstige vrouw Gwen Mosley kennen. Na zijn dienstplicht richtte McCrae The Jivin' Jets opnieuw op en Gwen werd aan de bezetting toegevoegd. Niet lang daarna ging George en Gwen als duo verder. Ze trouwden en kregen een platencontract aangeboden. De opnames die ze maakten waren niet succesvol en George McCrae beëindigde zijn muzikale carrière om criminologie te gaan studeren en manager van zijn vrouw te worden, die solo verder ging. Na twee jaar kreeg hij toch weer interesse om in de muziek verder te gaan.

Harry Wayne Casey (KC) en Richard Finch van de toen nog onbekende KC & the Sunshine Band hadden in februari 1974 het nummer Rock your baby geschreven. Ze wilden het echter zelf niet opnemen, omdat ze net zelf een single hadden uitgebracht en het lied te hoog was voor KC's stem. Ze dachten eraan het nummer door Gwen McCrae of Jimmy Bo Horne te laten zingen, maar omdat George McCrae toevallig in de studio was werd hem de kans aangeboden.

Rock your baby werd een wereldwijde hit en stond in verschillende landen op de eerste plaats in de hitparade. In Amerika stond hij twee weken op nummer 1, in de Top 40 zeven, in de Nationale Hitparade acht weken en in Vlaanderen vijf weken. McCrae had niet op dit grote succes gerekend en had moeite met alle aandacht en waardering die hij kreeg. Rolling Stone verklaarde Rock your baby tot #1-song van 1974 en hij werd genomineerd voor een Grammy voor beste mannelijke R&B-zanger, die uiteindelijk gewonnen werd door Stevie Wonder. Na het plotselinge succes lukte het McCrae niet om met een geschikte opvolger te komen. In zijn eigen land had hij nog wel een aantal bescheiden hits, maar die bereikten geen van alle de top 30. In Europa, waar Rock your baby erg goed was aangeslagen, had McCrae nog wel een top 10-hit met I can't leave you alone, maar daarna nam ook daar het hitparadesucces af.

In 1975 scoorde Gwen McCrae een Amerikaanse top 10-hit met Rockin' chair. George bleef echter de grote ster die Gwen graag had willen zijn. In 1977 liep hun huwelijk op de klippen. Niet lang daarna hertrouwde hij en verhuisde hij naar Canada. McCrae raakte daar failliet en ook zijn tweede huwelijk mislukte. Begin jaren 80 verliet hij even de muziek en ging hij werken als portier in een hotel en had hij een baantje in een supermarkt. In 1984 pakte hij de draad weer op en bracht het album One step closer een een gelijknamige single uit. In Amerika bleef zijn come-back onopgemerkt, maar in Europa bereikte hij de onderste regionenen van de hitlijsten.

Door een misverstand kwam in januari 1986 in de media dat George McCrae zou zijn overleden aan kanker. De Amerikaanse media hadden hem echter verward met de zanger-acteur Gordon MacRae. Door de hardnekkigheid van het gerucht, werd hij minder vaak gevraagd voor optredens en werd soms gedacht dat hij een George McCrae-imitator was. Hierdoor en omdat hij in Europa meer waardering kreeg, ging hij vanaf dat jaar toeren door Europa. In 1988 verhuisde hij naar Nederland waar hij een jaar later trouwde met het Nederlandse model Yvonne Bergsma. Met haar is hij nog steeds getrouwd en woont hij afwisselend op Aruba, in Geleen en in West Palm Beach. In de jaren 90 heeft hij nog een aantal albums opgenomen en in 2003 verscheen zijn laatste album, die echter voor het grote publiek onbekend zijn gebleven. Wél heeft hij nog steeds succes met optredens.

In 2007 nam zijn dochter Marcella McCrae, die hij in 1988 had verwekt bij zijn toenmalige Italiaanse vriendin Rosanna Molignini, deel aan de Duitse versie van Popstars. Zij moest het voor het televotende publiek afleggen tegen de Nederlandse Tialda van Slogteren en liep zo een plaats in de popgroep Room2012 mis.

George Harrison (Liverpool, 25 februari 1943 - Los Angeles, 29 november 2001) was gitarist van de legendarische popgroep The Beatles. Hij maakte vrijwel vanaf het begin deel uit van de groep. Hij werd geboren in het Engelse Liverpool. Volgens Harrison was hij eigenlijk geboren op 24 februari. Op zijn geboortecertificaat staat echter 25 februari als geboortedatum.

Beatle George

Zijn muzikale loopbaan begon op school, waar hij in de band 'The Quarrymen' speelde, samen met zijn vrienden John Lennon en Paul McCartney, die hem bij Lennon introduceerde. Met Paul, John Lennon, Stuart Sutcliffe en Pete Best (later vervangen door Ringo Starr) vormde hij in 1959 de band 'Silver Beatles'. In 1960 veranderden ze de naam in 'The Beatles' en werden ze gevraagd in Duitsland op te treden. Dat was het begin van het succesverhaal van de groep, dat tien jaar geduurd heeft.

Als componist werd hij binnen de Beatles overigens naar eigen zeggen nooit helemaal erkend, ondergesneeuwd als hij werd door het grote(re) succes en de dominantie van het koppel Lennon-McCartney. Pas in 1969 werd Harrison door de critici muzikaal op een lijn gesteld met Lennon en McCartney na het verschijnen van de elpee Abbey Road waarop zijn composities Something en Here Comes The Sun staan.

Solocarrière

In november 1968 werd de eerste soloplaat van Harrison uitgebracht onder de titel Wonderwall Music. Het jaar erop verscheen Electronic Sounds waarop Harrison met de moog synthesizer experimenteerde. Nadat McCartney de Beatles in april 1970 verlaten had ging ieder zijns weegs. Harrison begon een solocarrière. Nog in 1970 verscheen zijn derde album All things must pass, met daarop de grote hit My Sweet Lord. Het is meteen een driedubbel album: het is duidelijk dat Harrison wil laten horen wat hij al die jaren niet kwijt kon op de Beatles-albums. 'All things must pass' is een klassiek album van de jaren 70. Volgens velen zou hij later het album kwalitatief ook niet meer overtreffen.

Ook maakte hij in 1974 als eerste ex-Beatle een tournee door de Verenigde Staten. Zijn belangstelling voor oosterse spiritualiteit bracht hem aan de voeten van Indiase goeroes en dat had zijn weerslag op de muziek die hij componeerde. Midden jaren '60 al verwerkte hij bijvoorbeeld oosterse instrumenten zoals de sitar in nummers van de Beatles (Lennons Norwegian Wood (1965) en zijn eigen Love you too uit 1966). Later trad hij op met de Indiase musicus Ravi Shankar.

Na de moord op John Lennon in 1980, maakten de overige Beatles in 1981 als eerbetoon aan hem samen het nummer All those years ago, wat een hit werd in de Verenigde Staten. Het nummer is geschreven door George Harrison en staat op het album 'Somewhere in England'.

'Cloud nine' is een comeback album voor Harrison. Met 'Got my mind set on you' en 'When we was fab' keert hij terug in de hoogste regionen van de hitparade.

Eind jaren 80 heeft Harrison veel succes als prominent lid van de band Traveling Wilburys. Deze band maakt twee albums maar gaat ten onder door het overlijden van Roy Orbison en kort daarop de dood van diens beoogde opvolger Del Shannon.

In 2002 verscheen postuum zijn laatste album Brainwashed. Het album is afgemaakt door zoon Dhani Harrison en ontving lovende kritieken.

Op 29 november 2002, een jaar na het overlijden van George Harrison, werd er in de Royal Albert Hall een special concert gehouden als eerbetoon aan Harrison. Onder andere Paul McCartney, Ringo Starr, Eric Clapton, Ravi Shankar en Billy Preston spelen die avond songs van Harrison. In 2003 wordt dit concert uitgebracht op CD en DVD onder de titel The Concert For George.

Op 14 april 2009 werd Harrison geëerd met een ster op de beroemde Hollywood Walk of Fame.

Andere projecten

Harrison stond bekend als de wat verlegen filosoof van de groep, die ook belangstelling had voor andere zaken dan muziek. Zo zette hij zich als organisator van the concert for Bangladesh in voor de slachtoffers van de grote overstroming in Bangladesh, was gastmusicus en deed mee aan een aantal speelfilms. In 1979 produceerde hij de Monty Python-film Life of Brian. Hij verkocht zijn productiemaatschappij in 1994 voor ruim 9 miljoen euro.

Overlijden

George Harrison trouwde tweemaal, op 21 januari 1966 met Pattie Boyd, de latere echtgenote van Harrisons vriend Eric Clapton, van wie hij op 9 juni 1977 scheidde, en op 2 september 1978 met Olivia Arias, met wie hij een zoon had, Dhani, die een maand voor hun huwelijk geboren werd. In 1998 werd bekend dat hij was behandeld voor keelkanker en een jaar later, op 30 december 1999 betrapte hij een inbreker in zijn eigen huis, waarbij hij steekwonden en een klaplong opliep. Op 9 juli 2001 maakte Harrison bekend dat hij opnieuw kanker had en in Zwitserland werd bestraald. Op 29 november 2001 tenslotte overleed hij in Los Angeles aan de gevolgen van zijn ziekte.

Raffaele Celeste "Nini" Rosso (Turijn, 19 september 1926 — Rome, 5 oktober 1994) was een Italiaans jazztrompettist en -componist.

Rosso's ouders stuurden hem naar de universiteit, maar op zijn 19e verkoos hij de trompet boven zijn studie. Hierdoor werd hij gedwongen zijn ouderlijk huis te verlaten. Toen de nachtclub waar hij werkte door de politie gesloten werd, keerde hij terug naar huis, maar na een kort verblijf vertrok hij weer om zijn carrière opnieuw op te bouwen. Al snel werd Rosso één van de beste jazztrompettisten van Italië, met als hoogtepunt de jaren 60. In 1962 werd hij bekend in Groot-Brittannië, toen zijn opname "Concerto Disperato" werd gecoverd door Ken Thorne and Orchestra en een hit werd onder de titel "The Theme from 'The Legion's Last Patrol'". Rosso’s origineel werd snel uitgebracht onder het minder bekende Durium Label en bereikte hiermee ook de hitparade maar een echte hit zou het nooit worden. Zij wereldbekende hit “Il Silenzio” uit 1965 haalde de nummer 1 van de hitlijsten in Italië, Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Wereldwijd werden meer dan 10 miljoen singles verkocht. Rosso stierf ten gevolge van een tumor in 1994.

Shocking Blue was een Nederlandse rockband uit Den Haag die in de jaren '60 en '70 succesvol was. De groep werd in 1967 opgericht door Robbie van Leeuwen, die naar eigen zeggen bij The Motions aan zijn plafond was gekomen en een groep in de steigers wilde zetten waarmee hij internationaal meer kansen zag. Van Leeuwen rekruteerde de groepsleden uit diverse hoeken van de Haagse beatscene en koos in eerste instantie voor een zanger, Barry Hay, die net The Haigs had verlaten. Hay paste echter en van Leeuwen sprak de historische woorden: "Hier zul je nog spijt van krijgen" (quote van Barry Hay op NCRV-televisie). Uiteindelijk werd Fred de Wilde de zanger en werd er een lp voor Polydor opgenomen. Het album scoorde matig. Een jaar later stapte Shocking Blue over naar het pas opgerichte Pink Elephant-label van Dureco. Toen De Wilde in 1968 een oproep kreeg voor militaire dienst, besloot Van Leeuwen dat hij zijn groep wilde completeren met een zangeres. In eerste instantie werd gedacht aan Annet Hesterman, maar zij bleek net een contract met een manager te zijn aangegaan en bedankte. Later was ze nog korte tijd de zangeres van de Groningse Ro-d-ys. In Loosdrecht stuitten Van Leeuwen en manager Cees van Leeuwen op Mariska Veres, die daar optrad met The Motowns tijdens een feestje van de Golden Earring. En de rest is geschiedenis. Shocking Blue werd de eerste Nederlandse groep die een nummer 1-hit in de Billboard Hot 100 van de Verenigde Staten behaalde met de single Venus. De groep scoorde nog vele andere hits en ging in 1975 uit elkaar. In 1979 werd een poging tot een reünie gedaan, maar die duurde maar zo'n jaar of twee.Shocking blue herrees in een nieuwe samenstelling in 1993 met Mariska Veres, maar zonder Robbie van Leeuwen. Deze formatie bleef optreden tot aan het overlijden van Mariska Veres in december 2006.

De groepsleden door de jaren heen:

• Fred de Wilde (zang) (tot de herfst van 1968)
• Mariska Veres (zang) (vanaf de herfst van 1968) (overleden in 2006)
• Robbie van Leeuwen (gitaar)
• Cor v.d. Beek (drums) (overleden in 1998)
• Klaasje van der Wal (basgitaar) (tot 1972)
• Henk Smitskamp (basgitaar) (vanaf 1972)
• Leo van de Ketterij (extra gitarist in de jaren 1970 - 1971)
• Martin van Wijk (gitaar) (vanaf 1973)
• André van Geldorp (gitaar) (vanaf 1993)

Verder speelden onder andere bij Shocking Blue: de drummers Jan Peijnenburg (Doe Maar), Gerben de Bruijn en Michel Schreuder; de bassisten Wim Voermans, Bert Meulink en Paul Heppener; toetsenist Michael Eschauzier (ex-Catapult).

Venus

De groep had een wereldwijde hit met Venus, een lied gebaseerd op The Banjo Song uit 1963 van The Big 3. De single behaalde in Nederland twee keer de Nederlandse Top 40, maar wist niet hoger te komen dan #3. Venus bereikte in de Verenigde Staten echter de #1-positie, net als in veel andere landen in de wereld. Het nummer is inmiddels een evergreen en staat ook jaarlijks in de Top 2000 van Radio 2. Bovendien is het talloze keren gecoverd: bijvoorbeeld als intro van Stars on 45, dat ook een #1-positie in Amerika behaalde, en een versie van de meidengroep Bananarama, die in 1986 eveneens de #1-positie in Amerika behaalde.

Markante ijkpunten

Na een concert in het Julianapark in Utrecht in de zomer van 1969 werd uit baldadigheid door enkele jongeren aan een snoer van de feestverlichting getrokken, waardoor een paal met lampjes omviel en de verlichting uitviel. Robbie van Leeuwen vertelde jaren later over dit voorval vol trots op de radio, dat "bij een concert in Utrecht de boel was afgebroken".

In 1970 werden de bandleden naar aanleiding van het Amerikaanse succes van Venus benoemd tot ereburgers van Den Haag. Ze kregen een eremedaille. De fans konden een erepenning kopen die door sommigen ook nu nog gekoesterd wordt.

In 1971 werd Shocking Blue tijdens de tweede editie van Pinkpop het spelen nagenoeg onmogelijk gemaakt. De bezoekers vonden Shocking Blue maar een kapitalistisch hitgroepje dat niet paste op het hippe en progressieve Pinkpop. Fluitconcerten en "een regen van rot fruit" (zoals te lezen in een verslag over het festival) waren Shocking Blues deel en Robbie, Henk, Cor en Mariska konden niet veel anders doen dan vertrekken.

In 1972 werd de groep tijdens een uitgebreide tournee door diverse landen gevolgd door een filmploeg van Cinecentrum. Resultaat was de special "Around the world" die in oktober door de AVRO op tv werd uitgezonden. Te horen zijn stukken uit de albums "Inkpot" en "Attila". De special verscheen in 2003 op de dvd van Shocking Blue.

In 1973 speelde Shocking Blue op het Haagse Malieveld tijdens de 18 aprildemonstratie van Radio Veronica. Ze waren de eerste act. Om de vele demonstranten niet te lang in de regen te laten wachten begon Shocking Blue wat eerder dan gepland aan het optreden. Ook The Cats, Mouth & MacNeal en de George Baker Selection hoorden tot de grote groep artiesten die Radio Veronica een warm hart toedroegen.

Einde in zicht

Na een reeks succesvolle singles en albums krijgt Robbie van Leeuwen in 1973 geelzucht en besluit zich als actief lid uit Shocking Blue terug te trekken. Zijn plaats op het podium wordt ingenomen door Martin van Wijk. De band heeft nog een album opgenomen in deze samenstelling: "Good Times", maar Mariska Veres is op een gegeven moment niet gelukkig met het (wan)gedrag van sommige bandleden en besluit te stoppen met Shocking Blue. Op 1 juni 1974 kondigt de band aan te stoppen, maar door contractuele verplichtingen om platen uit te brengen komt er in 1975 nog een laatste single uit van Shocking Blue: "Gonna sing my song". De plaat blijft hangen in de Tipparade. Mariska start een solocarrière en heeft daar vooral in Duitsland succes mee. Maar daar zij een 'band-mens' is en (toen) het solo-optreden niet zag zitten, besloot ze ook daar een punt achter te zetten. Omdat er toch brood op de plank moet komen, gaat ze een poosje werken als diskjockey in een Haagse club. Ook maakt Mariska een tijdje deel uit van Robbies nieuwe groep Mistral.

In 1979 komt de band heel even in originele samenstelling bij elkaar en er wordt zelfs een comeback-single opgenomen: "Louise". Maar het blijft allemaal steken in goede bedoelingen en het nummer wordt niet uitgebracht. Een opname ervan is wel her en der op internet te beluisteren. Een jaar later is de originele Shocking Blue dé sensatie van de Haagse Beat Nacht in de Houtrusthallen. Toch gaat Shocking Blue op den duur weer ter ziele. In 1986 is er weer een opleving met de single "The jury and the judge", maar als de plaat niets doet houdt Robbie het verder voor gezien, al was het maar door het feit dat het geld weer binnenstroomde door het succes van de Britse meidengroep Bananarama.

In 1993 krijgt Mariska van Robbie speciale toestemming om met een nieuwe groep weer onder de naam Shocking Blue te gaan optreden. Veres is het enige originele lid. De anderen zijn nieuw, maar weten zich de muziek van Shocking Blue verrassend goed eigen te maken. Ook Mariska's levenspartner André van Geldorp speelt mee in het nieuwe Shocking Blue. De groep brengt in 1994 een single uit: "Body and soul", maar die gaat nagenoeg geruisloos aan het publiek voorbij. Mariska blijft echter ook solo en met andere ensembles actief: zo treedt ze op met The Clarks, met big bands, het Mariska Veres Shocking Jazz Quintet (album "Shocking You" - 1993), haar eigen rockband Veres en in 2003 maakt ze met Andrei Serban ook een zigeuner-cd ("Gipsy Heart"), waarmee ze terugkeert naar haar zigeunerroots.

Het definitieve einde voor Shocking Blue komt op 2 december 2006: Mariska Veres overlijdt aan kanker; de ziekte was kort daarvoor bij haar vastgesteld.

Het nummer "Love buzz" werd gecoverd door Nirvana. Deze versie staat op hun debuutalbum Bleach uit 1989. Ook The Prodigy werpt zich op "Love buzz" en mixt de originele opnamen uit 1969 met de drumbeats van 2004 op de cd "always outnumbered, never outgunned" onder de titel "Phoenix".

Sinds juli 2007 is er (op initiatief van Huub Koch) een speciale "Shocking Blue Memorial Website". Het is een trefpunt voor fans, die hier hun herinneringen aan de band kunnen delen, foto's plaatsen, video's bekijken en contact met elkaar kunnen maken.

Rock is een subgenre van de popmuziek, dat traditioneel gekenmerkt wordt door een bezetting van gitaar, basgitaar en drums, aangevuld met zang en/of andere instrumenten. Rock werd populair in de Verenigde Staten tijdens de jaren '50, waar het evolueerde uit bestaande genres zoals rhythm-and-blues en country. Waar het in de jaren '50 alleen uit rock-'n-roll en rockabilly bestond, groeide rock uit tot een muziekstroming met vele verschillende subgenres. Rock waaide in de jaren zestig, mede dankzij de British Invasion, over naar de rest van de wereld. Eind jaren '60 ontstond de psychedelische rock, gevolgd door heavy metal en punk in de jaren '80. In de jaren erna waren new wave en grunge populair. Rock blijft wereldwijd een van de meest beluisterde genres.

Omdat het genre erg breed is, is 'rock' heden ten dage een vrij algemene term. Het beslaat zowel hitparademuziek zoals Kane en K's Choice alswel sommige vormen van metal. Soms worden ook blues en country tot de rock gerekend.

Rock werd een internationaal cultureel fenomeen met aanzienlijk sociaal effect. De rock is geëvolueerd in een massa van hoogst variërende stijlen met wijdverspreide populariteit.

Geschiedenis

De jaren zestig: British Invasion, psychedelische rock en folkrock

The Beatles werden in 2004 door Rolling Stone uitgeroepen tot de beste artiesten aller tijden.

In de periode voor de jaren zestig was rock-'n-roll het populairste muziekgenre, vooral in de Verenigde Staten. Tegen het einde van het decennium aan bloedde het genre echter min of meer dood. Dat maakte ruimte voor een nieuwe generatie muzikanten die in eerste instantie vooral vanuit centraal Engeland opereerden (Merseybeat). De bands uit deze stroming worden als de eerste echte rockbands beschouwd. De jaren zestig waren ook het tijdperk van The Beatles, die in 1962 hun eerste plaat uitbrachten. Hun reputatie steeg snel en er ontstond een heuse Beatlemania. De band was ook deels verantwoordelijk voor de British Invasion; artiesten die Merseybeatmuziek in de Verenigde Staten, Australië en Canada populair maakten. De meest bewierookte plaat van The Beatles, Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, kwam in 1967 uit. Andere singles, zoals Hey Jude, Help!, Yesterday en Let It Be werden nummer-1 hits. In totaal behaalde The Beatles 40 nummer 1-posities met hun albums, singles en ep's en werd het met meer dan een miljard platen de best verkopende band aller tijden.

Psychedelische rock, een subgenre waarin ook The Beatles zich bevonden, raakte halverwege de jaren zestig in opkomst. Bands als The Doors en Jefferson Airplane maakte het genre populair. Jimi Hendrix scoorde met zijn Jimi Hendrix Experience hits zoals Purple Haze en All Along the Watchtower. Hendrix’ kwaliteiten op de gitaar zorgde ervoor dat Rolling Stone hem in 2004 tot beste gitarist aller tijden benoemde. Een ander populair subgenre was folk rock, waarin Bob Dylan een grote rol zou spelen. Zijn politiek geladen nummers als Blowin' in the Wind en Masters of War waren een punt van herkenning voor velen. Andere hits van Dylan waren onder andere Mr. Tambourine Man en Like a Rolling Stone. Bekende artiesten in de folk rock waren Neil Young, The Byrds en Simon & Garfunkel.

Andere bands die een grote stempel op de rockmuziek zouden zetten, ontstonden ook in de jaren zestig. Rolling Stones konden zich qua populariteit meten met The Beatles en scoorden hits zoals (I Can't Get No) Satisfaction, Paint It, Black en Jumpin' Jack Flash. Ook na de jaren zestig bleven The Rolling Stones muziek maken; zij verkochten meer dan 200 miljoen albums en zijn tot op heden nog actief. The Who, bekend om zijn energieke liveoptredens, ontstond in 1964 en was een invloed voor vele rock-, hardrock- en punkbands. In 1969 bracht de band Tommy uit, dat gezien werd als de eerste rockopera. Grote hits waren onder andere My Generation, Pictures of Lily en Pinball Wizard. Andere artiesten, zoals The Yardbirds (met Eric Clapton, Jeff Beck en Jimmy Page), The Kinks, The Animals en Cream (wederom met Clapton) kenden veel commercieel succes. Vanuit de Verenigde Staten kregen acts als The Velvet Underground, Frank Zappa, The Doors en Iggy Pop & The Stooges bekendheid.

Vroege jaren '70: heavy metal, hard rock en glam rock

AC/DC was een van de pioniers van het heavy metal-genre.

In 1968 vormde Jimmy Page met John Paul Jones, Robert Plant en John Bonham Led Zeppelin, een van de eerste bands die de heavy metal introduceerde. Ze werden bekend met nummers als Stairway to Heaven en Whole Lotta Love. VH1 plaatste Led Zeppelin op nummer 1 in de 100 Greatest Artists of Hard Rock-lijst. Andere bands hielpen mee het genre aan het grote publiek te brengen: het Australische AC/DC werd wereldwijd bekend met Whole Lotta Rosie en Highway to Hell, alhoewel Amerikaans succes pas in de jaren '80 zou komen. AC/DC’s album Back In Black werd wereldwijd 42 miljoen keer verkocht. Ook Van Halen, (met de Nederlands-Amerikaanse Eddie en Alex van Halen), Black Sabbath (die in 1970 het invloedrijke album Paranoid uitbrachten) en Deep Purple (met de nummers Child in Time en Smoke on the Water) werden befaamde namen in de hardrock-wereld.

Een subgenre dat vaak invloeden had uit de heavy metal, was glamrock. Artiesten die glamrock populair maakten, waren onder anderen David Bowie, met zijn nummers Fame, Changes, Under Pressure (met Queen) en zijn personage Ziggy Stardust. Heavy metalband KISS, te onderscheiden door hun zwart-witte make-up en kostuums, verwerkte ook veel glamrock in zijn muziek. KISS werd ook bekend door zijn spectaculaire optredens, vaak met veel rook, vuur en pyrotechnieken. Glamrock werd ook in de Verenigde Staten populair wanneer artiesten als Alice Cooper en The New York Dolls groot worden. Jeff Becks eigen project The Jeff Beck Group had succes met een combinatie van blues en hardrock.

De Engelse band Queen scoorde vanaf de jaren zeventig twee decennia lang hits, zoals Bohemian Rhapsody, We Will Rock You en Another One Bites the Dust. Queen hield zich niet aan een subgenre en probeerden alle vormen van rock te ontdekken, waaronder hard- en glamrock. De hits stopten bij de dood van zanger Freddie Mercury in 1991, maar Queen bleef optreden (met Paul Rodgers). Het in 1964 opgerichte Pink Floyd maakte een vorm van progressieve rock, die werd geëvolueerd uit de experimentele rock. Pink Floyds albums The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here en The Wall werden rockklassiekers. Andere progressieve rockbands waren onder meer Yes, Supertramp, Van der Graaf Generator en Genesis.

Late jaren '70: punkrock en new wave

The Clash bracht in 1979 London Calling uit, volgens Rolling Stone het beste album uit de jaren 80.

Een van de eerste bands die de punkrock bekendheid gaf, waren de Ramones. Met nummers als Blitzkrieg Bop en Pet Sematary hadden zij in eerste instantie niet veel succes; pas vanaf de jaren 80 groeide de waardering voor The Ramones. In 1976 werd The Clash opgericht. Zij maakten punkrock, gecombineerd met reggae, rap en rock-'n-roll. Het album London Calling uit 1979 bracht de band ook succes in de Verenigde Staten. Behalve The Clash bracht Engeland ook Sex Pistols voort, een controversiële punkrockband die slechts 4 jaar zou bestaan. Hun enige studioalbum Never Mind The Bollocks, Here's The Sex Pistols wordt echter als een klassiek punkalbum gezien. The Ramones, The Sex Pistols en The Clash waren ook bekend vanwege hun uiterlijk: een minimalistische kledingstijl, vaak met lederen jassen en sneakers. Deze stijl werd al snel geassocieerd met de punkbeweging van toentertijd.

Punkbands, zoals Buzzcocks en Television werden vaak ook in het new wave (ook wel postpunk)rijtje geplaatst. Andere bands werden weer puur postpunk genoemd. Het Engelse Joy Division produceerde een donkere vorm van punk, die karakteristiek zou worden voor new wave. Deze stijl was te horen op hun debuutalbum Unknown Pleasures. In 1980 pleegde zanger Ian Curtis zelfmoord, wat het einde van de band betekende. Na Curtis' dood bracht de band nog Closer uit, het tweede en laatste album. De overige bandleden creëerden een nieuwe band: New Order. Andere postpunkbands waren onder meer The Cure (die zich qua muziekstijl ook in de gothic rock bevonden), The Police (met reggae- en ska-invloeden) en Echo & the Bunnymen.

De jaren '80: alternatieve rock en indie rock

Een nieuwe stroming bands in de jaren '80 werd onder de noemer "alternatieve rock" geschaard, die gebruikt werd om punkrockgeïnspireerde bands te beschrijven die niet in de mainstreammuziek pasten. Alternatieve rock was een vervolg op de punkrock, soms gecombineerd met folk, reggae en elektronische muziek. Een van de eerste albums die tot de alternatieve rock werden gerekend, was Murmur, het debuut van de Amerikaanse band R.E.M. Deze band werd eind jaren '80 een gevestigde naam, met albums als Out of Time en Automatic for the People. Samen met R.E.M. kregen meer alternatieve bands bekendheid: The Cure combineerde alternatieve rock met gothic rock. Sonic Youth maakte behalve alternatieve rock ook een vorm van noise rock. In Engeland werden bands als Dire Straits en The Smiths (met zanger Morrissey en gitarist Johnny Marr) populaire bands. The Smiths zou later een grote invloed zijn op de 'Britpop'-generatie.

R.E.M. werd in 2007 tot de Rock and Roll Hall of Fame toegelaten.

In Engeland was er in de jaren '80 sprake van de New Wave of British Heavy Metal. Engelse bands als Iron Maiden, Motörhead en Def Leppard, en Amerikaanse bands als Metallica kregen met een ‘extreem’ subgenre veel mainstreamaandacht. Metallica’s Black Album bevatte nummers als Enter Sandman en Nothing Else Matters. NWOBHM lag qua stijl dicht bij glam metal, een vorm van heavy metal die ook wel hair metal werd genoemd. Glam metal werd gespeeld door onder andere Mötley Crüe en Bon Jovi. Guns N' Roses kreeg veel succes met hun combinatie van glam metal met blues en punk. Guns N' Roses’ debuutalbum Appetite for Destruction, met de nummers Welcome to the Jungle en Sweet Child o' Mine, werd 27 miljoen keer verkocht. Een ander bekend nummer is het 9 minuten-durende November Rain (van het album Use Your Illusion I).

In de Verenigde Staten groeide Aerosmith uit tot de succesvolste Amerikaanse hardrockband aller tijden. Hun combinatie tussen blues-rock en heavy metal was al succesvol in de jaren zeventig, maar vergaarde in de decennia erna vergelijkbare roem. Uit Ierland kwam U2, dat in de beginjaren een post-punk achtige rock maakte, maar zich daarna richtte op alternatieve- en poprock. Een van U2's bekendste nummers is Sunday Bloody Sunday, een protestnummer dat aanwezig is op het album War. Instrumentele rock kreeg ook veel aandacht met sologitaristen als Joe Satriani en Steve Vai. Singer-songwriter Bruce Springsteen bracht in 1984 het succesvolle Born in the U.S.A. uit, nadat hij al eerder met het album (en gelijknamige single) Born to Run kwam. Springsteen maakte een combinatie van folk en rock, in die tijd ook wel heartland blues genoemd. Eind jaren '80 raakte ook funkrock in opkomst, met bands als Red Hot Chili Peppers en Living Colour.

De jaren '90: grunge, Britpop en fusies

Kurt Cobain en Krist Novoselic van Nirvana op de MTV Video Music Awards in 1992.

In Seattle ontstond begin jaren '90 de grunge: een mix van punk, heavy metal, noise- en indierock, gekarakteriseerd met veel distortion in het gitaarwerk. Verschillende bands uit Seattle brachten de grunge naar de mainstream muziek, waaronder Nirvana, Soundgarden, Pearl Jam en Alice In Chains. Nirvana werd in 1987 opgericht en bestond na enkele wisselingen uit zanger/gitarist Kurt Cobain, bassist Krist Novoselic en drummer Dave Grohl. Hun hoogtepunt werd bereikt met het album Nevermind uit 1991, waarop het nummer Smells Like Teen Spirit aanwezig was. Het tweede en laatste album In Utero werd in 1993 uitgebracht, een jaar voordat Cobain zelfmoord pleegde. Een ander album dat de grunge op de kaart zette, was Ten van Pearl Jam (met het nummer Alive). In 1994 bracht Soundgarden hun bekendste album Superunknown (met het nummer Black Hole Sun) uit. Grunge werd uiteindelijk het meest populaire subgenre in het eerste helft van de jaren 90.

In 1991 werd in het Engelse Manchester Oasis opgericht, geleid door de gebroeders Noel en Liam Gallagher. Hun debuutalbum Definitely Maybe zorgde voor een omschakeling in de Britse muziek. Oasis' populariteit steeg voornamelijk in Engeland tot grote hoogten na het tweede album (What's the Story) Morning Glory?. Oasis vocht tijdens deze periode de zogenaamde Battle of Britpop uit met Blur, die gelijktijdig het Britpopgenre populair maakte. Britpop haalde veel invloeden uit de Britse popmuziek uit de jaren zestig en '70 en was in feite het Engelse antwoord op grunge. Ook Pulp werd een symbool voor Britpop. Alhoewel zij al in 1978 werden opgericht, vergaarden zij het meeste succes in de jaren '90. Ook Radiohead werd bekend in dezelfde periode, maar onttrok zich enigszins aan de 'Britpop'-stempel door een soort avant-gardemuziek te maken. Hun album OK Computer werd door Pitchfork Media het beste album van de jaren '90 genoemd.

De jaren '90 was ook een periode om verschillende genres met elkaar te vermengen. Veel van deze subgenres kwamen in de mainstream muziek terecht. Punk en pop werd gecombineerd door onder andere Green Day en The Offspring. Green Day werd populair met het album Dookie uit 1994. Daarmee werd punkrock ook een onderdeel van de mainstream muziek, voornamelijk in de Verenigde Staten. De combinatie rap-(hard)rock (ook wel rapcore) begon met Faith No More's eerste single Epic. Hiermee plaveide het wegen voor bands als Rage Against the Machine en later Limp Bizkit, KoЯn en Slipknot. Dit bracht een fris geluid door de gecombineerde turntabilsmgeluiden, rap met de distorted gitaren van de metalgeoriënteerde rock. Later in deze decennium werd deze stijl definitief bestempeld als rapcore/raprock en was het de genre waarin bands als Linkin Park en P.O.D. grote sucessen behaalden. Veel van deze bands gaan dieper en bevinden zich in de nu-metal.

Gedurende de eeuwwisseling braken meer bands door, zoals Papa Roach met het Infest-debuut dat platina ging. In 2001 bereikte de nu-metal zijn piek gezien het grote aantal gecontracteerde bands bij de grote platenmaatschappijen. Vanaf 2002 verzwakte de concentratie van de muziekzenders echter en richtten deze zich meer op poppunk en emo-bands.

Gerelateerd aan rapcore was de nu metal/alternatieve metal van , Nine Inch Nails en System Of A Down. The Smashing Pumpkins maakten een mix van gothic rock, heavy metal en psychedelische rock.

De jaren 2000-heden: postpunkrevival en alternatieve rock

Coldplay

Twee genres kregen aan het begin van de 21e eeuw bekendheid: de garage rock revival en de post-punk revival. The Strokes waren met hun debuutalbum Is This It de eersten die beiden subgenres vorm gaven. Na het succes van Is This It kregen meer postpunkbands de aandacht, zoals The Libertines en The Hives. Nadat deze bands ook meer populariteit hadden gekregen, volgde er een stroom nieuwe postpunkbands, voornamelijk in het Verenigd Koninkrijk. Het Schotse Franz Ferdinand bracht in 2004 zijn debuutalbum met de single Take Me Out uit. Arctic Monkeys brachten in 2006 hun debuut Whatever People Say I Am, That's What I'm Not uit, een jaar later gevolgd door Favourite Worst Nightmare. Met deze albums steeg de populariteit van de band. Andere postpunkbands waren onder meer Bloc Party, Editors, Kaiser Chiefs, The Kooks en The Killers.

Coldplay werd wereldwijd populair met hun alternatieve rock. Hun album A Rush of Blood to the Head bevatte de nummers The Scientist en Clocks. De Red Hot Chili Peppers waren ondertussen van hun funkrock afgestapt, en brachten met By the Way en Stadium Arcadium albums die meer richting poprock neigden. Naast poprock bleef ook de alternatieve rock niet stil zitten. The White Stripes, bestaande uit Jack en Meg White, brachten in 2003 het album Elephant uit met de single Seven Nation Army. The White Stripes maken een mix tussen garage rock en blues. In Engeland werd Muse een van de bekendste alternatieve bands, met Origin of Symmetry uit 2001 als meest geprezen album. De nu metal uit de jaren 90 werd voortgezet door onder andere Linkin Park. Een ander subgenre dat aan populariteit won, was emo, dat zijn wortels in de hardcore punk heeft liggen. Emo kreeg in de 21e eeuw een grote fanbase en verschillende bands kregen het predicaat 'emo', een stempel waarvan zij zich meestal distantieerden.

Roger Keith (Syd) Barrett (Cambridge, 6 januari 1946 - aldaar, 7 juli 2006) was een Engels zanger, gitarist, liedjesschrijver en kunstenaar.

Syd Barrett werd vooral bekend als een van de oprichters van de rockgroep Pink Floyd. Barrett was slechts zeven jaar als rockmuzikant actief voor hij zich terugtrok uit het publieke leven.

Biografie

Jeugd

Roger Keith Barrett werd geboren in Cambridge, Engeland in een welgestelde familie. Zijn vader, Arthur Max Barrett, was een prominent patholoog, werkzaam aan de universiteit. Hij stierf toen Barrett slechts 12 jaar oud was. Op 14-jarige leeftijd kreeg Roger Barrett de bijnaam "Syd", refererend aan een lokale drummer Sid Barrett. In het ouderlijke huis organiseerde Barrett regelmatig blues jamsessies waarop soms David Gilmour en Roger Waters aanwezig waren. In 1965 trok Barrett naar Londen om kunststudies te volgen.

Pink Floyd (1965 - 1968)

De Londense rhythm & blues groep die later Pink Floyd zou heten startte in 1964 en kende heel wat personeel- en naamswisselingen zoals "The Abdabs", "The Screaming Abdabs", "Sigma 6" en "The Meggadeaths". Op vraag van Roger Waters kwam Barrett in 1965 bij "The Tea Set", maar toen bleek dat deze naam alles behalve origineel was, doopte Barrett de band "The Pink Floyd Sound". Deze naam was een samenvoeging van de voornamen van twee obscure blueszangers: Pink Anderson en Floyd Council.

Hoewel Pink Floyd aanvankelijk een doorsnee-Britse R&B-coverband was zorgde Barrett, nu de de facto leider van de band, voor eigen inbreng. In 1966 was hun stijl geëvolueerd tot geïmproviseerde rock-'n-roll, met invloeden van free-jazz en van Britse pop- en rockhelden als The Kinks en The Beatles. Datzelfde jaar startte de muziekclub UFO, die werd snel het Londense centrum van de Britse psychedelische rockmuziek met Pink Floyd als hun meest populaire act. Zeer snel werd Pink Floyd de belangrijkste band van de zogenaamde underground-psychedelische scene.

Wat later kreeg de groep een platencontract bij EMI, de eerste single Arnold Layne haalde net de top 20 van de Britse hitsingles en de opvolger, See Emily Play, steeg tot de zesde plaats.

Deze twee singles werden door Syd Barrett geschreven. Van de 11 songs op het debuutalbum The Piper At The Gates Of Dawn, dat in augustus 1967 verscheen, schreef Barrett er acht eigenhandig en werkte hij mee aan twee andere. Als vernieuwend gitarist onderzocht hij de muzikale mogelijkheden van dissonantie, distortie, feedback, echomachines en diverse geluidseffecten op band. Het typische Pink Floyd gitaargeluid werd onder meer verkregen doordat Barrett met een Zippo aansteker over de snaren van zijn Fender Esquire gitaar gleed die aangesloten stond op een echobox.

Met het eerste succes kwamen de eerste problemen. Barretts gedrag werd snel onvoorspelbaar, waarschijnlijk door zijn herhaaldelijke experimenten met psychedelische drugs zoals LSD. Getuigenissen uit 1967 hebben het over Syd die slechts een enkel akkoord aansloeg gedurende een hele show, gesteld dat hij al op het podium wou verschijnen. Net voor een optreden in 1967 smeerde Barrett een mengsel van Brylcreem en geplette Mandrax tabletten door zijn haar, door de hitte van de lampen op het podium begon de brij te smelten en liep over zijn gelaat uit. Nick Mason zwakt dit verhaal wat af in de biografie Madcap. De drugverslaafde Syd zou nooit goeie Mandies verkwist hebben, aldus Mason.

Na een rampzalige en voortijdig afgesloten tour doorheen de VS werd aan David Gilmour gevraagd om als extra gitarist en zanger in te vallen. Enerzijds was Gilmour een begenadigd muzikant, anderzijds was hij een jeugdvriend van Barrett en hoopte men stilzwijgend dat Gilmour Barrett weer op het rechte pad zou kunnen trekken. Een handvol shows werd gespeeld als vijftal, met David Gilmour die de zang- en gitaarpartijen van Barrett overnam als Syd er zelf niet aan toekwam. De overige leden van de band waren het irrationele gedrag van hun frontman zo beu dat ze in januari 1968, op weg naar een show in Southampton University, weigerden om Barrett mee te nemen. Er werden pogingen ondernomen om Barrett als liedjesschrijver en studiomuzikant te houden, naar het voorbeeld van Brian Wilson van The Beach Boys, maar tevergeefs.

Na Piper zou Barrett nog slechts vier Pink Floyd songs schrijven. Enkel Jugband Blues werd goed genoeg bevonden om het tweede album A Saucerful Of Secrets (1968) te halen. Een tweede track werd de snel vergeten single Apples and Oranges. Scream Thy Last Scream en Vegetable Man werden nooit officieel uitgebracht. Volgens de legende wachtte Barrett geduldig aan de opnamestudio om te worden uitgenodigd door de andere leden van de band, maar tevergeefs. Toch is Barrett niet helemaal verdwenen op A Saucerful Of Secrets: volgens David Gilmour is hij ook aanwezig op Remember a Day en op Set the Controls for the Heart of the Sun. Jugband Blues wordt vaak aangenomen als het muzikale testament van Barrett. Reeds in het begin van de song merkt hij op dat hij er eigenlijk niet meer bijhoort: "It's awfully considerate of you to think of me here / And I'm most obliged to you for making it clear / that I'm not here". In maart 1968 wordt officieel verklaard dat Syd Barrett niet langer een lid is van Pink Floyd.

Solo Jaren (1968-1972)

Na de breuk met Pink Floyd start Barrett een al dan niet gewilde solo carrière, waarschijnlijk onder druk van (goedbedoelende) managers en een platenfirma. Over sommige van deze opnames heerst er nog steeds controverse: sommigen zijn niet meer dan proefopnames die het pijnlijke falen van een artiest met psychische moeilijkheden aantonen maar die toch werden gepubliceerd onder het mom van authenticiteit. Andere songs werden dan weer, met weinig tot geen inbreng van Barrett, opgesmukt door studiomuzikanten. Er wordt aangenomen dat het meeste solomateriaal dateert van Barretts meest productieve periode van eind 1966 tot midden 1967.

The Madcap Laughs (1970)

Het eerste album The Madcap Laughs werd opgenomen tijdens twee aparte sessieperiodes in de Abbey Road studio's. Het eerste luik vond plaats tussen mei en juni 1968 (met Peter Jenner als producer) maar het merendeel werd opgenomen tussen april en juli 1969. Eerst werd Malcolm Jones aangetrokken als producer maar die werd snel vervangen door de oud-Pink-Floyd-collega's David Gilmour en Roger Waters. Een aantal tracks van het album werden overgedubd door leden van The Soft Machine.

Barrett (1970)

Het tweede album, Barrett, werd zeer gefragmenteerd opgenomen met talrijke sessies die plaatsvonden tussen februari en juli 1970. Nochtans is het resultaat meer gepolijst en coherent dan Barretts eerste. De Barrett begeleidingsband bestaat uit twee Pink Floyd leden: David Gilmour op bas en Rick Wright aan de toetsen. Humble Pie drummer Jerry Shirley vervolledigt. Het geheel werd geproduceerd door David Gilmour.

Ondanks de vele sessies vertoonde Barrett weinig muzikale activiteit buiten de studio. Op 24 februari 1970 speelde hij vijf songs tijdens John Peels BBC radioprogramma Top Gear. Drie ervan zouden later (heropgenomen) op Barrett verschijnen, een vierde, Two Of A Kind, is waarschijnlijk een Rick Wright song.

Een tweede optreden van Syd Barrett vond plaats op 6 juni 1970. Net als bij de Peel-sessies waren David Gilmour en Jerry Shirley de begeleidingsmuzikanten. Aan het einde van de vierde song zette Barrett de gitaar naast zich neer en verliet het podium, al kan dit ook te wijten zijn geweest aan de slechte geluidsmix van het optreden waardoor Barretts stem onhoorbaar was voor het publiek.

De Londense Jaren (1972-1975)

In 1972 vormde Barrett met ex-Pink Fairies lid Twink (drums) en Jack Monck (bas) de band Stars. Wanneer een optreden te Corn Exchange (Cambridge) muzikaal de mist inging besloot Barrett om nooit meer met hen op te treden.

In 1974 haalde Peter Jenner Syd Barrett over om enkele sessies te doen in de Abbey Road studio's. Deze legendarische sessies, die slechts drie dagen zouden duren, bestaan uitsluitend uit wat vage ritme-tracks met gitaar en overdubs. Ze bevatten dus zeker niet voldoende materiaal voor een zogenaamd onuitgebracht derde solo-album.

Ditmaal zou Barrett zich voorgoed terugtrekken uit de muziekindustrie. Hij verkocht de rechten van zijn soloalbums terug aan het platenlabel, verhuisde voor een tijd naar een Londens hotel, en wanneer zijn geld er was doorgejaagd vertrok hij te voet naar Cambridge waar hij zou intrekken in zijn moeders huis.

Wish You Were Here

Syd Barrett ontmoette de leden van Pink Floyd voor de laatste maal op 5 juni 1975 tijdens de opnames voor Wish You Were Here. Barrett kwam incognito de studio in en hoorde hoe de band Shine on You crazy Diamond opnam, toevallig een song over hem. Barrett was aangekomen, had zijn haren geschoren (inclusief de wenkbrauwen) en zijn ex-bandleden herkenden hem aanvankelijk niet. Toen ze eindelijk realiseerden wie de man was die hen zwijgend had geobserveerd was het een zeer emotioneel moment voor allen. Een referentie aan deze ontmoeting is te zien in de film The Wall (1982) waarin het hoofdpersonage Pink (Bob Geldof) de wenkbrauwen afscheert.

In een BBC documentaire uit 2001 praatten de leden van Pink Floyd over deze ontmoeting:

Rick Wright: "Ik kwam in de studio en ik zag deze man die tegen de muur zat. En ik herkende hem niet. Ik vroeg: "Wie is die man achter je?". "Dat is Syd." Ik brak zowaar, ik kon het niet geloven... hij had al zijn haren geschoren... zijn wenkbrauwen, alles... en hij sprong op en neer en poetste zijn tanden, het was verschrikkelijk. En ik, euh, ik bedoel Roger had tranen in de ogen. Ik ook, denk ik. Wij hadden beiden tranen in de ogen. Het was zeer shockerend... zeven jaar zonder contact en dan komt hij binnengewandeld wanneer we net deze track aan het maken zijn..."
Nick Mason: "Ik kon nog steeds de ogen herkennen, maar al de rest was anders."
Roger Waters: "Het duurde een lange tijd voor ik wist wie hij was."
David Gilmour: "Niemand herkende hem. Geschoren... een geschoren kaalkop en zeer plomp."Compilaties

In 1988 bracht EMI Records een album uit met alternatieve studio opnamen en eerder onuitgebracht materiaal, uit de periode 1968 tot 1970, getiteld: Opel.

1993 zag Crazy Diamond verschijnen, een box set met de drie albums, elk voorzien van extra alternatieve versies van bestaande songs. Deze solo sessies bewijzen dat Barrett het moeilijk had om dezelfde song tweemaal te brengen zonder ingrijpende wijzigingen.

In 2001 kwam The Best of Syd Barrett: Wouldn't You Miss Me? uit. Deze compilatie bevat Bob Dylan Blues, een demo die David Gilmour in huis had liggen na een sessie in 1970.

Na de muziek

Na de dood van zijn moeder bleef Barrett, die terug de naam Roger gebruikte, wonen in het ouderlijk huis. Hij nam terug zijn oude passie op, het schilderen van grote abstracte doeken. Naar aloude Engelse traditie was hij ook een amateur tuinier en doe-het-zelver. Zijn voornaamste link met de buitenwereld was zijn zus Rosemary die in de buurt woonde.

Op latere leeftijd baarde Syds gezondheid grote zorgen: hij leed aan maagzweren en diabetes type 2.

Hoewel Barrett na 1975 verkoos om 'low profile' te blijven had dit enkel tot gevolg dat reporters en fans met regelmaat naar Cambridge trokken om hem, meestal vergeefs, commentaren te ontlokken. Tot aan zijn dood werden stiekem genomen foto's en filmpjes gepubliceerd, die nu vaak op Internet te vinden zijn.

Blijkbaar was Barrett niet happig om herinnerd te worden aan zijn verleden als popidool en weigerde hij om de leden van Pink Floyd te ontmoeten. Hij ging in 2002 wel naar zijn zusters huis om er de BBC Omnibus-documentaire die over hem ging te bekijken.

Tot aan zijn dood kreeg Barrett royalty's van zijn oeuvre met Pink Floyd. David Gilmour heeft er, naar eigen zeggen, steeds op toegezien dat het geld zeker bij Barrett terechtkwam.

Roger 'Syd' Barrett stierf op 7 juli 2006 in zijn huis in Cambridge op zestigjarige leeftijd. Hij bezweek aan kanker van de pancreas.

In mei 2007, amper een jaar na zijn dood, vond in Londen het concert The Madcap's Last Laugh plaats - een muzikaal eerbetoon van Roger Waters en de drie resterende Pink Floydleden aan hun voormalige medebandlid en inspirator, de geniale gek wiens leven na jaren van drugs, inrichtingen en rolstoelen eindigde in grote eenzaamheid. Een stoet muzikanten en collega's uit het vak trad tijdens deze "tribute"-show in de Barbican Hall op met eigen versies of 'covers' uit Barrett's werk; onder hen Kevin Ayers (ex-Soft Machine), Mike Heron (Incredible String Band) en Chrissie Hynde (Pretenders). De manifestatie, met veel nog nooit eerder uitgevoerde Barrett-nummers, was mede georganiseerd door Pink Floyd's eerste producer Joe Boyd. Bij de opvoering van Arnold Layne bespeelde Andy Bell (Oasis) de bas. Tijdens de voorstelling was Barrett zelf - op film - permanent aanwezig. Over het toneel kropen de psychedelische oil-wheel creations, de beroemde 'vloeistofdia's', van jaren-zestig-Floyd-lichtontwerper Peter Wynne Willson. Syd's neefje Ian, die als toehoorder bij de memorial aanwezig was, beklom na enige aandrang het podium en stamelde als familielid enkele woorden van dank.

Roger Waters vertelde het publiek bij deze gelegenheid dat hij zich van crazy diamond Syd Barrett vooral diens wandeltred herinnerde. "Het was eigenlijk niets eens lopen wat hij deed, het was meer een soort stuiteren (bouncing)."

Muzikale invloed

Veel artiesten noemen Barrett als een invloed op hun werk. Kevin Ayers, David Bowie, Brian Eno, Jimmy Page, The Damned en The Sex Pistols deden zelfs pogingen om met hem samen te werken (dat lukte enkel bij Kevin Ayers). Bowie coverde See Emily Play op zijn Pin Ups album uit 1973 en zong in 2006 Arnold Layne op een Barrett tribuutsingle van David Gilmour met Rick Wright.

Pink Floyd na Barrett

Barretts teloorgang had een invloed op het songschrijverschap van Roger Waters. Het thema van psychische instabiliteit keert weer op verscheidene Pink Floyd albums, in het bijzonder op Dark Side of the Moon (1973), Wish You Were Here (1975) en The Wall (1979). Een track van Dark Side, Brain Damage, bevat de volgende referentie: "If the band you're in starts playing different tunes, I'll see you on the dark side of the moon". Wish You Were Here (1975) was een tribuut aan Barrett met de aan hem opgedragen song Shine on You crazy Diamond. In de filmversie van The Wall (1982) zitten een aantal visuele referenties aan Barrett.

Nadat de band werd heropgericht door David Gilmour, zonder Roger Waters, bevatte ook het album The Division Bell (1994) een aantal aan Syd refererende songs: Poles Apart, High Hopes.

Ook andere artiesten hebben door Barrett geïnspireerde songs opgenomen: Kevin Ayers (ex-The Soft Machine) schreef Oh Wot a Dream en The Television Personalities hebben een track I Know Where Syd Barrett Lives (1978). De single Start van The Jam imiteert doelbewust het gitaargeluid van Syd.

Psychotische stoornissen

Er werd veel gespeculeerd over de geestestoestand van Syd Barrett. Velen noemden hem schizofreen, alhoewel hij niet alle symptomen vertoonde voor deze conditie. De diagnose van bipolaire stoornis, waarschijnlijk bipolaire stoornis I, werd ook vermeld. Andere bronnen beweren dan weer dat Syd Barrett leed aan het syndroom van Asperger (een vorm van autisme). Barretts familie heeft echter nooit gegevens vrijgegeven over de psychische toestand van hun familielid dus dit blijft bij speculatie.

Barretts gebruik van psychedelische drugs, voornamelijk LSD, gedurende de jaren 60 is wel goed gedocumenteerd. Sommigen geloven dat het druggebruik er toe heeft bijgedragen dat Barretts geest werd aangetast of dat het op zijn minst als katalysator fungeerde om een aangeboren stoornis te doen doorbreken.David Gilmour verklaarde ooit dat de stroboscopische lichtshow gecombineerd met overdadig druggebruik LSD Barrett geen goed deden. Dit had gekund als Barrett aan epilepsie leed of breinschade had opgelopen aan de temporale kwabben. Een (licht) herseninfarct wordt overigens ook gesuggereerd in een van de biografieën over BarrettNa de dood van Barrett sprak zijn zus, Rosemary Breen, met Tim Willis voor The Sunday Times. Zij benadrukte dat Barrett noch aan een mentale ziekte leed, noch dat hij hiervoor ooit verzorging of medicijnen had ontvangen. Zij bevestigde wel dat haar broer ooit in een privé "home for lost souls" werd opgenomen maar zonder dat daar therapie aan verbonden was. Later zou Barrett een psychiater zien aan het Fulbourn psychiatrische hospitaal te Cambridge, maar zonder dat hem medicijnen of therapie voorgeschreven werden.

Barretts zuster stuurde ook het kluizenaarbestaan van haar broer bij. "Roger Barrett", zo zei ze, "deed aan fotografie en samen gingen we soms naar zee." Regelmatig nam hij de trein naar Londen om musea te bezoeken. Barrett hield van bloemen en ging vaak naar de Botanic Gardens van Cambridge of naar Anglesey Abbey, nabij Lode. Zijn passie was echter schilderen, aldus Rosemary Breen. Het was enkel wanneer opdringerige fans Roger Barrett wilden doen herinneren aan Syd Barrett dat hij zich in stilzwijgen terugtrok of hen de deur voor het gezicht dichtsloeg.

Julio Iglesias (Madrid, 23 september 1943) is een Spaanse zanger, de bestverkopende Spaanse artiest, en internationaal een van de bekendste Spaanstalige zangers. Hij is de vader van zanger Enrique Iglesias

Biografie

Hij was professioneel voetballer bij Real Madrid, waar hij in het doel stond. In dezelfde tijd begon hij ook aan een studie rechten. Na een ongeluk dat zijn voetbalcarrière beëindigde, begon hij tijdens zijn revalidatie met het schrijven van liedjes. Hij behaalde zijn rechtendiploma korte tijd later aan de universiteit van Cambridge.

In 1968 won hij in Spanje een wedstrijd met een van zijn songs, en kreeg een contract bij een onafhankelijk label, Discos Columbia. In de jaren zeventig trouwde hij met de half-Spaanse, half-Filipijnse Isabel Preysler, en zij kregen drie kinderen: Chabeli Iglesias geboren op 1 augustus 1971, Julio José Iglesias geboren op 25 februari 1973 en Enrique Iglesias geboren op 8 mei 1975. In deze tijd werden Julio en zijn familie uitgebreid afgebeeld op de voorpagina's van verschillende internationale kranten en bladen.

Namens Spanje nam Iglesias in 1970 deel aan het Eurovisie Songfestival.

In 1978 tekende hij een nieuw contract met CBS International, en breidde zijn Spaanstalige repertoire uit met songs in het Engels, Frans en Italiaans.

In 1984 bracht hij het hitalbum 1100 Bel Air Place uit. Hij nam ook duetten op met Diana Ross en Willie Nelson.

In december 1981 werd zijn vader, gynaecoloog dr. Julio Iglesias Puga, gekidnapt door de Baskische afscheidingsbeweging ETA. Na drie spannende weken werd hij in januari 1982 gezond en wel teruggevonden in Trasmoz bij Zaragoza. Hierdoor, en ook omdat hij gescheiden was van Preysler, verhuisde Julio met zijn familie naar Miami. Sindsdien doemen er steeds meer dure verhalen op rondom privé-vliegtuigen, jachten en huizen.

Iglesias woont na de scheiding van Preysler al jaren samen met het 23 jaar jongere Nederlandse fotomodel Miranda Rijnsburger. Zij hebben samen vijf kinderen: Miguel Alejandro geboren op 7 september 1997, Rodrigo geboren op 3 april 1999, de tweeling Cristina en Victoria geboren op 1 mei 2001 en Guillermo geboren op 5 mei 2007. Ze wonen in de Dominicaanse Republiek, alwaar Julio meerdere hotelcomplexen bezit. Onder zijn bezittingen valt ook de luchthaven Punta Cana, die hij samen met modekoning Oscar de la Renta bezit. Voor zover bekend is dit de enige luchthaven ter wereld die particulier bezit is.

In de jaren negentig ging Julio terug naar de wortels van zijn Spaanse muziek, en bracht in 1996 een CD uit met de bijnaam Tango. Daarna verschoof de belangstelling van het publiek steeds meer naar zijn zoon Enrique en verdween Julio uit het spotlicht.

Op 19 december 2005 overleed zijn vader op negentigjarige leeftijd aan een hartinfarct. Een week voor zijn dood werd nog bekend dat de 42-jarige vrouw van Julio Iglesias sr., Ronna Keith, in verwachting was van hun tweede kind. Hun eerste kind, Jaime, werd op 18 mei 2004 geboren. Het tweede kind, een dochter, Ruth, werd geboren op 26 juli 2006. De kinderen van de zanger en voetballer Julio Iglesias, onder wie Enrique, moeten daarmee opmerkelijk genoeg 'oom' en 'tante' zeggen tegen kinderen die tientallen jaren jonger zijn dan zijzelf.

De witte blues- en boogie-band Canned Heat, in november 1965 opgericht door Bob 'The Bear' Hite (zang) en Al 'Blind Owl' Wilson (gitaar), staat bekend als een van de grootste podiumacts van de jaren zestig.
De naam "Canned Heat" ontleenden zij aan een in 1928 uitgebrachte blues van Tommy Johnson 'Canned Heat Blues'. Een song over een alcoholicus die reddeloos verslaafd was aan het drinken van verdunde Sterno, een alcoholproduct in blik gebruikt voor verwarming, ook wel in het algemeen "canned heat" genoemd.
In het nummer 'Turpentine Moan' op de lp 'Boogie with Canned Heat' zingt Canned Heat over hetzelfde fenomeen nl. het drinken van brandstof (Terpentine). De piano in dit nummer wordt bespeeld door Sunnyland Slim.

Andere bandleden zijn: Larry 'The Mole' Taylor (bass), Henry 'The Sunflower' Vestine (gitaar) en Adolfo 'Fito' de la Parra (drums). Het succes is mede te danken aan de film Woodstock, waarvan het nummer 'Going up the country' de officieuze soundtrack is geworden, en aan de wervelende show die daar bij hoorde. Ook op het Monterey Pop Festival, twee jaar eerder, gooide deze band al hoge ogen. Hits zijn 'On the road again' en 'Lets work together'. Canned Heat is meer een tourband dan een band die de hitlijsten verovert, wat het uitblijven van meer hits verklaart. De gitarist Harvey Mandel vervangt Henry Vestine gedurende de periode 1969-1970. In de jaren 70 zal ook Richart Hite, broer van Bob Hite, enige tijd bassist zijn van de groep.

Op 3 september 1970 pleegt Al 'Blind Owl' Wilson zelfmoord, wat het hart uit de band rukt. In een wisselende samenstelling gaat de band verder, maar als op 5 april 1981 Bob 'The Bear' Hite sterft aan een hartaanval tijdens een optreden, lijkt het over. De band gaat echter verder. Op 20 oktober 1997 sterft ook Henry 'The Sunflower' Vestine. Desondanks bestaat Canned Heat nog steeds onder leiding van Fito de la Parra, maar er wordt vooral geteerd op oud succes. Hierin hebben gitaristen als Walter Trout en Harvey Mandell af en toe meegespeeld.