Biografie

De engelstalige beschrijving van Status Quo (welke hier gevonden kan worden: http://en.wikipedia.org/wiki/Status_Quo) begint, vrij vertaald, met de tekst: "Status Quo,[1] Ook wel bekend als The Quo of gewoon Quo, is een Engelse rock band wiens muziek gekarakteriseerd wordt door een sterke boogie en boogie-woogie stijl. De wortels van de groep lagen bij "The Scorpions" opgericht door schoolgangers Francis Rossi en Alan Lancaster in 1962. Na diverse lineup veranderingen, werd de band eind 1967 "The Status Quo", hetgeen uiteindelijk "StatusQuo" werd in 1970. Ze hadden uiteindelijk meer dan 60 bekende hits in de UK, meer dan welke andere rock band ook in de geschiedenis.[2] 22 van hen bereikten de top tien.".

De band begon in de Underground rock in de jaren 60 onder de naam The Spectres (Niet te verwarren met de Australische groep The Spectres, waar Bon Scott in meespeelde voordat hij bij AC/DC kwam). Rond 1967 ontdekten ze de psychedelische rock en veranderden ze hun naam in Traffic en niet veel later in Traffic Jam (om verwarring te voorkomen met de band Traffic van Steve Winwood). Aan het einde van dat jaar trokken ze Rick Parfitt aan en noemden ze zich Status Quo. Na een korte psychedelische periode met enkele kleine hits zoals Ice in the Sun en Pictures of matchstick men veranderde Quo van stijl met het album Dogs of two head. Geleidelijk werd met de albums Piledriver en Hello begin jaren zeventig een breed publiek bereikt. De band ontwikkelde een eigen kenmerkende stijl van weinig akkoorden, makkelijke teksten en een stevig ritme. De band scoorde wereldwijd grote hits met onder andere Mean Girl, Paper Plane, Caroline, Down down, Break the Rules, Whatever you want, Rockin all over the world, The wanderer en In the army now, maar brak nooit echt door in de VS. De grootste hit had de band in 1975 met de live versie van Roll over lay down, van het album Hello (1973).

Het jaar 1982 stond wat Status Quo betreft in het teken van hun twintigjarig jubileum. De band bracht een album uit getiteld: 1+9+8+2 (de som van de cijfers is 20). Drummer John Coghlan verliet de band tijdens de opname van dit album en werd vervangen door Pete Kircher. Ook Andy Bown werd toen officieel lid van Status Quo. Bown werkte al jaren intensief mee met de band, maar was tot dan toe nooit officieel als bandlid genoemd.

Op 14 mei 1982 speelde Status Quo in de N.E.C. in Birmingham. Onder het 11.000-koppige publiek bevond zich het koninklijke paar Charles en Diana. Een gedeelte van dit concert verscheen later dat jaar op een album getiteld: Live At The N.E.C..

In 1984 besloot de band om te stoppen met touren. Nog eenmaal werd een grootschalige wereldtournee ondernomen: de The End Of The Road Tour. Deze werd afgesloten met een laatste optreden in Milton Keynes. Bassist Alan Lancaster verliet Status Quo en vestigde zich in Australië. Francis Rossi en Rick Parfitt werkten in 1984 mee aan de Band Aid single Do they know it's Christmas. Dit nummer, dat wereldwijd een nummer 1-hit werd, werd opgenomen om geld in te zamelen voor de gigantische hongersnood in Afrika.

Alan Lancaster kwam nog eenmaal terug toen Status Quo in 1985 Live Aid opende met Rocking all over the world. Dit concert was een vervolg op de inzameling van Band Aid en werd op twee podia, Wembley Stadium Londen en JFK stadium Philadelphia gespeeld. Hoewel op dit optreden kritiek in de media werd geuit, kreeg de band het 72.000 man tellende publiek aan het meezingen en dansen. Achteraf gezien hebben de sceptici hun ongelijk erkend: de opening was een sublieme zet van Bob Geldof gebleken. De sfeer was vanaf het eerste nummer weergaloos.

In april 1986 besloten Parfitt en Rossi, na enig juridisch getouwtrek met Alan Lancaster over de naam Status Quo, toch weer op tournee te gaan, ditmaal in gezelschap van John 'Rhino' Edwards op bas, Jeff Rich op drums en Andy Bown op keyboards. In augustus van dat jaar kwam een nieuw album uit: In The Army Now. De titeltrack was een cover van het Nederlandse duo: Bolland en Bolland. Dit nummer werd uitgebracht op single en de band scoorde hier een van hun grootste hits mee. In de voormalige Sovjet-Unie, waar toen de Perestrojka was begonnen, verkreeg Status Quo met live optredens een supersterrenstatus.

Alan Lancaster gaf het Status Quo-repertoire een Australisch vervolg met zijn Lancaster bombers. Ook John Coghlan bleef actief met het oude Status Quo-repertoire.

Na een aantal albums kwam Status Quo in 2002 met "Heavy Traffic". Inmiddels was drummer Jeff Rich vertrokken en hij werd vervangen door Matt Letley. Met dit nieuwe album sloeg Status Quo opnieuw de weg van begin jaren zeventig in: stevige en ongecompliceerde rock.

Heavy Traffic werd in 2003 gevolgd door een coveralbum, genaamd "Riffs". Hierop waren niet alleen maar covers te beluisteren, maar ook opnieuw opgenomen klassiekers als Caroline, Whatever you want, Down the dustpipe en Rockin' all over the world.

Op 19 september 2005 bracht de band weer een album uit: The Party Ain't Over Yet. De release van dit album ging vergezeld van een wereldtournee. Bovendien werd in 2005 het feit gevierd dat Francis Rossi en Rick Parfitt elkaar veertig jaar geleden daarvoor hadden leren kennen. De tournee werd in december 2005 onderbroken vanwege gezondheidsproblemen van Rick Parfitt. Aanvankelijk werd keelkanker bij hem vermoed, maar dat bleek niet het geval te zijn.

De band speelde in 2006 op het Arrow Rock Festival in Lichtenvoorde. Op 6 november 2006 kwam de eerste officiële live-DVD uit: Just Doin' It. Deze bevatte opnamen van het concert dat Status Quo in mei 2006 gaf in de N.E.C. in Birmingham.

Het Britse muziekblad NME riep Status Quo in 2006 uit tot de succesvolste Britse band ooit, omdat ze meer hitnoteringen (61) hebben gescoord dan welke andere Britse band ook.

Op 1 juli 2007 speelde de band tijdens het "Concert for Diana" in het Wembley stadion, het nummer Rockin' All Over The World. Op 27 juli 2007 trad de band op tijdens de openingsdag van het Zwarte Cross festival in Lichtenvoorde. Op 11 augustus van dat jaar was Status Quo afsluiter van de eerste editie van Pinkpop Classic.

Het 33ste album van Status Quo verscheen op 17 september 2007: In Search of the Fourth Chord, een naam die verwees naar het feit dat Status Quo regelmatig (ten onrechte) werd verweten slechts van drie akkoorden gebruik te maken.

In september 2008 bracht de band, samen met de Duitse band 'Scooter', een Hiphop versie uit van 'Whatever you want'. Begin december van dat jaar kwam de band met haar eerste kerstsingle ooit: 'It's christmas time'.

Neil Leslie Diamond (New York, 24 januari 1941) is een Amerikaanse zanger. Neil begon in 1958, maar werd vooral populair in de jaren zestig en zeventig. Zijn livealbum Hot August Night (1972) vormde de definitieve doorbraak en werd overal bijzonder goed verkocht, met name in Australië (Er wordt zelfs beweerd dat één op de vier huishoudens deze dubbel-cd in huis heeft!). Mede door dit album wordt hij ook wel als de popartiest van de jaren zeventig beschouwd. Na deze plaat volgden nog vele cd's, onder meer Jonathan Livingstone Seagull (filmmuziek), Serenade, Beautiful Noise, Love at the Greek en Hot August Night2. Aanvankelijk schreef Diamond zijn eigen teksten, maar in de jaren tachtig en negentig deed hij dat steeds minder. De platen leken commerciëler en zoetgevooisder door de vele vioolarrangementen. De plaatverkoop stagneerde, al werden zijn concerten nog steeds bijzonder goed bezocht. Vele songs van vooral zijn begintijd (Red Red Wine, Girl You'll be a woman soon, I am Believer) werden door anderen gezongen en ook voor films gebruikt (o.a. Pulp Fiction, Shrek).

Zijn laatste twee cd's "12 Songs" en "Home before dark" tonen weer een geïnspireerde Neil Diamond, die mede door het producerswerk van Rick Rubin en door zelf geschreven teksten de weg naar het succes weer terugvond. Op 24 en 25 mei 2008 trad Neil op in Ahoy Rotterdam en op 29 mei 2008 kwam hij voor de 1ste keer naar België: Neil Diamond trad toen op in het Sportpaleis in Antwerpen. Eind oktober 2008 verscheen een boek over Neil Diamond: He is ... I say, geschreven door David Wild. Hij heeft meer dan 130 miljoen albums verkocht als singer/songwriter en daarnaast miljoenen als uitsluitend songwriter.

Op 14 mei 2008 kwam zijn album Home Before Dark op #1 binnen in de The Billboard Top 200, het is pas zijn eerste Amerikaanse nummer 1 album.

Op 12 januari 2009, vier dagen na zijn laatste concert, heeft Neil een afspraak met Rick Rubin. Hij zal dan beginnen met de opnamen van zijn nieuwe album. En rond oud en nieuw verschijnt er een dvd van zijn wereldtournee, die door 1 miljoen mensen werd bezocht.

Voor 2010 een nieuwe wereldtoer in de planning voor de inmiddels 70-jarige singer/songwriter. Op 2 november 2010 kwam de nieuwe cd Neil Diamond Dreams uit, een album waarop hij zijn favoriete nummers van onder andere The Beatles, Bill Withers en Leonard Cohen covert. De hoogste entry was nummer 5 in de Top 50 Albums Australië en Nieuw-Zeeland Albums Top 40.

Op 4 juni 2011 gaf Neil zijn tweede Belgische optreden in het Antwerpse sportpaleis. Op 9 en 11 juni 2011 volgden concerten in het Rotterdamse Ahoy.

Op 21 april 2012 trouwde Neil Diamond met Katie McNeil. In augustus van dat jaar kreeg Neil Diamond een ster op de Hollywood Walk of Fame.

Anna Mae Bullock (Nutbush, 26 november 1939), beter bekend als Tina Turner, is een Amerikaanse zangeres met de bijnaam Queen of Rock, Soul and Pop.

Biografie

In de jaren zestig vormt ze met haar toenmalige echtgenoot Ike Turner het zeer succesvolle duo Ike & Tina Turner, met nummers als Proud Mary en Nutbush City Limits. In de late jaren zeventig, scheidt het paar; Tina gaf aan dat Ike haar ernstig mishandelde.

Na een lange periode van zwoegen en sleuren, vooral vergeten wat Ike haar had aangedaan, kon Tina weerkeren op het wereldpodium. De eerste echte verschijning voor het grote televisiepubliek was in 1981 toen ze als gaste mocht optreden tijdens het L.A.Forum-concert van de Absolutely Live-tournee van Rod Stewart. Tina en Rod zijn sindsdien boezemvrienden gebleven.

In 1984 brak Tina Turner door als soloartieste met het nummer Let's Stay Together van het album Private Dancer.

In 1985 speelde ze naast Mel Gibson in de rol van "Aunty Entity" in de film Mad Max Beyond Thunderdome.

Op 16 januari 1988 stond Tina in het Maracanã stadion in Rio de Janeiro voor een publiek van 188.000 mensen, destijds het wereldrecord. Dit concert maakte deel uit van haar Break Every Rule-Wereldtour die vele records brak.

In 1990 op 50-jarige leeftijd stopte Tina voor het eerst met de grote tournees, haar Foreign Affair Farewell Tour eindigde op 4 november in Rotterdam.

In 1993 verscheen de film What's Love Got to do With It over het leven van Tina Turner. In 1995 zong ze Goldeneye, de titelsong voor de gelijknamige James Bond-film.

In 1996 bleek dat ze er toch nog geen genoeg van had en de Wildest Dreams World Tour was een feit, ook nu trad ze acht keer op in Ahoy Rotterdam en stond ze drie avonden op rij in een uitverkochte (nieuwe) Amsterdam ArenA. In België brak ze alle records; nooit had een artiest zoveel publiek gelokt, ze speelde 11 maal in een uitverkocht Flanders Expo, goed voor 140.000 mensen.

"Laatste" grote wereldtour

In 2000 stopte Tina Turner er toch echt mee en sloot ze haar laatste grote wereldtour, de Twenty Four Seven Millennium Tour 2000, af. Een van de optredens was op 18 juli in het Stadspark in Groningen voor 65.000 mensen. Op 25 juli nam ze afscheid van het Belgische publiek: op de weide van Werchter verzamelden zich 70.000 mensen om nog één keer te genieten van Tina Turner.

Vijf jaar later bewees Tina opnieuw dat ze het zingen niet kon laten. Haar nieuwe album All The Best verscheen in februari 2005 met een collectie van haar beste songs, maar ook een aantal nieuwe singles zoals Open Arms, Complicated Disaster, Something Special en Great Spirits uit de Walt Disney Pictures-film Brother Bear.

Tina zou ook in de film The Goddess spelen, deze is echter stopgezet wegens het overlijden van Ismail Merchant.

In september 2005 ging de film All the invisible children in première in Venetië. Tina zong samen met de Italiaanse zangeres Elisa de titelsong Teach me again. Alle opbrengsten van Teach me again zijn voor het World Food Program van UNICEF.

Tevens werd in september 2005 bekend dat Tina de prestigieuze Kennedy-prijs, een onderscheiding die kunstenaars kunnen krijgen voor hun levenswerk, in ontvangst mocht nemen. Op 4 december 2005 was er ter gelegenheid van de prijsuitreiking een gala-ontvangst in het operahuis van het Kennedy Center. Daarvoor ontving president Bush Tina op het Witte Huis. Het was voor de 28e keer dat de prijzen werden toegekend.

Half oktober 2006 laat EMI aan haar aandeelhouders weten dat Tina met een nieuw album zal komen. Ingewijden in de muziekbizz weten ook te vertellen dat er wellicht een tour aankomt. Een voorproefje van een mogelijke comeback kon een zeer selecte (rijke) groep mensen beleven tijdens het Bedrock Ball in het Natural History Museum (Londen), op 18 mei 2007: Tina gaf hier een medley van haar bekendste songs tijdens een liefdadigheidsconcert aldaar.

Een jaar later is er nog steeds geen nieuw album. Tina verschijnt wel als gastvocaliste op een concert van Little Richard en op nieuwe albums van Santana (Game Of Love) en Herbie Hancock (Edith and the Kingpin).

Op 12 december 2007 overleed haar ex-echtgenoot Ike Turner op 76-jarige leeftijd aan een overdosis cocaïne.

Comeback

In februari 2008 geeft Turner een optreden op de uitreiking van de Grammy's, eerst solo en daarna Proud Mary met Beyoncé.

Tijdens een speciale opname van the Oprah Winfrey Show in Las Vegas kondigt Turner een nieuwe tour aan die op 1 oktober 2008 start in Kansas in de Amerikaanse staat Missouri. Actrice Sophia Loren heeft haar overgehaald om nog één keer het podium te betreden. Daarnaast trad Tina op met Nutbush en deed ze een duet met Cher, Proud Mary.

Op 20 mei 2008 werden de eerste Europese data bekend gemaakt. De tour start op 14 januari 2009 in Keulen in Duitsland. Op 22 en 23 januari 2009 treedt ze op in het Sportpaleis Antwerpen en op 21 maart 2009 komt Turner naar de Arnhemse Gelredome. Omdat deze concerten binnen een paar uur uitverkocht waren, zijn er op 11 en 12 februari 2009 extra concerten in Antwerpen en op 22 maart een tweede concert in Arnhem. Op 1 oktober zal tegelijk met de start van de nieuwe tournee een nieuw compilatiealbum van Turners hits verschijnen. Op dit album, genaamd "Tina!" staan ook twee nieuwe songs. Op 30 april (Koninginnedag in Nederland) komt er een 5e Belgische concert in het Sportpaleis te Antwerpen, en op 2 mei nog een extra concert in het Gelredome. Onlangs zegde Tina Turner twee concerten in Engeland af vanwege griep en stemproblemen. Deze worden opgenomen op 3 en 5 mei. Tot op heden zullen deze de laatste concerten zijn van haar Europese Tour.

Het Europese deel van de Tina! 50th Anniversary Tour startte op 14 januari 2009 in Keulen in Duitsland. Op 22 en 23 januari 2009 trad ze op in het Sportpaleis Antwerpen en op 21 maart 2009 kwam Turner naar de Arnhemse GelreDome. Omdat deze concerten binnen een paar uur uitverkocht waren, werden later meer data toegevoegd. Op 11 en 12 februari en 30 april kwamen extra concerten in Antwerpen en op 22 maart en 2 mei twee extra concerten in Arnhem. Twee concerten in Engeland werden afgezegd vanwege griep en stemproblemen; deze werden vervangen op 3 en 5 mei. In september 2009 verscheen de concert-dvd van haar laatste tour. De opnames vonden plaats tijdens de eerste twee optredens in GelreDome in Arnhem. In totaal gaf de 71-jarige Queen of Rock 108 concerten tijdens haar 50th Anniversary Tour.

Tina Turner woont tegenwoordig in Zwitserland en Frankrijk en is relatief weinig in de VS. Ze woont samen met haar vijftien jaar jongere Duitse vriend Erwin Bach, met wie ze sinds de jaren 80 een relatie heeft. Ondanks het succes staat Tina Turner bekend als één van de weinige grote sterren die zich in interviews zonder enige vorm van arrogantie gedraagt.