Naar de inhoud

Humor

akke.beakke.be

Archief

Paul Anka

Paul Anka

Paul Anka (Ottawa, 30 juli 1941) is een Libanees-Canadese singer-songwriter.

In 1957 werd hij beroemd met zijn hit Diana die naar de hoogste top van de hitparade schoot en negen miljoen keer over de toonbanken ging. Ook zijn opvolgers werden hits en Anka werd een tieneridool.

Anka schreef ook hits voor anderen, It doesn't matter anymore voor Buddy Holly, She's a lady voor Tom Jones en My Way voor Frank Sinatra.

Hij begon ook te acteren, één van zijn bekendste films is The Longest Day, waarvoor hij ook de titelsong schreef. Na enkele jaren zonder een hit zong hij een duet met Odia Coates in 1974 en Having my baby. In 2005 kreeg hij een ster op Canada's Walk of Fame.

Van 1963 tot 2000 was hij met Anne de Zogheb gehuwd met wie hij vijf dochters heeft.

Paul Anka treedt nog regelmatig op. Zo was hij in 2007 te zien en horen op het North Sea Jazz Festival in Rotterdam. Ook verscheen in dat jaar het dubbelalbum "Classic Songs, My Way" om zijn vijftigjarig jubileum in het vak te vieren. Op dit album brengt hij wederom jazzversies van bekende nummers, maar waar "Rock Swings" rocknummers worden bewerkt, zijn het deze popklassiekers. Ook staan op het album enkele opvallende duetten zoals "My Way" met Bon Jovi en "You Are My Destiny" met Michael Bublé. Van de laatste heeft Anka het debuutalbum geproduceerd. In oktober 2009 is bekend geworden dat Paul Anka ook het nummer "This is it" van de recent overleden Michael Jackson heeft geschreven.



452121-baa86c93dee3a1db5340900bfbbcc5b8.gif

452121-363289d6c5eec120c464350b731979ca.jpg

452121-87c5a8682a4b877780abbade52dd04c0.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Rud om 14:30 Reageer op dit bericht

lol

Een ambitieuze programmeur besloot eindelijk maar eens een vakantie te nemen. Hij boekte een cruise en ging op weg. Onderweg stak er echter een orkaan op en het schip verging. Na een tijdje spoelde de man aan op het strand van een onbewoond eiland, er waren geen andere overlevenden en alles wat er te eten viel waren bananen en kokosnoten. Hij bracht z'n dagen door met bananen eten en kokosmelk drinken en de zee af te turen naar een teken van leven. Maanden gingen voorbij zonder dat hij iets zag.

Op een dag echter zag hij een klein bootje aankomen, het was een roeibootje met aan boord de prachtigste vrouw die hij ooit had gezien. Ze legde aan en liep naar hem toe. "Wat doe jij hier?",stamelde de man. "Oh", zei de vrouw, "ik ben aan de andere kant van het eiland aangespoeld. "Maar hoe kom je dan aan die roeiboot?" "Die heb ik zelf gemaakt: De roeispanen van bamboe en de boot zelf van het hout van de eucalyptusboom. De kieren heb ik dichtgemaakt met rubber uit de rubberboom.""Maar dat alles zonder gereedschap of machines?" vroeg de programmeur."Oh,maar dat was geen enkel probleem," zei de vrouw, "de rotsen bevatten een bepaald erts dat metaal bleek te bevatten als ik ze verhitte. Ik maakte gietmallen in de rotsen en zo kon
ik gereedschap maken, en daarmee ook machines. Maar eh, heb jij hier iets te eten?" "Alleen maar bananen,"zei de programmeur. "Laten we dan naar mijn huis gaan,"antwoordde de vrouw. En ze roeiden naar de andere kant van het eiland. Daar aangekomen legden ze aan aan een kade en de vrouw voerde de programmeur mee naar een prachtige bungalow. De programmeur was met stomheid geslagen. "Het is niet veel, maar ja, je probeert er wat van te maken," zei de vrouw. Eenmaal binnen vroeg ze of hij iets wilde drinken. "Nee,"zei hij, "ik heb genoeg aan die kokosmelk. "Maar ik heb ook bier," zei de vrouw, "eigen gebrouwen weliswaar, maar het is wat. Ik ga me even omkleden. Als je wilt kun je even een douche nemen en je scheren."
De programmeur ging naar de badkamer en vond inderdaad een scheermes gemaakt van bot waaromheen twee schelpen waren gebonden, het werkte perfect. "Deze vrouw is fantastisch!", dacht de programmeur,"wat zou ze nog meer in petto hebben?"Terug in de woonkamer vleide hij zich neer op de bank. De vrouw kwam binnen in een jurkje van zijde, ze kroop naast hem op de bank en begon op een manier die niet veel te raden overliet in z'n oor te fluisteren. "Weet je," zei ze, "we zijn hier nu allebei al een paar maanden, en ik weet zeker dat er iets is iets waar je al die tijd al op wacht, iets wat je al die maanden al gemist hebt..." Ze keek hem diep in zijn ogen, hij kon niet geloven wat hij hoorde.
"Bedoel je," begon de programmeur, "bedoel je dat ik... dat ik vanaf
hier m'n e-mail kan checken?"

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Rud om 20:50 1 reactie Reageer op dit bericht

Een babbel

Koppel in conversatie :
ZIJ : Als ik nu stierf, zou jij opnieuw trouwen ?
HIJ : Nee. Natuurlijk niet!

ZIJ : Nee ? Waarom ? Hou je er niet van getrouwd te zijn ?
HIJ : Jawel, ik hou ervan!

ZIJ : Dus, waarom zou je niet hertrouwen?
HIJ : OK, ok, ik zal wel hertrouwen als dat jou pleziert!...

ZIJ (droevig) : Zou je hertrouwen?
HIJ : Euh ja ?...

ZIJ : En zou je met haar in ons bed slapen?
HIJ : Waar zou je anders willen dat we slapen ?

ZIJ : Zou je mijn foto's door de hare vervangen?
HIJ : Euh... ja, natuurlijk wel...


ZIJ : En zou ze met mijn auto rijden?
HIJ : Nee, ze kan niet rijden...

ZIJ : (stilte)
HIJ : Oh shit!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Rud om 11:22 Reageer op dit bericht

Manfred Mann

Manfred Mann

 

Manfred Mann (Johannesburg (Zuid-Afrika), 21 oktober 1940) was een Britse ("blanke") rhythm-and-blues-band uit de jaren zestig genoemd naar de keyboardspeler die als werkelijke naam Manfred "Mike" Lubowitz had.

Het begin

Mann vormde zijn eerste band in 1962 samen met Mike Hugg, The Mann Hugg Blues Brothers, maar beiden bleven op de achtergrond tijdens optredens. Hun manager wist een contract los te peuteren bij Decca, echter na een week liet Decca het afweten, ze zagen er geen brood in. Daarna werd het geprobeerd bij EMI en daar hadden ze meer succes. Eerst moest echter nog een zanger gevonden worden; de zanger en ster van de band in de vroege jaren werd/was Paul Jones, later een succesvol acteur.

De groep begon haar carri�re met optredens in de Studio 51 in de Great Newport Street in Londen, in dezelfde periode als ook de Rolling Stones - nog steeds zonder platencontract - aldaar covers van Chuck Berry en Bo Diddley kwamen spelen.

Driemaal is scheepsrecht, en ook voor Mann: hun derde single 5-4-3-2-1 betekende voor de groep de doorbraak. Het bewuste liedje werd zelfs een tijd het kenwijsje van Ready Steady Go, een z��r populair Brits tv-programma gewijd aan rock- en popmuziek.

De groep had - ondanks de suprematie van de Beatles - een aantal nummer 1-hits in het Verenigd Koninkrijk, waaronder een coverversie van Do Wah Diddy Diddy van The Exciters en met het lied Pretty Flamingo.

Toen Jones de band in 1966 verliet, op het hoogtepunt van hun roem, werd Mike D'Abo de nieuwe zanger. Met hem bleef de band aan de top en hadden ze opnieuw een aantal grote hits waaronder Bob Dylans lied Mighty Quinn (1968). In het jaar daarop gingen ze uit elkaar.

Eind jaren 60

Na het uiteenvallen van de groep is Mann reclamejingles gaan schrijven en vormde hij samen met Hugg een nieuwe band, Manfred Mann's Chapter Three, die na twee albums in 1970 alweer werd opgeheven.

Begin jaren 70

Hierna formeerde Mann, met meer succes, Manfred Mann's Earth Band, dat onder meer een grote internationale hit had met Bruce Springsteens Blinded by the light.





459724-8d6f5babf23a19cbdf28a97bde4572ed.jpg

459724-e6db6dca2b62a025aabd52a9deba3ad2.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Rud om 18:02 Reageer op dit bericht

Midweek

fijnewoensdag20070110.jpg

Ondanks de regen,toch een gezellige midweek toegewenst blogmaatjes

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Rud om 09:17 1 reactie Reageer op dit bericht

Amanda Lear

Amanda Lear

Amanda Lear (Hongkong, 18 november 1939) is een Franse zangeres.

Biografie

Amanda Lear begon in de jaren 1960 als mannequin. Ze werkte onder andere samen met o.a. Paco Rabanne. In dezelfde periode leerde ze de Spaanse surrealistische schilder Salvador Dalí kennen. Ze was tijdens de laatste 15 jaar van zijn leven zijn partner en zijn muze. Ze werd ook zijn lievelingsmodel.

In de jaren '70 poseerde ze voor de hoes van het Roxy Music-album "For your pleasure". Ze begon eveneens een relatie met David Bowie. Deze laatste raadde haar aan zangeres te worden. Na een aantal geflopte projecten, kreeg ze een platencontract in Duitsland. Met behulp van haar producer Anthony Monn ontpopte ze zich in de tweede helft van de jaren zeventig tot de blanke "queen of disco".

In 1979 trouwde ze met de aristocraat Alain-Philippe Malagnac, de geliefde van de Franse schrijver Roger Peyrefitte. Bij een brand in hun huis in 2000 verloor hij het leven. Ook ging een groot aantal kunstwerken verloren, dat in het bezit van het paar was. Ondertussen was ze ook werkzaam als kunstschilder en schrijfster.

In 2001 maakte ze een come-back in de internationale muziekwereld met het in Frankrijk geproduceerde album "Heart". Opvallende singles waren "Love boat" en "I just wanna dance again".

Nadien volgden er verscheidene duetten (o.a.: "Beats of love" met Get Ready! uit België, "Martini disease" met Jet Lag uit Italië) en werden er enkele singles uitgebracht (o.a. : "Copacabana" en "Paris by night").

In 2005 scoorden The Housekeepers een clubhit met Go down, een bewerking van Amanda's Queen of Chinatown.

In 2006 bracht Amanda Lear een nieuwe cd uit met covers van o.a. Shirley Bassey, Sarah Vaughn, Nina Simone, Dalida, Juliette Gréco, Hildegard Knef, Eartha Kitt: "With Love". Een jaar later wordt de cd ook in Duitsland uitgegeven. Op deze Duitse release staat als bonustrack een live-versie van "Johnny".

In januari 2008 brengt Amanda Lear "With Love" ook in Italië uit onder de titel "Amour Toujours". Voor deze editie worden er twee nieuwe opnames toegevoegd : "Queen Of China-Town" en een salsa-versie van "Tomorrow".

In april 2009 opende Lear in de Museum Gallery Xpo Salvador Dalí in Brugge een tentoonstelling waar eigen werk naast werk van Dalí hangt.

In 2009 bracht Lear een gloednieuwe dubbel-cd uit in Italië : "Brief Encounters". In Frankrijk wordt het dance-album "Brand New Love Affair" uitgebracht.

In 2010 wordt "Brief Encounters Acoustique" en "Brief Encounters Reloaded" uitgebracht.

Op 12 september 2011 heeft Amanda Lear een nieuwe CD-maxi gereleased : "Chinese Walk". Dit nummer werd geproduceerd door Alain Mendiburu en Steve Campioni. Op het schijfje staan er 5 versies van het nummer. Extra nummer is "La Bête Et La Belle".

Sinds september 2011 speelt Lear de hoofdrol in "Lady Oscar" in het Théâtre de la Renaissance in Parijs.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Rud om 13:10 1 reactie Reageer op dit bericht

Moody Blues

Moody Blues

De Moody Blues (voorheen The Moody Blues) is een Britse band die in de jaren 60 enkele grote hits had met nummers als Nights in White Satin (meerdere keren), Tuesday Afternoon en Ride my see-saw, in de jaren 70 de nummer-1-hit Question en I'm just a singer (in a rock and roll band) en twee hits in de jaren 80: I know you're out there somewhere en Your wildest dreams. De band wordt gezien als een van de wegbereiders naar het genre progressieve rock.

Samenstelling

De band bestond in zijn hoogtijdagen, tussen 1966-1972, uit:

Geschiedenis

Tot 1967

In 1964 komt The Krew Cats met Ray Thomas en Mike Pinder terug van een tournee uit Duitsland. Na het succes van met name The Beatles en Cliff Richard in die tijden, treffen Thomas en Pinder een enorme hoeveelheid bandjes aan in hun geboorteplaats Birmingham. Uiteraard verwacht iedereen hun succes te evenaren. Tegelijkertijd studeert John Lodge nog en speelt in amateurbandjes. Om te kunnen overleven in die chaos is de enige mogelijkheid een plaatselijke superband te beginnen: The Moody Blues 5, later de M&B5 om ten slotte te eindigen bij The Moody Blues. Leden zijn dan:

Manager Tony Secunda slaagt erin hun een paar plaatjes te laten opnemen voor Decca, waarvan een Go Now heet, dat wereldwijd succes kreeg. De LP The Magnificent Moodies is wel goed van kwaliteit maar verkoopt te weinig en in 1966 verlaten Laine en Warwick de groep. De groep speelt tot dan rhythm and blues. De The Moody Blues is dan op sterven na dood. In een uiterste poging de groep te redden trekken ze John Lodge en Justin Hayward aan. Pinder en Thomas kennen Lodge nog uit hun tijd van El Riot and The Rebels. Justin Hayward is een soloartiest, die nog wel een single heeft opgenomen met The Wilde Three. Hun muziekstijl wijzigt drastisch (mede op aandringen van Decca) en zou leiden tot een van de eerste groepen binnen de stijl symfonische rock.

1967-1977

Het album Days of Future Passed uit 1967 leverde twee gigantische hits op, te weten Nights in white satin en Tuesday afternoon. De muziek op dit album had weinig overeenkomsten meer met de R&B van de oorspronkelijke band maar was doorspekt met klassieke invloeden, mede door het gebruik van een orkest. Het wordt in brede kring beschouwd als de meest geslaagde poging een stuk op te nemen waarin pop en klassiek gecombineerd zijn. Op het volgende album, In Search of the Lost Chord (1968), werd een meer psychedelische richting ingeslagen en werd het orkest vervangen door Pinders mellotron. Deze richting werd voortgezet op de volgende vijf albums: On the threshold of a dream (1969), To our Childrens Childrens Children (1969), A question of balance (1970), Every good boy deserves favour (1971) en Seventh sojourn (1972). Een van de opvallendste dingen aan de albums is dat de tracks in elkaar overlopen, dat was vernieuwend voor die tijd.

Na de aansluitende tour besloot de band een rustperiode voor onbepaalde tijd in te lassen. Hayward en Lodge brachten in 1975 de single Blue Guitar en het formidabele album Blue Jays uit. Solo brachten beide heren in 1977 ook nog albums uit. Van John Lodge verscheen "Natural Avenue" en van Justin Hayward "Songwriter". Graeme Edge en Ray Thomas brachten twee soloalbums uit. Terwijl "The Promise", uit 1976, Mike Pinders enige soloalbum was uit die periode. Van Ray Thomas kwamen "From mighty Oaks" en "Hopes, wishes and dreams".

1978-1998

Het reüniealbum dat in 1978 verscheen, Octave, was het laatste album waarop Mike Pinder te horen was. Hoewel het album niet zo sterk was als zijn voorgangers leverde het zowaar weer een prima hit op: Had to fall in love. Na "Octave" verhuisde Mike Pinder naar de VS om meer tijd met zijn gezin door te brengen. De uit Yes afkomstige Patrick Moraz verving hem. In 1981 volgde nog "Long Distance Voyager". Hoewel het album met name in de VS zeer succesvol was, bleek Mike Pinders invloed op de typische Moody Blues-geluid veel groter dan verwacht. Op verdere albums bleek het gemis van Pinder steeds meer, en het vernieuwende en de unieke stijl van de begin tijd leek te zijn verdwenen. De groep maakte desondanks in de VS nog een soort revival mee met de hitsingle "Your Wildest Dreams" afkomstig van het album "The Other Side Of Life" (1986). Patrick Moraz zou uiteindelijk de band in 1990 verlaten, hoewel hij nog wel te horen was op "Keys Of The Kingdom" dat in 1991 verscheen.

1998-2008

Strange Times (1999) was het laatste album waaraan Ray Thomas zijn medewerking verleende. Na nog enkele jaren met de band concerten te hebben gegeven, stapte ook hij op, om gezondheidsredenen. Tegenwoordig treden de laatste drie overgebleven leden Justin Hayward, Graeme Edge en John Lodge als trio op. Als trio brachten zij in 2003 nog het kerstalbum "December" uit. In 2004 en 2006 gaven ze uitverkochte concerten in de Heineken Music Hall, waarbij bleek dat met name Justin Hayward opvallend goed bij stem blijft. Op 15 en 16 oktober 2008 en 2010 keerden de Moodies opnieuw terug naar Nederland voor uitverkochte concerten in de Heineken Music Hall, waar bleek dat vooral de nummers uit de periode 1967 - 1972 geen spoortje slijtage vertoonden.1998-2011



337981-24b5dfd470de0cac7fe9f4e70be445ef.jpg

337981-1c4b2056da72fa77d70032532fe33709.jpg

337981-6b812c86ddf9edf5a6732b4b8dbe5085.jpg

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Rud om 18:22 Reageer op dit bericht

Erg.... heel erg,was Lucky maar bij mij ,dan zou hij nu aan mijn zijde zijn.....

Ik ben Lucky ik ben 7 jaar, een half jaar geleden heeft men baasje me naar dit asiel gebracht omdat hij me niet meer wou.
Ik zat te wachten op een ander baasje ,
Maar de jongere hondjes gingen voor .
Ik werd naar een hok helemaal vanachter gebracht en moest daar zitten.
De mensen kwamen niet zo ver meer en mijn hoop was weg.
Op een dag kwam er een mevrouw in een lange witte jas naar mij , ik was verbaasd dat iemand aandacht aan mij schonk .
Ik ging met de mevrouw mee naar een kleine donkere kamer , ze ging naar de kast en haalde er iets uit ik zag niet wat het was ineens wou ik alleen maar slapen , ik dacht nog aan de momenten met mijn baasje , moementen van geluk , liefde , troost,wandelingen ,...
Ik ben Lucky ik ben 7 jaar vandaag ben ik ingeslapen omdat niemand me wou

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Rud om 23:47 Reageer op dit bericht

Meer van Humor

↑ Terug naar de berichten