Inleiding:

Alles in dit blog-online-boek is waar gebeurd, ik, Lu, weet het zeker.., want ik was er bij. Mijn levensverhaal is geschreven naar mijn beleven van mijn herrinneringen. Sommige data kan ik terug vinden dankzij gedateerde oude foto's.De meeste namen en plaatsen zijn fictief, want ik wil annoniem blijven. Op deze manier kan ik mijn levensverhaal puur vanuit mijn hart neerschrijven. Gelijkenis met personen of vergelijkbare verhalen is puur toeval. Alvast bedankt voor het lezen van mijn levensverhaal. De tittel die ik mijn boek wil meegeven is 'Koeien En Vlaaien' een doordenkertje... Ok, ik zal een tip geven, door één letter in de tittel te veranderen is het hmmm lekker! Mag ik hier mijn vlaai deponeren?

Koeien En Vlaaien

Vrolukolow

ANNO 2007

Voorwoord:

Toen ik een tijdje geleden van Pascal Vyncke een e-mail toegestuurd kreeg met de vraag, waarom ik in maanden niet meer op het forum hier op SeniorenNet geweest was, schrok ik wel even van mezelf dat mijn burn-out zolang geduurt had. Tegelijkertijd was er toevallig de vraag om via SeniorenNet een stukje te schrijven voor het nieuwe maandblad van SeniorenNet genaamd Pasc@l... PLots kreeg ik er terug zin in, om over de opdracht 'je eerste geurherinnering' een verhaaltje te schrijven. Ook de positieve verhalen uit het spikplinternieuwe maandblad Pasc@L die naar m'n zielletje straalden, deden me er terug veel zin in krijgen om er terug tegenaan te gaan! En.., eigenlijk had ik nu tevens al een hoofdstukje geschreven, de aanzet voor mijn toekomstige boek dat ik al jaren in gedachten had, dus..! Dank zij Blog-SeniorenNet is er nu voor mij een nieuwe uitdaging weggelegd, mijn allereerste blog-boek schrijven en dan nog met een prachtig instrument, m'n computer. Vroeger schreef ik reeds van mijn negen jaar alle negatieve ervaringen op een vodje papier dat ik een paar jaar bewaarde, voor het in de vuilbak belande. Blijkbaar zitten ze daardoor nu nog beter in mijn geheugen. Mijn ocasie-computer heb ik nog maar enkele jaren. Ik moest het allemaal nog leren... Stilaan ging er voor mij een nieuwe wereld open. Eigenlijk wist ik een paar jaren geleden niet eens wat bloggen was... Ook van back up en uploaden en brontekst had ik nog nooit gehoord... Toen ben ik een computeropleiding gaan volgen. Want ik wou in de toekomst beginnen schrijven. Hopelijk houdt mijn oude computer stand want hij durft wel eens tegen te sputteren. Ik zou nu voor geen geld mijn oud computertje meer kunnen missen!! Gelukkig kon ik vroeger en nu nog altijd negatieve gebeurtenissen via mijn creative aanleg een plaats geven, of van me afzetten, tenminste zo goed als mogelijk. In een vorig leven zeg maar, heb ik in mijn vrije tijd nog wat gefotografeerd en geschilderd, maar ook koken is één mijn hobby's. Maar nu heb ik de tijd. Na 45 jaren op de arbeidsmarkt ben ik kersvers op pensioen. Stilzitten kan ik niet. En nu is er dan mijn nieuwe droom, als witte raaf een boek beginnen te schrijven. Gelukkig is er nu de technologie en het entoesiasme! Waar wachten we nu nog op, ====>GO >naar deel -1- van -Koeien En Vlaaien- ====>

 

-1-

Oops.. , daar gaan we dan.., noem me maar Lu, de hoofdrolspeelster. Niet zo lang na de tweede wereldoorlog bijna zestig jaar geleden ergens in het twaalfde huis als mijn Pluto in Kreeft stond, mijn Ascendant in Leeuw, mijn Uranus in Tweelingen en mijn Saturnus in sextiel aspect met mijn Neptunus, uch..dan ben ik geboren. Ik was de tweede want mijn tweelingsbroertje was reeds een dik half uur daarvoor op de wereld gekomen (...en het zou precies veertig jaar duren eer ik hem voor het eerst zou ontmoeten...). Mijn moeder wist gewoon niet dat het een tweeling was die ze droeg en mijn ouders hadden daar dan ook helemaal niet op gerekend. En pas na de oorlog hadden ze als zo velen te weinig geld om de flinterdunne eindjes aan mekaar te knopen..dus..straf, maar zoals dat meer gebeurde kort na de oorlog, ééntje moest weg! Vermits ik het meisje was mocht ik blijven. mijn tweelingbroer Toontje moest weg naar een soort opvanggezin... Eigenlijk liep het hier al fout! Later heb dit ook nooit begrepen! Ik heb Toontje mijn ganse leven verschrikkelijk gemist. Het was alsof er een stuk ontbrak. Met geen woord werdt er nog over gerept! Erger nog, mijn moeder beweerde dat Toontje gestorven was. Alleen zij deed dat, vader heb ik dit nooit of ter nooit horen vertellen.. Vragen die ik me nu nog altijd stel: 'waarom hebben ze ons dan in godsnaam niet allebei weggedaan naar die bewuste pleegouders?' 'waarom ons die pijn aandoen?' 'waarom het nooit vertellen dat mijn tweelingsbroer in vogelvlucht maar tien kilometer verderop woonde?' 'waarom hebben ze ons op latere leeftijd niet in contakt gebracht met mekaar?'. Je voelde gewoon dat ze met een groot geheim zaten. Maar tweelingen hebben een zevende zintuig, en ik voelde en wist, dat er iets niet klopte, maar moest me er me gewoon bij neer leggen. Maar binnenin kon me er niet bij neerleggen, dat was juist mijn grote probleem en verdriet. Gelukkig had ik mijn drie jaar oudere zus Nelly nog. Ook zij besefte dat ik een stuk van een tweeling was, en kon er geen touw aan vastknopen. Nelly en ik kwamen gedurende onze jeugd overigens wel goed overeen al hield ze zich wat afzijdig en als puber zijn we maar twee keer uitgeweest. Ze viel op meisjes kon ik toen al merken. Toen ze 22 jaar was geworden verdween ze in alle stilte met de noorderzon. Ze woont momenteel nog altijd in Duitsland, ook al is ze is lesbisch, toch ze heeft drie schatten van kinderen. Haar vriendin Kathy is een schat van een vrouw, een warme persoonlijkheid. Je zag gewoon dat dit een gelukkig stel is en dat is voor mij het voornaamste. Zelfs 35 jaar geleden had ik daar geen moeite mee, kon ik dit goed plaatsen en relativeren. Liefde overwint alles. Het laatste kontakt met haar is nu ruim 15 jaar geleden. Tot tien jaar geleden schreven we wel nog eens een brief naar mekaar maar dat verwaterde. Zeer recent blijken ze verhuisd.. Van haar drie zonen heb ik ook niets meer gehoord, die zullen hun eigen leven opgebouwd hebben..soit, c'est la vie... Tot zover deze korte schets van mijn zus Nelly...

-2-

Juni 1948. Dus dank zij onze moeder Amanda, die ons het leven geschonken heeft, waren we dan op onze planeet..; samen enkele uurtjes oud... Het was (naar me dikwijls werd verteld) een pijnlijke bevalling geweest om ons, de tweeling, via de normale weg op de wereld te brengen. En vader Achiel zou in de buurt geweest zijn...  Een prestatie voor in die tijd! Samen wogen we amper vier kilogram... Doordat we zo'n lichte boelekes waren moesten we beiden op krachten komen en vlug in gewicht toenemen. Hoeveel dagen, weken of maanden we hierdoor nog samen doorbrachten in de kliniek, daar heb ik niet het minste idee van. Maar op een dag gebeurde het dan. We werden gescheiden, nog zo jong en al gescheiden!! Normaal dat ik daar compleet niets van weet natuurlijk... Tussen haakjes, alles wat ik hier nu vertel kon ik maar veertig jaar later aan mekaar knopen. Zo was geschied.., de klok kun je eenmaal niet meer terug draaien...
Als peuter kan ik me enkel een vredige sfeer herinneren, en de liefde van moeder, tenminste zover mijn herinneringen reiken. Dit is een vage herinnering. Sommige dingen die me erg moeten aangegrepen hebben toen ik amper drie jaar was weet ik nu nog altijd. Denk dat ik zelfs nog geen drie was toen moeder per ongeluk een kokende waterketel omstootte over mijn kleine poepke wanneer ze me waste. Het waren lelijke brandwonden en later behoorlijke lidtekens. Maanden heeft het geduurt eer de brandwonden genezen waren.., ja dat weet ik nog!! Hihi, ook heb ik nog de herinnering uit diezelfde jaartjes dat we een gezinswandeling maakten via een wegel langs de wei, vol met koeien. Want we woonden op de boeren-buiten. Plots kwam er een koe naar ons toegestapt. Ik had een panische angst want als kleine peuter dacht ik dat dit o, zo, grote beest me ging opvreten, ook al stond ze gewoon achter de omheiningsdraad! Hahaha, nu valt me ook ineens te binnen dat we, vader, moeder en zus in een meubelwinkel, slaapkamers aan het bezichtigen waren, tot daar plots een reklamepop helemaal rechtop klapte!!! Een techisch stuntje in die tijd. Als een gek ben ik toen naar buiten gerend. Mijn vader rende achter mij aan en ik was toch zo'n tweehonderd meter ver eer hij me te pakken kreeg. Wat moet ik toen hard gelopen hebben met mijn kleine beentjes... In geen drie jaren kregen ze me nog voorbij die winkel. 
Dom, maar  moeder maakte ons op die prille leeftijd bang voor honden en katten.., als vierjarige ben ik toen eens in paniek weggelopen voor een hond tot ik helemaal verloren liep. Als klein meisje wist ik gewoon niet meer waar ik was. Het heeft uren geduurt eer ze me terug gevonden hebben. Blijkt dat ik nog een onbewaakte spoorweg gepasseerd was ook. Toen heb ik wel geluk gehad!!

Ook was het in die tijd altijd feest wanneer we op bezoek gingen bij Paula en Pieter, onze grootouders. Bompa kon wel eens nors zijn, maar boma was zo lief! Want Nelly en Lu waren haar hoogste goed op aard! Ze kon trouwens goed koken en leerde ons toen al wat geheimpjes van de keuken. Natuurlijk snapte Nelly er veel meer van omdat ze ouder was. Maar zelfs als vierjarige was dit ook voor mij een feest. Vooral het smullen van haar lekkere rijstpap hihi...

-3-

Augustus 1953. En ondertussen, amaai.., ikke al vijf jaar groot geworden! De maand was bijna ten einde. Dit weet ik doordat de eerste dalia's gingen gaan bloeien in de tuin van bompa. Toen was ik al gefacineerd door bloemen. En de dalia , die prachtige bloem, was er één van. Alleen mochten we geen bloemen plukken want toen ging bompa net niet uit de bol, kwaad als hij toen kon zijn. Dat was het werk van boma. Zorgvuldig en selectief knipte ze toen met haar schaar in de bloeiende struiken van de weelderige bloementuin tot ze een mooie boeket bloemen verzameld had. Hihi, ik weet nog dat ik haar dan volgde toen ze terug naar binnen ging, want ik wou voor geen geld missen hoe ze de vershillende bloemen met liefde in een grote vaas schikte, om ze daarna op tafel te zetten. Ook Nelly wou dit graag zien. Hmm, en toen mochten we van haar aan de bloemen ruiken.., wat een heerlijk ritueel... Overgelukkig waren we toen! Ook dank zij bompa natuurlijk, want die deed tenslotte al het werk in hun grote lange hof! Ja ons vader in die tijd had alleen een groententuin.., vandaar waarschijnlijk... Twee of drie maal per week gingen we met moeder naar onze grootouders. We woonden toen in Geel. Onze ouders en grootouders woonden toen zo'n driehonderd meter van elkaar in dezelfde lange straat. Vader bleef liever thuis. Waarom weet ik niet. Op een dag waren we er weer en zaten we allemaal van het zonnetje te genieten. Moeder, boma, bompa, m'n zus en ik. Zàààlig! Het was toen voor het eerst dat ik zo'n raar gevoel had dat er nog iemand op die bank zou moeten zitten hebben.., er was precies iets niet.., ondanks de zalige gezelligheid... Boma had koffie gemaakt die we buiten uitdronken. Natuurlijk waren er ook de koekjes met chocolade, hmm... Bompa zat duidelijk te genieten van al de bloemen. Ik denk dat hij niet zoveel rookte. Moeder en boma zaten te kletsen. En wij zaten mee te luisteren of te schateren... We snapten er trouwens niet zoveel van. Soms hoorde we moeder zeggen: 'ssst, er zijn kinderen bij..!' Dat supper-lange-zalige moment op die grote houten bank die bompa zelf gemaakt had, zal ik nooit vergeten!!! We moeten daar allemaal een hele tijd gezeten hebben... Toen ging moeder naar huis nog wat verder werken in het huishouden. En wij? Wij mochten achter in de grote achtertuin gaan spelen, want achter de grote groententuin was er nog een onbewerkt stuk grond. Nu lag er ook nog eens een grote berg zand op. Joepie! Hoe die daar kon geraken dat weet ik nog altijd niet maar hij was er plots. Helemaal aan het einde lag er een grote brede gracht . Naar ik me kan herinneren was er achter die brede gracht een klein fabriekje of zoiets. Maar dat konden we niet meer zien door de struiken en de hoge bomen die er rond stonden. Rechts van de achtertuin was er nog een stukje wei met helemaal in de verte een paar koeien. Plots stelde Nelly voor om stekelbaarsjes te vangen want in die gracht krioelde het van de stekelbaarsjes! Wij dus vlug de bijna tachtig meter lange hof afgelopen, richting houten bank. We wisten het gerief daarvoor wel staan, maar we moesten het toch eerst telkens gaan vragen. Boma en bompa zaten nog steeds op de bank die nog net in een straaltje zon stond. 'Asjeblief, mogen we gaan vissen' riepen we beiden enthousiast! Dat mocht. Bompa ging met ons naar de tweede stal (zoals die genoemd werdt...) en nam daar de twee schepnetten en twee grote lege glazen bokalen van pekelharing en gaf ze ons mee. 'Voorzichtig dat jullie nu niet vallen' riep hij ons nog na 'en.., dat jullie niet in de gracht glijden!' brulde hij ons nog na... Wat hebben we daar toen nog een plezier gehad aan de gracht! En de vangst was redelijk groot. Maar de grootste stekelbaarsjes, die waren onze trofee! De rest hadden we samen met het water in de pot terug in de gracht gegoten toen boma ons kwam halen. Ze was al een paar keer komen kijken trouwens... Zo fier als een gieter lieten we onze trofee zien. Die éne grote bokaal met visjes mochten we houden op voorwaarde dat we op tijd het grachtwater verversten! Voorzichtig plaatsten we hem in de tweede stal. Ondertussen moeten we ook daar reeds een paar uur geweest zijn. Voor ons leek het maar een kwartier... Aan de zon te zien was het reeds avond. Het was tijd om naar huis te gaan. Wat een prachtige onvergetelijke dag was dit geweest! Ik zal deze nooit vergeten want deze dag want deze dag staat in mijn geheugen gegrift als: 'de supper-lange-zalige-houten-bank dag!'...       
 

-4-

Eigenlijk was de prachtige grote hof van onze grootouders altijd een feest en een zegen voor ons als peuters. Het gebeurde dan ook wel eens af en toe, dat daar een vriendje en twee vriendinnetjes kwamen kwamen meespelen. De ouders van dat vriendje, Jantje was zijn naam, hadden een zaak waar ze zelf hun ijskreem gereidden die zijn vader dan met paard en ijskar ging verkopen. Jos de ijsventer is daar in die tijd rijk op geworden. Omgekeerd ben ik bij Jantje in dat grote magazijn maar een vijftal keer gaan spelen... Trouwens we liepen daan zowat in de weg. Dus kwam Jante af en toe bij onze grootouders in de grote tuin spelen. Katrien was eigenlijk het vriendinnetje van Nelly, en Susane was dan mijn vriendinnetje in die tijd. Met ons viertjes hebben we dan ook supper toffe tijden beleefd in de grote hof, zoals hij genoemd werdt. Bij mijn ouders thuis kwamen namelijk geen vriendjes, ik weet niet hoe dat kwam... mijn ouders waren er niet zo tuk op zeker... Ook hadden we daar maar een een klein koertje aan de achterdeur. Aan de achterzijde van dat koertje was dan een poortje dat toegang gaf tot het klein wegeltje naar de groententuin van vader. Er waren daar zo twaalf van die tuintjes. Een soort gezamelijke tuin dus, die tussen haakjes alle twaalf samen maar even groot waren dan de grote tuin van onze grootouders. In die groententuintjes mochten we al helemaal niet spelen en in de wegeltjes ook niet. Want dan kregen we last met de buren. En geloof me af en toe was het daar tussen de buren wel eens Bal-Populaire!!! Dus moesten we op het koertje blijven en mochten we maar alleen langs de wegeltjes passeren om helemaal achteraan naar het toilet te gaan. Nouw ja toilet.., een plank met een gat erin.., en.., stinken dat het daar deed. Ik had dan als klein meisje nog schrik ook, om in dat stinkende hok met mijn kleine poepje op die viese plank met dat grote gat te gaan zitten. Gewoon het gedacht dat al, dat ik door dat grote gat in die diepe stinkende beerput zou vallen... Eek, wat heb ik daar uren versleten met een kloppend hartje van de schrik.., eek. En dan vlug langs het wegeltje naar het koertje want de buren konden daar, mekaar niet luchten! Alleen Celestine en Jef, drie huizen verder en Marie en Door vier huizen verder. Door had daar in zijn groententuintje enkel aardappelen staan. Trouwens zo'n acht op de twaalf hadden daar aardappelen staan. De rest waaronder mijn vader hadden een groententuin. Terwijl ik dit nu aan het schrijven ben.., is er nu echt een zeer duidelijke herinnering die in mijn geheugen gegrift staat bij de categorie 'allermooiste peuter-jeugdherinnerringen'!! Ik moet toen zo'n drie jaar-en half geweest zijn... De geur van de zoete pijptabak van Door! Wat was ik toen gefacineerd door Door, met zijn rokende krome pijp! Later wist ik dat hij feitelijk Isidoor heette en zijn vrouw was dus Marie. Er hing tussen de doordringende tabaksrook altijd een vrolijke sfeer! Ze moeten rond de achtenzeventig jaar geweest zijn in die tijd. En zelfs na zesenvijftig jaar wordt deze herinnering als maar levendiger en is er terug die lach om mijn mond.., als zat ik terug bij Door met zijn schoorsteenpijp... Door en Marie waren altijd goed gezind. Marie vertelde aan mij heel dikwijls wel eens een verhaaltje. Ondertussen trok Door aan zijn pijp en knikte en lachte goedkeurend. Er was ook wel eens bezoek en telkens had Marie het hoge woord en de grootste lach. Het enige wat Door vertelde was af en toe een korte mop. Door vertelde niet veel, hij was eerder een genieter! Tot...ik...hem op een keer eens vroeg waar hij die tabak voor zijn pijp haalde... Toen moest ik zo tussen de vierenhalf en vijf jaar geweest zijn. Hij legde zijn pijp opzij en begon met zijn verhaal, en zelfs nu kan ik me nog herinneren hoe gefacineerd ik was. Hij kweekte namelijk zijn tabak zelf! 'Kom' zei hij 'ik zal het je tonen, we gaan naar de stallingen' Toen hij de deur opentrok viel me dirrekt een zoete aangename geur op. De ganse zoldering van die grote stal hing propensvol met iets wat op bladeren leek, sommige bussels waren nog groen, anderen waren geel tot bruin. 'Waw' dacht ik 'hopelijk valt er zo geen ding op mijn hoofd'. Maar voor de rest was het heus wel ordelijk in die grote stal. Opzij in een hoek stond een oude kast vol met gerief dat ik niet kende. Daar tegenover aan de andere kant stond een zeer grote houten tafel met een blijkbaar ongebruikte houten bankvijs. Op die tafel stond een ding dat ik niet kende... 'Hé Door wat is dat?' vroeg ik toen nieuwgierig. 'Hèwel dat is een tabaksnijder' antwoorde hij 'dat is om die bladeren in te snijden...' 'Snij je dan de steel van die bladeren hierboven?' vroeg ik weerom leergierig als ik was. 'Hahaha.., nee hoor Lutje...' lachtte hij. Toen legde hij me eerst nog eens uit, dat zijn pattatten hier op het hofje stonden, maar dat hij de straat hier tegenover, zoals hij het zelf noemde, nog een grote hof had. Hij nam me even mee naar die hof, waarachter een grote wei was vol met koeien. 'Voila.., hier staat nu mijne mais en tabak' zei hij fier. 'Mais en tabak???' prevelde ik vragend, nog steeds geboeid. Hihi, ik moet toen grote ogen getrokken hebben. Mais kweekte hij dus ook zelf voor zijn duiven.., maar de tabaksplanten, daar hingen er nu een deel van te drogen boven ons hoofd. Hij legde verder op een boeiende manier uit dat hij de droge bruine bladeren uit zo'n bussel plukte en deze allemaal sorteerde op die tafel. Ze moesten echt wel zeer droog zijn, dus werden ze nog een halve dag gedroogd in de hete zon op de stenen waarop eerst krantenpapier gelegd werdt. Het was volgens hem de kunst dat ze net lang genoeg in de zon lagen, dus geen twee dagen. 's Avonds deed hij dan die zeer droge tabaksbladeren in een grote kartonnen doos. De dag daarna was hij vrij vroeg uit de veren en begon met het versnijden van zijn zongedroogde tabaksbladeren. Ze mochten niet te fijn versneden worden maar ook zeker niet te grof. En zowaar deed hij het me voor hoe hij met zijn snijmachine enkele bladeren, die eigenlijk nog niet droog genoeg waren versneed. Hij vervolgde dat hij een paar speciale daarvoor kleinere jute zakken had die onmiddelijk gevuld werden met de juist versneden tabaksbladeren. Zo'n zak hing hij dan bij droog weer nog een dag aan de balk, bij wat vochtiger weer twee of drie dagen . Hij wees met zijn vinger naar omhoog naar een jute zak die daar hing vol met tabak die hij de dag daarvoor versneden had. Deze zak ging hij 's avonds rond negen uur binnen in huis halen en de dag daarna werden dan de bruine papieren zakjes gevuld. Toen gingen we terug binnen en hij toonde me zijn tabakskast die voor een deel gevuld was met de bruine zakjes. Fier deed hij zo een zakje open en liet er me aan ruiken. Klein als ik was vond ik het zowel een vreemde, als heerlijke geur. 'Moet je een ook boterham?' vroeg Marie die er plots was. We hebben toen met zijn drieën gegeten als waren we een gezinnetje. Na de maaltijd begon Marie de krant voor te lezen, en Door.., die vulde glimlachend zijn pijp met de tabak uit z'n bruin papieren zakje en dampte al gauw als een schoorsteen, maar luisterde geboeid. Als ik in die tijd mijn ouders had kunnen kiezen dan waren het Door en Marie!!!! Plots hoorde ik mijn moeder kwaad roepen op de hof, waar ik al die tijd wel gezeten had...!! Nog altijd is deze dag één van de mooiste uit mijn leven, een herrinnering die ik koester, ook al was het lang geleden dat ik me in gedachten naar die fijne dag verplaatste.., duizend maal dank Isidoor en Marie!!! Zelf rook ik niet, maar als ik zoete tabak ruik.., hm.., hééerlijk !!!! En nu.., terwijl ik dit schrijf.., moet ik een traantje wegpinken! Tijd voor een tas thee...

-5-

'Vader gaat morgen een nieuwe radio kopen!' kondigde moeder enthoesiast aan na het avondeten. Want wat kraakte onze voorhistorische bak toch verschrikkelijk... Moeder kon daar zo over opspelen.., dus begonnen Nelly en zelfs ik als kleine peuter, daar ook al erg in te hebben... Maar vader vond het te veel geld om er een nieuwe te kopen waardoor we dan maar naar die kraker bleven luisteren... Buiten af en toe eens gaan wandelen met moeder en een gezelschapspel 's avonds, was enkel de radio zowat onze enige ontspanning, want televisie was er in die tijd nog niet. Die had in die tijd amper zijn intrede gedaan in Europa. Ook waren er in die tijd bijna geen televisieuitzendingen. Dus de radio was zowat onze god... 'Hihi, dit tafereel dat ik ook nooit zal vergeten, moet zich zo rond 1954 afgespeeld hebben op een winteravond... 'Vader.., je radio begint weer te kraken' klonkt het weer eens in koor. Precies of hij kon daar iets aan verhelpen... Hihi, ik kan me zelfs nog herinneren die avond, dat vader op een stoel ging staan met zijn oor tegen dat rare houten radio-ding, dat eigenlijk wat te hoog hing... Blijkbaar verzwakte de zender weeral eens net op het moment dat het nieuws eraan kwam. En dat wou hij nu net niet missen! De volumeknop werdt dus open gedraait.., en nog wat harder.., maar blijkbaar was er weer eens die andere fluitzender zoals ik dat toen noemde, die de nieuwszender begon weg te drukken. Het werdt me daar een fluitconcert van jewelste met daarnaast een zwak mannenstemmetje. Terwijl we dat eigenlijk niet zo fijn vonden, lagen we allemaal zowat plat van het lachen door de ernst van ons vader. Plots stopte die ellendige fluitzender. (Ja dat ging zo in die tijd, op het AM-kanaal zaten toen meer morsezenders dan radiozenders...) Dus het volume werdt nog wat harder gedraait en de zwakke stem werdt samen met zeer veel geruis verstaanbaar. Die voorhistorische bak moet zowat op springen gestaan hebben. Vader bleef gewoon even ernstig als hij kon zijn, op die stoel staan luisteren terwijl wij.., bijna plat lagen van het lachen.., en....dat begon over te slaan naar de slappe lach!! Omdat.., dat ding begon me daar plots te kraken.., zo luid als voor de hele buurt! Terwijl we even over het plafond liepen van 't verschiet, bleef onze slappe lach maar doorgaan, want ons vader die bleef daar maar met dat ernstig gelaat op die stoel staan... Hahahahahaaàà!!! Ik denk dat ik moeder daarna nooit meer zo heb horen lachen dan die avond... 'Nu is de maat vol' riep vader plots ineens een beetje kwaad: 'morgen kopen we een nieuwe radio.., ok 't is goe!' 'Welja Achiel.., dat heb ik meer dan een uur geleden toch ook al gezegd' vulde moeder, nog steeds met de slappe lach, aan. Ze had er eigenlijk wel plezier in zulke dingen aan te dikken. Er werdt afgesproken dat we morgen voor het avondeten we een nieuwe moderne radio gingen kopen! De electriciteitswinkel was wel een heel eind weg, en zo'n radio was zwaar in die tijd. Dus ging vader zijn handkar meenemen en wij mochten op de kar! En eigenlijk was 'den electrieker' nog verre familie van ons vader ook... Ondertussen was het al zeer laat want het was al kwart over acht. Dus als toemaatje hadden we er een kwartier bijgekregen en dat gebeurde alleen maar als moeder zeer goed gezind was!! We gaven moeder en vader een kruisje op het voorhoofd en gingen meer dan blijgezind slapen...

De dag daarna was het eindelijk zover en vader stond inderdaad gereed met de niet zo grote stootkar met in die tijd waren nog houten wielen waar een ijzeren band rond bevestigd was. 'Komaan, op de kar' zei hij op een niet bevelende toon. Dat was niet nodig want we zaten maar al te draag op die kar! Trots gingen we met ons vieren om de bewuste nieuwe radio! Gelukkig lagen er genoeg dekens in die stootkar want het schokte enorm aan ons poepke op die hobbelige kaseiën. Maar dat kon ons niet deren want ons plezier kon gewoon niet op! Het zal toch meer dan een halfuur stappen geweest zijn, en toen we eindelijk ter plaatse kwamen waren konden we onze ogen niet geloven! Er stonden wel zo'n vijftien mensen te kijken voor de winkelruit! Ja den electrieker van Geel had voor  een zéééér grote stunt gezorgd!! Achter zijn winkelruit stond er namelijk iets zééééér speciaals!! Het was een eiken-houtenkleurige soort radio... Althans het ding had ongeveer de afmetingen van een grote radio, maar.., HET WAS GEEN RADIO!! Er waren bewegende beelden in zwartwit te zien op dat ding!!!!! Zo'n soort mini-film met af en toe storingen. Het beeld was eerder flauw, maar wij stonden net als de rest perplex en gefacineerd te gapen naar dat ding... Het nieuwe ding stond daar nog maar drie weken en niemand wist wat het was!!! We gingen de winkel binnen. Het was er vrij druk. Dat technisch vernuft waar je die bewegende beelden kon op zien noemde: 'Televisie'. Voor het eerst in ons leven stonden we daar allemaal met meer dan ongeloof, te staren naar één van de eerste televisie's in Europa!! Waààw!! Nog onbetaalbaar in dit vroeg stadium van ontwikkeling! Er was juist een soort nieuwsuitzending bezig en uit dat ding kwam ook een zeer mooie klank. 'Waw' zei Nelly telkens. Ook ik was meer dan gefacineerd! 'Sssstt' siste Den Electrieker fier: binnen tien minuten is de uitzending gedaan...' 'Jaja, dat geeft niet, we zullen wel wachten tot 't gedaan is' fluisterden onze ouders, met ogen zo groot als schotels op dat ding gericht. Ja, Den Electrieker was deze televisie samen met enkele van de allernieuwste moderste radio's speciaal zelf naar Duistsland gaan ophalen... Enfin, na nog tien minuten van verbazing koos vader een radio. Ja, hier was vader nu de baas, want meestal was dat ons moeder. Maar ook Nelly en ik waren eveneens gefacineerd door al die prachtige radio's. Amaai, vader koos er een grote moderne bak uit! We mochten hem zelfs een week op proef gebruiken en indien we niet tevreden waren mocht hij nog omgewisseld voor een andere. Vader betaalde. Ik denk dat het een voorshot was. De grote zware doos met onze radio werdt op de kar gezet bovenop alle dekens, De doos werdt nog eens extra vastgebonden aan de kar en wij mochten daar zelfs bij helpen! Zeer voorzichtig begon vader de kar voort te stoten, moeder gaf ons een hand en traag maar zo fier als een gieter gingen we naar huis. Het leek wel eindeloos deze keer eer we thuis aankwamen. Maar we kwamen behouden aan en terug mochten we touwen helpen losmaken. Vader en moeder namen de doos van de kar en droegen ze binnen in huis. Wij stonden daar zowat te springen van geluk! Voor ons moeder bleek dat gewicht geen enkel probleem, want ook zij had behoorlijk wat macht. De doos met de radio werdt in een hoek gezet. Morgen zouden ze de zware doos uitpakken want moeder ging nu dringend vanille-pap maken voor voor ons, en vader was na een lande dag uit werken nu ook zeer moe. Ondertussen was het voor ons weeral laat dus moest het ineens allemaal wat vlugger gaan! Toch smaakte de pap verrukkelijk die avond. Daarna kregen we vlug nog een snee brood met een stuk worst en moesten we na het uitzonderlijk late avondmaal gaan slapen... En morgen was het weekend. Ik zal wel heerlijk gedroomd hebben die nacht.., van een soort radio's waar je beelden kon op zien...

Het blijft mezelf steeds maar verbazen dat al deze dingen uit mijn peutertijd zo helder in mijn geest verankert blijven...

Tussen haakjes, oude radio's uit die tijd zouden nu geld waard geweest zijn...

-6-

Doordat er in ons huisje op de zolderverdieping maar twee slaapkamers waren sliepen Nelly en ik samen in een groot ijzeren bed. Moeder had ons blijkbaar laten uitslapen want normaal moesten we altijd op tijd uit de veren... Ik weet dat ze op tijd wel eens zal komen piepen hebben... Maar eigenlijk was het Nelly die me wakker maakte. 'Hey Lu, luister eens!' fluisterde ze enthoesiast. Plots was ik klaarwakker want inderdaad onder ons hoorde je duidelijk een typische New Orleans-blues muziek van éne 'Guitar Slim'.., of iets wat er op leek..! Hey ons vader was de nieuwe radio aan het uittesten!! Het was een zeer stijle trap om naar beneden te komen maar het leek wel of we deze keer naar beneden zweefden, en de prachtige muziek werdt steeds luider. Vader en moeder stonden voor het nieuwe prachtstuk. Het immer ernstige gezicht van vader had plaats gemaakt voor een zeer blij gezicht met een brede lach en lachende oogjes. Moeder keek deze keer zeer ernstig. 'Ja kinderen amaai.., het is bijna tien uur.., das goe voor éne keer hééé' zei moeder streng. 'Ach voor dienen éénen keer' zei vader, met alle aandacht gericht op dat technisch vernuft. De oude radio stond niet meer op het hangschab. Maar de nieuwe ook niet.., want deze was er te groot voor. Voorlopig stond de nieuwe radio dan maar op een houten bak of zoiets. Vader was al helemaal thuis in het bedienen van onze spikspinternieuwe aanwinst. Voor moeder was het allemaal wat wennen. En wij? Als we het ook maar eens zouden gewaagd hebben een vinger uit te steken naar de nieuwe radio, die plots wel heilig leek, dan moesten we van moeder drie dagen zonder avondeten naar bed! Soit, vader ging straks ergens een groter schab op de kop tikken. We kregen enkel nog een koek van moeder omdat het volgens haar reeds veel te laat was en binnen anderhalf uur zou ze toch al de tafel gaan dekken voor het middageten. 'Achiel, als je nu nog om dat schab wil gaan zul je je moeten gaan haasten' zei moeder op een commanderende toon. Dus vader spoeide zich met het oude schab vlug weg! Eigenlijk had ik nu een dubbel gevoel... Dolblij voor onze nieuwe aanwinst, maar anderzijds rammelde ik van de honger! En dat werdt er niet minder op toen het begon te ruiken naar de soep... Gelukkig was vader nog op tijd terug. Hij had nu een veel groter schab onder de arm met twee étages. Ik weet niet waar hij het zo vlug vandaan gehaald had... Wat ik wel nog weet is dat het tweedehands was. Terwijl we aten luisterden mijn ouders naar het nieuws. Deze keer kwam de zender 'Brussel' zoals vader hem noemde zeer sterk door, en zonder het minste gekraak! Hmmm, wat smaakte het middageten! Moeder ruimde de tafel af en vader ging even in de krant lezen. Een paar uur later nam vader zijn handboor terwijl wij wat verbaasd toekeken hoe dat ding marcheerde... Ja ik kan me niet herinneren dat er in die tijd al electrische boren zouden bestaan hebben. Ondertussen ging moeder met de fiets nog een boodschap doen. Het gebeurde niet zo veel dat ze met de fiets reed. Die gebruikte ze enkel voor boodschappen. Eigenlijk wandelde ze veel liever. Maar wat stond vader daar toch te vloeken en te sukkelen om een gat in de muur geboord te krijgen! Doordat we zoiets nog nooit gezien hadden bleven we staan kijken, hihi.., leergierig als we waren. Maar vader begon zich echt wel lastig te maken. Zo hadden we vader nog niet veel meegemaakt... Hij wou namelijk deze keer de radio een stuk lager hangen. Maar.., daar was de muur te rot. Dus was er blijkbaar geen andere keuze dan waar het vorige kleine schab had gehangen, daar dan terug maar een gat te boren... Op de duur was het dan toch gelukt en net toen moeder terug was, was het nieuwe schab gevestigd. Het zinde moeder helemaal niet dat het weer te hoog hing maar soit.., dan zouden we er zeker niet aangekund hebben was haar stelling. Moeder hielp vader de radio op het schab zetten. Bijkomend voordeel was nu dat onderaan ook nog de kranten konden gelegd worden. We werden het allemaal wat beu nu en mochten op het koertje gaan spelen met de ballen. Nelly kon goed jongeleren trouwens! Maar na en tijd, hoelang weet ik niet meer, kwam er plots een damp opzij uit de achterdeur die op een spleet blijven staan was! De Leuvense stoof was ondertussen uitgedoofd en mijn ouders hadden ze blijkbaar niet op een zo goeie manier terug aangestoken... Dus dat ding stond daar te roken. De voor en achterdeur werden wagewijd open gezet. En moeder zette zelfs een raam open. Zo was het al spoedig ook binnenshuis berekoud. Gelukkig stond bij het avondeten de stoofpot roodgloeiend! Spijtig dat de vieze stank toen nog niet helemaal verdwenen was... Na het avondeten plaatste vader zijn stoel dicht bij de radio en ging er op staan. Het was namelijk klasieke muziek en hij wou naar een andere zender zoeken waar er bleus of jazz op het programma stond. Deze keer was er geen slappe lach......hihi.., of toch maar een kleintje... Vader maakte zich lastig omdat dit nu ineens zo moeilijk bleek. Er zaten namelijk een paar draaiknoppen bovenaan en dat was verre van praktisch, nu die radio weer maar eens te hoog geplaatst was! Maar hij had er al vlug iets op gevonden en ging onze kleine ladder halen. Ondanks dat we deze keer niet zo goed durfden, konden we aan onze lach niet meer weerstaan. Deze keer lachte vader mee... Alleen moeder kon er helemaal niet om lachen!! 'Ge gaat da nu toch nie menen Achiel!' riep ze kwaad: 'Wat moeten de mensen denken....., met een ladder..!?' 'En kijk daar eens naar het behang!' Nelly en ik keken mekaar aan want we wisten dat er ruzie ging van komen. Toen we even later met een bonzend hart in ons bed lagen, hoorden we onze ouders nog een hele tijd kibbelen en ruzie maken. Om een lang verhaal kort te maken, werdt drie dagen later onze nieuwe radio omgewisselt voor een andere, waarvan wel alle be- dieningsknoppen vooraan stonden. Deze was een beetje duurder en had reeds FM! Het was een 'Blaupunkt' en vijftig jaar later deed die bak het nog altijd...

Dit is dus onze bewuste suppermoderne radio, de Blaupunkt, die ons vader einde 1954 gekocht had bij Den Electrieker van Geel. Omdat de eerste exemplaren nog maar pas van de band gerold waren was Den Electrieker er zelf enkele gaan ophalen in Duitsland met zijnen automobiel!

Doordat zowel ons moeder als ons vader (spijtig genoeg) weinig babbelden met ons, leer je als klein kind dan ook niet wat een echt (hecht) gesprek is. (Vandaar waarschijnlijk dat we zo in de zevende hemel waren als er eens bezoek langskwam...) Dus was deze radio onze voornaamste communicatiebron. Nelly en ik waren zeer verknocht aan deze radio. Ikzelf luisterde niet alleen naar de muziek, maar ook aandachtig naar de gesproken taal. Dit ervaarde ik als zeer leerzaam..! Het zou duren tot mijn veertien jaar, en Nelly (17) eer we onze afgod van onze ouders mochten aanraken!

 Bron: marcelstvmuseum

PHILIPS 14TX113 -1953-

Kostprijs einde 1954 van bovenstaande televisie; zomaar eventjes:
925 Gulden of 18.800 Belgische frank!

In 1954-1955 stonden ze bij Den Electrieker van Geel, voor deze televisie van het merk Philips

De televisie onder, kan ik me nu plots duidelijk herinneren, stond toen ook in z'n winkel te pronken. Doch op dat eigenste moment dat wij binnen waren voor de aankoop van een nieuwe radio was er met dat ding juist en probleem, waardoor hij niet werkte... Een week later deed deze het ook en stonden er dus twee televisie's te spelen voor Den Electrieker zijn winkelraam. Wekelijks gingen we toen in de late namiddag naar een bepaald programma kijken... Welk of wat weet ik niet meer...

Dit gebeurde in 1954-1955 trouwens niet alleen hier in Geel natuurlijk dat lange rijën mensen voor de winkelramen verbaast stonden te kijken, MAAR IN GANS BELGIÊ!

 Bron: marcelstvmuseum

PHILIPS 17TX100A /71 -1954-

Noot: nu anno 2007, kijken ze niet eens meer opzij als er tien flatScreen-Tv's voor een winkelraam volledig storingvrij staan te spelen met een behoorlijk groot haarscherp kleurenbeeld...

-7-

Ondertussen had het al en paar weken goed gevroren. Het was tenslotte al begin december. Maar vandaag was de vorst voorbij en was het een zonnige dag. Allemaal goed ingeduffeld ging moeder met ons een flinke middagwandeling maken. In de weiën waren geen koeien meer te zien. Hier en daar lagen er nog lange plekken ijs waar we lekker konden op schuiven. Nelly kon er maar niet mee stoppen. Ikzelf was dat vlugger beu omdat ik eigenlijk een beetje bang ben met zo'n spekgladde laag ijs onder m'n voeten. Maar deze keer wachte moeder geduldig en ze leek er wel van mee te genieten, al liet ze dat niet zo zien, en zei ze ook niet zoveel tegen ons... Maar na zo'n half uur schuiven op de ijslpekken, moesten nu toch mee naar huis, want het begon al aardig te schemeren en om vijf uur kwamen Door en Marie bij ons op bezoek. Ze hadden ervan gehoord dat we een nieuwe moderne radio hadden en ze waren zeer benieuw naar dat technisch vernuft. Ja het gebeurde niet veel dat er buren bij ons op bezoek kwamen, waarom weet ik niet. Eigenlijk waren we nog maar pas thuis of ze stonden al te kloppen op de deur. Ja, een bel hadden we namelijk nog niet in die tijd. Vader die was nog niet thuis van zijn werk. Moeder toonde hun fier ons nieuwe pronkstuk! Deze radio kon ze wel goed bedienen en onze bezoekers waren zeer verrast door de mooie klank en de vele zenders die er op deze bak te horen waren! Door zei tegen Marie dat ze met nieuwjaar er ook zo één wilden kopen.., juist dezelfde. Moeder bood een tas koffie aan en plots begon ze nu wel te babbelen terwijl we met ons vijven gezellig aan de tafel zaten... Door en Marie waren echte kindervrienden! Wat was het plots reuzegezellig... Stoort het dat ik mijn pijp opsteek vroeg Door aan moeder. Nee hoor zei ze en ze stak zelf een sigaret op. Ze rolde ze zelf, maar eigenlijk rookte ze niet veel, en vader rookte helemaal niet. Ik vond dat haar sigaretten stonken als de pest. Ondertussen had Door ook al zijn pijp gevuld en stak z'n bruine zakje terug weg in zijn broekzak. Het begon al vlug te ruiken naar Door 'zijnen zelfgemaakte tabak' zoals ik dat toen noemde. 'Tof hé..!' zei Nelly tegen mij. Ze genoot er duiderlijk ook van. Wij zetten vooral onze oren open want er werden op tijd vele moppen getapt aan ons tafel. Voor ons was dit een uitzonderlijk moment. Weer zo'n heerlijke gebeurtenis die ik nooit zal vergeten...

Voor Nelly en mij leek dit nu plots allemaal meer op een wonder, ineens al dat bezoek... Twee dagen later 's avonds kwamen Jos de ijsventer met zijn vrouw en Jantje op bezoek. Blijkbaar wist de hele straat ervan dat we een nieuwe moderne radio hadden... Toevallig stonden Jantjes ouders al een tijd op het punt een nieuwe radio te kopen. Hierdoor kwamen ze toch vlug maar eens langs met de vraag of we tevreden waren van onze nieuwe aanwinst. Moeder vertelde dan ook dat onze radio nog maar een paar weken op de markt was en dat Den Electrieker hem zelf naar Duitsland gaan halen was, en.., dat we voor het eerst een televisie gezien hadden waar bewegende beelden op te zien waren. Ze konden het nauwelijks geloven! Door hun zaak hadden ze pas overmorgen de tijd om ook naar Den Electrieker van Geel te gaan en dan ook eens naar dat wonder der techniek te gaan kijken... Jantje kwam er gauw even tussen met de vraag wanneer hij nog eens mocht komen spelen met ons in de groten hof van onze grootouders? Overmorgen zou moeder met ons toch naar haar ouders gaan en dat kwam dan prima uit, dan konden Jos met zijn vrouw naar Den Electrieker! Dus werd de afspraak gemaakt dat Jantje overmorgen om drie uur naar de groten hof mocht komen spelen met ons '...nu het nog kon, want..,' vulde zijn moeder nog aan: 'na nieuwjaar gaat Jantje naar een andere school...' Ondertussen kwam vader thuis van zijn werk want het was al bijna half zeven. Dit zou de enige keer zijn dat Jantje, samen met zijn ouders bij ons op bezoek geweest waren...