-2- Juni 1948. Dus dank zij onze moeder Amanda, die ons ...
-2-
Juni 1948. Dus dank zij onze moeder Amanda, die ons het leven geschonken heeft, waren we dan op onze planeet..; samen enkele uurtjes oud... Het was (naar me dikwijls werd verteld) een pijnlijke bevalling geweest om ons, de tweeling, via de normale weg op de wereld te brengen. En vader Achiel zou in de buurt geweest zijn... Een prestatie voor in die tijd! Samen wogen we amper vier kilogram... Doordat we zo'n lichte boelekes waren moesten we beiden op krachten komen en vlug in gewicht toenemen. Hoeveel dagen, weken of maanden we hierdoor nog samen doorbrachten in de kliniek, daar heb ik niet het minste idee van. Maar op een dag gebeurde het dan. We werden gescheiden, nog zo jong en al gescheiden!! Normaal dat ik daar compleet niets van weet natuurlijk... Tussen haakjes, alles wat ik hier nu vertel kon ik maar veertig jaar later aan mekaar knopen. Zo was geschied.., de klok kun je eenmaal niet meer terug draaien...
Als peuter kan ik me enkel een vredige sfeer herinneren, en de liefde van moeder, tenminste zover mijn herinneringen reiken. Dit is een vage herinnering. Sommige dingen die me erg moeten aangegrepen hebben toen ik amper drie jaar was weet ik nu nog altijd. Denk dat ik zelfs nog geen drie was toen moeder per ongeluk een kokende waterketel omstootte over mijn kleine poepke wanneer ze me waste. Het waren lelijke brandwonden en later behoorlijke lidtekens. Maanden heeft het geduurt eer de brandwonden genezen waren.., ja dat weet ik nog!! Hihi, ook heb ik nog de herinnering uit diezelfde jaartjes dat we een gezinswandeling maakten via een wegel langs de wei, vol met koeien. Want we woonden op de boeren-buiten. Plots kwam er een koe naar ons toegestapt. Ik had een panische angst want als kleine peuter dacht ik dat dit o, zo, grote beest me ging opvreten, ook al stond ze gewoon achter de omheiningsdraad! Hahaha, nu valt me ook ineens te binnen dat we, vader, moeder en zus in een meubelwinkel, slaapkamers aan het bezichtigen waren, tot daar plots een reklamepop helemaal rechtop klapte!!! Een techisch stuntje in die tijd. Als een gek ben ik toen naar buiten gerend. Mijn vader rende achter mij aan en ik was toch zo'n tweehonderd meter ver eer hij me te pakken kreeg. Wat moet ik toen hard gelopen hebben met mijn kleine beentjes... In geen drie jaren kregen ze me nog voorbij die winkel.
Dom, maar moeder maakte ons op die prille leeftijd bang voor honden en katten.., als vierjarige ben ik toen eens in paniek weggelopen voor een hond tot ik helemaal verloren liep. Als klein meisje wist ik gewoon niet meer waar ik was. Het heeft uren geduurt eer ze me terug gevonden hebben. Blijkt dat ik nog een onbewaakte spoorweg gepasseerd was ook. Toen heb ik wel geluk gehad!!
Ook was het in die tijd altijd feest wanneer we op bezoek gingen bij Paula en Pieter, onze grootouders. Bompa kon wel eens nors zijn, maar boma was zo lief! Want Nelly en Lu waren haar hoogste goed op aard! Ze kon trouwens goed koken en leerde ons toen al wat geheimpjes van de keuken. Natuurlijk snapte Nelly er veel meer van omdat ze ouder was. Maar zelfs als vierjarige was dit ook voor mij een feest. Vooral het smullen van haar lekkere rijstpap hihi...
, daar gaan we dan.., noem me maar Lu, de hoofdrolspeelster. Niet zo lang na de tweede wereldoorlog bijna zestig jaar geleden ergens in het twaalfde huis als mijn Pluto in Kreeft stond, mijn Ascendant in Leeuw, mijn Uranus in Tweelingen en mijn Saturnus in sextiel aspect met mijn Neptunus, uch..dan ben ik geboren. Ik was de tweede want mijn tweelingsbroertje was reeds een dik half uur daarvoor op de wereld gekomen (...en het zou precies veertig jaar duren eer ik hem voor het eerst zou ontmoeten...). Mijn moeder wist gewoon niet dat het een tweeling was die ze droeg en mijn ouders hadden daar dan ook helemaal niet op gerekend. En pas na de oorlog hadden ze als zo velen te weinig geld om de flinterdunne eindjes aan mekaar te knopen..dus..straf, maar zoals dat meer gebeurde kort na de oorlog, ééntje moest weg! Vermits ik het meisje was mocht ik blijven. mijn tweelingbroer Toontje moest weg naar een soort opvanggezin... Eigenlijk liep het hier al fout! Later heb dit ook nooit begrepen! Ik heb Toontje mijn ganse leven verschrikkelijk gemist. Het was alsof er een stuk ontbrak. Met geen woord werdt er nog over gerept! Erger nog, mijn moeder beweerde dat Toontje gestorven was. Alleen zij deed dat, vader heb ik dit nooit of ter nooit horen vertellen.. Vragen die ik me nu nog altijd stel: 'waarom hebben ze ons dan in godsnaam niet allebei weggedaan naar die bewuste pleegouders?' 'waarom ons die pijn aandoen?' 'waarom het nooit vertellen dat mijn tweelingsbroer in vogelvlucht maar tien kilometer verderop woonde?' 'waarom hebben ze ons op latere leeftijd niet in contakt gebracht met mekaar?'. Je voelde gewoon dat ze met een groot geheim zaten. Maar tweelingen hebben een zevende zintuig, en ik voelde en wist, dat er iets niet klopte, maar moest me er me gewoon bij neer leggen. Maar binnenin kon me er niet bij neerleggen, dat was juist mijn grote probleem en verdriet. Gelukkig had ik mijn drie jaar oudere zus Nelly nog. Ook zij besefte dat ik een stuk van een tweeling was, en kon er geen touw aan vastknopen. Nelly en ik kwamen gedurende onze jeugd overigens wel goed overeen al hield ze zich wat afzijdig en als puber zijn we maar twee keer uitgeweest. Ze viel op meisjes kon ik toen al merken. Toen ze 22 jaar was geworden verdween ze in alle stilte met de noorderzon. Ze woont momenteel nog altijd in Duitsland, ook al is ze is lesbisch, toch ze heeft drie schatten van kinderen. Haar vriendin Kathy is een schat van een vrouw, een warme persoonlijkheid. Je zag gewoon dat dit een gelukkig stel is en dat is voor mij het voornaamste. Zelfs 35 jaar geleden had ik daar geen moeite mee, kon ik dit goed plaatsen en relativeren. Liefde overwint alles. Het laatste kontakt met haar is nu ruim 15 jaar geleden. Tot tien jaar geleden schreven we wel nog eens een brief naar mekaar maar dat verwaterde. Zeer recent blijken ze verhuisd.. Van haar drie zonen heb ik ook niets meer gehoord, die zullen hun eigen leven opgebouwd hebben..soit, c'est la vie... Tot zover deze korte schets van mijn zus Nelly... 
