-3- Augustus 1953. En ondertussen, amaai..,
-3-
Augustus 1953. En ondertussen, amaai.., ikke al vijf jaar groot geworden! De maand was bijna ten einde. Dit weet ik doordat de eerste dalia's gingen gaan bloeien in de tuin van bompa. Toen was ik al gefacineerd door bloemen. En de dalia , die prachtige bloem, was er één van. Alleen mochten we geen bloemen plukken want toen ging bompa net niet uit de bol, kwaad als hij toen kon zijn. Dat was het werk van boma. Zorgvuldig en selectief knipte ze toen met haar schaar in de bloeiende struiken van de weelderige bloementuin tot ze een mooie boeket bloemen verzameld had. Hihi, ik weet nog dat ik haar dan volgde toen ze terug naar binnen ging, want ik wou voor geen geld missen hoe ze de vershillende bloemen met liefde in een grote vaas schikte, om ze daarna op tafel te zetten. Ook Nelly wou dit graag zien. Hmm, en toen mochten we van haar aan de bloemen ruiken.., wat een heerlijk ritueel... Overgelukkig waren we toen! Ook dank zij bompa natuurlijk, want die deed tenslotte al het werk in hun grote lange hof! Ja ons vader in die tijd had alleen een groententuin.., vandaar waarschijnlijk... Twee of drie maal per week gingen we met moeder naar onze grootouders. We woonden toen in Geel. Onze ouders en grootouders woonden toen zo'n driehonderd meter van elkaar in dezelfde lange straat. Vader bleef liever thuis. Waarom weet ik niet. Op een dag waren we er weer en zaten we allemaal van het zonnetje te genieten. Moeder, boma, bompa, m'n zus en ik. Zàààlig! Het was toen voor het eerst dat ik zo'n raar gevoel had dat er nog iemand op die bank zou moeten zitten hebben.., er was precies iets niet.., ondanks de zalige gezelligheid... Boma had koffie gemaakt die we buiten uitdronken. Natuurlijk waren er ook de koekjes met chocolade, hmm... Bompa zat duidelijk te genieten van al de bloemen. Ik denk dat hij niet zoveel rookte. Moeder en boma zaten te kletsen. En wij zaten mee te luisteren of te schateren... We snapten er trouwens niet zoveel van. Soms hoorde we moeder zeggen: 'ssst, er zijn kinderen bij..!' Dat supper-lange-zalige moment op die grote houten bank die bompa zelf gemaakt had, zal ik nooit vergeten!!! We moeten daar allemaal een hele tijd gezeten hebben... Toen ging moeder naar huis nog wat verder werken in het huishouden. En wij? Wij mochten achter in de grote achtertuin gaan spelen, want achter de grote groententuin was er nog een onbewerkt stuk grond. Nu lag er ook nog eens een grote berg zand op. Joepie! Hoe die daar kon geraken dat weet ik nog altijd niet maar hij was er plots. Helemaal aan het einde lag er een grote brede gracht . Naar ik me kan herinneren was er achter die brede gracht een klein fabriekje of zoiets. Maar dat konden we niet meer zien door de struiken en de hoge bomen die er rond stonden. Rechts van de achtertuin was er nog een stukje wei met helemaal in de verte een paar koeien. Plots stelde Nelly voor om stekelbaarsjes te vangen want in die gracht krioelde het van de stekelbaarsjes! Wij dus vlug de bijna tachtig meter lange hof afgelopen, richting houten bank. We wisten het gerief daarvoor wel staan, maar we moesten het toch eerst telkens gaan vragen. Boma en bompa zaten nog steeds op de bank die nog net in een straaltje zon stond. 'Asjeblief, mogen we gaan vissen' riepen we beiden enthousiast! Dat mocht. Bompa ging met ons naar de tweede stal (zoals die genoemd werdt...) en nam daar de twee schepnetten en twee grote lege glazen bokalen van pekelharing en gaf ze ons mee. 'Voorzichtig dat jullie nu niet vallen' riep hij ons nog na 'en.., dat jullie niet in de gracht glijden!' brulde hij ons nog na... Wat hebben we daar toen nog een plezier gehad aan de gracht! En de vangst was redelijk groot. Maar de grootste stekelbaarsjes, die waren onze trofee! De rest hadden we samen met het water in de pot terug in de gracht gegoten toen boma ons kwam halen. Ze was al een paar keer komen kijken trouwens... Zo fier als een gieter lieten we onze trofee zien. Die éne grote bokaal met visjes mochten we houden op voorwaarde dat we op tijd het grachtwater verversten! Voorzichtig plaatsten we hem in de tweede stal. Ondertussen moeten we ook daar reeds een paar uur geweest zijn. Voor ons leek het maar een kwartier... Aan de zon te zien was het reeds avond. Het was tijd om naar huis te gaan. Wat een prachtige onvergetelijke dag was dit geweest! Ik zal deze nooit vergeten want deze dag want deze dag staat in mijn geheugen gegrift als: 'de supper-lange-zalige-houten-bank dag!'...
, daar gaan we dan.., noem me maar Lu, de hoofdrolspeelster. Niet zo lang na de tweede wereldoorlog bijna zestig jaar geleden ergens in het twaalfde huis als mijn Pluto in Kreeft stond, mijn Ascendant in Leeuw, mijn Uranus in Tweelingen en mijn Saturnus in sextiel aspect met mijn Neptunus, uch..dan ben ik geboren. Ik was de tweede want mijn tweelingsbroertje was reeds een dik half uur daarvoor op de wereld gekomen (...en het zou precies veertig jaar duren eer ik hem voor het eerst zou ontmoeten...). Mijn moeder wist gewoon niet dat het een tweeling was die ze droeg en mijn ouders hadden daar dan ook helemaal niet op gerekend. En pas na de oorlog hadden ze als zo velen te weinig geld om de flinterdunne eindjes aan mekaar te knopen..dus..straf, maar zoals dat meer gebeurde kort na de oorlog, ééntje moest weg! Vermits ik het meisje was mocht ik blijven. mijn tweelingbroer Toontje moest weg naar een soort opvanggezin... Eigenlijk liep het hier al fout! Later heb dit ook nooit begrepen! Ik heb Toontje mijn ganse leven verschrikkelijk gemist. Het was alsof er een stuk ontbrak. Met geen woord werdt er nog over gerept! Erger nog, mijn moeder beweerde dat Toontje gestorven was. Alleen zij deed dat, vader heb ik dit nooit of ter nooit horen vertellen.. Vragen die ik me nu nog altijd stel: 'waarom hebben ze ons dan in godsnaam niet allebei weggedaan naar die bewuste pleegouders?' 'waarom ons die pijn aandoen?' 'waarom het nooit vertellen dat mijn tweelingsbroer in vogelvlucht maar tien kilometer verderop woonde?' 'waarom hebben ze ons op latere leeftijd niet in contakt gebracht met mekaar?'. Je voelde gewoon dat ze met een groot geheim zaten. Maar tweelingen hebben een zevende zintuig, en ik voelde en wist, dat er iets niet klopte, maar moest me er me gewoon bij neer leggen. Maar binnenin kon me er niet bij neerleggen, dat was juist mijn grote probleem en verdriet. Gelukkig had ik mijn drie jaar oudere zus Nelly nog. Ook zij besefte dat ik een stuk van een tweeling was, en kon er geen touw aan vastknopen. Nelly en ik kwamen gedurende onze jeugd overigens wel goed overeen al hield ze zich wat afzijdig en als puber zijn we maar twee keer uitgeweest. Ze viel op meisjes kon ik toen al merken. Toen ze 22 jaar was geworden verdween ze in alle stilte met de noorderzon. Ze woont momenteel nog altijd in Duitsland, ook al is ze is lesbisch, toch ze heeft drie schatten van kinderen. Haar vriendin Kathy is een schat van een vrouw, een warme persoonlijkheid. Je zag gewoon dat dit een gelukkig stel is en dat is voor mij het voornaamste. Zelfs 35 jaar geleden had ik daar geen moeite mee, kon ik dit goed plaatsen en relativeren. Liefde overwint alles. Het laatste kontakt met haar is nu ruim 15 jaar geleden. Tot tien jaar geleden schreven we wel nog eens een brief naar mekaar maar dat verwaterde. Zeer recent blijken ze verhuisd.. Van haar drie zonen heb ik ook niets meer gehoord, die zullen hun eigen leven opgebouwd hebben..soit, c'est la vie... Tot zover deze korte schets van mijn zus Nelly... 
