Archief

Dat is ongetwijfeld een Jodentruk, zo'n ingewikkelde berekening, omdat ze nu ineens allemaal het dubbele willen geven van het gemiddelde.

Johan en An zijn eens alleen naar de ardennen vertrokken, zodat ik morgen gezegend ben om voor Ma een gastronomisch mosselfestijn klaar te maken.

Ik heb uw eerste bladzijde nog eens herlezen, niet meer op een gulzige manier om de anekdotes te proeven, maar technisch, de opbouw en de manier van schrijven, hetgeen alletwee enorm meevalt. Ik denk dat het zonde zou zijn van daar veel aan te veranderen.

Nu ben ik in mijn oude gewoonte hervallen - ik heb vroeger, allez, een jaar of 10 geleden, tamelijk veel geschreven, stukjes van 1 bladzijde, ook met het gedacht van die te publiceren - einde van de tussenzinnen ­- van op het toilet in het woordenboek te zitten bladeren.

Zo stoot ik wel eens op woorden die ik niet ken, maar erg bruikbaar. Zoals “passagieren”: aan land gaan (bij de scheepslui) en uitgesproken met een "zjie".

Hier en daar zo'n woord in uw tekst zou het nog merkwaardiger maken. Dus, ik zal mij inzetten voor het technisch redigeren van uw teksten. Dat lijkt mij een mooi werkje. Ik stuur dan iedere keer mijn voorstellen en gij doet er uw goesting mee.

Jamaar, dat is geene zware moto hé: een 650 cc van 175 kg, die zeer wendbaar is. De bedoeling is uitsluitend op kleine baantjes te rijden. Want van toeren op de autostrade vind ik niets. En daarbij, ge zoudt mij eens moeten zien liggen stretchen op mijn bed, ik lig soms met mijn hiel over mijn schouder. Gij nu.

Maar dienen zweetdoek heeft nog niet teruggemaild, smeerlap!

Tot morgen, ik ga die mossels hier in de frigo steken, als ik ze morgen maar niet vergeet, om te verheten.

G. Marcel Van Leuven

Woekaraar G,

Eens rap uitrekenen:

Chris: 4.000,00

Drisse: 4.000,00

Johan: 10.000,00

Dirk: 10.000,00

Som: 28.000,00

Gedeeld door vier: 7.000,00

Hebt ge geen schilderijen van zevenduizend frank 't stuk? Of zowel: twee van zesduizend?

Zonder zeuren, hé!

Rudo

Ligia is helemaal niet onnozel, maar een echte verzamelaarster van kunst, één van die zeldzame, die niet meer kunnen ophouden. Ik heb er vroeger een paar zulke gekend.

Terug van Ma, ik heb mij onmiddellijk gereed gesteld, want ze ging al van de eerste minuut in de aanval. Toen ik mijn mosselen wilde spoelen kwam ze op mijn vingers kijken. Mee wa doede da, mee water? Ge moet zoveel water niet gebruiken en hebde groenten? Ah ik heb wel een ajuin. Jamaar, wat is dat hier, dat zakje met gesneden groenten dat hier ligt, vraag ik. Jamaar, ik mag dat toch ne keer zeggen, wat moede anders zeggen. Vroeger probeerde ik dat altijd uit te houden, omdat ik dacht dat ze wel ging stil vallen, maar geloof het maar niet, ze kan dat gerust zes uur uithouden, tot ze zo hees is als een overwerkte pijpster. Ik word daar zot van, het duurt altijd twee dagen vooraleer ik mijn stress kwijt ben. Soit.

Terug naar uw knappe boek. Dat laatste verhaal. Heu, ik ben er even stil van geworden, maar het komt misschien wel terug.

Ik heb ooit een mooie boutade gehoord over schrijven, het is een Engelse: never let truth interfere into a good story of, vertaald, een verhaal moet niet altijd waar zijn als het maar een goed verhaal is. En dat is zeker waar.

In mijn vorige brief zei ik dat ik 10 jaar geleden verhaaltjes maakte van 1 blz. Ik hield toen van die stukjes bij uit de krant, van die faits-divers. En dan maakte ik dat stukje weer lang, opgebouwd zoals ik dacht dat het gebeurd zou kunnen zijn. Gisteren stond er weer zo eentje: een Israëliër ging op zakenreis naar Eilat en bestelde samen met zijn hotelkamer een hoertje. Die kwam binnen en het was zijn dochter. Hij biechtte alles op aan zijn vrouw, omdat hij dacht dat het toch zou uitkomen en deze zei hem dat hij onmiddellijk een deftig werk moest gaan zoeken voor hun dochter. Toen hij thuis kwam waren al de meubels weg en lag er een brief van de advocaat voor de scheiding.

Daar zit toch een schoon verhaal in hé? In de krant is dat maar 7 lijnen.

En nu de schilderkunst: mijn aquarellen kosten 2000/4000/6000 Fr. Zulke hebben Chris en Drisse gekocht. Nara en Asoeka krijgen elk een werk gratis.

Dan zijn er aquarellen van 10.000 Fr van 30 x 40 cm in een kader met passe-partout van 50 x 60 cm. Zoéén heeft Johan gekocht, maar hij heeft wel al twee schilderijen gekregen.

Ik denk dat ge beter ook zo twee neemt, dat kost u slechts 20.000 Fr en dat pluimt u niet.

Wilt ge echte schilderijen met olie op doek, dan is het 20.000 en 30.000 Fr per stuk, en dat is wel veel voor uw moeilijke tijden.

Later, veel later, kunt ge dan mijn grotere kopen van 40.000 en 60.000 Fr.

Allez, ik zal Dirk ook zoéén opsolferen, dan hebt ge aI1emaal hetzelfde en moet niemand onderdoen.

Met voorbeleefde dank,

G. Marcel

Datum: maandag 14 augustus 2000 23: 12

Onderwerp: Mark en Co

Tetterettekentet.. ge moet gij zo niet lachen met al de occagen waarvan dat ik keure heb. Mama zegt dat er al twee vóór Hilma op de wachtlijst staan: ze wil mij gedomme koppelen aan Chris en ze zegt dat ook Claudîne reeds geruime tijd niet meer een weet hoe een man er bij loopt als er op zijn broek een bedenkelijke bult staat. Daarenboven zegt ze: ge weet nooit dat het afgeraakt tussen Geert en Tania en dan zou die misschien ook nog van straat af willen. Zo ziet ge maar dat Hilma haar eigen moet spoeden, want als ge de 50 voorbij zijt moet ge het al enkele dagen van tevoren weten... zoals ge zelf wel al gemerkt hebt (bij uzelf bedoel ik!). Nogal goed dat Frank en Lidy nog overeen komen want anders kan ik straks al de (h)exen van mijn broers gaan onderhouden. Ik heb in mijn nieuw huis alvast de grootste slaapkamer voor mijzelf gereserveerd kwestie van plaats genoeg te hebben voor wachtstoelen. A propos, ik kan u ook nog een goeie occasie aan de hand doen als ge afkomt. ..

Regen. Alle dagen. 

Mijn onuitputtelijke goedheid, die ik ook voor mijn eigen aanwend, brengt me weer hier om de vissen te voederen. Daarjuist vertrokken tijdens een gat in de wolken, nog geen tweehonderd meter verder in een plensbui, direkt teruggekeerd, want ik had geen paraplu bij.

Gewacht naar een volgende gat, met paraplu in staat van paraatheid. Alleen het stuk dat ik moet afleggen in een straat met afzakkende kasseien en tramrails, heeft het geregend.

 De vijver loopt al een week over. Ik heb al gedacht van er een paar emmers uit te scheppen, omdat die waardevolle vissen, ge kunt er een Italiaans kostuum mee kopen in Las Vegas, te beletten van tussen het gras te gaan zwemmen.

Uw avonturen in Las Vegas - het doet mij peinzen aan verleden jaar, toen ik in die hanghaar met knikkende knieeën zat, hing, stond en lag te lassen, met altijd dat stom liedje van Tom Jones in mijn hoofd: Oh, Las Vegas! - waarmee ik weer schuddebuikig heb gelachen, doen mij alweer uitzien naar uw toekomstig boek, waarin ik steeds meer begin te geloven. Ja, ik weet dat ge er geld zult moeten bijleggen, zoals ik aan mijn kaders, maar het blijft toch altijd iets uniek, de mensen koesteren boeken en schilderijen, ze zetten ze in kasten, zo met de betekenis, dit heb ik gelezen en ik heb ervoor betaald. Dat is nog iets anders dan gratis meegenomen in de bibliotheek. En dan nog. En van schilderijen 't zelfde. Ze houden ze bij. Als ze miskocht zijn, smijten ze ze nooit weg. Ze zetten ze op de zolder, maar wegdoen, nooit. En als 't goeie zijn, dan komen ze op tentoonstellingen en worden ze uitbelicht en soms zetten ze er koperen paaltjes voor met bordeauxkleurige koorden aan, zo van pas op, niet te dicht. En als ze op veilingen komen, dan worden ze opgestoken door scherp getrainde kieldragende adonissen met witte handschoenen aan.

Ja, als uwen kleinen in de haag valt met zijnen welo, dan zeggen ze: 't is weer da scharminkel van de Van Leuven’s, in plaats van het recht te helpen, getooid in stofjas en witte handschoenen. Poepen kan iedereen, als ze willen, maar schilderen en schrijven, dat is een ander kostuumeke. 

Ik zit mijn tekst hier even na te lezen en mijn dominante oog blijft haperen bij "hanghaar". Zou dat wel juist zijn, vraagt mijn ene helft aan de andere, in ieder geval, wat op mijn hoofd bloeit is hiervoor van toepassing. 

Ik had vroeger al één van datzelfde type gekend. Hij was ook uiterst actief en attent, bleef gene minuut stil staan (laat staan, zitten) en was meestal aan de telefoon, somtijds zelfs aan meer dan één op hetzelfde ogenblik, eerst om bevelen te ontvangen en dan later om ze uit te delen. Zonder twijfel iemand die de eerste graad niet helemaal heeft kunnen voltooien omdat hij te vroeg is moeten beginnen werken om de familie te onderhouden, maar begaafd met een natuurlijk en vooruitstuwend talent.

En zo werd hij rap tot chefkelner bevorderd en dan tot chefkok en dan tot restaurantmanager en toen de eigenaar het af wilde blazen, nam hij gewoon de zaak over, zonder veel papieren ermee bemoeid en met weinig cash, maar wel met veel beloften die gretig aanhoord werden door de kandidaat verkoper, vooral wat betreft zijn overvloed aan inspanning en aan exclusieve toewijding..

Die eerste had ook een raketsucces beleefd maar moest op den duur het onderspit delven tegen zijn gebrek aan kennis van geldbeheer, boekhouding en verder alles wat met theorie gepaard gaat. Hij is dan later vliegensvlug terug gezakt naar alledaagse garçom in een vuil cafeetje, waar hij verplicht was de dronkaards en de hoeren, dagelijks, naar buiten te loodsen..

Een gelijkaardige kelner heb ik nu meer recent leren kennen. Ook rap uitgegroeid naar uitbater van een deftig restaurant. Uiterst actief, snugger, modern, gebruik makend van alle soorten marketingtoepassingen, banners, blikroepers en alles wat nodig is om de aandacht te trekken van de eventueel geïnteresseerden. Zijn wettelijke vrouw dook zelden op in die voor haar vreemde omgeving, verloren dat ze zich waarschijnlijk voelde tussen al dat bruisend leven. Ze zag er simpel uit, nog simpeler dan die gewezen kelner en ze waren allebei nogal aan de mollige kant, hij voortdurend met zijn armen hoog in de lucht zwaaiend, zoals molenwieken in de wind en zij met haar handen in haar schoot, geduldig afwachtend.

Onlangs heeft hij haar op pensioen gezet en heeft hij zichzelf een nieuwe vrouw aangeschaft, meer aangepast aan zijn nieuwe stand en ambt, ietwat voorstelbaarder en vooral met belangrijke en vooruitpuilende borsten die onmiddellijk de blik vangen, terwijl ze haar kroezelachtig haar, vanaf de eerste dagen van hun verse verhouding, volledig plat is beginnen strijken, zodat, wanneer er ineens een felle rukwind opsteekt, het zelfs milagreus begint te wapperen, niet zoals met een blondje gebeurt natuurlijk, maar toch nog opwindend, zolang de kracht van de chemischtery blijft werken, vanzelfsprekend..

De laatste keer dat ik ze samen zag, was ze al ne hoop zelfzekerder, duidelijk de vrouw van de eigenaar vertegenwoordigend en vreemde bevelen uitdelend, terwijl haar man beschaamd zijn wenkbrouwen optrok, ernstige twijfels koesterend of ze, buiten haar borsten, ook nog andere voordelen aan kon brengen in zijn gloednieuwe zaak.

In een (indertijd) onstabiel land zoals Brazilië, vooral op sociaal en economisch gebied, vond ik het aangeraden sommige van mijn schaarse Braziliaanse spaarcentjes om te zetten in (toen nog keiharde) dollars. Nadat ik naar Recife was verhuisd bleef die drang zich aan mij vast kleven en zocht ik hier en daar en geregeld die begeerde groene briefjes aan de hand te krijgen, ook en onder meer door mezelf altijd bereidwillig te hulp te stellen wanneer de verscheidene vreemdelingen, op professioneel bezoek, zich hier aanmeldden en goedkope koopjes wilden verwezenlijken in de locale munt. 

Op een bepaalde dag moest ik, voor het eerst, in het Consulaat van België in Recife zijn (toen in de Rua Visconde do Rio Branco) om mijn paspoort te verlengen en hoe groot was mijn verbazing niet toen ik vast stelde dat de Consul een Braziliaanse Jood was die amper enkele woordjes in het Frans kon stameren en zelfs geen enkel woordje in het Nederlands. 

Het betrof zich om een man van middelbare leeftijd, nogal plomp gebouwd, stadig in strijd met zijn zicht, waarvoor hij voortdurend een enorm vergrootglas aanwendde. Wat mij het meest verbaasde, nochtans, was dat hij onder de Belgische vlag en het Standaard/Schild van het land, ook dollars op de zwarte markt onderhandelde en daarvoor zelfs over een telefonische dienst beschikte. Een zwarte markt ondernemer en duidelijk een Braziliaanse wet overschrijder, beschermd door de Belgische overheden, veroorloofde hem, zoals alle andere wettelijke afgevaardigden van gelijk welk land, de gehele wereld rond te reizen met al zijn zakken volgepropt met vreemde munten, zonder met de schrik te moeten leven afgetast te zullen worden door lastige douaneambtenaren. Niemand mocht hem verstoren in zijn lievelingsjob, nu hij zich eenmaal onder bescherming vond van Koning Boudewijn. Vanaf die dag kocht ik mijn dollars daar en op den duur begon hij zelfs mijn cheques te aanvaarden en nog later, mijn aangekochte dollars bij mij thuis te doen afleveren door zijn daarvoor speciaal aangeworven “motoboy”.

Ik leerde ook zijn dochter kennen, een tenger en bleek meisje met triestige ogen, waaronder zakken verraadden dat ze slecht sliep, altijd zedig gekleed en met dat blauwgrijsachtig speekselke, net zoals haar vader, in haar mondhoeken gekleefd. Op den duur begon ze echter te vrijen met een Braziliaanse, typische, playboy die hoogst waarschijnlijk (want ze was echt niet schoon) meer uit was op de schatten en de ondernemingen van haar lief vaderke, dan op haar fijn spleetje en het duurde niet lang vooraleer deze, de aantrekkelijke, de ladder opgeschoven werd, van dollar-afleveraar thuis, naar dollaronderhandelaar, maar nog altijd op de verste hoek van de onderhandelingstafel, weliswaar, geplaatst. 

Gedurende één van mijn volgende bezoeken, echter, werd ik ingelicht dat hij, de vader, die nacht daarvoor abrupt deze wereld had verlaten, toen hij, om drie uur, de drang niet had kunnen bedwingen zijn dikke darm te ontruimen en dat hij door het geweld van zijn inspanning een hersenbloeding had geleden, waardoor hij onbekwaam is geworden nog recht te wankelen en hij ter plaatse, zittend, is overleden (sedertdien vermijd ik snugger mij ´s nachts naar de grote wc te wenden en indien onvermijdelijk, geen ferme stoten te produceren om rap de overschot te trachten kwijt te geraken). 

Twee weken daarna, toen ik daar toevallig terug moest passeren, zat de buik van de dochter al vol met kleine kindjes en zat hij, de bijna ex-schoonzoon, op de belangrijkste stoel van de zwarte markt onderhandelingstafel, onder het beschermend schild van ons geliefd vaderlandje.

Ik ben vanzelfsprekend gene enkele gecomplexeerde en onevenwichtige artiest en nog minder een extravagante en onnozele schilderaar. Ik begrijp zelfs de bedoeling niet van praktisch alle abstracte schilderijen en ken gene knoop van de verhoudingen tussen lijnen en oppervlakten, terwijl ik ook van de kleuren gene barst versta. 

Máár, er bestaat een “máár”. 

In het restaurant waar ik mijn dagelijks biertje rustig zit op te slurpen hebben ze onlangs een schilderij aan de muur gehangen waar er voordien een Tv-toestel stond. Prachtig gedacht. Perfect. 

Het begint mij nu echter zodanig op te vallen dat dat schilderij niet overeen kan komen met de werkelijkheid, dat ik er mijn hoofd over aan het breken ben. Om het beeld voor de lezer duidelijk te maken: er bestaan, op dat rustig landschap, vier simpele huisjes aan de rand van een rivier en hun weerspiegeling daarin is duidelijk zichtbaar, alhoewel niet helemaal realistisch, vind ik. Maar daar gaat het ook niet over. Het probleem is dat drie van die vier huizen hun linkse hevel (gezien vanuit hun voordeur) ten toon stellen, terwijl het vierde huis, blijkbaar op dezelfde rij, zijn rechtse hevel voor beschouwing aanbiedt. 

Of zowel staan die vier huizen niet op één rechte lijn, maar maakt de rivier een scherpe bocht tussen het derde en het vierde huis, of zowel staat het vierde huis niet op diezelfde rij, maar er schuin achter. 

Ik herinner mij nu dat, toen ik pas in Brazilië gearriveerd was, een afgevaardigde van de regering mij naar een fabriek in São Paulo had geloodst om daar eventueel als industriële tekenaar aangeworven te worden. Dat was echt mijn bedoeling niet geweest (alhoewel ik dat beroep ook had geleerd in de wereldberoemde en befaamde Vakschool van Roeselare), terwijl ik op Brazilië aan het aanstreven was. Eerder een "ezelvasthouder", maar niet dát (’t zal te zien hebben met mijn gebrek aan dieptegezicht). 

De chef ingenieur had toen een opgevouwde tekening vanuit zijn tafellade gehaald en open geplooid en had persé willen weten wat ik daarin meende te onderscheiden. Het was nochtans geen tekening in perspectief en wel een gedetailleerde afdruk van een machinestuk, met al mogelijke afmetingen en technische eigenschappen en bepalingen. 

Ik verstond toen nog geen woord Portugees, kon onmogelijk nader bepalen over welk soort machinestuk het zich eventueel zou kunnen betroffen hebben en besloot mijn mond, vol met tanden, dicht te klampen. Gelukkig ben ik toen niet aangeworven geweest en de volgende firma waar ik werkaanvraag deed, was deze waar ik nu 37 jaar voor gewerkt heb. 

Dus nogmaals, ik ben absoluut geen kunstwerkontleder en zelfs geen industriële tekening ontleder, maar dat er iets verkeerds bestaat met dat schilderijtje, dat bestaat er...

Vandaar mijn verdwaasde blik alle dagen.

Ik ken geen andere Rudo, dus, waarom dan Beste zeggen? Ik ken wel een hoop Geerts en ik ben er zeker de beste niet van. 

't Is goed nieuws, in uw mail van gisteren. 

Johan zal u eens polsen hoever uw investeringsbudget reikt. Nara belde vanmorgen dat Drisse ook een werkje koopt en Chris ook. 

Vandaag is het familiefeest voor moeders verjaardag. F. heeft iets formidabels georganiseerd: gaan eten in een restaurant in Lokeren, 1000 fr per man, zonder drank. 

Sterke organisatie. 

Ik heb onmiddellijk gezegd: daar doe ik niet aan mee. Ik heb daar geen plezier aan en het kost nog geld ook. 

Daarom, en niet alleen uit protest, ben ik vanmorgen naar de St. Pietersabdij naar een formidabele tentoonstelling geweest: 7000 jaar Perzische kunst. Om complexen van te krijgen. Als ge dat ziet, dan is er maar één conclusie: in al die tijd is de technische en wetenschappelijke wereld enorm vooruit gegaan en de cultuur achteruit. 

Gisteren ging ik nog eens naar een andere tentoonstelling: een confrontatie tussen oude en hedendaagse kunst rond het thema symbolen. Ik was al eens geweest en ik liep al die tijd te knarsetanden, zo'n rommel, die hedendaagse 'kunst'. Ik was van plan een scheldpartij in het gastenboek te schrijven, maar ik heb mij alweer wreed ingehouden. Ik schreef: oude kunst: 6, nieuwe: O, verwijzend naar de uitslag Barcelona - Genk, in de Europese Champions league: 6 - O. 

Van de week heb ik, op mijn eenzame tentoonstelling, uw mail gelezen naar Nara, waarin de beginbladzijde van uw boek. 

Eerst nog een andere bedenking: ik had dat nu eens zo echt goed op met mijn tentoonstelling: ik ben nog eens naar de Delhaize gereden, omdat Asoeka daar twee affiches had afgegeven en de verantwoordelijke had ze aan de voordeur gehangen en aan haar infobalie. Ge kondt die winkel niet in of ge moest er twee keer op ooghoogte naar kijken. In Gentbrugge wonen er 25000 mensen en Delhaize is de enige supermarkt in de buurt. Die affiches hebben daar 14 dagen lang gehangen. Waarom dan zo weinig volk? Natuurlijk was het een dinsdag, woensdag en donderdag, maar ik denk dat ge, om succes te hebben, het erin moet rammen. Het komt nooit zomaar vanzelf, of omdat ge geluk hebt. 

En dus, voor uwen boek, zomaar naar een uitgever gaan en wachten tot de mensen het boek kopen, dat zal nieten zijn. Er moet een marketing gevoerd worden. Misschien door een gespecialiseerde firma, anders zal het, zoals bij mij, een familiefeestje zijn.

Aldus gezegd, zult gij de mensen die ge vernoemt, Nonkel Marcel en Schatteman, moeten beschrijven, zodat de literatuurliefhebber zich daar een foto kan van voorstellen. 

En als het niet geeft, nog wat tips: 

Vervang alle versleten uitdrukkingen: die zijn passé. Bijvoorbeeld: dat verkoopt als warme/zoete broodjes. Verkopen warme/zoete broodjes goed? Ik denk dat chips beter verkopen. Of dat loopt de spuigaten uit. Waar komt dat vandaan? Wat is dat? Of goed uit uw doppen kijken. wat zijn dat "doppen"? Of, dat is een dubbeltje op zijn kant. Een dubbeltje is een oude Nederlandse munt. Zeg dan liever; een stoel op één poot zetten, par exemple. 

Het woord “pest”, dat ge gebruikt, moet ge vervangen. De pest is uitgeroeid en niemand heeft er een idee van wat dat eigenlijk was. 

Vervang door: Goede schilderijen kosten veel.

Sombra