Archief

Gelukkig, ik ben de enige en dus, zeker en vast, BESTE Rudo. Gelieve mijn volledige naam te gebruiken in de toekomst (spijtig voor u dat er zoveel G.'s bestaan).

Maar, om het huis met de deur binnen te vallen (ook een oud cliché eigenlijk, maar zoals ge zelf beweert, in de kunst: hoe ouder hoe beter), de eerste stappen in het leven zijn de moeilijkste. De eerste bladzijden van een boek, ook. Ik heb weinig tijd nu, want binnen een beetje moet ik terug naar Recife en dan zal ik wel eens uitbreiderig antwoorden. In alle geval, ik besef het ook: of zowel trekt ge terstond de aandacht of zowel verliest ge hem onmiddellijk. Weinig mensen geven u de kans nog enkele verdere bladzijden voort te willen lezen...

Maar ge kunt me helpen: verbeter ze. De eerste bladzijden, bedoel ik. Of denkt ge dat ik direct met een anekdote moet beginnen?

Het is ook interessant te begrijpen dat ik het niet belangrijk vind een schrijver genoemd te worden. Mijn enige echte bedoeling is mijn geweten te luchten (mijn honderden kleine geheimpjes, plus enkele woorden over mijn kennis van verkeerde zaken) en genoegen te verstrekken aan de toevallige lezers, zoiets als: ei!, dat was geestig, ik was een beetje triestig, maar nu voel ik me opgewekt.. Één enkele glimlach te hebben veroverd, is al degelijk een overwinning.

Allez, zo'n kans verliezen om aan iedereen van de familie een schilderij te verkopen! Ge kont aan de ingang gaan staan van het restaurant en zelfs aan andere "eters" verkopen. Zelfs F. zou er niet aan weerstaan..

Johan, fluks en monter komt weer zwevend de trap af, terwijl hij iedereen die hij onderweg tegenkomt onder hun kloten geeft met de welgemikte uitspraak: mensen met boten zijn dwazekloten. 

Ik kon hem nog niet het relaas vertellen van hetgeen een mechanieker op mijn werk vertelde: een boot ligt weken en maanden stil en de olie drupt langzaam naar het carter, zodat de krukas droog wordt en als hij gestart wordt dus droog draait. Daarom is het beter vóór iedere start een beetje olie bij te voegen. Bij een camion is dat niet nodig omdat die dagelijks rijdt natuurlijk. 

Jamaar zegt hij, er is boven nog een mail van Rudo A. 

En dus zit ik hier, tussen allerlei smerige affiches met daarop smerige slogans, zoals "mensen met een huis hebben jeuk aan hun kruis", uwen langen mail te lezen, over de blauwoge Jan die inspiratie zocht in de verkoeling van een plas toiletwater, hetgeen mij doet terugdenken aan een scène, in ma's appartement in Gent, waar ik op een avond, halfgevuld met vodka, eenzelfde afkoeling heb gezocht, met mijn broek aan mijn enkels en mijn gat in het deurgat, terwijl gij schunnige liedjes bralde zoals: het gat van een dronkaard is het ziene waard. 

Ik krijg die attachements hier niet open. 

Maar woensdag ga ik naar de Lidl, een goedkope winkelketen. Daar verkopen ze een kleurenprinter voor 50 euro. De cartige alleen kost al meer. En die ga ik hier installeren en de beste foto´s eens uitprinten om er kunstwerken van te maken. 

Ondertussen jeuken mijn handen inderdaad om weeral mee te doen met wedstrijden: er zijn er twee nieuwe: kunst in het water in Leuven, waarvoor ik een beeld bezig ben dat 1,5 m hoog zal zijn en in het water zal "staan" drijven terwijl het ronddraait door de wind. Het stelt een wolk voor zoals die uit een koeltoren komt en bovenaan uitloopt op een vrouwentorso met de mooiste bortsen die ik al gezien heb. 

Dat doet mij denken aan de tijd dat ik in Italië rondfietste met mijn tentje. Op een zeker moment zat ik op een strand, er waren bijna geen mensen. Er kwam een jong koppel toe en het meisje deed na enige tijd haar bh af. Zo een mooie borsten heb ik nog nooit gezien, zelfs niet op kunstwerken. Het was meer dan een esthetische beroering. Het was nog meer dan dat, ik kon het niet geloven en ik denk dat ik werkelijk met open mond ongegeneerd ben blijven kijken. Maar dat heeft echt niets met sex te maken natuurlijk. 

Alhoewel, als ik zoals gisteren aan haar borsten aan het frotten ben om ze een beetje op te krikken of af te slanken: allez, ik zou zeggen 't geeft een goed gevoel.

En er is nog een wedstrijd voor een nieuw gebouw van de VDAB in St. Niklaas. Het mag 1,5 miljoen bef kosten. Daar zal ik ook een ontwerp voor indienen: een wolk die langs de gevel naar beneden glijdt, een beeld dat ik met esthetische verstommeling gefotografeerd heb in Rio, waar op de bergen plompverloren wolken liggen uit te rusten gelijk een hond op een zetel. 

Ik begin er in te geloven, in uw boek. Soms, ge weet het waarschijnlijk niet, gebruikt ge nieuwe woorden die volkomen logisch zijn: zoals "tuigen". Ik tuigde ergens naar toe, schreeft gij onlangs. Ik zit daar al een tijd op te dobben: dat klopt eigenlijk: voertuigen, vliegtuigen, vaartuigen, dat zijn voorwerpen maar het kunnen ook werkwoorden zijn, ik vliegtuigde naar huis. 

Hier, na het lezen van uw hilarische mail, zit ik gerustgesteld en tevreden, naast Johan, die zo goed is geweest uw rekening een heel klein beetje aan te spreken, alom uw kunstinvestering te voldoen.

Want, vandaag, om 14 uur heb ik mij een moto gekocht, goed van staat en rank van lijn, in de staat piekfijn. 

Hij is al 15 jaar oud, 100.000 km, maar, zo te zien een echte garage-moto, waarop al meer gewreven is dan op madam. Zeven duizend km per jaar gereden als het goed weer is en met de haardroger weer in vorm gebracht. 

Allez, ge zijt bedankt voor uw hulp. 

Mijn kleine blonde vriendin met blauwe ogen is met haar pruimke toch in de siroop gevallen, met zo'n lief als ik momenteel. Als ik bepeins dat Taniatje mij moest zien toekomen met de trein, ocharme dat schaap en haar twee dochters, die daar in het deuregat zaten te gapen, een lief dat afkomt naar Nazareth met de trein. Joenges toch. 

Morgen stuur ik een meerdere fax, want dan is het Johan’s toer om te oma-sitten.

Sim, sou o pai dele e no dia 18 deste mês vai fazer 9 anos que ele faleceu. A religião que ele praticava, de certa forma, deu um sentido na vida dele (achava ele) e foi a mesma religião que lhe tirou a vida. Eu já era ateu e depois disso, graças a Deus, fiquei mais ateu ainda. Hoje, como ontem, percebo nitidamente que as diversas religiões são uma das maiores causas de todos os desentendimentos existentes no mundo e com certeza de quase todas as guerras, em todos os tempos. Nunca proibi que ele praticasse a religão que ele quisesse mas esperava que ele, com o tempo, enxergaria a realidade nua e crua e constatasse o que nos realmente somos: NADA e para o NADA voltaremos. A religião, na verdade, foi inventada pelos homens, de todos os lugares e em todos os tempos, para dar este sentido à vida, mas está sendo usada, desgraçadamente, para enganar, roubar e matar.

Se Rudo Jr. amava vocês, é que vocês mereciam ser amados, mas eu não vejo a necessidade de ter que pôr um Deus no meio disso...

Rudo

Sr. Rudo, entendemos e respeitamos a sua opinião, mais realmente escrevemos esse recado ao Sr. como forma de expressar o quanto ele foi importante para minha família. Sentimos muito a falta dele.

SEU FILHO era um Ser Humano único, ímpar. Este nome Rudo é tão difícil encontrar ... Rudo para nós, significa AMIGO. Rudo seria o nome do nosso filho, se tivessemos um menino, mais tivemos duas menininhas rs , mais que já sabem também o quanto ele foi especial em nossas vidas. É dificil falar, escrever dele e não se emocionar. Um grande abraço ao Senhor.

Márcia e Ricardo.

A emoção ao falar dele, ou ao ouvir falar dele, toma conta de mim também. Não choro com facilidade mas a minha voz embarga imediatamente e não consigo evitar que uma lagrima escapa dos meus dois olhos, nem na frente de outras pessoas. É inevitável, mas pudera: ele era meu filho único. Formado engenheiro e formado homem.

Eu disse bem: ele era filho único, porque depois da morte dele comecei a freqüentar (como ele me ensinou) um abrigo, aqui em Recife, para onde já me havia mudado e da onde as autoridades judiciais me presentearem, um ano depois, com uma filha nova, então com cinco anos de idade e que hoje é campeã pernambucana de Judô (já é faixa roxa) e que igual a ele, é bonita, super inteligente, responsável, estudiosa, pontual, carinhosa, esforçada, bondosa e amada...

Chego a duvidar, com algum remorso, se eu nao amo ela mais do que amei meu próprio filho...

Abraços, no dia do aniversario da morte dele, para vocês dois.

...aangezien er geen slecht nieuws is, zal ik maar beginnen met het goede.

Ja, de kraakverse euro's die de Stad uit de zakken van de Gentenaars genepen heeft zijn verleden week geruisloos op de rekening van mijne vzw gestort en de postman heeft het verheugende rekeninguittreksel in een scone envelop in mijn buske gestoken, zoals de pastoor de kelk met de overgebleven hosties in dat kastje op zijn altaar plaatste, in de tijd dat we verplicht waren naar die voorstellingen te gaan kijken en van deze gelegenheid gebruik maakten om, tijdens de terugkeer van de communie, eens piepsgewijze rond te kijken, welke schone medebewoonsters er mogelijks zouden gerekruteerd kunnen worden om de brandende lippen op uit te duwen. 

Van ganzen versmoren, daar hadden wij (ikzelf) nog geer ambities voor, hetgeen waarvan ik nu veel spijt heb. Maar ik zal het misschien nog proberen goed te maken.

Maar ik laat mijzelf afleiden. Dat komt door de massa attachments bij uw voorlaatste mail, die ik niet kan openen, omdat deze computer in een onecbtelijke relatie staat met de hoofdcomputer boven, die beveiligd is tegen ongemakken zoals virussen, die verstopt in blote madammen, onschuldige huiskamers binnen dringen.

Ik heb dat schoon en eerlijk verdiend geld dan overgeschreven op mijn rekening en nu sta ik hier met een eerste lading bruine biljetten mijn schulden te voldoen, alhoewel J. hier nergens te zien is, uitgezonderd op de foto’s van zijn trouw. En zoals Jezus het al zei, toen hij de bijbel aan het dicteren was: er is in de hemel meer vreugde voor geleend geld dat terug betaald wordt dan voor geld dat verdiend wordt.

(Wij onderbreken even deze mail voor een speciale melding. Zopas stuikt Eva hier binnen in het gezelschap van een goedvoorziene bult, ze zegt halo en snokt de deur toe en trekt hem naar boven. Einde van de dienstmededeling. Allez, An en Johan mogen gerust zijn, ze is voor de jongens)

Ik zet nu eerst alles op mijn tentoonstelling volgende week: dus heb ik met mijn spaarzaam familiefortuin kaders en lijm gekocht, affiches gemaakt, zaal gehuurd en als ik nieten verkoop zal ik nog just genoeg hebben om eens te gaan eten met Tania. Ik heb haar dat beloofd, want in de twee jaar dat we samen waren heb ik maar twee keer getrakteerd, omdat ik liever potten verkocht. Ze is nu echter met iemand anders, zodat ik haar zal mogen vergeten.

Maar zulks deert mij niet, ik zal eerst die moto hebben en pas dan zoek ik mij het lief voor de volgende jaren, want ik wil niet meer op vrijerspad met een velo.

Gisteren heb ik met Asoeka de laatste affiches gaan rondhangen in Gentbrugge. Nara had er al een hele hoop gedaan. Asoeka kwam telkens met een gelukzalige glimlach uit de winkels: ze hield, als ze binnenkwam de affiche voor zich en vroeg of ze die mocht ophangen en de mensen zeiden altijd: Fredje! ja natuurlijk! Zelfs de shieke zaken die nooit affiches uithangen.  

Ge kunt u wel inbeelden, dat ik daar intens van genoot. Na die twee jaar martelgang vol onzekerheid en tegenkanting, ben dan ook nogal gerust van de verkoop, die ik zó zal doen: kopen is betalen en meenemen, zodat ze op stang gejaagd worden: niet onmiddellijk beslissen kan te laat zijn. Ge moet mij niet leren verkopen, ik heb zeven jaar een galerie geadministreerd en heb vijftien jaar veilingen achter de rug. Het is al psychologie.

Maar gisteren had ik opeens, terwijl ik in de Asoeka's auto (BMW: zij is van zekere stand) zat te wachten, of als we rondreden op zoek naar geschikte winkels en ik zag overal die affiches die Nara al gehangen had, dat gevoel van: nu is alles gedaan om het te doen lukken en mijne dochters hebben daar ook aan meegewerkt. En ik heb gisterenavond in mijn dagboek geschreven: voor de eerste keer besef ik dat dit de ware betekenis is van kinderen hebben: een stuk van uzelf dat verder leeft in een jonger lichaam.

(NB vanwege de blogger: een wijze en uitzonderlijke commentaar en daarom de rode onderlijning)

Zo snapte ik beter wat u bezielt met uw kalvarietocht om een of meerdere kinderen. Als ge er alles voor doet...

Nara begint op 1 oktober met een broodjeszaak aan het St.-Pietersstation. Het sloeg als een vIiegtuig in mijn hart: hoe dat jong lichaam dan wel verplicht is om hotsend en botsend in leven te blijven door te werken, risico's te pakken en tegenslagen te overleven.

Asoeka had een stevige knuffel nodig, ze is er nog altijd niet goed van, van Tom. We hebben lang gebabbeld, we hebben nog nooit zo'n goed contact gehad. Ja, ik weet dat u dat allemaal niet vrolijker maakt, dat ge zelfs peinst, diene smerigaard.. 

In mijn ijver om zoveel mogelijk schilderijtjes klaar te hebben was ik vanmorgen druk bezig om er een aantal een laatste touchke te geven en om ze sneller te doen drogen stak ik ze 10 minuten in mijn oven op 40 graden. Maar bij de laatste was er iets fout gelopen: de oven werd warmer en warmer en ik was alweer zo gelukkig met die geuren van verf dat ik uit mijn nirwana werd gehaald en pas dan besefte wat er aan het gebeuren was: 150 graden en het schilderijtje juist van plan om te beginnen branden.

Ik heb er al zodanig veel dat ik, als ik ooit eens tegen iets moet protesteren, ik ze in het openbaar in brand zal steken. Dat is het wat een kunstenaar eens gedaan heeft onlangs: omdat hij geen subsidies kreeg stak hij al zijn schilderijen in brand en hij heeft het nieuws gehaald, maar geen subsidies gekregen weliswaar.

Zoals er in uw kwade mail “Gij Held?!” te lezen staat, stoort ge u geweldig aan het arrogant gedrag van de Amerikanen en de Joden. Wel, hier ligt uw kans, koop al dienen afval voor de helft van de prijs en ik steek ze dan openbaar in brand om te protesteren tegen al dat onrecht. Twee vlinders in één vlinderslag.

Er was eens een Limburger en hij ging met twee Westvlamingen op safari naar Kenya. Ze trokken door de wildparken en filmden de leeuwen. Maar omdat die daar zo lui lagen te liggen, begonnen die Westvlamingen stenen naar hem te smijten, om een beetje meer actiebeelden te kunnen maken.

Een van die stenen trof raak en de leeuw kwam op hen afgestormd. De Westvlamingen renden naar hun auto, maar de Limburger bleef gewoon verder filmen. Die Westvlamingen riepen hem door het venster: allez, jong, naar hier! En die Limburger: waarom? ik heb toch niets gedaaaaaaaan?

Gij, nog maar één caipirinha per dag? Ge gaat toch geen grote glazen kopen zeker.

Ikzelf, nu al meer een man met standing, heb mezelf uit de slotgracht getild, waarna ik mijzelf heb toegestaan van niet meer, zoals in de donkerste tijden van mijn bestaan, flessen wijn te drinken van 40 fr eerst, dan (wegens niet te doen) 70 en daarna flessen van 100 fr. Nu tot het cultureel hoogstaande niveau van 150 fr per fles. Mijn drankverbruik is dus rap duurder geworden. Van inflatie gesproken. Maar ik probeer mijn uitgaven verder te beperken tot 330 fr, all in, per dag, hetgeen zeer goed gaat, veel fruit en groenten en bijna alle dagen vis.

An en Johan zijn bij ma, alwaar ik verleden week was, toen ze mij, zoals altijd, geheel, 6 uren lang, in beslag nam om mij te bemoederen. En ik mij opwindend: wilt ge daar ne keer mee ophouden, ik ben vijftig jaar, en zij: oe, ik mag dus geen moeder meer zijn? En ik: zijt gij maar moeder van Frank en Hilde, zij hebben dat graag.

Allez, tot eens met Asoeka in Brasil misschien, maar eerst een weekje naar Marakesh, Marroko, eind oktober. Als ge een hoopje geluk wilt lenen, altijd bereid.

20 April, 2002

Zoals ge natuurlijk, ondertussen, al verondersteld zult hebben, is de tweede bloedtest van Ligia, die we gisteravond gekregen hebben, negatief. Vooraleer we samen een (symbolische) mis hebben bijgewoond in de kerk hier dichtbij, ter gelegenheid van de eerste verjaardag van Junior's vroegtijdig heengaan, besloten we eerst de uitslag van de test te ontvangen om dan, hoe dan ook, met nog meer, of zowel met minder reden, de bestelde mis (ik herhaal het, méér voor Junior zelf, Ligia en Hilma, die het mij gevraagd hadden) bij te wonen.

Ongelukkig genoeg kregen we een tweede motief om het hoofd nog wat nog dieper te laten zinken... 

14 Mei, 2002

ja, 't is niet dat ik er niet mee bezig ben, maar 't is altijd maar uitstellen en ge kent dat.... Allee, 't is jammer dat het wat moeilijk is, maar 't zal wel ne keer lukken zeker... Pas maar op dat het er niet ineens een stuk of zesse zijn.

Nara heeft een schoon kindje op de wereld gezet. Een braafke: helemaal de peter van zijn moeder zeggen ze. Zo te horen is het de enige die onze stam aan het verder zetten is. Van Bart: geen nieuws. Van Jan Cocle: hij is nog aan het uitzoeken waarvoor dat piemeltje eigenlijk dient. Charlotte denkt wel dat ze vrijt, maar dienen jongen weet het nog niet geloof ik. Alexander oefent alle dagen beweert hij, maar ik begin te vrezen dat hij te kort schiet. Frederik zit sinds september in Curação op stage. Ik hoop maar dat er daar geen kleine “Van Leuventjes” achter blijven, zonder dat ik het weet. Céline is iedere week op nen anderen verliefd en zo gaat dat ook niet. Asoeka ziet wel alle dagen vers vlees in de beenhouwerij van Tom liggen, maar 's avonds zal ze wel met afkeer van worst te kampen hebben. Die van Johan, ja, daar spreken we nog niet van zeker, hoewel Helena wel een rappe zal zijn geloof ik...

't Zal dus wel van onze generatie moeten komen denk ik. Maar ja, stel u voor: ziet ge dat nog gebeuren bij Frankske? Hij zegt dat het "van niet willen" is, maar ik weet het niet zulle! Op Hilde moeten we ook al niet rekenen: met drankskes en zalfkes van de charlatans zal het niet helpen vrees ik: hoedanook moet er een vent aan te pas komen. Ik, wel ja, ik probeer ook iedere dag, maar Rita denkt dat mijn chargebuze verstopt zit. 't Is wel waar, maar ik gebare intussen van nieten natuurlijk. Geertsen wil alleen maar vogelen zonder kop en dus daarop moeten we ook niet rekenen. Johan durft hem niet meer riskeren: vier vrouwen in zijn kot is al meer dan genoeg. Hoe zoudt ge zelf zijn!

Blijft nog over: gijzelve. 't Is dus een hele verantwoordelijkheid die gij op uw schouders torst. Denkt er aan iedere keer als ge een donatie doet aan dat potje daar... Erin mikken is de boodschap en goed schudden na gebruik...

Tot daar het gewone nieuws. Nu het minder goede nieuws: misschien weet ge het al van Johan: mama is vanmiddag gevallen in het restaurant van de Chinees op de Grote markt van Roeselare, waar ze een snakske gaan eten was. Haar heup is gebroken en ik heb ze met de ambulance naar de kliniek moeten laten brengen. Morgen woensdag gaan ze een nieuw heupgewricht moeten steken. Ik hoop maar dat ze volledig revalideert en achteraf weer kan rondtjeffelen. Anders wordt het een probleem of ze nog alleen zal kunnen blijven wonen. Het zou natuurlijk niet leuk voor haar zijn als ze naar een home of zo zou moeten. Maar ja, vroeg of laat zal het natuurlijk iets in die aard worden. Ik hoop dat dit nog enkele jaren kan uitgesteld worden. Haar moreel is op dit ogenblik goed. Met pijnstillers wordt de pijn wat bestreden in afwachting dat ze dus morgen op de operatietafel moet. Ik hoor dat ge midden juni naar België komt. Hopelijk is ze tegen dan al thuis.

Allee, tot ton hé.

Vrijdag, 29 november 2002.

Ik was gisteren weer bij mama, en ze zei zo: "dierksken, peist er oan dat’ bijna uwen verjaardag is, en beinst dat ge toch aan 't peinzen zijt, peist eraan dat' Rudo zijne verjaardag is mergen". En oas ik nu een boterhammeke mee koas zou hebben hé ... (ik verstond het onmiddellijk, en fluks ging ik er één klaar maken)... of, njéé, liever mee confiture... , (en ik onmiddellijk een andere gaan klaar maken).., Oh dat valt op mijn moage, a!s ik maar 'nen rolmops zou hebben, mijn moage zou er ne keer van kunnen keren (onmiddellijk een rolmops gehaald). Ghogh, da smokt. Maar ik krijg een beetje 't zuur, een taske melk zou mij goed doen..., (en ik maar lopen). "See, 'k krijg ineens goesting naar soepe (gelukkig stond er nog in de frigo. Vlug opwarmen). "Z'es te wjeirme", "z'es te kaad", "z'es te dunne", "z'es te djikke", "t es te vele", "'t es te weinig". En ik maar koersen, en juist toen ik uitgeteld in de divan neerplofte om een beetje te rusten zei ze: "ge moet niet te lange blijven hé Dierkske, want mijn bloaze zit vol, en 'k zitte mee wijnd in mijn doarmen, en verzekers da Rltaatje zit te waaaacht’n, en ‘k ei nu alles wat dak wildege, allee saluut hé prot prot prot", 'k Heb mijne neuze toegenepen maar dat helpt niet als ge ze hoort. En 'k ben dan rap naar Gent gereden. Maar onderweg belde ze mij op: "en vergeet niet dat ge niet moogt vergeten een briefke te schrijven naar Rudootsen veur zijne verjoardag, en doe van eersten keer ook de groeten van Franksken en Killekaatjen". "Alle zei ik, is 't al'?". "Ja de kal" zei ze. "En ‘k heb percies een lege moage, zijde gij al ver of kunde gij mij een boterhammeke mee koas komen maken?". Ik kende het vervolg van het verhaal al en 'k gebaarde dat ik haar niet verstond: "Jaja, Rita heeft verse lakens gelegd" en dan "prrrt tuuut, kras kras, ‘k heb een slechte lijne en 'k verstoa u nie meer. Tot mjergen".

De eerste “tique nervoso” die mij speciaal opgevallen was, kwam vanwege de vader van Edgard Van Hecke, een collega van het Hoger Technisch Instituut van Oostende. 

Om de minuut zoog hij als ’t ware één van zijn wangen op, van binnenin, tot ze van buiten uit erg hol geleken, een eigenaardig slurpend geluid veroorzakend, wat iedereen meteen deed omkijken om te weten wat er precies aan de hand was. Ze woonden daar in de Langestraat, waar ze er een droge kleerwasserij op na hielden. Hij sprak zo goed (of slecht?) Frans als West-Vlaams en gaf mij een koddige indruk. Nu ben ik er niet meer zeker van dat hij één van zijn wangen opzoog. Het kan ook zo geweest zijn dat hij een holle tand aan het uitzuigen was, ná iets gegeten te hebben waarschijnlijk, om de boel op te ruimen, maar daar durf ik niet op wedden. 

De volgende was een zekere meneer Nilton Festa, van Rio De Janeiro, de kantoorchef, die onveranderlijk, om de minuut ook, zijn nek uitrekte, net alsof de “kol” van zijn gesloten hemd hem kwelde (tergde?). Dan bewoog hij zijn kin fel naar voren en naar boven, tot hij er de krampen van over hield en herbegon.

Een andere mens nog, ook in Rio, had bijna dezelfde “tique”, maar draaide tegelijkertijd zijn hoofd naar rechts om, in een hoek van 90° en bleef daar dan verschillende ogenblikken haperen tot ik er de stuipen van kreeg en fel de goesting moest onderdwingen, zijn kop terug in de originele positie te wringen, vooral als we midden in het verkeer zaten en hij, aan het stuur, bezig was iemand voorbij te rijden. Ik vond altijd dat het juist op het nippertje was dat hij zijn hoofd terug onder controle kreeg, want ik zat altijd precies aan de kant waar de gevolgen van een eventueel dreigende botsing gemakkelijker te voelen zouden zijn.

Nog een andere schartte gedurig onbeschaamd aan zijn kruis, waarna hij dan nieuwsgierig aan zijn middelste (en langste) vingers rook. Hetzelfde gebeurde met een vrouw die blijkbaar last had van zweet onder haar oksels en om de minuut wilde weten of de stank zich aan het verspreiden was, zodat ze ongemerkt haar armen ophief, zogezegd om ze uit te strekken, maar dan geniepig haar neus naar de verdachte plaatsen bewoog, zonder argwaan te willen verwekken, maar onbekwaam mij in de luren te leggen...

Ja, zondag was het mijn beurt om Ma een opknapbeurt te geven. Ze ziet mij graag komen, omdat ik altijd alleen kom en ze alzo de laatste pier uit mijn neus kan peuteren en mij alsnog een telate opvoeding kan geven. Moede nog een pintje hebben? Oe, kunde gij echt geen dag meer zonder drank? Mobejaak, zolang dat het geen water of limonade is. A, dan is ‘t goed.

We zijn iets gaan eten, gene croque monsieur hé, het moest iets deftig zijn. Nen goeien biefstaek, nen zachten, zoals wij vroeger altijd aan Verschoore moesten vragen en hij deed dan altijd ofdat hij zijn beste stuk uitzocht en koos dan uit een halfversneden hesp, twee droge worstjes, een rol of twee hespeworst, kalfsworst en champignonworst, een salami en een emmer hersens, een badkuip lever en verder een toren gekapt, een schotel américain (‘t schijnt dat ze dat in Amerika niet kennen, integendeel, ze vinden dat barbaars, rauw vlees eten) en dan nog een teelke nieren, vetten darm, hoofdflakke en bloedworst, juist dat ene stuksken dat daar al veertien dagen lag: een half kilootje biefstuk, dat hij dankzij ons kroostrijk gezin eindelijk kwijt was. Goe mals zulle en als ge zwijgt krijgde een schelleke salami.

Wel, ze heeft daar smakelijk zitten eten en op onze terugweg, maar ook op onze heenweg, viel het mij op dat ze toch wel heel onstabiel op haar benen was. Zolang ze een arm had was dat te doen. Enfin, ik dacht al, dat zal hier niet lang meer duren zonder ongelukken en ze zei zelf ook, 't zal niet lang meer duren of ik zit in een rolstoel. Misschien is het beter zo, ze zal verzorging krijgen en oefeningen moeten doen bij de kinesist, en ze zal veel aandacht krijgen van de verpleegsterkes, in plaats van ieder weekend Johan's hutsekluts die al de aandacht inpalmt, ja palm, Johan's lijfbier, en Hilde hare paraspeciale theorieën, en Dirk zijn normale Rita en Frank zijn Lijfsführer Lidya.

Ze sprak er zelf over, dat ze de laatste van haar generatie is, dat het goed geweest is. Ik denk dat ze mentaal al klaar is. Als ze maar, zoals gevreesd, niet aan haar bed gekluisterd is, maar bon, dan zetten we ze op Johan's boot, binden we ze vast op mijnen toekomstigen moto, en Dirk en Hilde moeten ook maar iets vinden. Misschien eens naar de cinema?

En Frank, die zet ze op een stoeleke zodat ze een hele zaterdag naar zijnen Cadillac kan kijken terwijl hij zijn banden simoniseert.

Ja, da was’t, mijn fantasie is tijdelijk uitgeput, maar 't geeft niet, volgende keer beter.