Archief

Elke avond, altijd op ongeveer hetzelfde uur, komen ze het café-restaurant binnen stappen, de ene vlak ná de andere. De jongste, waarschijnlijk rond de veertig, immer van voren en de volger, misschien al rond de zestig, vanachteren. De jongste, lichtbruin, duidelijk wispelturig, ongenaakbaar en zelfs nonchalant. De tweede, blank, bijna kaal, met een aan de grenzen van de bekommernis lijkende blik.

Ze zoeken altijd dezelfde tafel op en indien bezet kiest de jongste, zonder de oudste te raadplegen, een andere gepaste tafel uit waarachter ze samen, naast elkaar, zonder een woord te uiten, plaats nemen, erop lettend zich tegelijkertijd neer te zetten.

Gedurende het maal oppert alleen de jongste wat weinige woorden, zonder zich om te draaien, terwijl de oudste zich content stelt positief te knikken. Ze lijken alle twee niet triestig, maar lachen zeldzaam. Een deftig paar homo’s. Zonder schandaal te verwekken of de aandacht te willen trekken. De oudste lijkt buitenlander te zijn, terwijl de jongste duidelijk een Braziliaan is en trots op zijn verovering, alhoewel hij schijnbaar de regels uitdeelt. De blanke lijkt de meest ontwikkelde te zijn en de andere, thuis, de meest zelfzekere.

Ze kijken nooit om, om de andere mensen gade te slaan, maar zijn wel sympathiek met de kelners. Ze vreten praktisch altijd één enkele gemeenschappelijke pizza op, terwijl ze onderwijl op zijn minst twee caipirinhas ín slikken.

Ik vraag me af wie er, wat later, de man zal zijn en wie de vrouw, maar ik besef dat er daar praktisch geen twijfel over kan bestaan. De wispelturige moet de vrouw zijn en de ernstige, iemand die ook geen worst in zijn achterwerk misprijst. Waarschijnlijk zingt hij ook af en toe, gulzig, aan de microfoon, maar alleen maar nadat hij er zichzelf van vergewist heeft dat hij proper is.

Daarna beslist hij waarschijnlijk de riolering binnen te dringen, vuil of niet, terwijl hij handig de versnellingsknop manipuleert om zijn duistere genoegens te kunnen botvieren. Dan mompelt hij waarschijnlijk, in de oren van de ezel, ook meerdere woorden, zoals bijvoorbeeld, “I’m fucking your bloody asshole, sun of a bitch. Keep on moving, durty queer, back and forth, until I’m ready to cum” en dat doet de wispelturige de versnelling verhogen, tot hij er zelfs van begint te kwijlen..

Maar dat laatste is natuurlijk allemaal suppositie, want daar aan de tafel zijn ze uiterst beleefd en getemd. Ze maken nooit ruzie, staren de mannelijke gaten die voorbij passeren niet ná en nog minder de vrouwelijke, hoe schoon ze ook gebouwd zijn.

De jongste, gedurende de carnavaldagen, zal waarschijnlijk niet nalaten zijn eerder droog masker af te trekken om zijn waarlijk karakter te onthullen, geil van de goesting, terwijl de oudste, met zijn grote haakneus, aan het proberen zal zijn, zijn maat in toom te houden, want als men niet oppast zit er sowieso een andere rat in de riolering.

En zo gaat het leven, vandaag onveranderlijk eigenaardiger dan gisteren, tot het gewone een uitzondering wordt en het onnatuurlijke de regel..

De statistiek neemt enkele belangrijke hoofdstukken in beslag van de moderne wiskunde, geleerd en toegepast over de gehele wereld, niet alleen voor gebruik in de industrie, de commercie, de geneeskunde en de politiek maar ook voor het opmeten van bepaalde sociale verhoudingen.

Zo is het gemakkelijk te bewijzen dat ongeveer 10 à 15 percent van de Westerse bevolking van Joodse oorsprong is. Ze zijn overal, praktisch, de exclusieve eigenaars, managers en uitbuiters van de ondernemingen voor wie de andere 85 percent van de bevolking werkt en slooft en die content is de Joodse filmsterren, zangers en andere artiesten, die ook 85 percent van de bestaande hoeveelheid innemen, te mogen bewonderen, aanbidden en ook beminnen.

In Brazilië bijvoorbeeld is 85 % van de bevolking, tegenwoordig, uiterst tevreden met de doeningen en latingen van de huidige president, een gewone werkmens, niettegenstaande de alledaagse kritiek in 100% van de kranten, tv- en radiokanalen verspreidt over het gehele land en die, in flagrante tegenstelling met praktisch alle andere westerse leiders van de wereld (viriele supporters van de Joodse tactieken), al verscheidene keren heeft laten blijken dat hij neutraal staat in verband met de eeuwenoude schermutselingen tussen de Joden en de Araben in het algemeen en de Palestijnen in het bijzonder. 

Dat alleen is al genoeg om de haat en de beestelijke reacties te moeten trotseren vanwege de overige 15% die het onverdraaglijk vinden dat een schaap van hun kudde opstandig is. Lula, een arbeider die ooit eens in de Vakschool van Roeselare gestudeerd zou kunnen hebben (aan de draaibank), ontvangt dagelijks, vanwege alle communicatiemiddelen honderden laffe aanvallen, zodanig zelfs dat ze bekwaam zijn de indruk te passeren dat zij de 85% van de bevolking vertegenwoordigen die niet tevreden is met hem en niet omgekeerd. De heerlijke democratie van de vos die het kiekenkot beheert.

Het is ook redelijk gemakkelijk vast te stellen dat bijna alle Joden (vooral de oudere) last hebben van een beetje te veel speeksel in hun mond, waardoor ze verplicht zijn gedurig hun natte lippen af te lekken. Dat constant aanwezig slijmpje bezit ook een eigenaardige grijsblauwachtige kleur die de andere mensen niet bezitten. Iets wat mij doet vermoeden dat zij allemaal, waarschijnlijk, oorspronkelijk afkomstig zijn van een andere planeet en die besloten hebben ons hunne Christus op te dwingen, die hier nu volop de regels aan het uitdelen is. Ongelukkig genoeg was hij ook een mens en dus sterfbaar, maar ze hebben op tijd de bijbel besteld om ons voort lastig te kunnen blijven vallen tot ze er zelf ook genoeg van zullen hebben en de derde en definitieve wereldoorlog zullen veroorzaken. 

Ze hebben ook een grondige afschuw aan de zon en zijn meestal eerder nogal aan de magere kant, maar let ne keer beter op dat blauw slijmpje dat overvloedig is en dat ze voortdurend weg moeten lekken..

Terugkerend naar Rumbeke, tussen twee pakken slaag door vanwege mijn geliefd Vaderke, kreeg ik af en toe “De Bond” in mijn handen gestopt (dat was rond de jaren zestig), waarin ik voortdurend vriendelijk werd uitgenodigd mij gratis te gaan aanmelden in de ene of de andere Kibutz (ergens in bezette streken van Palestina, door Israël), om daar gezellig te gaan zwoegen, zogezegd voor het welzijn van de algemene mensheid. Toen voelde ik mij nog aangetrokken voor zo'n geweldig avontuur, maar later ben ik tot het besluit gekomen dat ze aan het proberen waren mij uit te buiten tot aan de grenzen van het verstaanbare en tegelijkertijd hun “veroveringen in niemandsland” wettelijk te maken. Eigenaardig, het lef dat ze hebben en blijven behouden, om andere mensen voor hen in het vuur te plaatsen. 

Men sprak ook veel, in die tijd, over de “witten” en de “zwarten”, waarvan ik niet goed begreep over wat het zich eigenlijk betrof, maar nu besef ik toch dat de witten waarschijnlijk aan de Joodse kant stonden en de zwarten alle andere mensen samen verzamelden, aan de andere kant, maar daar ben ik tot heden niet helemaal zeker van. 

In dat verband begrijp ik Vakelief niet toen hij dat abonnement op “De Bond” had gemaakt wat, vermoed ik, niets kostte, maar mij van de andere kant, toch met de naam Rudo (van Rudolf) had gezegend. Dat doet me nu zodanig aan de naam “Adolf” herinneren dat ik er nieuwsgierig nog altijd mijn wenkbrauwen van óp trek. Zal dat toevallig, of opzettelijk geweest zijn? Wat was de Fons nu eigenlijk, zwart of wit? Ik veronderstel dat hij zwart was, want hij was slecht tot in zijn mergbeen. De witten, daarentegen, zoals de naam het suggereert, waren puur en idealistisch, alhoewel zij zichzelf die naam hebben toegekend en dat doet mijn gedachten dan ook afdwalen naar een passage in de bijbel, wanneer Jezus zijn volgelingen waarschuwde dat er nieuwe maar valse Christus's op zouden duiken en wie weet had hij wel degelijk gelijk, want dat zou de kudde en bijgevolg ook de inkomsten doen verpulveren...

Heel in het begin nog, toen ik pas in Rio gearriveerd was, vanuit São Paulo, naar waar de firma had besloten mij over te hevelen, woonde ik in de alom befaamde wijk van Copacabana, terwijl hun kantoren gevestigd waren in São Cristovão, in de Rua São Luis Gonzaga, ongeveer twaalf km weg van het strand.

Een beetje verder in diezelfde straat werkte er een andere (ietwat oudere) Belg, in het verkoopkantoor van het Braziliaans filiaal van Agfa Gevaert, met name Jef Bertels en het duurde dus ook niet lang vooraleer we in levend contact werden gebracht.

Hij was effectief bezig met de samenstelling en was medewerker van het informatieblad "De Schakel", bestemd aan de Vlamingen in Brazilië. Regelmatig verstrekte hij mij enkele verloren gelopen exemplaren en toonde hij zich duidelijk trots op zijn initiatief. Zoals het past bij alle Vlamingen beheerste hij vloeiend de Franse en Duitse talen en liet zich ook niet doen in het Engels.

Ik weet nog altijd niet goed of hij van Joodse of van Palestijnse afkomst was, maar feit is dat hij zich wel degelijk Vlaams gezind gedroeg en dat hij er niet terug voor deinsde mij jaarlijks uit te nodigen op een avondmaal ter herdenking van de Elfde Juli, in tegenstelling met de zuinige "Cocktail", enkele dagen later, geofferd door het Consulaat van Rio om de Belgische Nationale Feestdag te vieren en waar er alleen maar een paar oude, tandloze, Franstalige kwezelaars opdaagden, allemaal al lang over de zeventig en die geen benul hadden van het feit dat er ook Vlaamstalige Belgen bestonden, veel jonger, schoner en dynamischer dan zijzelf, maar die toch niet weigerden hun deel bij te dragen om die Oude Belgen te ondersteunen in hun laatste dagen.

Na de hutsepot met bier, gedurende de samenkomst van de Vlaamse afgevaardigden van België, op de Elfde Juli, zongen we ongedeerd en met volle borst "Ze zullen hem niet temmen..."

Wat ik eindelijk altijd echt eigenaardig had gevonden, was dat hij me nooit van zijn familie had gesproken en ook niet van een eventuele vrouw en kinderen (hij was afkomstig, denk ik, van de streek van Hasselt) tot ik er mij langzamerhand bewust van werd dat hij misschien niet zodanig zot was van "schedes", maar wel aan lange "sabels". Toch zag hij er mannelijk uit, net zoals bijna alle Pasters.

Hij woonde ook in Copacabana, in een klein gehuurd studiootje, dat hij deelde (dat heb ik maar pas later ontdekt), met een zwarte neger die kok was in 't één of 't ander duister restaurantje en blijkbaar ook niet verkoos te rieken aan het sappig pruimpje tussen de benen van het ander geslacht. Hij heeft mij er eenmaal kunnen van overtuigen hem op te zoeken in zijn nestje, maar terstond vaststellend dat het daar nogal eng was en ook lettend op zijn gretige blikken op mijn maagdelijk achterwerk en het vele speeksel dat zijn mond overvloeide, heb ik het daar minder dan tien minuutjes kunnen uithouden en heb er hem dan verschrikt aan herinnerd dat ik mijn twee eieren kokend op het gasvuur had vergeten, op wat hij verlokkend antwoordde dat hij mijn vuur wel zou blussen, terwijl hij zijn dunne lippen aflekte...

Ik heb hem wat later definitief uit het oog verloren, maar toen ik terug over hem hoorde spreken was het om mij in te lichten dat hij de strijd tegen de Aids had verloren.

Een goede mens, nochtans!!

Evacuatie!

Ik mag nog juist mijn gerief gaan halen. Ik kijk nog eens naar het resultaat van twee jaar geobsedeerd werk. Ik pak dan gewoon mijn heuptasje waarin mijn schijven zitten en mijn gerief om te rijden. De buurt wordt afgezet. Ik vlucht naar hier en straks moet ik een ritje rijden.

Als ze daar nu een bom aan het onschadelijk maken zijn, ben ik morgen een klein beetje een held.

Maar toch liever een kunstenaar met heel veel geld.

J., die zoals steeds fris en monter naar beneden komt gedaald, kapitalistische liedjes neuriënd en tegelijk alle bezitters van boten uitscheldt voor dwazerik, had in spanning naar mijn wedervaren staan luisteren en streng veroordeeld voor mijn sensatiezucht, nog erger dan die van H.

Zopas komt hij zeggen dat hij van Inès gehoord heeft dat ze op de radio gezegd hebben dat de evacuatie afgelopen is. De gasfles bevatte helium, waarmee ze ballonnen opblazen.

Ik zal nu wel de politie moeten bellen om te zeggen dat het maar voor te lachen was, lachgas, als het ware en ofdat ik nu mijn leeggoed terug krijg...

Fruit Cake Recipe:

One cup water
One cup sugar
Four large eggs
Two cups of dried fruit
One teaspoon baking soda
One teaspoon salt
One cup brown sugar
Lemon juice
Nuts
One bottle whisky

Sample the whisky to check for quality. Take a large bowl. Check the whisky again. To be sure it is the highest quality, pour one level cup and drink. Repeat.

Turn on the electric mixer, beat one cup of butter in a large fluffy bowl. Add one teaspoon of sugar and beat again. Make sure the whisky is still okay.

Try another cup. Turn off the mixer.

Break two legs and add to the bowl and chuck in the cup of dried fruit. Mix on the turner. If the fried fruit gets stuck in the beaters, try it loose with a screwdriver.

Sample the whisky to check for tonsisticity.

Next, sift two cups of salt. Or something. Who cares?

Check the whisky. Now sift the lemon juice and strain your nuts. Add one spoon of sugar or something. Whatever you can find.

Grease the oven. Turn the cake tin to 350 degrees. Don't forget to beat off the turner.

Throw the bowl out of the window, check the whisky again and go to bed.

(vanwege "S")

Vanmorgen, om 05u45 toen ik naar mijn werk vertrok, stond de kamerdeur open van een appartement op de eerste verdieping en de voordeur en de tussendeur van het gebouw stonden open.

Tiens, dacht ik, ze zijn alwéér weg. De laatste tijd waren er altijd probleem huurders. Toen ik thuis kwam was alles nog zo en ik kon niet laten van eens binnen te gaan kijken, om te zien hoe die appartementen eruit zien. Alles was leeg, edoch, een gasfles met een pakske opgekleefd, stond daar dreigend in een hoek. 

Ik dacht alweer opnieuw, vreemd, dat is een fles industrieel gas, een lange smalle fles van 1,5m hoog. Ja, dacht ik, als ge op iedere studentenkamer zou gaan kijken, ge zoudt nogal wat industrieel en archeologisch afval vinden.

Maar dan begon dat zo te knagen, tijdens mijn vermaledijde afwas. Ik dacht, 11/09, de radio zwijgt er geen minuut over, de kranten barsten uit hun pagina's. Zo een lege kamer met alleen een gasfles met een pakske aan. Ik weer naar beneden. Da spel ne keer goe bekeken, ne keer rechtgezet om te zien of ze vol was en of er geen draadjes te zien waren. Ik zei, zo tegen de muur van het hoofdkantoor van de brandweer en straks, om 15u30 is er een herdenking gepland van de brandweergasten in NY, dat zou nogal eens schone reportage opleveren, op CNN.

Ik, gesteund door mijn rechter engelbewaarder, besluit dat te gaan melden bij onze vrienden de pompiers. Ik sta daar aan de balie, dat is daar een mierennest van telefoons en na tien minuten sta ik daar nog altijd. Ze zijn zo gewend geraakt aan mijn aanwezigheid, dat ze me blijkbaar opgenomen hebben in het korps en mij aangeworven hebben als aanwezigheidsdecor.

Kan er mij hier iemand helpen? zei ik, na eerst mijn keel grondig geschraapt te hebben en strak uitkijkend naar een van die blauwe, die ik uitgekozen had wegens wat meer sterren op zijn schouders en iets minder gestresseerd.

Ik zeg, er staat hier tegen uw muur een gasfles in een verlaten appartement. Ja, zegt hij, dat is iets voor de politie, ik kan daar geen beslissing over nemen. Dus ik weer naar boven, eerst nog een keer gaan kijken naar dat curieus ding. Dan nog even overlegd of ik niet eerst zou eten. En dan toch gebeld. Het duurde een tijd voor er werd opgenomen. Met die hysterie zijn ze waarschijnlijk overbelast. Ik doe zo kalm mogelijk het verhaaltje, alhoewel mijn stern zo los zit als een blank pietje in het hol van een dikke Braziliaanse. Ik had van dat pakje niet gesproken, omdat ik dacht, straks zetten ze hier heel de buurt af. Vijf minuten later, ze zijn daar. Ik kijk nog een allerlaatste maal naar die negentig “Fredjes” die klaar staan om mijn fortuin te gaan vormen. Zij komen zien. Nu durft de Brandweer het ook en een minuut later is het daar een va-et-vient van allerlei soorten strepen en sterren...

Wordt vervolgd

Ze hebben me op gezocht, hier in Recife, op oudejaarsavond, nadat er praktisch negen jaar zijn verlopen sedert de dood van mijn enige zoon Rudo Jr.: Paulinho (nu 31) en zijn zuster Olginha (nu 29), die in dezelfde "Van" (een Kia "Besta") aanwezig waren toen hij op een boom te pletter is gereden, op weg naar Belo Horizonte, hoofdstad van de Staat van Minas Gerais, nabij Rio De Janeiro.

Ter plaatse zijn er drie mensen overleden, terwijl mijn zoon het nog een week lang heeft vol gehouden, vooraleer hij ook het spit heeft moeten onderdelven. Hun moeder Suely en een andere zuster Verônica, met wie ik toen, samen, onze gemeenschappelijke calvarieberg heb getrotseerd, zijn hier ook beland en we zijn er de gehele avond over bezig geweest (over Jr. bedoel ik). De kinderen van Suely hebben praktisch geen lichamelijke gevolgen van het accident over gehouden, uitzondering gemaakt voor het lidteken van de gebroken enkel van Olginha en een lange verticale snede op de borst en buik van Paulinho, waar de dokters zijn gescheurde milt eruit hebben gehaald.

Nu zijn er nieuwe versies op de tafel gelegd geweest, onder andere dat Rudo Jr. hersenverlies heeft geleden (ik vind de juiste term niet in het Vlaams, maar in het Portugees wordt het uitgedrukt als "perda de massa cefálica") en dat zijn ruggengraat op drie verscheidene plaatsen was gebroken, zonder terug te keren op al zijn andere wonden, iets waar niemand anders mij vroeger had over ingelicht. Ik kan het allemaal praktisch niet geloven en alhoewel uit de mond van de eerste getuigen gekomen, vrees ik dat iedere keer dat het verhaal herhaald wordt, er een nieuw schepje bij wordt gelegd.

In alle geval, het versterkt mijn besluit dat het beter is geweest dat hij gestorven is. Er zou gene schaduw van een mens ne meer over gebleven zijn.

Onze ontmoeting heeft meer gediend om hen ervan te overtuigen dat ik geen negatieve gedachten over hen koester, in tegenstelling met Hilma, zijn moeder, die hen gedurende verschillende maanden gepest heeft en achtervolgd, om hen te verwijten dat zijn dood aan hen te wijten was. In dat verband heeft ze, bijvoorbeeld, verschillende keren anoniem Olginha opgebeld om haar naar de hel te wensen. Olginha was eigenlijk verliefd op mijn zoon, zo bleek het, maar hun verhouding heeft nooit echt gebloeid. Noch Olginha, noch Paulinho zijn daarna getrouwd en leven nog altijd samen met hun moeder, in Rio.

Verschillende keren hebben we, elk van ons, enkele weerstandige tranen moeten wegpinken, want de herinnering is niet vrolijk en een wonde van zo'n type geneest nooit volledig, zodat er voortdurend wat bloed blijft uit sijpelen.

Ik veronderstel dat ik voor hen een opluchting beteken, want alles bij alles opgeteld en samen gerekend hebben zíj hem voorgesteld aan die protestantse kerk, die hem eerst van zijn eenzaamheid heeft verlost en achteraf naar het kerkhof gesleurd, maar ik begrijp dat zij er zelf ook bijna het slachtoffer van zijn geweest en nooit de oorzaak. Mijn versterkte vriendschap, voor hen, betekent hun onschuld en ik zal daar geen verder woord meer over reppen.

Vooral Paulinho, de meest onschuldige, sedert ik hem ken (daar gaan nu praktisch drieëntwintig jaar), heeft mijn hart veroverd door zijn inzet mij ervan te trachten te overtuigen dat God almachtig goed is, wat ik begrijp, in zijn geval alleszins, maar niet dat ik door dat ongeluk, een betere mens ben geworden...

...hoezo, weeral iemand die beweert dat ik een slechte mens was (of nog altijd ben)??

Heerlijk om rustig te zitten gadeslaan, uitwendig te luisteren en inwendig te lachen, maar onmogelijk om de piemel ermee te ontroeren en zijn telescopische eigenschappen, in al zijn glorie, te laten ontplooien.

Het is gebeurd op een alledaagse avond, terwijl ik me dromerig zat te herinneren wat ik allemaal stevig genoeg en met overtuiging had aangepakt diene zelfde dag en wat niet, of slechter, verkeerd had begaan en er hardnekkige spijt van over had gehouden.

De deur zwaaide open en ze stelde zich onmiddellijk zodanig met haar rug naar mij toegedraaid dat ik enkel maar een beperkt uitzicht over haar achterste delen onder beschouwing kreeg, terwijl ze met een beleefd gebaar haar vriendin uitnodigde ook binnen te treden.

De vriendin was helemaal niet aantrekkelijk, niet van voren en nog minder van van achteren bekeken, reden waarom ik besloot geen verdere tijd met dat scharminkel te verspelen, zodat mijn keurende blik terug viel op de uitdagende heuvel van de eerste.

Ze slaagde er ongelooflijk goed in niets van de voorkant te onthullen, of op zijn minst, absoluut niets vanaf de schouders naar boven en bleef gedurig in de tegenovergestelde richting kijken en zich omkeren, zodat ik niet precies kon oordelen of de rest van voren correspondeerde aan de berg vanachteren, mezelf alzo verplichtend te concentreren op wat wel zichtbaar was. Het viel me terstond op dat er een eigenaardige plooi te bespeuren was boven aan haar beide billen, maar onder haar poepe, net alsof ze kunstmatig aangebracht waren, of ijlings voorzien, niet origineel toebehorend aan de omgeving, maar ik begreep toen nog niet goed waarom...

Ik bleef het paar ongemerkt gadeslaan (zo oordeel ik dat zelf toch altijd), terwijl ze zich neer zetten, één tafel van mij weg en ik kon bevestigen dat de lelijkste werkelijk uitermate lelijk was en de tweede veel lelijker dan oorspronkelijk verondersteld. Het viel mij ook op dat haar stevig achterwerk, geklemd in haar spannende broek, niet combineerde met haar slap wezen, ouder dan ik geschat had en zelfs menige rimpels wist te onderscheiden, vooral rond haar ogen, mond, neus en keel, zodat alleen maar het vel op haar wangen en voorhoofd uitgerekt bleek te zijn, gedurende een plastische ingreep, vermoedde ik, om recht te trekken wat omver gevallen was en plat te strijken wat overrompeld. De ingreep had zich ook voortgeplant naar de boezem, hoger op getrokken dan oorspronkelijk geboren, wat mijn wantrouwige blik onmiddellijk terug naar haar poepe afleed, waar ik de handen van de dokter nu duidelijk herkende en die wat te veel vel had opgetrokken in één enkele richting en het overbodige niet had verwijderd, maar opgestapeld, wat de extra plooi veroorzaakte die ik niet eerder had thuis gebracht...

...maar dat waren allemaal kleine patatjes in vergelijking met de stem die ze bekwaam was te produceren in de ruime omgeving, net zoals het geluid van een botte ijzerzaag op een metalen profiel, wat onmiddellijk prikkels en kiekevel op mijn huid veroorzaakte..

...allemaal echter nog bijlange niet te vergelijken met de vorm van haar korte stompe vingers, absoluut eender als verse bloedworst...

Good: Your hubby and you agree, no more kids
Bad: You can't find your birth control pills
Ugly: Your daughter borrowed them

Good: Your son studies a lot in his room
Bad: You find several porn movies hidden there
Ugly: You're in them

Good: Your husband understands fashion
Bad: He's a cross dresser
Ugly: He looks better than you

Good: Your son's finally maturing
Bad: He's involved with the woman next door
Ugly: So are you

Good: Your having sex
Bad: The dog came in the room and licked your butt
Ugly: You liked it

Good: You give the birds and bees talk to your daughter
Bad: She keeps interrupting
Ugly: With corrections

Good: Your wife's not talking to you
Bad: She wants a divorce
Ugly: She's a lawyer

Good: The postman's early
Bad: He's wearing fatigues and carrying an AK47
Ugly: You gave him nothing for Christmas