Naar de inhoud

De Beul van Rumbeke

Herinneringen, anekdotes, gebeurtenissen...
akke.beakke.be

Archief

Male Sex Test

Gentlemen Please Take the Following TEST:

1. In the company of females, intercourse should be referred to as:

a) lovemaking
b) screwing
c) the pigskin bus pulling into tuna town

2. You should make love to a woman for the first time only after you've both shared:

a) your views about what you expect from a sexual relationship
b) your blood-test results
c) five tequila slammers

3. You time your orgasm so that:

a) your partner climaxes first
b) you both climax simultaneously
c) you don't miss SportsCenter

4. Passionate, spontaneous sex on the kitchen floor is:

a) healthy, creative love-play
b) not the sort of thing your wife/girlfriend would ever agree to
c) not the sort of thing your wife/girlfriend need ever find out about

5. Spending the whole night cuddling a woman you've just had sex with is:

a) the best part of the experience
b) the second best part of the experience
c) $100 extra

6. Your girlfriend says she's gained five pounds in weight in the last month.
You tell her that it is:

a) No concern of yours
b) not a problem, she can join your gym
c) a conservative estimate

7. You think today's sensitive, caring man is:

a) a myth
b) an oxymoron
c) a moron

8. Foreplay is to sex as:

a) appetizer is to entree
b) primer is to paint
c) a line is to an amusement park ride

9.
Which of the following are you most likely to find yourself saying at the end of a relationship?

a) "I hope we can still be friends."
b) "I'm not in right now, please leave a message at the beep."
c) "Welcome to Dumpsville, population, YOU."

10. A woman who is uncomfortable watching you masturbate:

a) probably needs more time before she can cope with that sort of intimacy
b) is uptight and a waste of time
c) shouldn't have sat next to you on the bus in the first place

If you answered "a" more than 7 times, check your pants to make sure you really are a man.

If you answered "b" more than seven times, check into therapy, you're still a little confused.

If you answered "c" more than 7 times, "YOU DA MAN!"

Geschreven door Rudo om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Things Men Know

Men know that Mother Nature's best aphrodisiac is still a naked women.

Men know that PMS is Mother Natures way of telling you to get out of the house.

Men know that if she looks like her mother, run.

Men know that there are at least three sides to every story; his, hers and the truth.

Men know never to run away from a fight that you know you can win.

Men know that cats are evil and cannot be trusted.

Men know how to change the toilet paper, but to do so would ruin the game.

Men know exactly how much gas is left in the tank and how far that gas will get them.

Men know that from time to time, it is absolutely necessary to adjust oneself.

Men know that a woman will wear a low-cut dress and expect the man to stare at her cleavage.

Men also know that the woman will get pissed off when they do, for reasons not totally clear to them.

Men know that the reason men don't like cats is because they don't know how to cook them.

Men know that there is no such thing as a sure thing, unless her name is Bambi....

Men know that it's never a good idea to tell your father-in-law how good his daughter is in bed.

Men know that men are from here, and women are from way the hell over there.

Thats what MEN KNOW!!!!!!

Geschreven door Rudo om 15:35 Reageer op dit bericht Stuur door

De Mirakels van de Plastische Chirurgie

Mijn ex-vrouw Hilma Coelho Van Leuven, had besloten, enkele jaren geleden, net zoals wijle mijn lieve zuster Hilde Van Leuven, dat haar lippen te dun waren en dus niet zwoelig genoeg om de aandacht te kunnen trekken van de afgevaardigden van het mannelijk geslacht, die op niets anders denken dan hun voorwerp in de mond te steken van hun beminden. Of beter uitgedrukt: niet sensueel, niet suggererend, niet verleidend, enfin, in 't kort, niet geschikt voor dat doel...

Vandaar hun chirurgie.
Geschreven door Rudo om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Tadao en Sérgio Nagai

(Een praktisch voorbeeld van hoe de politiek in het algemeen en de persoonlijke interesses van de betrokken mensen in het bijzonder, de sport verbrodden)

Tadao is al lang op pensioen maar is nog altijd de referentienaam bij uitstek voor de Judo sport over het gehele land en vooral in het Noordoosten. Hij is rechtstreekse afstammeling van Japanse ouders die naar Brazilië zijn uitgeweken in de jaren veertig en is zelf meermalen Braziliaans kampioen gekroond geweest, in verschillende categorieën, zonder te spreken over het feit dat hij aan de Braziliaanse selectie toebehoorde en belangrijke internationale titels heeft veroverd. Hij bezit de rode gordel, negenste DAN en iedereen weet hoe zelden iemand daar geraakt, alhoewel de laatste bekomen in de "Liga Brasileira de Judô".

Veroorzaakt door ruzies en politieke misverstanden tussen de leden van het plaatselijk bestuur, had hij enkele jaren geleden de "Federação Brasileira De Judô" verlaten en zich gevoegd bij de "Liga Brasileira de Judô", kleiner in omvang en minder belangrijk, terwijl hun atleten geen toegang verkrijgen tot de Wereldkampioenschappen en de Olympische Spelen. Hij bezit, vanzelfsprekend, zijn eigen judo academie en administreert bovendien nog altijd les in verscheidene particuliere scholen.

Zijn dochter, ook zwarte gordel en ex-kampioen, leeft en studeert in Portugal, waar ze doctoraat aan het proberen is in de ene of de andere tak van de sport.

Zijn zoon Sérgio (41), lid van de "Federação Brasileira de Judô", is huidig kampioen van Brazilië in de categorie "Master's" en Pan-Amerikaanse vice-kampioen, onlangs betwist in de VSA.

Sérgio is mijn dochter's (12 jaar oud) professor die haar vier keren per week traint, samen met een tiental andere atleten, nadat ze, in de "Liga", de Braziliaanse titel had betwist en gewonnen, gedurende twee opeenvolgende jaren (2007 en 2008) en waar ze toen al de purperen gordel had bereikt (in België bestaat die kleur blijkbaar niet, maar hij ligt tussen het groen en het bruin, die de voorlaatste kleur is).

Begrijpend dat ze in de "Liga" niet verder dan dat zou kunnen geraken had ik besloten ze naar de "Federação" over te hevelen (van de vader naar de zoon dus, praktisch), waar ze verplicht werd terug te keren naar de groene gordel, want de ene herkent de kleuren van de andere niet.

In de "Federação" heeft ze, gedurende dit nog altijd lopend jaar 2009, twaalf keren de gouden medaille gewonnen in kampioenschappen georganiseerd in steden over het gehele Noordoosten van het land, zoals in de Staten van Pernambuco, Bahia, Rio Grande do Norte en Ceará, waaronder drie gouden medailles tussen meisjes tot en met veertien jaar. Geen enkele keer heeft ze minder dan "zilver" behaald.

Met zo een talent, wilskracht, inspanning, vastberadenheid, goesting en doorzettingsvermogen, besloot ik Sérgio op te zoeken met de bedoeling (op haar aandringen), hem te vragen of hij bereid zou willen zijn, haar twee keren per week, persoonlijke les te verstrekken, vooral om haar techniek te verbeteren, of met andere woorden, haar "Personal Trainer" te zijn, mits aparte betaling, natuurlijk. Het antwoord was dat hij daarvoor echt over geen genoeg vrije tijd beschikte. Ik heb dezelfde vraag nog eens herhaald, drie weken daarna en het antwoord is niet veranderd. Ik voelde mij dus vrij een andere "personal trainer" op te zoeken en iedereen raadde mij een zekere "Eduardo" aan, een oud leerling (en zwarte gordel) van Tadao Nagai en ooit ook eens Braziliaans kampioen geweest. Ze voegden er echter stiekem aan toe hun suggestie niet aan Nagai te laten weten, omdat ze zogezegd elkaar (Tadao en Eduardo) niet kunnen uitstaan. Voor mij nochtans was hun ruzie, mijn ruzie niet...

Enkele weken geleden vroeg Eduardo mij hem het "curriculum" van Gleicy over te handigen, met de bedoeling een gratis studiebeurs voor haar te bekomen in een belangrijke school, wat ik meteen heb gedaan, want tegenwoordig aanvaard ik zelfs gratis pikuren in mijn voorhoofd.

Twee weken daarna kwam Tadao, met zijn vrouw (ook een Japanse), woedend op mij afstomen met de vraag wie het curriculum van mijn dochter aan "zijn school" had af geleverd..

..en daar eindigde de sport en begon de politiek..

Ik wist toen nog niet dat hij leraar was in die school en hijzelf had mij nooit eerder voor gesteld daar een studiebeurs voor mijn dochter te proberen. In alle geval, ik heb er geen spijt van en ben ervan overtuigd dat ik niets verkeerds heb gedaan.

Gevolgen: door zijn persoonlijke tussenkomst is de uitnodiging van de school er niet van gekomen (wat minder belangrijk is, want ik heb nooit van aalmoezen af gehangen), maar erger, op haar recent examen voor haar purperen gordel, waar hij, Tadao één van de rechters was (ik begrijp niet goed wat hij met de Federação nog heeft te zien) is mijn dochter wel degelijk geslaagd (zowel fysisch als schriftelijk) maar heeft ze amper 7,5 op de 10 mogelijke punten behaald, of in andere woorden, juist genoeg, wat oneerlijk is met haar en bovendien onrechtvaardig met mij...

Is dat geen smerige schande!!??

Ik heb het meteen beslist, volgend jaar zal ze een nieuwe academie frequenteren, waar een andere "doodsvijand" van Tadao, de regels uitdeelt...

PS: Hoe hoger de boom, hoe meer wind hij vangt.

Geschreven door Rudo om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Samuel Mudo

Samuel is een algemeen gekende en toegepaste voornaam, vooral bij de afstammelingen van de ontdekkers van de mostaard, maar ik ben er niet zeker van of hij er zelf ook één is. "Mudo", van de andere kant, mag vertaald worden als "stom", in de letterlijke zin van het woord. Dat zou dus wel als bewijs kunnen dienen, vind ik, alleszins in de figuurlijke zin...

Hij was, gedurende verschillende opeenvolgende regeringen van de Staat van Pernambuco, de verantwoordelijke geweest en gebleven voor de grafische productie van de "Companhia Editora de Pernambuco (CEPE)", de Staatsfirma belast met de editie en de druk van de plaatselijke Officiële Gazet, tegenwoordig in proces van hervorming om de druk op krantpapier te vervangen door een elektronische versie.

Feit is dat hij zich gedroeg als een vriend wanneer het hem paste, maar wanneer het hem punten kon opbrengen, zoals de meeste mensen van zijn "geslacht", er niet voor terug deinsde, of aarzelde, de niets opbrengende vriendschap te verwisselen voor profijt, financieel ook waarschijnlijk, waardoor ze beweren dat ze zelfs bekwaam zijn hun eigen moeder te verkopen..

Ik had op een bepaald ogenblik een publieke concurrentie gewonnen om de klant te voorzien met een lading papier, genoeg om er gedurende zes maanden weg mee te kunnen, de helft in rollen en de andere helft in bladen. De vracht moest noodzakelijkerwijze "ingevoerd" worden vanuit het Zuiden van het land, langs Sao Paulo en Rio De Janeiro om. Een reis van praktisch vierduizend kilometers, geladen in vier oplegtruck's (elk met een capaciteit van dertig ton), beschermd tegen regen, wind en zon, door waterdichte mantels.

Toen de camions arriveerden, op een maandag voormiddag, na vijf dagen reizen en Samuel de ontvangst coördineerde, riep hij mij erbij met de opdracht de chauffeurs in te lichten dat ze zich terug naar hun oorsprong moesten wenden, aangezien er verschillende pakken papier geschonden waren geweest, veroorzaakt door het voortdurend schudden en schommelen en de klemmende koorden, van één kant en de rollen papier, van de andere kant, die niet liggend vervoerd waren geweest, maar wel staand, veiliger voor die opdracht en ook aangewend om de rollen niet in een ovaalachtige vorm te veranderen, wanneer verplicht in verscheidene lagen opgestapeld te worden....

....en argumenteer maar van hier en haal maar aan van daar, maar hij was onwrikbaar in zijn besluit: hij wou de vracht niet aanvaarden, zodat ze werkelijk verplicht zouden worden terug te keren naar Sao Paulo om daar de nodige maatregelen te treffen de fouten te herstellen.

Meteen stelde ik voor dat we de beschadigde pakken papier onmiddellijk zouden vervangen door andere, gloednieuwe, terwijl ik, enkele kilometers daar vandaan, bekwaam was een firma te lokaliseren die bereid was, mits betaling, de positie van de rollen papier op de vrachtwagens te veranderen. Maar nogmaals: hij wilde van geen reden weten.

Tenslotte heb ik mijn prestige moeten aanwenden bij de Industriële Directeur en zelfs de President van de Staatsfirma om hem te bevelen geen verdere stokken in mijn wielen te steken.

Onze "vriendschap" heeft er fel onder geleden natuurlijk en de laatste woorden die ik hem gewend heb waren: "Passar bem", een Portugese uitdrukking die in Brazilië praktisch niet wordt gebruikt en die zoveel als een "vaarwel" betekent. Ik heb hem nooit ne meer willen zien, diene verwoedde puntenverzamelaar en gataflekker..

Geschreven door Rudo om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Hulde van een poepenobservator

Ik ben er uiteindelijk in geslaagd twee konijnen in ene klauw bij de staart te grijpen. Eerst en vooral moest ik mezelf iets vinden om me bezig te kunnen houden en tezelfdertijd er nog wat geld mee te verdienen, ook. Vervolgens, mijn lievelingshobby was, is en zal altijd blijven zijn, voorbij passerende en vooraf gaande, vrouwelijke poepen langdurig kwijlend te zitten begeren en nastaren. Eender welke soort wordt prompt gehuldigd en definitief ontleed: plompe, slappe, gestroomlijnde, magere, fijne, dunne, brede, laag hangende, opgepepte, preutse, achteruitpuilende, afstotelijke, vetbrokkige, teleurgestelde, trotse, indrukwekkende, ontspannen, pezige, nauwe, wispelturige, wiegende, zwalpende, schommelende, beschaafde, simpele, onzijdige en vooral uitdagende exemplaren zijn altijd welkom en zullen onderworpen worden aan mijn kennisvolle blik voor evaluatie en spijt van wat ik weeral aan het missen ben.

De beste oplossing voor mij, bestaat erin het nodige aan het gezellige te paren. Daarom heb ik mezelf een job gearrangeerd die me toelaat rustig neer te kunnen blijven zitten, op een stoel achter een tafeltje, waar er voortdurend geld in mijn handen wordt geschoven, vooral afkomstig van alle soorten dames (de mannen schrik ik af met mijn minachtende en meedogenloze blik), terwijl ik de kans heb hun poepen gade te slaan wanneer ze, praktisch allemaal lichtjes gegeneerd en beseffend, hun rug, noodzakelijkerwijze, naar mij toedraaien eens ze terug weg moeten stappen...

En zo bedrijf ik mijn dagelijkse lievelingszonden: alle soorten poepen, gaten, achterwerken, koffertjes en valiezen zonder vastgrijphandvaten, te mogen onderzoeken voor nieuwigheden, verrassingen en onvermijdelijke bewondering. Iets waar ik nooit moe van word en, integendeel, ervan verjong, verbeter en vergroot.
 
De meeste merken onmiddellijk op dat ze niet zullen kunnen onsnappen aan mijn clinische ontleding, eens ze de centjes in mijn handen hebben gestopt en zich plotseling bewust worden dat ze verplicht zullen zijn zich om te draaien en hun grootste geheim prijs te geven, op amper enkele centimeters van mijn aangezicht, zodat ze ineens hun gat ongewild ronddraaien, terwijl ze de eerste stap vooruit zetten en ik terstond de echte situatie onder mijn onderzoekende blik beschouw, zodat bedrieging onmogelijk wordt en oordeling onvermijdbaar.

De uren, dagen en weken vliegen voorbij en ik mag mezelf al een expert noemen in de correcte analyse van vrouwenpoepen, terwijl ik, onder andere, serieus kan zweren wie en wie er niet ne meer maagd is vanachteren..

Geschreven door Rudo om 17:05 Reageer op dit bericht Stuur door

George Perman (vervolg van de vorige post)

... en dus terugkerend op George, doordat hij vele keren zijn glas liet bijgieten, ´s avonds, vooral met whisky, was hij er ook gewend aan geraakt vroeg te gaan slapen en bijgevolg stond hij op, samen met de haan, terwijl de eerste zonnestralen aan de horizon, ver over de zee, verschenen.

Dat is te zeggen, terwijl hij nog gezond was natuurlijk, want hij hield ervan kilometer lange wandelingen op het heerlijke strand van "Boa Viagem", in Recife, te ondernemen, terwijl de zon, ferm al op dat moment, op zijn bijna complete kletskop, voorhoofd en kastaar van een neus, brandde. Hij waande zichzelf ongenaakbaar en wuifde gezellig naar elke belangrijke mens die hij voorbij passeerde, kende of herkende, terwijl hij ook de schoonste vrouwtjes liefkoosde, de lelijkste en de armste verwaarlozend..

Ik herinner me nog uitstekend ons eerste persoonlijk contact, toen ik daar uiteindelijk verzeild was geraakt met de bedoeling de verkoop van offset drukmachines in de streek te stimuleren en hij me meteen uitnodigde samen te gaan middagmalen. “Middagmalen” was bij manier van spreken eigenlijk, want het geleek meer op een “banket” en we waren bekwaam ons “eten” zodanig lang uit te rekken dat het zelfs tot ver over de drieën duurde. Het eten was wel overvloedig, maar de drank, integendeel, eindeloos.

Toen ik definitief naar Recife verhuisd ben, op eigen iniatief en zonder eerst op zijn uitnodiging gewacht te hebben (wat niet iedereen zomaar aanvaart en waardoor ik eerst twee jaar in het zwart heb moeten werken, want hij weigerde me op de pay-roll van het filiaal te zetten) vermoedde hij dat ik mezelf als een indringer zou gedragen. Naargelang hij me echter beter heeft leren kennen, heeft hij vast gesteld dat ik ongevaarlijk was voor zijn post, tot de firma besloot het filiaal helemaal op te doeken (wegens aanhoudend, jaarlijks, verlies) en ik alleen ben achter gebleven. Ik ben er nog altijd niet echt van overtuigd dat hij inderdaad mijn vrouw heeft doen verkrachten, maar indien positief, dan zou ik het hem niet vergeven, vroeg hij mij nu, op zijn sterfbed, om genade.

Naargelang onze verhouding kloeker werd en ik, alsmaar bekwamer te bewijzen dat hij, op gebied van drank, me niet zomaar onder de tafel zou slagen te drinken, schoof hij alsmaar dichter en dichter bij mij aan, mij zelfs uitnodigend de zondagnamiddagen, samen met zijn familie, door te brengen, of enkele glazen whisky, in zijn kantoor, ’s avonds na de werkuren, uit te zuipen, terwijl hij aan zijn neus prutste en ik aan een bubbeltje op mijn arm peuterde en hij me vroeg waarom ik dat deed, zonder iets over zijn eigen neus te reppen en ik geduldig naar hem luisterde, wetend dat hij vier kinderen had, maar dat er geen enkele zo dicht bij hem vertoefde en hij van mijn aanwezigheid profiteerde om zich van zijn eenzaamheid te verlossen en ik me realiseerde dat ik, vroeg of laat, van hetzelfde probleem zou lijden en wij begonnen te gelijken op een vader en een zoon (de Heilige Geest vertegenwoordigd door de drank) en ik de indruk kreeg dat hij een zoon zoals ik altijd gewenst had: iemand waarmee hij samen zou kunnen drinken om zijn gemoed te luchten...

Het was intussen een publiek geheim geworden dat hij er een minnares op nahield, zijn eigen secretaresse BTW, die duidelijk op zijn geld uit was en er niet voor terug deinsde zijn vrouw (een plastische artieste) uit te dagen, vooral op de eindejaar's feestjes, waneer ze dacht de voornaamste plaats te mogen innemen aan de tafel, naast hem en recht had op bepaalde voordelen, terwijl zijn waarlijke vrouw, enkele stoelen verder, verkoos beschaafd te blijven.

Op die zondagnamiddagen, wanneer ik mijn Harley Davidson uit de garage haalde om de aandacht te trekken van zijn kleinkinderen, zoals mijn Peter eertijds ook had gedaan met mij, was overvloedig drinken weeral de boodschap en moest ik me meestal bedwingen om de andere, rechtsgezinde, aanwezige mensen niet te kwetsen met mijn onafhankelijke gedachten.

Nu weet ik niet precies hoe het met hem gaat, maar ik weet wel dat de kanker op zijn neus zich heeft verspreid naar andere plaatsen in en aan zijn hoofd en beenderen en dat hij nog maar amper veertig kilo’s weegt, in vergelijkenig met de honderd twintig die hij oorspronkelijk onderhield, dat zijn minnares ook nooit ne meer is opgedaagd en dat hij niet alleen nemeer recht kan staan en de hulp van iedereen nodig heeft, vooral van zijn vrouw, waar hij volledig van afhangt en die hem blijkbaar alles heeft vergeven.

Hij ligt al jaren tussen het leven en de dood, ze hebben zijn ruim en belangrijk huis verkocht om de onkosten te kunnen betalen en ze hebben hem in een eng appartementje geplaatst, waar een verpleger hem elke dag het gat komt afvegen, terwijl hij zelfs niet meer bekwaam is naar het strand te strompelen om zichzelf te verdrinken...

Het lot is wreed.

Geschreven door Rudo om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

George Perman

Alhoewel zijn naam “vreemd” klinkt, is George, ex-algemene manager van onze firma in Recife, verantwoordelijk voor de gehele streek gelegen tussen het Noordoosten en het Noorden van Brazilië (oorspronkelijk vanaf Salvador tot en met het Amazonas gebied, in oppervlakte ongeveer gelijk als West Europa), wel degelijk een Braziliaanse burger, alhoewel afstammeling van een Ier, blank, groot en imponerend in gestalte en uitzicht, opvolger van een Duitse Jood, gelijkaardig, in diezelfde functie. Hij sprak en schreef slecht, zijn eigen taal, laat staan een andere.

Dat eerste filiaal in Recife (later uitgebreid met kantoren in Salvador, Fortaleza, Belém en Manaus) functioneerde net zoals een totaal zelfstandige en onafhankelijke firma (de toen bestaande communicatie middelen, met onder meer, vooraf aan te vragen telefonische verbindingen en telex - wie herinnert zich dat nog? - waren schaars en de afstand maakte het praktisch onmogelijk op beslissingen te moeten wachten vanuit het hoofdkantoor in Rio) en bezat daarom zijn eigen boekhouding, personeelsdienst, financiële relatie met verscheidene banken en verschillende gespecialiseerde afdelingen, zoals papier, staal, waterputten, grafische machines en zelfs schepen, missel's en vliegtuigen, praktisch allemaal van Zweedse afkomst. Het aantal werknemers, alleen in Recife, hoofdkantoor van het Noordoosten, is ooit eens tot driehonderd personen op gelopen, toen de firma praktisch over tweeduizend employees beschikte, verspreid over twintig Staten.

Het is nochtans allemaal op een rond fiasco uitgelopen en ik ben de laatste overlever.

Het is niet heel gemakkelijk voor mij over diene mens, George Perman, enkele woorden te reppen, want wij zijn op het einde (van de firma) dichter bij elkaar gegroeid dan ooit tevoren en ik vrees dat ik weeral (nog altijd in de tegenwoordige tijd) de lafaard aan het uithangen ben. Net zoals mijn eigen directeur dikwijls zijn hart aan mij heeft gelucht, gedurende vertrouwelijke gesprekken, toen hij me opbiechtte hoe verschrikkelijk bang hij wel was te sterven zoals zijn oudste broer, van een kanker in de keel, van tevoren beseffend dat het onvermijdbaar zou worden te stikken in zijn eigen bloed, had ook George zijn afschuw getoond van de dood en zoals alle jonge mensen gezweerd dat hij nooit zou verdragen van iemand af te hangen om zijn fysische nodigheden te vervullen. Nu is hij doodziek, ligt alleen in zijn bed en ik heb nooit ne meer de moed opgebracht hem op te zoeken..

Hij leeft nog altijd veronderstel ik, want niemand, zelfs zijn eigen zonen niet, hebben mij ingelicht van het tegenovergestelde. Toch heb ik met verschillende van hen, persoonlijk en telefonisch, onlangs contact gehad. De meest revelerende informatie bestond erin dat hij moe was, doodmoe, maar nog niet begraven..

Zijn strijd is nu al lang aan het duren. Ik zou durven zeggen, misschien dicht bij de tien jaar, toen hij voor het eerst ontdekte dat die jeukende wonde op de grote kastaar van zijn neus niet wilde kuren...

Ik herinner mij hem, met absolute helderheid, toen hij meester van de situatie was. Alhoewel niet officieel gevormd door de ene of de andere universiteit, is hij verder geraakt dan te verwachten was. Zijn opmerkbare nood voor vriendschappelijke samenkomsten, vergaderingen, bezoeken en samen genoten maaltijden, werden, eerst meer en later minder, door hem overheerst. Altijd gepaard met overvloedigheid, uitstraling van macht en vrijgevigheid, maar ook altijd op de kosten van de firma. We bezochten samen, ettelijke keren, vooral ´s middags maar ook ´s avonds een café/restaurant, gespecialiseerd in vis, met de naam “Para Vocês”, waarin iedere trouwe bezoeker op den duur gehuldigd werd met een loden plaat aan de wand, waarop hun naam gedrukt stond, voorafgegaan door de beschrijving “straat” (voor de minderwaardige klanten), maar dan opstijgend (volgens belangrijkheid en de hoeveelheid “poen” die ze achter lieten) naar avenue, boulevard, markt, plaats, station, palijs, kasteel en noem maar op. Zo kregen de nieuwe klanten een gedacht van waar ze eventueel ook zouden kunnen geraken, afhangend van hoeveel keren ze opdaagden per week en bereid waren geld in de zaak te investeren. Hun kinderen en verdere familieleden werden er dus op den duur ook mee betrokken en konden meer en meer verse klanten optrommelen terwijl ze de “straat” van hun ouders toonden..

Maar terugkerend naar George...

Wordt vervolgd

Geschreven door Rudo om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Carapatos en carapatas

Heel in het begin, toen ik nog in Rio De Janeiro woonde, vond ik mezelf verplicht een ander appartement te huren in Copacabana, in de Rua República do Perú, duidelijk beter dan het vorige, in de Rua Barata Ribeiro, waar ik onverwacht en onschuldig, ineens verward was geraakt tussen ne hele hoop goedkope, maar toch geilige hoeren, waarvan ik fan was geworden, alhoewel beseffend dat ze mijn toekomst niet zouden kunnen garanderen...

Mijn nieuw verblijf behoorde aan een Joodse vrouw die enkele gebouwen verder leefde en waar het altijd eigenaardig duister was, vooral in de woonkamer (ik weet niet juist van de rest, maar dat was mijn besluit), terwijl ik daar geduldig haar aanwezigheid, elke maand, verplicht was af te wachten om de huur te mogen betalen.

Ik sprak toen nog gebrekkig Portugees natuurlijk en ze merkte meteen op dat ik niet van locale oorsprong was. Ze wilde, geprikkeld, weten van welk land ik dan wel afkomstig was, verdedigde vervolgens, zonder meer, de machtsgreep van de militairen in 1964 tegen de linksgezinde, maar wettelijk verkozen regering, wat ze als een “volksrevolutie” bestempelde, zonder in overweging genomen te hebben dat ik niet eens naar haar opinie had gevraagd en zelfs geen enkel benul koesterde van wat er toen juist gebeurd was, uitzondering gemaakt voor de aanslag op mijn twintigtal LP’s, door de Braziliaanse douane ambtenaars, waarvan ze verdachten dat ze communistische propaganda bevatten en voegde er uiteindelijk ook nog wat vloekwoorden aan toe in verband met Hitler, mens die ik nooit gekend heb, maar zij blijkbaar wel.

Er hing een wierookachtige geur in haar appartement en het zou me niet verrast hebben kwam er ineens een spook vanachteren de zware gordijnen, die permanent gesloten bleven, te voorschijn. Ze droeg donkere niet-typische kleren, zoals de andere gewone inwoners van de stad (“cariocas” genoemd), was uiterst bleek en mager en gedroeg zich net alsof ze een “cú de ouro” bezat (een asshole met een gouden ring aan de ingang).

Ik begreep niet met welke bedoeling juist, maar ze daagde nooit op vooraleer er vijftien minuten verstreken waren, waarschijnlijk om mij de indruk te geven dat ik niet belangrijk was, of omgekeerd dat zij wel belangrijk was en praktisch gene tijd los kon peuteren om mijn klein huurgeldje te komen ontvangen (zonder ontvangstbewijs nochtans, voor haar inkomstbelastingen), of zowel bespiedde ze mij, vanachteren een valse spiegel, gedurende tien lange minuten, om zo mijn eventueel geheime gewoonten na te gaan (bijvoorbeeld eerst aan mijn achterwerk te schartelen en dan, vervolgens, aan mijn vingers te rieken), of zowel om te verifiëren of ik niet ongeduldig óp zou staan en inwendig zou vloeken van de verergering...

Feit is dat ik altijd een zorgvuldig mens ben geweest, dat ik nooit iets heb vervuild, gebarst of gebroken in mijn eigen appartement, in het appartement van de anderen en nog veel minder, in het appartement dat ik van haar had gehuurd en als er ooit eens verse vuile plekken vastgesteld zouden kunnen worden, dan zouden ze te vinden zijn op mijn beddenlaken, bijna alle dagen, waneer ik daar mijn eerste vriendinnetjes, jodelend, vogelde en zij, op het verkeerde moment, teveel begonnen te schudden en de gladde paling onverwachts ontsnapte.

Daarom mijn verrassing en verontwaardiging toen ik haar mededeelde dat ik me mijn eigen eerste appartement, gelukkig, had kunnen aankopen en dat ik het huurcontract wenste op te schorsen. Ze werd opeens verschrikkelijk boos en eiste een volledig vernieuwd appartement terug, geverfd van binnen en van buiten, met nieuwe waterleidingbuizen, een nieuwe badkuip met nieuwe kranen en de gehele verdere “escambão..”

Ik werd overrompeld door de afkeer en besloot niet verder met haar te redeneren, want ze was niet helemaal bij haar verstand, vond ik. Op het werk legde ik mijn probleem uit aan een oude collega die zich bereid stelde met haar te gaan onderhandelen. Enfin, deze tussenkomst heeft mij gespaard van de helft van de eisen die ze stelde en ik ben in staat geweest het ongenoegen te vergeten na een dubbele dosis bier met verschillende caipirinhas ingeslikt te hebben...

De heks..

Geschreven door Rudo om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Alle water loopt uiteindelijk toch naar de zee

Eigenaardig, maar ik kan het niet nalaten een episode te onthullen die bewijst dat de mensen die het meeste lawijt maken, tegelijkertijd hun eigen, grotere, vuilnis zorgvuldig onder het tapijt verbergen. Hun aanhoudend blaffen doet hun slachtoffers erover twijfelen diezelfde tactiek aan te wenden om zichzelf efficiënter te kunnen verdedigen en de gestichte verwarring bevoordeelt de waw-waw die het luidst, hoogst en langdurigst kan en mag blaffen.

Kranten (en ook radio en Tv-stations, vanzelfsprekend) zijn daar uiteraard specialist in en spartelen, logisch, zoals een duivel in een wijwaterkom, verwoed rond om zichzelf NIET in de negatieve kijker te zetten. Maar de eigenaars, tegenwoordig meer dan vroeger, zijn praktisch allemaal van hetzelfde type: geslepen misdadigers, bandieten, smokkelaars, lafaards, valsaards, leugenaars, afpersers, uitbuiters, bedriegers en onbeschaamde dieven.

Ze weten precies hoe van elke gelegenheid gebruik te maken om altijd maar stediger macht en invloed te veroveren, gepaard met zwart geld en besmette prestige en gebruiken de zelfcensuur uitsluitend in hun voordeel en voor hun onopbiechtbare interesses.

Een typisch voorbeeld daarvan kan men afleiden uit een gebeurtenis die in geen enkele krant te lezen stond of er ooit in zal staan, in overweging genomem dat ze allemaal ergens met hun staart vast geklemd zitten en die bewijst hoe ze hun bestaand kapitaal in een oogwenk kunnen doen verdubbelen, zonder de minste uiting van wroeging en spijt te hebben veroorzaakt bij de verantwoordelijken daarvoor, waaronder sommige kranten, die er gewend zijn aan geraakt, alle dagen, de naam van hun eventuele vijanden door de modder te sleuren...

Enkele jaren geleden bereikte de inflatie twee cijfers, per maand, wel te verstaan. Één van de onmiddellijke gevolgen was dat de lokale munt twee koersen volgde, zijnde de eerste de officiële koers, artificieel over-gevalueerd door de regering, om zo, beweerden ze, de heersende inflatie onder controle te trachten te krijgen en de andere, de zwarte markt koers, onwettelijk, maar overal in voege en in praktisch alle toestanden aangewend, omdat die de reële waarde van de locale munt weerspiegelde.

In andere woorden en om het simpel te maken, terwijl de dollar aan de officiële koers bijvoorbeeld één eenheid van de locale munt vertegenwoordigde, was de zwarte markt koers twee eenheden van diezelfde munt waard.

Een bepaalde krant, die zichzelf als de grootste van Latijns Amerika bestempelt, enkele jaren geleden, plande een nieuwe offset drukpers in te voeren, zonder daar één frank voor te moeten neerleggen. Alles wat ze daarvoor nodig hadden was het beginkapitaal en de medeplichtigheid van enkele directeurs die de leveranciersfabriek vertegenwoordigden.

De eenvoudige truc, meerdere keren toegepast, terwijl de werkelijke verhouding van de locale munt ten opzichte van de dollar bijvoorbeeld, toen een sterke munt, praktisch het dubbel was, bestaat erin twee machines te bestellen, maar er in werkelijkheid maar één echt in te voeren. Om die twee machines (zogezegd, weeral) aan de leverancier (MAN, bijvoorbeeld) te betalen werden ze veroorloofd door de financiële overheden van het land hier, de officiële koers van de dollar te gebruiken. Eenmaal officieel betaald eisten ze dan van de leverancier, in het buitenland natuurlijk, de waarde van één van de twee bestelde machines terug, want ze hadden van tevoren al afgesproken, met diezelfde fabriek, dat ze in feite maar één machine nodig hadden, zodat de helft, officieel teveel betaald (de officiële koers van de dollar daarvoor gebruikend), aan hen terug moest gekeerd worden, in dollars, daar in het buitenland. Eenmaal de handen gelegd op die bepaalde hoeveelheid "groentjes", was het een pure kwestie van een opdracht aan een zwarte markt onderhandelaar te verstrekken, om dat contant geld naar de oorsprong te leiden, waar het in een oogwenk, omgewisseld werd in de locale munt, twee eenheden verkrijgend voor elke verkochte dollar. Ze ontvingen dus het geïnvesteerd geld helemaal intact terug en de bestelde machine arriveerde, automatisch, gratis.

Het enige fysisch probleem daarmee betrokken was één machine door de locale douane te loodsen, waar er op de importdocumenten twee machines vermeld stonden en daar komt de onnozelheid van veel douaneambtenaren bij van te pas. We zijn namelijk aan het spreken over een type van machine dat niet als een "eenheid" ingescheept wordt. Dat betekent dat elke drukpers van dat model, in verscheidene containers wordt ingepakt, bestaande uit somtijds honderden kisten, kistjes en dozen, met een totaal gewicht dat gemakkelijk vijfhonderd ton’s kan overschrijden en die een niet gespecialiseerde douane ambtenaar onmogelijk kan verifiëren voor hoeveelheid. Geef dan nog een goede fooi aan de arme mens, dan openen ze zelfs de kisten niet meer, om iets, of eender wat, te proberen te tellen..

Het toeval, in dit bepaald geval echter, bestond erin dat de pas afgestudeerde zoon van de eigenaar van de krant, die onlangs de directie in zijn handen had gekregen en duidelijk verblind was door de veroverde macht, zich niet vooraf met zijn industrieel departement had bekommerd en de verkeerde drukpers had besteld, die onmogelijk de specifieke nodigheden van de krant kon vervullen. Het gevolg was dat die bepaalde machine (Uniman 4/2 S) niet diende voor de job en gewoon opzij is geschoven geweest, na zijn aankomst (een zaak die praktisch tien miljoen dollars bedroeg). Ze is bewaard geweest, volledig ingepakt, zoals origineel door de fabriek is gedaan geweest, gedurende verschillende jaren, in een vreemd warenhuis, om niemands aandacht te trekken; een deel ervan is later verkocht geweest aan een krant/collega in het noorden van het land (een waarlijk "batje"), een ander deel is in het buitenland beland (allemaal zogezegd splinternieuw) en nog een ander deel is gewoon spoorloos verdwenen...

Eigenaardig (nogmaals) niet?

Nu verwijt diene duivelse krant, als ’t ware alle godsgeliefde dagen, dat de huidige regering corrupt is, maar ze vergeten beleefd onder hun eigen tapijt te gluren, rot van de opgestapelde stront..

Geschreven door Rudo om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van De Beul van Rumbeke

↑ Terug naar de berichten