Archief

Één van mijn eerste appartementen in de wijk van Grajaú, in de Rua Olegarinha, toen ik nog in Rio De Janeiro woonde, had ik splinternieuw gekocht. Het was ongeveer honderd vierkante meter groot, uitstekend afgewerkt binnenin en ik had een magnifiek uitzicht op een groot part van de stad, plus een geprivilegieerde kijk op de "Grajaú Country Club" waarvan ik erelid was (bij manier van spreken, alleszins). Met de verrekijker, vanuit mijn slaapkamervenster, was ik zelfs bekwaam het aantal sproeten te tellen op het achterwerk van de vrouw van één van mijn kennissen. Maar dat komt hier niet ter zake.

Ik heb daar verscheidene jaren door gebracht en de prille peuterjaren van mijn zoon meegemaakt. Tot het mij beu begon te worden en ik besloot dat toch ietwat klein appartement te verwisselen voor een groter huis, met zwemkom erbij, noodzakelijk om het schoon vrouwvolk aan te trekken.

Na de verhuis stond het appartement leeg voor een tijdje en ik was niet van plan er onmiddellijk iets mee aan te vangen. Toch passeerde ik daar ene keer per maand, om mijn correspondentie op te halen. Zo vond ik daar ineens een handgeschreven briefje van een vrouwelijke buur die op hetzelfde verdiep woonde (er waren maar twee appartementen per verdiep, maar ik had ze nog nooit eerder ontmoet) waarin ze aankondigde dat ze geïnteresseerd was in de huur van mijn appartement. In overweging genomen dat ik echt niet van plan was deze optie als een oplossing te beschouwen voor deze leegstaande woning, heb ik niet geantwoord. Nochtans lag er een nieuw briefje onder mijn voordeur, de maand daarop en doordat ik alleen maar aan hun aanpalend appartement hoefde te bellen om hen van mijn beslissing deel te laten nemen, besloot ik geen verdere tijd te verliezen.

De vrouw opende de deur (Lia was haar naam en ze leek me al verre over de zestig te zijn), maar riep onmiddellijk haar man erbij om zo tesamen, mij terstond te trachten te overtuigen van mening te veranderen. Hij geleek me al over de tachtig, zodat zij, zijn vrouw, door hem, oude bok, waarschijnlijk als zijn laatste groen blaadje beschouwd werd. Ze liet ogenblikkelijk weten dat ze advocaat was en hij, Dr. Mariano, één van de eerste Procurators van de Staat van Rio de Janeiro. Praktisch een museumstuk, dus.

Ze waren beiden “och” zo vriendelijk en liefkozend, zodanig beleefd en hartverscheurend, mij zelfs geluk wensend van Belgische oorsprong te zijn, land dat ze tenandere beweerden heel goed te kennen, vooral Manneken Pis in Brussel en ook de Langestraat in Oostende (waar er eertijds meer hoeren per vierkante meter rond sukkelden dan in de Kuiperskaai van Gent), zodat ze niet langer dan een uur nodig hadden om mij ervan te overtuigen hen te helpen verhuizen, want ze waren op punt uit hun appartement gestoten te worden door de eigenaar die het terug eiste voor eigen gebruik. Zoals verwacht waren ze slecht te been en de meubels zwaar en ouderwets. Enfin, ze wisten het zodanig goed aan boord te leggen dat ik door medelijden en mijn gevoelens overrompeld werd, alhoewel ik vroeger ooit eens gezworen had dat de reden altijd mijn gevoel zou overwinnen. Ik heb het nochtans ogenblikkelijk duidelijk gemaakt dat ik echt niet van plan was een huurcontract aan te gaan en dat ik er op rekende dat ze daar op zijn maximum één jaar zouden verblijven, wanneer ze het mij leeg en proper, terug zouden moeten schenken. Allez, ’t was allemaal koek en ei, diene gezellige dag...

Het duurde amper een week vooraleer zij mij terug belde, erop aandringend dat ik toch beter een huurcontract zou moeten ondertekenen, want zo bepaalde de Braziliaanse wet het en dat ik als buitenlander toch het voorbeeld moest geven, wat allemaal niet genoeg was om mij te doen wankelen, tot ze me nog ne keer belde, twee weken daarna en dan probeerde mijn vrouw te overtuigen, na de eerste maand, toen ze het huurgeld ging ophalen (wat ik ook toegegeven had, want normalerwijze is het juist omgekeerd, de huurder wendt zich naar de eigenaar, zoals Mohammed zich naar de Berg begeeft en als Mohammed niet naar de Berg wil gaan, dan gaat de Berg naar Mohammed) en ik diene druk op den duur beu werd en ik besloot dat onnozel contract, tegen mijn goesting in, toch te ondertekenen en dan pas besefte dat ik nu voor mijn leven lang vastgeklonken zat aan dat plakkend koppel...

Het moest juist passen dat de nieuwe President van het land (José Sarney), in al zijn simpelheid, eenvoudig gedecreteerd had dat de inflatie vanaf dat ogenblik afgeschaft was en dat het strikt verboden was ´t een of ’t ander (en gelijk wat anders, overigens) te indexeren aan een sterke munt of aan goud bijvoorbeeld, vooral en in het bijzonder wanneer het zich om “huurcontracten” begaf, waarvan zelfs de vooraf gedrukte formulieren, beschikbaar in papierwinkels, duidelijk aangepast werden en er geen sprake meer was van jaarlijkse correctie, laat staan, maandelijkse...

En zo werd Rudo voor de tweede keer in een oogwenk verrast en terwijl ineens, de inflatie grote bokkensprongen begon te maken (maandelijks in de buurt van tien percent) en de afgesproken huurprijs dus elke maand tien percent smolt onder de werking van deze vreselijke wet, waarin de werknemers elke maand dachten te beginnen met een zekere wedde, maar na dertig dagen vast stelden dat die wedde intussen tien percent in waarde had verloren.

Het echt ongelooflijke gebeurde maar toen de huurperiode juist een jaar voltooide, wanner ik, met mijn verhuurprijs geslonken tot minder dan tien percent van de originele waarde (terwijl de maandelijkse inflatie intussen al gestegen was naar bijna twintig percent), besloot het smerig koppel op te zoeken om mij, zoals afgesproken, het appartement terug ter mijne beschikking te stellen, wat ze beiden absoluut en prompt weigerden en waarna ik dan, vreselijk teleurgesteld en trillend van de ellende, toch nog de moed opgebracht heb voor te stellen dat, in dat geval, de huurprijs gecorrigeerd moest worden volgens de officieuze indexnummers, waarmee ze ineens steigerend hun stem ophoffen en ze mij, zonder over hun woorden te struikelen, eisten dat ik als buitenlander de Braziliaanse wet stipt moest volgen, terwijl ze ook wilden weten of ik niet beschaamd was van mijn doening, onder andere door te trachten een oude koppeltje te tergen en uit te buiten en ik rood werd tot achter mijn oren, niet alleen van de schaamte maar ook en vooral van de ergernis en de woede en bedacht hoe ik ooit bekwaam was geweest mij te laten verleiden door twee van die versleten wolven (maar toch nog snugger genoeg om een uil in de luren te leggen) in het vel van twee schapen en ik vanaf dat ogenblik vijf keren naar het gerecht ben getjoold om het appartement terug te eisen voor eigen gebruik, maar wat zij iedere keer net konden vermijden, want ze kenden alle advocaten van het forum en ook alle procurators en ook alle rechters van de stad en ik op den duur helemaal alleen stond, zonder dat iemand mijn standpunt wilde begrijpen, terwijl de huurprijs, na twee jaar foltering, al zodanig ineen was geschrompeld dat hij zelfs de prijs van de bus (om de huur te gaan halen) niet meer betaalde en ik zelfs mijn vrouw verbood die enkele muntjes te gaan afhalen, waarmee zij, die twee vrekken, mij ook een proces hebben aangedaan, nogmaals om te voorkomen dat ik het appartement terug zou kunnen pleiten wegens gebrek aan betaling en zij dus het geld in het gerecht, op een rekening door de rechter daarvoor speciaal aangewezen, zijn beginnen te storten en ik tot vandaag, recht heb op twee frank’s en vijf centiemen, corresponderend aan zes maanden huur en ik iedere keer dat ik op hen peinsde, inwendig vloekte en praktisch moest overgeven van de walging, want er waren al zeven jaar verstreken sedert ik diene kemel had begaan en sedert ik de kleur van de wanden van mijn geliefd appartementje nog had terug gezien..

Om een lange historie kort te maken, ik ben verplicht geweest meerdere advocaten te contracteren om mijn rechten te trachten te doen gelden, maar ze (die twee krengen) hebben ze allemaal omgekocht met hun charme en ook hun kennis van de wet en op de duur zijn ze zodanig oud geworden dat ze alleen hunne plan niet meer konden trekken en zijn ze verhuisd naar het appartement van hun dochter, daar dichtbij en hebben ze de sleutel bij de portier achter gelaten, zonder één verder woord te reppen, zoiets als bedankt voor zes jaar gratis leven, maar nee, dat is teveel geweest voor dat duivels koppel, dat ik hoop, nu allang in hun "all, but Palestine's" Kerkhof ligt te verrotten..

"Haven't I seen you before?" = "Nice ass."
"I'm a Romantic." = "I'm poor."
"I need you." = "My hand is tired."
"I am different from all the other guys." = "I am not circumcised."
"I want a commitment." = "I'm sick of masturbation."
"You're the only girl I've ever cared about." = "You are the only girl who hasn't rejected me."
"I really want to get to know you better." = "So I can tell my friends about it."
"It's just orange juice, try it." = "3 more shots, and she'll have her legs around my head."
"She's kinda cute." = "I wouldn't kick her out of bed but a pillow over the head might be necessary."
"I don't know if I like her." = "She won't sleep with me."
"I miss you so much." = "I am so horny that my male roommate is starting to look good."
"Was it good for you?" = "I'm insecure about my manhood."
"How do I compare with all your other boyfriends?" = "Is my penis really that small?"
"I had a wonderful time last night." = "Who the hell are you?"
"Do you love me?" = "I've done something stupid and you might find out."
"Do you 'really' love me?" = "I've done something stupid and you're going to find out sooner or later."
"How much do you love me?" = "I've done something really stupid and someone's on their way to tell you by now."
"I have something to tell you." = "Get tested."
"I'll give you a call." = "I'd rather have my nipples torn off by wild dogs than see you again."
"I've been thinking a lot." = "You're not as attractive as when I was drunk."
"I think we should just be friends." = "You're ugly."
I've learned a lot from you." = "Next!!!!"
I'm on a long distance call, can you call me later?" = "I gotta turn on my answering machine."

Deze firma, toebehorend aan de Staat van Alagoas en beheerd door vertrouwelingen en afgevaardigden van de plaatselijke regering, drukt de Officiële Gazet. Ik werd voorgesteld aan de toen algemene directeur, Z. S., in de late jaren zeventig. De wereldberoemde playboy (veronderstelde hij over zichzelf, wel te verstaan) FCM, zoon van de eigenaar van de krant ”Gazeta de Alagoas” (waarover ik het al ne keer eerder heb gehad) is eerst als Gouverneur van deze kleine Staat, maar later ook als President van het gehele land, verkozen geweest. Ze waren uiteraard goede vrienden (type: heer en knecht) en hij, de directeur van het staatsbedrijf, is in zijn functie behouden geweest gedurende verschillende mandaten van de “Chef” en zijn bende, tot hij (de Chef), door het nationaal congres, verwijderd is geweest (het eerste "impeachment" van een President, hier).

De Staat van Alagoas, met als hoofdstad Maceió, is bekend door zijn hoge graad van misdaad, waaronder moord en corruptie de eerste plaatsen innemen, niettegenstaande de smakelijke ligging van de stad aan de kust en de prachtige gebouwen en stranden in en dichtbij gelegen. Elke heilige dag worden er tientallen moorden gepleegd zonder veel lastige vragen gesteld te worden en ze kosten allemaal praktisch niets (men kan ze zelfs bestellen in een aantal maandelijkse, zachte, afbetalingen), want de moordenaars (beroeps- en amateurs) beminnen waarlijk hun job. Soms zijn ze zelfs bereid voor minder dan de kost van de kogels die daad te voltooien, gewoon voor het genoegen dat het hen verstrekt. Het is eigenaardig, maar het is merkwaardig te vermelden dat de misdadigers, in compensatie, hier redelijk gemakkelijk aanslagen tegen henzelf overleven, somtijds met tien, of meer, schoten in hun pezig en taai lijf (net zoals de straathonden), terwijl wij, de sterfbare mensen (ietwat kwetsbaarder), niet meer dan een halve kogel nodig hebben om uitleg te moeten gaan verstrekken aan onze alomaanwezige Meester in de Hemel die nooit tussenbeide komt hier op de aarde, maar toch meent recht te hebben op veel vragen en de toepassing van voorbeeldige straffen coördineert, daarna.

Terwijl men in de andere Staten van Brazilië ook moet oppassen over wat men precies zegt en aan wie, is een scheve blik in Alagoas al ruim voldoende om voortijdig vaarwel te mogen wuiven.

Terugkerend naar diene directeur, alhoewel corrupt tot over zijn oren betrof het zich om een brave mens die zonder veel tegenstand eventueel abrupte prijsverhogingen aanvaardde, alles kocht wat we aanboden en gretig meerdere dosis whisky inslurpte, zonder overvloedig te boeren, vooral wanneer hij, ene keer per maand, aan onze deur in Recife (ongeveer vier uren rijden met de auto, met chauffeur) verscheen om zijn tien percent commissie van een maand werk te komen afhalen, resultaat van de aankoop van papier.

Eigenaardig was ook de hoeveelheid vrouwen die daar werkten, negen op de tien uitgerust met verlokkende minirokjes en fel gedecolleteerde bloesjes, waaronder en waarin alles te bespeuren was terwijl ze de trap opstegen naar het bureel van de manager, of zich naar voren bukten om de boeken samen te scharrelen. Soms bleef ik daar verschillende minuten haperen, zonder bijbedoelingen natuurlijk, maar wel om mijn zonnebrilglazen te reinigen van die schetterende en schitterende natuurmanifestaties, nog altijd onbegrijpelijk verboden voor onschuldige mannenogen...

A young female teacher was giving an assignment to her Grade 6 class one day. It was a large assignment so she started writing high up on the chalkboard. Suddenly there was a giggle from one of the boys in the class.

She quickly turned and asked, "What's so funny Pat?"

"Well teacher, I just saw one of your garters."

"Get out of my classroom," she yells, "I don't want to see you for three days."

The teacher turns back to the chalkboard. Realizing she had forgotten to title the assignment; she reaches to the very top of the chalkboard. Suddenly there is an even louder giggle from another male student.

She quickly turns and asks, "What's so funny Billy?"

"Well miss, I just saw both of your garters."

Again she yells, "Get out of my classroom!" This time the punishment is more severe, "I don't want to see you for three weeks."

Embarrassed and frustrated, she drops the eraser when she turns around again. So she bends over to pick it up. This time there is an burst of laughter from another male student. She quickly turns to see Little Johnny leaving the classroom.

"Where do you think you are going?" she asks.

"Well teacher, from what I just saw, my school days are over."

Why is the space between a woman's breasts and her hips called a "waist?" Because you could fit another pair of tits there.

Harry goes up to a whore and says, "How much for a blow job?"
She says, "A hundred bucks."
He says, "Okay," and he starts to jack off.
She says, "What are you doing that for?"
He says, "For a hundred bucks, you don't think I'm gonna give you the easy one, do you?"

Monica Lewinsky's lawyer hands a picture of her to Bill Clinton and says, "Mr. President, do you recognize this woman?"

A guy reaches out of his apartment window to see if it's raining, and a glass eye falls into his hand. He looks up and sees a woman looking down.
He yells, "Is this yours?"
She says, "Yes... could you please bring it up?"
He goes up, walks into her apartment, hands her the eye, and she says, "I'm about to have dinner. Please join me."
After dinner, she says, "Want to go to bed?"
He says, "Are you this friendly to every guy you meet?"
She says, "No. Only the ones who catch my eye."

Hillary Clinton says, "Bill, now the press is saying you lent money to that Monica Lewinsky for plastic surgery."
He says, "You see how they twist things? What I said was that I blew a wad on her face.

What's worse than a male chauvinist pig?
A woman that won't do what she's told.

Why do women have smaller feet than men?
So they can stand closer to the sink.

Women are like guns.
Keep one around long enough and you're going to want to shoot it.

Mijn vrouw is typisch van het exotisch type en houdt dus helemaal niet van eender welke dagelijkse sleur. Ze verkiest, zonder enige twijfel, altijd maar andere plaatsen op te zoeken en nieuwe, spannende avonturen te wagen, elke keer dat er zich een alternatief aanbiedt. Meestal (om niet te zeggen altijd) wordt dat dan een rond fiasco, vanzelfsprekend, want avonturen lopen zelden goed af. Hetzelfde gebeurt met de keus van haar eten, in een restaurant bijvoorbeeld. Ze vist de meest eigenaardige namen uit in het menu om te weten te komen over wat het zich precies betreft en negen keren op de tien, als ze haar tanden in de pruts plaatst, krijgt ze er dadelijk spijt van die alledaagse “biefstuk met frieten” niet verkozen te hebben...

...en zo gebeurde het, toen we op een middag een recent ingehuldigd restaurantje uitgekozen hadden in een andere wijk om de honger van onze dochter te stillen, terwijl we daar toch juist passeerden en waar ze regionale gerechten aanboden, de meeste voorzien van, voor mij, totaal onbekende namen. Terwijl ze samen de grote ogen over de opties lieden glijden, bestelde ik gerust mijn fles bier en een gewone portie frieten, met mayonaise erbij.

De namen varieerden van buchada, rabada, arrumadinho, chambaril, mocotó, acarajé, tapioca, bode guisado, moqueca, galinha cabidela tot en met “sarapatel” en dat laatste was juist iets wat ze wilden experimenteren...

Toen het bestelde eten eraan kwam viel het onmiddellijk op dat het zich om iets heel speciaal's betrof en waarlijk, na die eerste vlugge blik op een zwartachtig gekleurde pap met brokken erin vast gesteld te hebben, kon ik niet nalaten de kelner terug te roepen om te weten te komen over wat het zich juist betrof. De man legde onbeschaamd en zonder geen enkel vooroordeel uit dat het een gerecht was bestaande uit gekookt koeienbloed, met enkele stukjes lever erin. Meteen begon mijn dochter te walgen van de afkeer en werd haar middagmaal, mijn frieten.

Mijn vrouw, integendeel, besloot de zwarte boel langzaam en met een lang aangezicht in te zwelgen, zodat het er met pollepels op lag dat het niet echt smakelijk was, maar aangezien ze voortdurend uit is op avonturen, aanvaardde ze dat, eens het puntje bij het paaltje komt, het daarna moeilijk is terug te krabbelen.

Enkele dagen later bracht ik mijn dochter naar de judotraining en alhoewel ik verkies alleen en bij mezelf de doening gade te slaan, kwamen er twee vaders van andere atleten, ongeveer van mijn eigen leeftijd, naast mij zitten, duidelijk met de bedoeling indruk op mij te maken, wat niet gemakkelijk is. De ene stelde zich voor als advocaat en de andere als eigenaar van een winkel met medische boeken en tijdschriften. En van ´t één kwam ‘t ander en op den duur geraakten ze in China en de doodstraf die daar met een bepaalde gemakkelijkheid toegepast wordt, vooral aan de corrupten. De advocaat begon meteen uit te leggen wat iedereen al lang wist en weet en dagelijks in alle kranten herhaald wordt, hier en in de rest van de westerse wereld, met de bedoeling te wijzen op het ROOD gevaar dat China representeert. En hij maar uitleggen dat alles van de veroordeelden, onmiddellijk na hun dood, of zelfs een beetje juist daarvoor, al een nieuwe bepaalde bestemming ontvangt vanwege de regering: hun ogen, lever, hart, nieren, longen, haar, vet, huid, tanden, enfin, alles, beweerde hij, terwijl hij er geheimzinnig aan toevoegde dat zelfs hun bloed niet verspild wordt. De eigenaar keek verrast op en vroeg, ineens wreed geïnteresseerd...

...om er mijn lievelingsgerecht “sarapatel” van te maken zekers??

Komt ge ooit naar Brazilië, pas dan op voor de volgende uitspraken, beloften en termen, die de mensen hier, met merkwaardige overtuiging, alsmaar herhalen:

- Qualquer hora, vamos marcar um encontro (laat ons een afspraak maken, eender welke van de volgende dagen). Deze belofte mag gewoonweg vertaald worden als: ik wil u nooit ne meer zien, ge steekt me tegen en ik hoop dat ge naar de hel gaat;

- Pode deixar comigo (ge moogt gerust zijn, ik zal daarvoor zorgen). Let op, diene mens is absoluut niet te vertrouwen en hij is u vierkant aan het bedriegen, terwijl ge zelfs, onnozel, naar hem staat te kijken;

- Confia em mim (vertrouw mij). Ge zult het uw leven lang beklagen als ge hem vertrouwt. Hij tracht een klimaat te scheppen van genegenheid en vriendschap, maar als ge in zijn val loopt zijt ge definitief verloren.

- Vou chegar na hora combinada, sem falta (ik zal stipt zijn, zonder twijfel). Zeker en vast een leugen. Hij weet al van tevoren af dat hij op zijn minst een half uur te laat zal opdagen, indien mogelijk;

- “Se Deus quizer” en “Graças a Deus” (als God het belieft en dankzij God). Die termen worden alleen maar gebruikt wanneer alles op wielekes loopt. Als er iets mis gaat of een ongeluk gebeurt, of zelfs een ramp (vooral wanneer er veel kinderen omkomen), mogen die termen absoluut niet aangewend worden, tenzij de dader geëxcommuniceerd wil worden van de Kerk en verkiest rechtstreeks naar de hel gezonden te worden, zonder tussenlandingen;

- Daqui a pouco estarei de volta (binnen een paar minuutjes ben ik terug). Ge moogt er op wedden dat hij nooit ne meer terug zal keren;

- Dá para me emprestar um dinheirinho aí, amanha sem falta eu devolvo (leen mij een beetje geld, want morgen zal ik het, zonder twijfel, terug geven, geloof me). Hier bestaat het woord "lenen" niet. Gegeven is gegeven en punt, andere lijn.

- Pode tirar o seu cavalinho da chuva (ge moogt uw paardtje uit de regen trekken). Ik heb er geen enkel benul van waar deze uitspraak vandaan komt, maar het betekent dat hij de waarheid aan het zeggen is en dat ge niet op hem moogt rekenen...

Zoals gewoonlijk wendde ik mij beslist naar mijn geliefd tafeltje in mijn stamcafé waar, normalerwijze, niemand zich in de omgeving bevind. Bevredigd (eindelijk) van mijn verdiende rust te kunnen genieten, bestelde ik mijn ijskoud biertje en na even de voorbij passerende, alleen maar vrouwelijke, achterwerken gade te hebben geslagen, dreven mijn gedachten zich geleidelijk af naar een punt aan de horizon, waar ik meende mijn toekomst te kunnen onderscheiden.

Het ontging me nochtans niet toen twee koppels ineens de deur binnen tuimelden en, net alsof vooraf besteld, zich onmiddellijk naar het tafeltje begaven, grenzend aan het mijne.

Niet iets waar ik hevig naar verlang natuurlijk, onder meer omdat ik zo onmogelijk mijn opgestapelde scheetjes, geniepig, kwijt kan geraken, maar enfin, dat is eigenlijk ook nooit de originele bedoeling geweest, maar wel een pluspunt voor de plaats, of zoals het hier uitstekend uitgedrukt wordt, een “toegevoegde waarde”.

Ze gedroegen zich echter nogal wat luidruchtig en verbroken de gezellige stilte die ik meestal verkies. De vrouw die op de stoel, dichtst bij de mijne zat, besloot een sigaret op te steken en om de verse lucht die over hun eigen tafel heerste niet te besmetten blies ze de rook, over haar schouder heen, daarvoor een scheve mond gebruikend, regelrecht in mijn richting. Ik heb oneindig veel gerookt wanneer ik jonger was, maar sedert ik daarmee gestopt ben kan ik diene stank, minder en minder elk jaar, uitstaan. Bovendien bewoog ze haar stoel verder en verder weg van de tafel, bekommerd dat ze blijkbaar was met de gezondheid van haar collega’s, maar tezelfdertijd dichter en dichter bij mij belandend, tot ze zelfs praktisch tegen mijn rug aanleunde. Verergerd stond ik op en sleurde mijn tafel, samen met de vier stoelen, wég van hun tafel.

Een minuutje later werd mijn rust weeral verstoord door een nieuw koppel dat eveneens het café binnen stapte en verheugt ontdekte dat ze de aanwezigen aan mijn buurtafel herkenden. In een oogwenk werden er twee additionele stoelen bij hun tafel gerukt zodat de kring, naargelang iedereen zich wat van de tafel verwijderde, groter werd. De zuigende en puffende vrouw stootte meteen terug in mijn ribben en ik werd nogmaals verplicht recht te staan om mijn tafel, samen met de vier stoelen, verder weg te slepen, terwijl de nerveusheid mij te pakken kreeg. Amper zat ik terug neer, al een beetje aangetast door het derde bier en ik stelde verbijsterd vast dat een nieuw koppel hun neus binnen stak. Weeral slaakten ze een kreetje van geluk en verrassing terwijl ze zich opgewekt naar de verzamelde vrienden begaven, maar in overweging genomen dat een gewaarschuwde vent er twee waard is, rechtte ik mij ongeduldig op en nu al bijna kokend van de haat besloot ik onmiddellijk meer plaats vrij te laten voor meer stoelen rond hun tafel, terwijl ik ondertussen al geklemd begon te geraken tegen de lege tafel die zich voor de mijne bevond.

Ik kon niet vermeiden binnensmonds een vloekwoord te uiten, overtuigd dat ik er van was dat het vandaag mijn dag niet was. De rust intussen was al “gone with the smoke” en het bier was lauw aan het worden terwijl de kelner, ietwat verlegen, want hij kende mij van vorige oorlogen, zich in mijn richting bewoog met de vraag of ik misschien bereid zou willen zijn mijn tafeltje op te offeren zodat ze er één lange tafel van zouden kunnen maken en ik geoorloofd werd een beter tafeltje uit te kiezen, tussen tientallen andere, nog onbezette...

‘k Hebbekik helemaal geen ander tafeltje willen uitkiezen, miljartedju, want ik haat reizen, verhuizen en vooral "andere" tafeltjes en ik heb, in een oogwenk, mijn rekening betaald en ben verdwenen van diene dwaze café, met al die opdringerige, zuigende, puffende en kletsende klanten die altijd maar meer en meer plaats nodig hebben voor hun onbelangrijke vergaderingen.

Onlangs ontving ik een mail van een gewezen buur in de Spanjestraat van Rumbeke die toevallig op deze blog is gebotst, met name Pierre Goetgeluck, geïnteresseerd in het heropnemen van het contact met zijn klasmakker en mijn broer F., wat ik meteen heb gedaan.

Wat ik me het best herinner van de familie Goetgeluck (ik zou durven gezweerd hebben dat het “Goedgeluk” was, maar ze hebben me dat nooit geleerd in de Vakschool van Roeselare), is dat ze verzot waren op verse paling. Ik kreeg er de kriebels van. De visman die ze verkocht arriveerde altijd op een zware vrouwenfiets met een aquarium van voren, in een korfje, geïnstalleerd, waarin er een hele hoop levende palingen krioelden. De moeder van de Goetgeluck’s en ook de dochter, vlogen als ’t ware uit hun huis om er de schoonste en dikste palingen uit te kunnen vissen, die de visman meteen, levend, “ontpelde”...!!

Ik was daar zodanig van geaambeteerd (vind dat nog altijd het maximum van wreedheid in een alledaagse straat van een alledaagse gemeente) dat ik vermeed contact te blijven onderhouden met die eigenaardige familie, uitzondering gemaakt voor Anne Marie, die ons elke zaterdag een spektakel aanbood achter de ruit van haar badkamer..

Terwijl ik het toch over F. heb, ik herinner mij hoe hij, om mij in slaap te doen geraken in onze gemeenschappelijke slaapkamer, zodat hij wat later, zonder schrik gestoord te worden, het laken ritmisch op en neer kon laten wapperen, mij luid meerdere sprookskes vertelde. Toen was ik nog jong en had geen enkel besef over hoe juist het leven in elkaar steekt en schonk ik de grootste aandacht aan zijn machtige verhalen waarvan ik durfde zweren dat ze helemaal uit zijn hoofd kwamen, zoals “Klein duimpje en zijn reuze laarzen”, “Roodkapje en de zeven lelijke dwergen”, “De drie dikke zwijntjes en de zwarte wolf” en weet ik nog veel, maar het belette mij wel degelijk vroegtijdig aan mijne harde piemel te liggen wrijven, zodat ik daar pas later last van heb gehad.

We stoeiden geregeld in onze kamer waar F. altijd het onderspit moest delven, want zoals in mijn vorige post vermeld, bezit ik een voorhoofd van ijzer, reden waarom F. daar één van zijn schoonste tanden kapot aan heeft geslagen en er een grote brok vanaf is gevallen, zodat hij verplicht is geweest zich een vals gebit aan te schaffen langs de Ziekenbond om..

Sorry F., 'k zal het nooit ne meer doen..

Q: What's the difference between a girlfriend and a wife?
A: 45 lbs.

Q: What's the difference between a boyfriend and a husband?
A: 45 minutes.

Q: What is it when a man talks nasty to a woman?
A: Sexual harassment.

Q: What is it when a woman talks nasty to a man?
A: $3.99 a minute.

Q: How can you tell if your wife is dead?
A: The sex is the same but the dishes pile up.

Q: How can you tell if your husband is dead?
A: The sex is the same but you get the remote.

Q: What's it called when a woman is paralyzed from the waist down?
A: Marriage.

Q: If your wife keeps coming out of the kitchen to nag you, what have you done wrong?
A: Made her chain too long.

Q. How many men does it take to change a light bulb?
A: None, they just sit there in the dark and complain.

Q. What's the fastest way to a man's heart?
A. Through his chest with a sharp knife.

Q. Why are men and parking spaces alike?
A. Because all the good ones are gone and the only ones left are disabled.

Q. Why are men like public toilets?
A. Because all the good ones are engaged and the only ones left are full of crap.

Q. What have men and floor tiles got in common?
A. If you lay them properly the first time, you can walk all over them for life.

Q. What is the difference between a man and a catfish?
A. One is a bottom-feeding scum-sucker and the other is a fish.

Q: Why did cavemen pull their women around by the hair?
A: Because if they pulled them around by their feet, they'd fill up with mud.

Q. Why do men want to marry virgins?
A. They can't stand criticism.

Q. Why is it so hard for women to find men that are sensitive, caring, and good-looking?
A: Because those men already have boyfriends.

Q. What is a man's view of safe sex?
A. A padded headboard.

Q. How do men sort their laundry?
A. "Filthy" and "Filthy but Wearable"

Q. Why were men given larger brains than dogs?
A. So they wouldn't hump women's legs at cocktail parties.

Q. Do you know why women fake orgasm?
A. Because men fake foreplay.

Q. What's the difference between a new husband and a new dog?
A. After a year, the dog is still excited to see you.

Q. What makes men chase women they have no intention of marrying?
A. The same urge that makes dogs chase cars: they have no intention of driving.

Q. Why do men take showers instead of baths?
A. Pissing in the bath is disgusting.

Q. Did you hear about the guy who finally figured out women?
A. He died laughing before he could tell anybody.

Q. Do you know the punishment for bigamy?
A. Two mothers-in-law.

Toen ik deze krant voor het eerst bezocht, dan nog gevestigd in het centrum van de stad, dicht bij de wereldberoemde Av. São João en de Praça Da Republica (equivalent van Copacabana in Rio, in diene tijd en beiden, tegenwoordig, fel gedaald in prestige), zag ik in twee parallelle rijen de enorme drukpersen daar geïnstalleerd die me definitief hebben beïnvloed in het begrijpen van welke machines ik juist verondersteld was te verkopen, vanaf dat ogenblik.

Ik was vergezeld van een collega van de firma, toen nog zijn cursus van mechanisch ingenieur aan het beëindigen en die verantwoordelijk was voor het dagelijks contact met de klant. Hij klaagde erover dat alle leveranciers verplicht waren een commissie uit te moeten betalen van een ronde tien percent, voor eender welk materiaal en machines die de krant zich aanschafte, persoonlijk aan de industriële directeur, P.P., en hij vermoedde dat die commissie verdeeld werd tussen de aanverwanten van één van de vennoten van de krant, regelrecht verlies betekenend voor de overige. Dat heeft er niets mee te zien natuurlijk, maar het kost niets te vermelden dat de eigenaars Joden zijn.

Eigenaardig was wel dat blijkbaar iedereen daar van wist, menos de meest geïnteresseerde mens, de tweedde vennoot. Na verscheidene jaren heeft iemand toch zijn mond niet kunnen houden en is hij, P.P., vierkant ontslagen geweest en hebben ze, de eigenaars, besloten het geval onder het tapijt te verbergen..

Nu zijn ze volop bezig andere mensen te verwijten dat ze er zwart uitzien..

Méér over deze eigenaardige krant in één van mijn volgende post’s (hier noemen ze dat een “assunto cabeludo”, wat overeen komt met een “harig onderwerp”, of zowel: zware tabak, waardoor uw oren zullen tuiten..).