Archief

Eigenaardig, maar praktisch alle vrouwen vermoeden dat hun opgemaakt "haar" de man van hun dromen zal bekoren. Ze zijn bekwaam, daarvoor, uren lang bij de kapper te zitten kletsen, babbelen en lasteren, honderden nieuwe chemische producten te testen, proberen en aan te kopen, onder andere om meer natuurlijke golven in hun pruik te bekomen, ze licht en wapperend in de wind te kunnen demonstreren, ze te versterken, dunner en fijner te maken, ze te hydrateren, te "voeden" en de punten levenderig te maken, de kleur te veranderen, de permanente aan te passen, een beetje hier te knippen, een beetje daar te vermenigvuldigen, de stijl te veranderen, de mode te volgen, de geur te verbeteren (vrouwen kweken de ongelooflijke gewoonte aan hun "haar" te rieken, net alsof ze aan hun vingers rieken wanneer het toiletpapier onvrijwillig is gescheurd), het haar uit te rekken, te plooien, te kraken en het effect van een vorig chemisch product te bestrijden, minder haar te verliezen, het rapper te doen groeien, de aanwezige luizen volledig uit te roeien, hun haar te verkrachten, te buigen en te misvormen, terwijl strevend naar een "haar"-clone van iemand die ze onlangs op het Tv-scherm hebben weten te bewonderen, om zo de frisse mannen te kunnen verzekeren dat ze met hun "haar" veel verder zullen geraken dan de kletskoppen van hun vorige verhouding. Ze deinzen niet terug hun eigen salaris daarvoor volledig te verbruiken, weg te smijten en te verbrodden, plus nog de helft ook van het salaris van hun heilige vader, onschuldige broeder en/of ongewaarschuwde bastaardzoon.

Nochtans heb ik, na een halve eeuw ervaring, maar één enkele man ontmoet die vooraleer stiekem te loeren naar haar, respectievelijk, achterwerk, boezem, benen, mond, neus, lippen en tanden, een blik heeft gegund aan de nieuwe pruik die ze aan het inhuldigen was en er zelfs bijna blind is van geworden.

De ontzettend grote meerderheid van de mannen (homo's niet inbegrepen) heeft uiteraard geen enkele interesse in het haar van een vrouwmens, tenware om vast te stellen, in een oogwenk, of ze een brunette is, een rosse of een blonde en dat feit dan, daarna, terwijl ze de onderste pruik in twee delen aan het splitsen zijn, wel nog ne keer te willen bevestigen, om er zeker van te zijn dat ze weeral eens niet in de luren gelegd zijn geweest.

Waarom dus die enorme investering?

Wie beweert dat mannen en vrouwen gelijkaardige en gelijkwaardige schepsels zijn? Wie gaat er, in Gods naam, met "haar", naar bed? Velen verkiezen zelfs een handdoek over het harig aangezicht te leggen om niet in de ogen van het slachtoffer te moeten kijken, op de meest indringende momenten.

't Is eigenlijk juist omgekeerd, zelfs het "haar", dáár, is volledig overbodig, net zoals de baard, de snor of het haar in de neus en de oren van de man, waar er alleen maar vuiligheid van eender welke oorsprong blijft aan kleven. Beter zonder haar dus, dan mét.

"Haar" is, overigens, een duidelijk bewijs dat we allemaal van de apen afkomstig zijn. Toen ik zelf nog jong was had ik het ook in mijn hoofd geprent dat ik harig moest zijn om modern te lijken, tot op den dag dat een psycholoog mij heeft uitgelegd dat behaarde mensen, vooral met een baard, een moustache en een donkere bril, zichzelf voortdurend trachten te verschuilen, dat ze bang zijn zichzelf te onthullen en dat ze verkiezen onopgemerkt hun eng leventje te lijden.

Men zal, binnen enkele jaren, de harige mensen, "Neo-Neanderthalers" noemen, want dan zullen de onbehaarde mensen, mannen en vrouwen, vollop in de mode zijn. Hoge voorhoofden, belangrijke neuzen, opmerkelijke oren en kuise monden, zullen het duidelijk bewijs zijn van virielheid, intelligentie, moedigheid, vooruitstrevendheid en ferm karakter. In compensatie, behaarde mensen, als geniepigaards, schijters, onvolwassen en groene schaduwen van wat ze geweest zouden kunnen zijn, hadden ze zich verlost van diene ballast: het haar van de oerdommigheid.

Toch wel, jazeker, er zijn uitzonderingen die de regel bevestigen, maar de teerlingen zijn nu al geworpen: de onbehaarde mensen geraken verder.

In dit verband herinner ik mij nu een collega van het werk, de manager van ons kantoor in Brasilia. Hij was een gezapige vijftiger, ietwat aan de mollige kant, een bril met dikke glazen gebruikend en een mond die op de "spleet" van een vrouw geleek. Hij was gehuwd en had twee (of drie) kinderen. Gedurende een bepaalde reis naar Brasilia, toen we in zijn auto hadden plaats genomen en hij me, van de luchthaven naar het hotel, aan het voeren was, daalde hij ietwat vertrouwelijk, de toon van zijn stem, terwijl hij me uitnodigde zijn verse minnares te leren kennen, diezelfde avond nog, tijdens een speciaal daarvoor voorbereid avondmaal. Hij vervolgde, nog geheimzinniger doend, dat ze een overweldigende en weelderige kop "haar" bezat, die mij terstond zou doen smelten van de goesting...

En waarlijk, ik heb ze diezelfde dag nog ontmoet, heb tersluiks eerst haar overweldigende poepe nagegaan (te groot om er één enkel bed mee te delen), dan haar weelderige boezem, waar een man zich kan in verdrinken als hij zat is, of plat geslagen worden als hij er ruzie mee gemaakt heeft, haar dunne beentjes op hoge hielen, zoals een omgekeerde piramide, haar gulzige mond, brede neusgaten, dikke lippen en onregelmatige tanden... allemaal te veel om nog op haar "haar" te willen letten en hij me aandringerig in mijn buik bleef stoten: "ewel en wat zegde nu, heeft ze geen prachtig haar??"

't Heefts niets geholpen om mijn enthousiasme op te pompen, maar ik moet eerlijk bekennen, hij was wel degelijk verliefd op haar "haar", want de rest was de moeite niet waard om er een familiedrama mee te veroorzaken. Ik heb ze nog verschillende andere keren ontmoet en waarlijk, hij heeft zich laten scheiden van zijn vrouw, zijn kinderen zijn hem beginnen haten en haar "haar", dat heeft hem de opbrengst en de spaarpot van dertig jaren werk gekost..

Nietwaar meneer Guaracy?

Jodentruc's niet, hé! "Smart thinking", wel. Wat bedoelt ge met het dubbele van het gemiddelde? Ge hebt het niet goed verstaan, natuurlijk. Mijn voorstel is: ene frank méér dan de gemiddelde verkoopsprijs, voor twee schilderijen. Of beter, ene euro, want de "Frank's" zijn uit de mode. Gedaan met de Frank's en leve de Euro's en de Sombra's (de aandelen van de firma "Sombra en Dochters" staan heden nog laag, maar morgen kunnen ze ineens rap stijgen. Wie weet? Dalen kunnen ze niet méér, in alle geval).

Maar ik ben wel degelijk twéé schilderijen aan het bestellen! Ligia zei gisteren nog: "Liefste Rudootje, afhangende van de afmetingen en de prijs van de schilderijen kunnen we er misschien nog twee andere bij kopen ook. Zo kunnen we alle kale muren van het huis in Gent bedekken".

Ligia is niet helemaal bij haar verstand, vermoed ik. Ge moet er niet op letten. Ze denkt dat uw schilderijen anderhalve meter breed zijn, bij een meter hoog. Het schaap.

Let op, tegenwoordig moet men wel veel aandacht schenken aan publiciteit. Absoluut nodig om succes te oogsten in uw kunstrijke verdienste. De fuivers en excentrieke kandidaten maken meestal veel lawaai en krijgen dus ook een betere kans in de journalistische wereld. Een goed opgerolde moustache, met de punten naar bovén gericht en een minachtende blik, zijn essentieel. Uw schaarse haartjes verward op uwen blinkende kletskop laten pronken, een dikke boek onder de oksels schuiven (met grote letters want oudere kunstenaars zien meestal niet zó goed nemeer, maar ze willen wel gene bril dragen om niet op een boekhouder te gelijken), korte en nerveuze stapjes zetten, enfin, een beetje excentriek zijn, kost niets...

Spijtig dat ge gene Jood zijt, maar misschien zoudt ge toch één van die typische klakskes moeten gebruiken, gewoonweg om verwarring te stichten. Meestal helpt ene Jood de andere en alleen zij hebben geld in overvloed om het in de kunst te kunnen besteden. Tenandere alleen Joodse orkestenleiders, beenhouwers, artiesten en schrijvers zijn succesvol. Waarom koopt ge geen kandelaar met zeven kaarsen en zet ge die vóór uw venster? Of laat ge uw baard groeien tot aan de navel. Zwarte kleren en puntige schoenen helpen ook, of klagend staan klagen aan de klaagmuur (zegt de ene Jood tegen de andere: ik mag niet klagen), enkele overbodige Palestijnen om "zeep" helpen (ze zijn, in feite, aan het overwegen of ze niet allemaal overbodig zijn en ook aan het beslissen of het de moeite niet is de grenzen van het Joods land uit te rekken tot aan Egypte, aan de ene kant en tot aan Rusland, aan de andere kant) en met oervaste overtuiging zweren dat de oplossing geopperd door de Vice-President van Brazilië, om één van de Staten in de Verenigde Staten op te kopen en er daar het (nieuwe) beloofde land van het Joodse volk van te maken pure onzin is, want daar bestaat geen enkele Palestijn die gepest zou kunnen worden....

Jaja, ik weet het, zonder lawaai geraakt men nergens. 't Is daarom dat ik zeg: verlaat uw eenzaam kamertje en schilder in de open lucht. Op uw eigen pleintje eerst, maar dan ook op de Vismarkt en snij een stuk stof uit uw lange broek, daar waar hij uw gat bedekt, zodat de blote billen de aandacht trekken van de voorbij passerende maagden en zij, geërgerd, de politie roepen (en ook de brandweer om hun vlammend vuur te blussen) en ook de reporter van de Gentenaar die uw foto op de eerste bladzijde van de krant zal zetten met de titel: "Schande op de Vismarkt" wat de haat zal verwekken van de helft van de bevolking, maar de liefde, van de andere helft en zo de verkoop zal doen vlotten, zoals de opgestapelde kak in de dikke darm, zodat ge eerst een nieuwe voorraad schilderijen zult moeten voorzien, vooraleer verder te avanceren naar de Grote Markt van Brussel en eens zover, ik zelf nog weinig te doen zal hebben om mijn boek in grote hoeveelheden te kunnen verkopen, tenzij aan de reporter van de "Gentenaar" uitleggen dat ik de broer ben van dienen zot daar, op de Vismarkt...

Terwijl we het toch over horoscopen, waarzegsters, tovenaars en heksen hebben, neetje, daar zit niets tussen voor mij. Ik heb het hier vroeger al eens geschreven: ik ben een doodgewone atheïst, dankzij God. Dus, voor al diene waanzin, oorsprong van ne hele hoop misverstanden, uitbuiting en zelfs misdaden, is er absoluut geen plaats in mijn leven. Ik zal daar nu, nochtans, niet blijven op áándringen, uit louter respect voor mijn goedgelovige vrouw die alle dagen vurig aan het bidden is om meer kinderen te krijgen, eigen of geadopteerde, terwijl we er nog kunnen voor zorgen. Ik heb al eens naar haar reeks uitgekozen namen zitten loeren en er zitten op zijn minst drie Joodse (namen) tussen. Wat een flater, Rudo...

Dat herinnert mij ook aan die reeks kettinggebeden georganizeerd door verschillende protestantse pastoors (die ik nog nooit eerder had gezien, maar duidelijk uit waren op tien percent van mijn wedde, zonder andere, speciale, vergoedingen en gunsten te minachten) toen ze mij uitnodigden in een kring, hand-in-hand, plaats te nemen, bedoeld om voor het leven van mijn zoon te preken, zingen en zeveren in de receptiehall van het publiek emergency hospitaal, waar hij tussen het leven en de dood hing. Ik ben niet in de kring gaan staan en heb niemands onnozele handjes vast gepakt, maar mijn eerste vrouw wel en Jezus Christus heeft daarom beslist dat die kleine gedomonstreerde interesse, vooral vanwege mijn part, niet genoeg was om zijn leven te redden. De aanwezige pastoors (ik weet niet hoe ze daar zijn geraakt en wie ze heeft geroepen, maar 't zal waarschijnlijk veroorzaakt zijn geweest door de ene of de andere geur die ze van verre hadden herkend, zoals de vliegen de stront, terwijl ik verrast, de afwezigheid van eventueel geinteresseerde priesters vaststelde) hebben op dezelfde dag van zijn dood nog, de zaktelefoon, een gouden ring en een gouden polsuurwerk, die aan mijn zoon toebehoorden en bewaard waren geweest door de verpleegsters, na het ongeluk, vriendelijk, door hen, de pastoors, van hen, de verpleegsters, opgeeist, om hun geleverde diensten te betalen (eerste les: "O perigo mora ao lado", wat betekent dat het gevaar van dichtbij komt).

Een vader die zojuist de helft van zijn leven heeft verloren vindt natuurlijk de kracht niet om tegen zulke onbenulligheden te protesteren en de pastoors, begrijpend, hebben daar, zonder enig teken van medelijden, gebruik van gemaakt. Nu vrees ik echter, dat ze allemaal toch wel zullen branden in de vlammen van het oneindig vuur in de hel, want het zijn onbeschaamde bandieten, in het algemeen en experte dieven, in het bijzonder.

Onverlet van deze belangrijke opmerkingen, die door Nonkel M. verder uiteen werden gezet met zijn solene "kzeggekik teese voor mijne reden", de andere "geestelijke" bronnen van mijn uitspattingen van waarlijke familieliefde waren, de logische manier van redeneren negerend, minder in Rumbeke en Roeselare te vinden geweest, maar wel in Laarne, onder de invloed van mensen, juist zoals hem, mijn lieve Nonkel M., maar ook van Schatteman, Annie, Medard en zelfs onze bekorende Tante D. Ze bedreven met genoegen en zonder daarvoor schuldgevoelens te koesteren, de dagelijkse zonden, zoals, in diezelfde volgorde, de onkuisheid, de ironie, de loomheid, de gulzigheid en de verleidelijkheid, maar ze zijn praktisch allemaal gestraft geweest net alsof ze doodzonden hadden gepleegd.

Komt de vraag, waarom juist heeft de eerste, Nonkel M., de laatste, Tante D., verkozen heeft om ermee te trouwen? Waarschijnlijk waren het haar vooruitstrevende en adembenemende borsten waar hij, een hoofd kleiner zijnde, zo goed kon aan zuigen terwijl ze in het portaal van Pépé's huis stonden te vrijen en te wrijven, daar, op dat vurig rood terrasje, terwijl zij tegelijkertijd de schatten in zijn broekzakken en in zijn onderbroek betastte.

Ze had niet gehaperd ook aan Nonkel A. (oudste broer van M. en mijn Peter) de genoegens van die indrukwekkende boezem te onthullen en die daardoor eveneens ook (tijdelijk) verblind was geweest, terwijl ze opperde dat "wat van beneden komt haar niet aanraakte" (les nummer twee: "o que vem de baixo, não atinge"), maar toen had ze zijn geheim wapen nog niet ontdekt, in zijn onderbroek, wat naar het algemeen gekende, derde, spreekwoord leidt, met name "tamanho não é documento" of "grootte is geen document".

Blijkbaar had ze hem naar één van die wat donkere serrekes, vanachteren in de bloemisterij, geloodst waar ze, zonder meer, aan zijn microfoon had gezongen, om de "maat" te evalueren. Wat later heeft Pépé haar verrast in de remise, terwijl ze Nonkel André gulzig op de lippen kuste en daar is de vierde (gratis) algemeen gekende uitspraak van afkomstig, met name, "chupar por tabela", wat overeen komt met "een piemel on-rechtstreeks pijpen" en wat verklaard waarom hij (Nonkel André), daarna, die geheime verhouding ineens abrupt heeft verbroken, klagend van haar "vreemd"-riekende adem.

AQUARIUS You have an inventive mind and are a progressive thinker. You also lie a lot and are inclined to be careless and impractical, making the same mistakes over and over. Everyone thinks you are a fucking jerk.

PISCES You have a vivid imagination and often think you are being followed by the CIA. You have some influence over your friends and people resent you for flaunting your power. Underneath it all you lack confidence and are generally a coward. Pisces people screw small animals and pick their noses a lot.

ARIES You are the pioneer type and have strong leadership tendencies, but you regard others with contempt. You are quick tempered, impatient and don't take well to advice. You are a prick.

TAURUS You are down to earth and persistent. You are determined and can work like hell. Most people think that you are a pig headed shit. You're probably a fucking capitalist.

GEMINI You are quick and intelligent - a thinker. People like you because you are bisexual, You are also a cheap bastard, expecting everything for nothing. Gemini's are notorious for thriving on incest.

CANCER You are extremely sensitive by nature and very caring. You are a wimp, You are hopeless at making decisions and that is why you will always be on welfare and you will never be worth a shit.

LEO Leo people are born leaders but most people think they are just pushy. Most Leo's are bullies. They are thick assholes who break down under honest criticism. Your arrogance is disgusting. Leo People are thieving bastards who kiss mirrors a lot.

VIRGO You are the logical type and detest disorder. This shitpicking makes your friends sick. You are cold and unemotional and often fall asleep while screwing. Virgo's make good bus drivers and pimps.

LIBRA Librans are lucky in employment and financial matters. You are the artistic type and have a difficult time with reality. If you are male then you are probably queer. Most Libran woman are whores. All Librans die of V. D.

SCORPIO You are shrewd in business and cannot be trusted. You will reach the pinnacle of success because of your total lack of ethics. You are a perfect Son of a Bitch. Most Scorpio people are murdered.

SAGITTARIUS You are optimistic and enthusiastic with a reckless tendency to rely on luck since you have no talent. Most Saggitarians are drunks or pot heads. People laugh at you a lot because you are always fucking things up.

CAPRICORN you are conservative and afraid of taking risks. You are basic chicken shit. There has never been a Capricorn of any importance, you should kill yourself.

Ik schrijf zonder te weten of ge al terug zijt vanuit Griekenland, of niet. Eender wat, eigenlijk, want ik moet diene krop in mijn keel toch kwijt geraken.

't Is altijd iet. Ne keer dat ge de mijlpaal van de vijftig gepasseerd zijt is alle nieuws, slecht nieuws. Vooral als iemand u belt op de meest verdachte uren. 't Zal nog pijnlijker moeten geweest zijn voor Mama, geloof ik. Zal ze die meesleurende gedachten en de druk op verlossing altijd meester kunnen geweest zijn?

Gelukkig dat Hilde zelf niet besefte wat er aan de gang was. En wij ook niet, trouwens. Ik heb het eerder al eens gezegd: ignorant zijn is niet altijd een slechte zaak en ik vind zelfs (niet alle dagen, om eerlijk te zijn) dat het toch beter is geweest, voor mij, tussen de drie domste van de broers gerekend te zijn geweest. Zoals Fonske dat, met alle zekerheid, had beslist en me, in dat opzicht, zelfs beschouwde als de onverslaanbare kampioen, terwijl D. en G. de tweede plaats disputeerden. Hoe oerdom was Fonsje zelf wel niet, eigenlijk? Dienen, laaghangende, klootzak.

Hilde had alles al gezien, beleefd en meegemaakt, maar ze is toch niet snugger genoeg geweest om haar eigen "calvarieweg" te begrijpen. Ik had haar nog gebeld, want Mama had me gezegd dat ze niet meer kon neerzitten. Aan de telefoon is ze er dan nog (bijna) in geslaagd mij te overtuigen dat het zich maar om een eenvoudige ontsteking betrof, aan dat stukje darm dat overgebleven was, ná haar operatie en dat ze tegen augustus, volgens die kwakzalverdokter van Oostduinkerke, volledig genezen zou zijn. Gelukkig, dacht ik en ik hoopte eerlijk en danig dat ze gelijk zou hebben. Maar 't schijnt dat ze het maar allemaal volledig begrepen heeft enkele dagen vóór ze gestorven is. Ik had haar nog gebeld op haar sterfbed, verwittigd door J. dat ze haar laatste adem aan het zoeken was en ze heeft mijn naam nog kunnen fluisteren, vooraleer ze de strijd heeft op gegeven. 't Er was niets ne mere aan te doen. Voor haar is het áf gelopen. Voor ons duurt het nog wat langer.

Diene maand "Augustus" herinnert mij aan de oudste zuster van de moeder van mijn eerste vrouw Hilma (Dna. Diamantina). Ze had me altijd duidelijke tekens gegeven dat ze mij waarlijk apprecieerde en zelfs (hoe is dat mogelijk?) van mij hield (zo had ik toch de indruk). Diezelfde liefde heeft ze vanzelfsprekend onmiddellijk over gedragen aan mijn zoon en toen hij gereed lag, in zijn doodskist, om begraven te worden, in Rio, is zij de enige geweest die niet heeft ingedut, de gehele nacht lang, terwijl ikzelf mijn zwart kostuum ben gaan halen en gedurende één enkel uurtje, mijn hoofd op de tafel heb néér laten zinken, verslagen door de vijand. Toen ik terug keerde, het was nog stikdonker, zat ze daar nog altijd, recht op hare stoel, terwijl ze het hoofd van haar kleinzoontje, op haar schoot, voortdurend bleef strelen. Ik stond er verstomd van hoeveel uithoudingsvermogen en toewijding ze wel bezat en ik heb meer compassie gevoeld met haar, dan zij, waarschijnlijk, met mij. Ze was toen al zeker over de tachtig en bekende mij, terwijl ik naast haar plaats had genomen, dat ze al verschillende weken niets nemeer door haar keel had kunnen krijgen, tenware enkele slokjes water, vanwege een "gezwel" daar, dat ze niet beter wist (of wilde) te omschrijven. Haar zoon, rond de veertig, was verpleger van beroep en had haar verzekerd dat ze zich niet ongerust moest maken.

Twee maanden ná de begrafenis van Rudo Jr. moest ik terug naar Rio (beroepshalve) en ik heb haar persé terug willen zien, alhoewel ze in Niteroi woonde.

Ze verkeerde nog altijd in diezelfde toestand (zonder iets "stevigs" te kunnen inslikken) maar had zich duidelijk "hoopvol" getoond. Zowel haar zoon, als haar dokter, hadden haar beloofd dat ze tegen "Augustus" (het was toen Juni) helemaal genezen zou zijn en ze was daarmee uiterst gelukkig geweest, want dat betekende dat ze maar enkel twee verdere maandjes "geduld" moest hebben. Op aanraden van die dokter, echter, moest ze de zon vermijden en twee keren per week bestralingen ondergaan om te bevestigen dat dat gezwel wel degelijk aan het terugwijken was. Ze noemde die stralen "ultrasonografia"-stralen, wat overeen komt met "echografieën". Ik heb mijzelf, met die commentaar, ook uiterst content getoond. Op zijn minst, ze was niet aan het begrijpen wat er precies aan de hand was...

Toen "Augustus" aankwam, twee maanden daarna, heb ik het bericht ontvangen, hier in Recife, dat ze, in vrede, was vertrokken. Die "stralen" waren uiteraard van een ander type geweest, maar ze heeft het nooit geweten. Het was beter, zo..

NB: Ik heb ooit eens gelezen, hier in Brazilië, hoe een bepaalde dokter zijn vonnis had verstrekt aan één van zijn patiënten: "ge hebt nog twee weken te leven". De patiënt haalde onverwachts een revolver uit zijn broekzak, keek de dokter ernstig in de ogen en besloot: "gij zult zoveel geluk niet hebben" en schoot hem een kogel door het hoofd.

Dat er veel domme dokters bestaan, dat bestaan er.

....

"En nu het goede nieuws. Gisteren ben ik naar Oostende geweest en in het terugkeren, mits een schone omweg doorheen het vlakke Vlaamsche land, met schone vergezichten en wolken die gedomme van mijn hand zouden kunnen zijn, als ik genoeg producten zou gehad hebben, ben ik dan eens binnengesprongen bij Mama. Verschieten dat ze deed.

Ja, ik kende daar ook niet zoveel van, van die operaties. Een nieuwe heup, zeggen ze. Ik had daar zo een gedacht van, anatomie gestudeerd en getekend hebbende, dat ze daar zo een heel nieuwe bekkenkom installeren, zoals een garagist een nieuw chassiske zou onder een auto plaatsen. Maar het schijnt een routineoperatie te zijn, een nieuwe kogellager zetten, zoiets. Het resultaat is beter dan het origineel. Ja, ge kent da hoe dat die mannen reserverwisselstukken kunnen verkopen gelijk of dat het een piercingsken is.

Ze was meer bekommerd om haar make-up en haar haar, zodat ik hare beautycase op haar nieuwe prothese heb geïnstalleerd en ze aan de decoratiewerken kon beginnen. Juist op tijd, want D. kwam dan binnen en ze was content dat ze proper was. Die fierheid!

D. vertelde dat hij nogal verschoten was van haar slaapkleedjes en ondergoed, allemaal meer dan letterlijk tot op den draad versleten. Dus die heeft hij allemaal in een vuilbak van een landelijk boerken, tussen Ardooie en Pittem, gedumpt. Ik vraag mij af of daar geen landelijke scheiding van komt als de vuilkar niet passeert, met deze feesten, en dat madam de echtgenote de inhoud van meneer zijn vuilbak ontdekt.

Dat doet mij eraan peinzen, dat ik, in mijn vrijgezellenstaat, ook eerder een hemdeken koop dan een nieuwe onderbroek en dat de meeste ervan geen enkele weerstand bieden aan de veelvuldige winden die vanuit het zuiden naar het noorden opstijgen.

Onverlet van dat, ik ga weer op zoek naar een nieuwe directeur generaal van de inspectie van hygiëne en ondergoed, wisselstukken en onderdelen, tweedehands en nieuw.

J. zegt dat gij op zoek zijt gegaan naar een schoon verpleegsterken om op Mama te passen. Awel, ik geloof dat ik een klein beetje in de kosten zal kunnen bijdragen, als ge maar eerst enkele illustraties stuurt van de kandidates, hé?

En 't speelt geen rol dat ze geen Nederlands spreekt, Mama verstaat er toch geen schellen van.

Maar denk maar niet dat ze al haar geestelijke capaciteiten kwijt is. Verleden week ben ik met haar gaan eten, voor haren Moederkesdag hé en we zaten aan een tafel die gereserveerd was en die mensen kwamen toe en ik zeg: kom we gaan da koffietje elders drinken en ze zegt, bah neen, ik blijf ik hier zitten, ze zullen denken dat ik dement ben. Ah, diene miljaarsen plantrekker".

.....

PS van mijnentwege:

Pas later in mijn eigen leven heb ik de eenzaamheid van Mama beter begrepen en moest ik toen nog in België gewoond hebben, ik zou een grotere steun voor haar betekend hebben.

Nu zeker en vast.

Ze is zo verschrikkelijk alléén geweest en ze heeft me eens opgebiecht dat dáár, vooral op het Polenplein in Roeselare, ze er veel onder geleden heeft. Zonder doel, zonder interesses, zonder "reden" en vooral, zonder zich te kunnen verplaatsen, op het einde. Ze was toen eigenlijk nog te fris om te vergaan, maar de reden was er niet meer...

Maar onze "tegenstanders" hadden, in feite, niet (altijd) helemaal ongelijk. Ik herinner mij dikwijls één bepaalde gebeurtenis, in de krant eerder vermeld, toen ik verplicht werd verwoed naar verklarende redens te schartelen, overvloedig zwetend en met mijn mond vol tanden en praktisch niets heb kunnen aanwenden tot mijn verdediging, toen ik 's morgens heel vroeg, op een zaterdag, thuis in mijn bed, een telefoontje ontving van een Vlaamse collega, Guido Aeck, oorspronkelijk afkomstig vanuit Staden (een elektronische ingenieur, aangeworven door onze firma ongeveer twee jaar ná mijn eigen aanwerving). Zijn job, in de firma, bestond erin de "phototypesetting machines" (van het merk PHOTON, model Pacesetter) die wij eerder hadden verkocht, te installeren in elke krant die we hadden kunnen overtuigen naar "offset" over te schakelen. Terwijl mijn eigen job nooit lange verblijven vereiste in de installaties van de kranten (maar wel veel korte reizen), was dat voor hem onvermijdelijk en was hij verplicht zich meerdere weken van zijn familie (in Rio) te verwijderen en zelfs lange uren, 's nachts en 's morgens, door te brengen in de kantoren van onze klanten, niet alleen om daar de machines te installeren, maar ook om hun dagelijks, initieel gebruik bij te wonen, eventuele fouten te corrigeren en ze daarna, ook in te huldigen.

De eerste twee weken van zijn verblijf waren redelijk goed verlopen geweest en enkele pagina's van de krant werden reeds dagelijks met het nieuw systeem gezet en gedrukt geworden. De volgende stap was moeilijker want ze werden verplicht ook de sectie van de advertenties te beginnen typen, classificeren, indelen en drukken met het splinternieuw "phototypesetting" systeem. Het betrof zich toen, over de grootste krant van het Noordoosten van Brazilië en hun Zondag's editie, waarvoor de voorbereidselen al getroffen beginnen te worden vanaf de vrijdagnamiddag, bestond uit praktisch 130 standaard bladzijden, terwijl de hoeveelheid advertenties, gemakkelijk de 13.000 kon overschrijden.

Guido was dus vlijtig bezig geweest uit te leggen hoe ze die enorme hoeveelheid advertenties moesten tijpen op tientallen nieuwe keyboards die toen "perforated tape" produceerden. Die "tapes" werden dan naar een nieuwe machine gebracht, daarvoor speciaal bestemd, die die duizenden advertenties moest rangschikken volgens de voordien besliste secties, alfabetisch en in verschillende parallelle rijen, tot ze later op de phototypesetter gezet zouden worden op fotografisch papier, dan gefilmd, dan gebrand op de aluminium platen en dan uiteindelijk gedrukt. Die nieuwe machines werden "Varicomposer 3208" genoemd (dat laatste nummer refererend aan een geheugen van 8K, een waarlijk wonder van de wetenschap in diene tijd, herinnert ge dat?), werkten met behulp van plastieken (floppy) diskettes van 8" (zeldzaam, zelfs in diene tijd) en waren toevallig ook de eerste in hun reeks, gebruikt voor dat doel (de klant had zich, voorzichtig, twee van die supermachines aangeschaft), zodat zelfs Guido belangrijke moeilijkheden ondervond ze persoonlijk na te zien en te installeren.

Feit is dat de tientallen ambtenaren van de krant de gehele achternoen en avond hadden zitten tijpen, dat men beslist had niet voor een alternatieve (in geval van nood) compositie te zorgen (met Linotypes) en dat het drukproces, in alle geval, vroeg in de zaterdagmorgen gestart moest worden. Toen Guido eindelijk alles had ontvangen wat er gepubliceerd moest worden, alles degelijk had geclassificeerd, gerangschikt en gepagineerd, kwam hij uiteindelijk tot het besluit alles te verzamelen op één floppy disk van 8" dat gebruikt zou worden om het feitelijk "zetten" te kunnen aanvangen. Toen hij, doelbewust, zijn wijsvinger op de knop "Enter" zette, net alsof hij van plan was een atoombom te doen ontploffen, nodig om die taak te voltooien, verdween almeteen en spoorloos, niet alleen van het scherm van de computer, maar ook vanuit zijn geheugen, die dertienduizend voorzichtig getypte en gespaarde advertenties, net zoals een tovenaar doet met het konijn in zijn hoed, met een simpele "hocus pocus pax.." en daar stond hij, Guido, verstomd, perplex, overmeesterd door de ramp en het noodlot, terwijl de ambtenaars van de klant zich allemaal rond de machine verzamelden en ongelooflijk vast stelden dat dat nieuw wonderapparaat bekwaam was geweest het werk van tien uur in één enkele oogwenk compleet te vernietigen, verwoesten en in rook te doen opstijgen, zonder enige verdere explicatie, schande noch schaamte...

Wel ja, Guido heeft zich dan terstond strategisch terug getrokken, iedereen verbluft en verbijsterd achter latend en ergens in een donker hoekje, is hij mij gaan opbellen, om drie uur 's morgens, om mij mede te delen dat ik maar beter wakker moest blijven om te wachten op een telefoon van de eigenaar van de krant, want dat zijn zondagseditie ineens ineen was gekrompen tot amper veertig bladzijden en de sectie "advertenties", met enkele dagen vertraging zou moeten circuleren, gezet en gedrukt op hun ouderwets, maar betrouwbaar, Linotype systeem...

Nogmaals, ik ben, met al dat gerucht in mijn oren, niet bekwaam geweest terug te gaan slapen, die zaterdagmorgen en ik heb toen besloten mijn heet hoofd wat te gaan afkoelen in de frisse wind die vanuit de Atlantische oceaan aan het wapperen was...

Deze post wil ik speciaal dediceren aan enkele van mijn fan's, somtijds uiterst aanhankelijk, somtijds minder, die mij, over de loop van de jaren, verschillende enthousiaste commentaren hebben gezonden of me, zowel, rechtstreeks naar de hel hebben gewenst, maar die ik, in alle geval, in een speciaal hoekje van mijn hart heb bewaard.

Ik ben niet beschaamd genoeg, ze hieronder niet wéér te geven:

- (01/07/2001): potverdorie, we hebben twintig jaar niets van u gehoord of vernomen, en nu almeteens lijkt uw leven op een soap met drama, omwentelingen, seks en humor. Ik ben al serieus benieuwd om diene fameuze boek te lezen waaraan ge bezig zijt.. Ik moet toegeven dat gij formidabel goed schrijft, met bolle volzinnen en mooie vergelijkingen en plezierige nieuwe woorden die ik, in een gekuiste versie, zou laten staan. Hoe is dat mogelijk dat gij dat talent niet vroeger hebt ontdekt. Een mens die twee keer een leven kan leiden is een gelukzak.

- (27/04/2002): zeg nu eindelijk eens, zit gij daar wereldliteratuur te lezen, uw stijl in aanmerking genomen, die gevleugelde zinnen, dat hebt ge toch niet van te chatten, of toch? Zou dat nu echt zo zijn dat er in u altijd een ongelooflijke schrijver zit en dat niemand dat ooit geweten heeft, zelfs gij niet? Weete waarom ik dat zeg, ik las verleden jaar een boek van Louis Paul Boon, nogal erotisch, en het overkwam mij bijna op iedere bladzijde dat mijn wekker op 12 uur 's nachts ging staan, dat ik zeg, hoe kunt ge nu met woorden zoiets bereiken, miljaarde, dat kan ik niet, gij wel.

- (28/08/2002): een wreed schoon verhaal, diene Carlos. Voorspelbaar, maar goed geschreven. Ik bleef mij maar afvragen, zout hij durven, zou tij durven, en dus, hij durfde. Ja, 't is een echte. Alleszins een leuk hoofdstukske voor in uwen boek.

- (12/10/2002): ik heb uw eerste bladzijden nog eens herlezen, niet meer op een gulzige manier, om de anekdotes te proeven, maar technisch, de opbouw en de manier van schrijven, hetgeen alle twee enorm meevalt. Ik denk dat het zonde zou zijn van daar veel aan te veranderen.

- (09/05/2008): jawadde, gij kunt nogal omgaan met woorden!

- (28/07/2009): Tja, van mij krijg je een schop in de overblijfsels van je kloten... Je hebt kanker... JE MAG DIT NIET OP JE KLOTENSITE ZETTEN... Je mag klagen tot je dood bent. Je was beter een jood geweest: die hebben een klaagmuur (zegt de ene jood tot de andere aan de klaagmuur: ik mag niet klagen...)... Dààr heb je kanker van gekregen.

Jaja, 't kan verkeren..

Op mijn werk, intussen, ploegde ik voort met alle soorten problemen. We hadden een reeks nieuwe machines verkocht aan de grootste krant van de Staat van Pernambuco, in Recife, "Diário De Pernambuco", die op punt stond van "Letterpress" (hoog reliëf drukken, met behulp van - in de vorm van halve cirkels gegoten - loodplaten, wat een enorm slechte drukkwaliteit veroorzaakte, vooral in het geval van gekleurde foto's) over te schakelen naar "Offset" (gebruik makend van veel lichtere aluminium platen, zonder reliëf en gebaseerd op het feit dat inkt - op basis van olie, toegepast aan de te drukken teksten en beelden, en water - om de overige plaatsen te wassen, zich niet mengen), met de daarbij gepaarde voordelen, zoals: lichtere machines, mindere trilling, grotere snelheden, betere kwaliteit en kleinere onkosten en ondermeer ook basische veranderingen in praktisch alle industriële departementen van de krant tot stand bracht, zoals bijvoorbeeld de overschakeling van de honderd jaar oude "hot"-typesetters (mechanische Linotype en Intertype machines die als primaat materiaal gesmolten lood aanwendden), naar "cold"-typesetters (of zowel Phototypesetters genoemd), waarin elektronische apparaten voor het eerst werden geïntroduceerd in de wereld van de drukhuizen en die het gebruik van fotografisch papier en film permitteerden (nu intussen ook al compleet obsoleet geworden).

Dat betekende, voor die kranten, een grondige revolutie in hun industriële installaties, waarin de hete, luchtvervuilende en luidruchtige mechanische zet- en drukmachines, vervangen werden door elektronische, geluidloze, kantoorvriendelijke machines die, zoals computers, alleen maar in een omgeving met gestabiliseerde temperatuur, vochtigheid en elektrische stroom in werking mogen gesteld worden en waar andere "gevaren", zoals statische energie, stof, trillingen, vochtigheid, lawijt en vuiligheid, van eender welke aard, absoluut gebaand moeten worden.

De overschakeling van dat bestaand, eeuwenoud, systeem, naar dat nieuw, uiterst modern, systeem was voor ons, leveranciers, de té bekampen en té overwinnen uitdaging en kon verschillende weken en zelfs maanden in beslag nemen, strijd die we ondernomen hebben in praktisch alle bestaande kranten van Brazilië, grote en kleine en die we in amper tien jaar tijd hebben kunnen overtuigen deze belangrijke beslissing te nemen, indien ze enigszins van plan waren in de markt te blijven. Gedurende enkele van die weken (somtijds maanden, afhangende van de omvang van de krant) werden we verplicht onze, daarvoor voorbereide en uiterst gespecialiseerde, mechanische en elektrische techniekers, instructeurs en geëxperimenteerde offsetdrukkers en elektronische ingenieurs als "t ware te versmelten in de nieuwe werkploegen, speciaal daarvoor aangeworven door de kranteigenaars en bestuurders, zodat ze gedurende diezelfde tijdspanne meestal twee parallelle en gelijkwaardige departementen moesten onderhouden, zijnde één ervan om de krant voor de volgende editie werkelijk voor te bereiden op 't oud systeem en een ander, nieuw team, hetzelfde proberend en testend, met behulp van de nieuwe machines.

Het is niet te verwonderen dat we in praktisch alle kranten die we bekwaam waren te overtuigen "offset" te gaan, vlakaf werden uitgedaagd en zelfs gewoonweg gesaboteerd door de oudere werknemers en hun respectieve syndicaten die, over de loop van de jaren, "scheef" waren gegroeid, met ne hele hoop speciale voordelen en rechten, waaronder ook extra financiële vergoeding (ondermeer omdat ze in een polluierende atmosfeer de nacht hoefden door te brengen en samen leven met gesmolten lood, mercurium, brandende hitte aan ene kant en vochtigheid aan de andere) en dat ze absoluut niet van plan waren daar iets aan te laten veranderen, vooral nadat ze hadden vastgesteld, in andere kranten, dat ze op den duur zelfs hun job zouden verliezen, onbekwaam dat ze waren zichzelf aan die nieuwe en moderne werkmethodes aan te passen.

Wij waren verplicht onszelf kloek en zelfzeker te tonen terwijl onze "vijanden" ons uitdaagden en er zelfs op wedden dat ons nieuw werkmanier in geen enkel geval succesvol zou zijn, de krant niet op tijd op de straat zou verschijnen, of zelfs stoppen met circuleren en ze er durfden op zweren dat het verlies ongelooflijk zwaar zou zijn voor de eigenaars die zich hadden laten verleiden aan zo een gevaarlijk avontuur te wagen. De boodschap was louter weg: ge zult terug moeten schakelen naar het oud systeem.

Meerdere avonden ben ik verplicht geweest, na voorafgaande verenigingen met de eigenaars en bestuurders van de kranten, mij af te zonderen, vooral in donkere, enge cafeetjes, recht voor hun installaties, met de belangrijkste afgevaardigden van de werknemers, waar ik, vooral ná ze bijna allemaal onder de tafel gedronken te hebben, hen kon overtuigen dat dat allemaal het einde van de wereld niet was, dat ze bekwaam zouden zijn zichzelf aan te passen aan de nieuwe situatie, dat ze er zelfs slim en pittig uit zagen, terwijl ik hen het achterwerk van het dienstertje nawees, hen geleidelijk van het voornaamste onderwerp verwijderend, tot ze erop zweerden niet bang te zijn van nieuwe uitdagingen in hun leven, dat ze moedig waren en vreemd op de tafel begonnen te bonken om mij ervan te overtuigen dat ze nog niet zat waren, nee, en ze luid begonnen te brullen: en we goan nog niet noar hus, bilange nie, bilange nie...

Wordt vervolgd

Die Heilige Leugentjes (voor het algemeen welzijn van de Kerkelijke Staat, bewijzend dat wij allemaal schapen waren en zijn van éénzelfde kudde, die zelfs niet hoeven na te denken en alleen maar verondersteld worden onze belangrijke leiders te volgen, zonder verder onze enge mening te willen uiten) werden herhaald gedurende de Paasvakantie, toen ik en F., in onze gemeenschappelijke slaapkamer (waar het beddelaken van F. zo vreemd, af en toe, maar bijna alle dagen, op en neer wapperde) en die rechtstreeks zicht had op onze tuin, streng werden verboden door de gordijnen te loeren ’s zondagsmorgens, terwijl de klokken van de Kerk van Rumbeke ineens zo heftig begonnen te luiden, de aankomst aanmeldend van de klokken van Rome (weeral) en die, in elk tuintje van de straat, afhangend van de grootte en omvang van elk van hen, verschillende, grote, middelmatig grote, of kleine chocolade eitjes liet tuimelen (onze hof was van het middelmatige type) en die we daarna, nadat de klokken zich naar een andere gemeente hadden gewend, vlijtig mochten gaan opzoeken, er op lettend niet onze toegewezen portie te overschrijden. Pas vele jaren later heb ik toch niet aan de goesting kunnen weerstaan en heb ik verrast, tussen een spleet in het vensterluik, de aanwezigheid van Mama vast gesteld die, haastig en gebukt, rond liep in de hof en de chocolade eieren onder verschillende struikjes en plantjes verborg en ik me ineens bewust werd van hoeveel leugens ze mij allemaal al hadden wijs gemaakt, zeker en vast met de bedoeling braaf te zijn en te blijven, startend met dat verhaaltje over Adam en Eva, die toch maar twee kinderen hadden verwekt, allebei jongens, Abel en Kaïn (den enen den anderen vermoordend, waarschijnlijk omdat hij te veel naar het achterwerk had geloerd van zijn kuise moeder) en ik nooit heb begrepen hoe de mensheid zich daarmee kon ontwikkeld hebben, in overweging genomen dat er maar één vrouw was voor twee hete mannen en dat toen al, hoeveel jaren niet geleden, de Katholieke Kerk, bezig was geweest de pedofilie en de incest over de wereld te verspreiden, allemaal zonder rood te worden (van de schaamte, want van het genot was het onmogelijk die dikke nekken te verbergen) tot achter hun oren en lange rokken droegen om hun opstandige penissen in toom te kunnen houden en daarna beleefd, maar ongeduldig, expliceerden dat dat allemaal "dogma’s" waren die niet gemaakt waren geweest om verstaan te worden door gewone stervelingen zoals ik en gij en ik me toen al afvroeg of ze mij niet in de luren aan het leggen waren en met welke bedoeling eigenlijk, enz...

Over die heilige mysteries van het leven dacht ik speciaal (maar verdoken achter het dashboard) in de auto van Fonske, terwijl hij op de zondagsnamiddags klassieke muziek aan het beluisteren was in de woonkamer en iedereen als 't ware zijn aanwezigheid ontvluchtte om een veiliger plaats op te zoeken en niet in zijn zicht te lopen en ik dus zijn auto verkoos, waarin ik verveeld enkele sportprograms beluisterde, vooral over voetbal en wielrennen, zoals de Ronde van Frankrijk, met Rik Van Looi e Rik van Steenbergen die altijd de eerste waren en nog nooit hadden horen spreken van drugs en alleen op hun felle spieren konden rekenen om de Kemmelberg óp te geraken, zonder te haperen, in regen en in wind en met loodzware velôs, uitgerust met amper en alleen maar drie "vittessen", terwijl ik me daar zat te verbergen van de kolère van Fons, die zich nog niet had herinnerd mijn schoolrapport na te zien en vast te stellen dat ik weeral gebuisd was in praktisch alle vakken, uitzondering gemaakt voor turnen en Godsdienst en heel zelden meer dan drie (of vier) had samen kunnen rakelen en de "regel" al gereed lag op de tafel, maar hij gelukkig genoeg ingedut was geworden door die hartveroverende klassieke muziek die perfect voor dat doel was gemaakt geweest...

Om niet te spreken over zijn voostellingen van films in de parochiezalen van de omringende gemeenten waarvoor hij zich ne hele hoop grote en zware toestellen had aangeschaft, allemaal ronkend en gierend als de pest, terwijl de film afdraaide en iedereen eerbiedig zijn oren plat legde wanneer hij het woord nam, want als er één ezel spreekt leggen alle andere hun oren achteruit (in hun nek) en ik af en toe zelf ook eens uitgenodigd werd door Nonkel Fons hem te vergezellen, niet om de films te gaan bekijken, natuurlijk niet, maar wel om de loodzware apparaten rond te sleuren, het scherm op te hangen of te openen en de stoelen in schoon gevormde rijtjes te placeren.

Uitzonderlijke keren speelde hij die films ook thuis af, wanneer hij de indruk wilde geven, aan Mama vooral, dat hij zo fel op die Keizer geleek van de film “Sissie” en ook klassieke films meebracht zoals “De Tweeënveertigste”, “Het Twaalfde Jurylid” en weet ik veel, maar vooral ook films van de “Dikke en de Dunne”, die niet meer succes hebben gemaakt, zoals Charlie Chaplin, omdat ze geen Joden waren...