Archief

Een mens mag wel ne keer reclameren over 't één en over 't ander, maar er zijn enkele eigenaardigheden en zelfs verrassingen die, achteraf beschouwd, toch de moeite waard zijn verteld te worden in deze blog, die ik niet al te negatief wil doen schijnen.

Zo herinner ik mij hoe "vakelief", alhoewel praktisch altijd ongenaakbaar in zijne zetel en troon, toch enkele initiatieven heeft genomen die duidelijk die tijd, toen, voorbij streefden.

Alleen het feit dat hij, rond de jaren vijftig, reeds zaken deed met China, is uiterst merkwaardig. Hij importeerde toen al grote kisten vanuit dat verre land, gevuld met tientallen porseleinen vazen, beeldjes, keukengerief, matten, “leques/windmakers”, stoffen, schaakspellen en ne helenoop andere brol en bucht die hij onderhandelde met ik weet niet juist wie en ik weet ook niet voor hoeveel, want ik heb daar nooit gene frank van gezien, maar ’t zal toch wel iets opgeleverd hebben; voor zijne zak, bedoel ik..

Bovendien had hij die nieuwe universele taal “Esperanto” geleerd, om zo beter met de mensen van de vreemde landen te kunnen corresponderen (ik heb hem nooit die taal horen spreken en ik ben er niet van overtuigd dat hij daar ooit een knoop van heeft verstaan), maar hij had wel een Spaanse vriend die hem af en toe kwam opzoeken in België en dan bij ons thuis logeerde. Zijn naam was Antonio en "vakelief" had hem zelfs uitgenodigd Peter te zijn van onze jongsten, die hem daarna, ongelukkig genoeg, nooit nemeer heeft ontmoet (alhoewel hij wel gelukkig is met zijn tweede voornaam), laat staan, voor hem, jaarlijks, zijn speciale nieuwjaarsbrief heeft moeten aflezen, wat hem belette de vijftig frankskes zakgeld in te casseren die daaraan verbonden lagen.

Eigenaardig was ook de manier waarop Fons, enkele maanden eerder, de vijf kinderen rond de eettafel had bijeen geroepen (een uitzonderlijke gebeurtenis) om de geboorte van ons kakkernestje, een laatkomertje, officieel aan te kondigen, mij momenteel uit mijn dagelijkse bezigheden halend, waaronder aandachtig luisteren, de woensdagsavonds, naar het Humanistisch programma op de radio, wat ik, ik herinner me niet meer juist waarom en door wiens initiatief, verplicht was te doen, want Fons was nooit thuis op die avonden en ook niet op alle andere avonden van de week en nog minder in de weekeindes en alleszins niet uit eender welk humanistisch hout was gesneden. Ik had er, tenandere, ook geen barst van verstaan waarom Mama, voor dat doel, eigenlijk in het hospitaal moest liggen want ze had mij voordien wijs gemaakt dat de nieuwe kindjes normalerwijze gebracht werden vanuit Rome (alles kwam vanuit Rome!), door een ooievaar, vast gebonden onder zijn lange bek...

Een gelijkaardige leugen had Mama mij wijs gemaakt in verband met Sint Niklaas en zijn zwarte knecht (de Kerk is nooit racistisch geweest, maar een zwart knechtje, hier en daar, kan toch zeker geen kwaad doen, is het niet?), terwijl ze mij verplichtte lange brieven naar hem te schrijven, om hem te laten weten welk geschenkje ik het meest verlangde (meestal te kiezen tussen een plastieken balletje, een zakje met tien splinternieuwe marbels, een nieuwe voorraad lege stylo’s en enkele chique, maar kapotte vulpennen), dat dan ’s anderendaags vroeg in mijn schoentje verscheen. Het moesten dus wel kleine voorwerpen zijn die degelijk in schoenen konden gemoffeld worden, terwijl er absoluut geen sprake was van velô’s, koerskarrekes en andere, dergelijke, geschenken, bestemd, alleen maar, voor de kinderen van de rijke mensen, zoals de Spincemailles, in onze Spanjestraat. Ik schreef dan vlijtig een tiental brieven, altijd opnieuw herbeginnend, omdat G. mij voortdurend aan het ambeteren was en perse wilde weten wat ik precies wilde krijgen om hetzelfde ook voor hemzelf te vragen en mij dus een stap vóór te zijn, waarna Mama dan uiteindelijk de definitieve brief aandachtig las om er zich van te vergewissen dat er geen schrijffouten in stonden (dat beweerde zij) vooraleer ze hem, ernstig maar zonder spijt, in de "stove" (koolkachel) prutste, waar hij, onder mijn verschrikte ogen, in de gretige vlammen, onmiddellijk verzwonden werd en ik niet begreep hoe juist Sint Niklaas mijn brief, daar op het dak, nog zou kunnen lezen (weeral één van die heilige leugentjes die alleen maar van de Katholieke Kerk afkomstig konden geweest zijn en ons alzo en als ’t ware, op diezelfde weg aan het proppen was)...

Wordt vervolgd.

Wat Hilde betreft: 't is toch wel een wreed vrouwmens. Ik ben helemaal akkoord met u wat de behandeling betreft. Wij weten ook niet met zekerheid wat er juist aan de hand is, maar als ze zelf haar behandeling wil kiezen moet ze er ook voor opdraaien. Haar eerste gedacht was dat ze naar Brazilië zou gaan, naar een handoplegger, die dat gezwel er met zijn handen zó zou uithalen, zonder operatie. Dat zou haar 70.000fr kosten, waarvoor ze ook een sponsor zocht. G. heeft haar gezegd dat ze beter een psychiater moest raadplegen en dat heeft ze, tegen alle verwachting in, prompt gedaan. Allez, wat zij een psychiater noemt bleek een soort van psycholoog te zijn, die voor 3000fr per zitting achter haar plaats neemt en "haar aanvoelt" en haar geneest zonder iets te doen. Ik geloof dat gekken elkaar aantrekken.

Nu, blijkbaar heeft ons zusterke daar bij dienen charlatan eens haar hart gelucht en haar beklag gedaan over de "achteruitstelling" ten opzichte van haar broers, waarvan ze door de schuld van haar moeder het slachtoffer zou zijn geweest. Enfin, ze heeft dus te weinig kansen, liefde, aandacht, eten, luxe en GELD gekregen,. Dat heerschap heeft haar aangeraden dat eens allemaal tegen haar moeder te zeggen, wat ons Hildeke dan ook gedaan heeft, en zelfs al verscheidene keren (altijd hetzelfde liedje, dezelfde zaging en kerming). Mama zou op den duur beginnen geloven dat ze werkelijk een slechte moeder is geweest voor haar dochter. Als Mama ziek wordt van zich dat aan te trekken mogen we dat op de palmares van Hildeke schrijven.

't Mens zou nu (nadat ze al - zonder een wederwoord van dank - in verscheidene keren en waarvan ik weet - toch al een 10.000fr heeft gegeven), zich verplicht voelen om nog eems 100.000fr te geven. Nota bene om diene charlatan te betalen die haar dat aandoet. Ik heb werkelijk geen begrip voor Hilde die alleen met haar eigen zelve bezig is, en nooit een poot heeft uitgestoken om er door te geraken. Het is de enige geweest die "te goed" was om te werken, want hare man was "aan 't gerecht" en van een soort ingebeelde adel en dan kunt ge toch niet gaan werken.

Oké, ge kunt al eens missen in uw leven, maar zolang dat ik ze ken heb ik geweten dat ze geen geld had. En als ze er had was het in een flup weer op, aan alle soorten dingen. Geef haar 100.000fr en binnen een maand staat ze weer te klagen. Haar kinderen zijn er misschien nog het slechtst mee, want die moeten heelder dagen met die hertefretting voort doen. 't Is daarom: haar financieel helpen? Een mens zou het doen als ge wist dat ze daardoor een nieuwe start zou hebben. Maar eigenlijk is dat maar een druppel op een hete plaat: ze verandert niets aan haar gedrag, en dus blijft ze meer uitgeven dan ze binnenkrijgt. We kunnen met de broers toch geen bijkomend inkomen gaan geven?

Ik kan ook van langs om minder met haar over de weg. En al dienen uitleg, is het niet over haar ziekte en haar pillen en remedies, dan is het over haar eigen, of haar neuze in mijn privé steken en al dat exhebitisionistisch gedoe en overdreven interesse. Godver, dat mens kan overdrijven. Ik denk dat ze ziek geworden is van haar eigen ambetantigheid. 't Enige wat ze wil is in de belangstelling staan, maar een beetje gereserveerdheid, klasse, schroom en eenvoud mankeert volledig. Ze heeft vele mee van haar vader...

Ik wil haar wel eens bezoeken en moreel steunen, maar daar houdt het ook op. Ze heeft ten andere de telefoon neergesmeten toen ik haar opbelde om te zeggen dat ze nu eens moest stoppen met Mama te ambeteren met heel haren rimram.

't Is wel erg dat ze ziek is, en ik hoop dat het niet zo erg is als ze voorhoudt. In ieder geval zal ze gelijk hebben: als ze er door komt zal het door haar alternatieve therapie komen (en ik denk dat ze dan niets ernstigs gehad heeft), en als het niet goed afloopt zal het zijn van "ge hebt niet geloofd hoe erg het was, en ge hebt mij niet geholpen", maar het zal zeker niet liggen aan haar weigering om zich ernstig en wetenschappelijk te laten behandelen.

Dat is mijn gedacht over de situatie. Misschien zal J. u ook nog zijn visie geven. En verder zien we wel.

A.

My name is Warren Pratchett. Recently my Plymouth needed major brake repair, and the bill collectors were hounding me like you wouldn't believe. I was getting no hours at my job. The only escape I had from the pressure of failure was my computer, my modem, and masturbation. I longed to turn my avocation into my vocation. Today I get oral sex from beautiful women daily, and I haven't needed to masturbate in months.

I am currently sitting in my bedroom, receiving incredible sexual pleasure from a woman I have never met before and may never know the name of. I have had more orgasms, than ever before. Anyone can do the same. This amazing program works perfectly and I have NEVER failed to receive oral sex, whenever I want. Best of all, you never have to leave home except to go to the post office.

A couple of months ago, I received a letter telling me how I could receive oral sex whenever I wanted. I was naturally very skeptical and threw the letter on the desk next to my computer. It's funny though, when you are desperate, backed into a corner, your mind does crazy things. I spent a frustrating day looking through the Penthouse Forum, masturbating. The stories were absurd, at best. That night I tried to unwind by booting up my computer and send e-mails to several of my friends. I read their replies and than glanced at the letter next to the computer. All at once it came to me: I now had the key to my dreams. I realized that with the power of the computer I could expand and enhance this astonishing formula into the most unbelievable flow of oral pleasure that has ever been created. I substituted the names of many of my friends in place of the post office and electronically did by computer what others were doing by mail. Now only a few letters are mailed manually. Most of the hard work is speedily uploaded to other Internet accounts throughout the world. If you believe that someday you deserve that lucky break that you have waited for all your life, simply follow the easy instructions below. Your dreams will come true.

Follow these instructions EXACTLY, and in 20 to 60 days you will have received more oral sex than you could dream of. This program has remained successful because of the HONESTY and INTEGRITY of the participants. Please continue its success by carefully ADHERING TO THE INSTRUCTIONS.

Welcome to the world of borderline prostitution! This little business is different than most whorehouses. Their services are not given for money, but done for the oral sex they will get in return!

IMMEDIATELY travel to the homes of the first 5 (five) names listed below starting at number 1 through number 5. When you arrive, simply give them oral sex.

REMOVE the name that appears number 1 on the list. Move the other 9 names up one position. (Number 2 will become number 1 and number 3 will become number 2, etc.) Place your name, address and zip code in the number 10 position.

Send the new letter with your name in the number 10 position to ten (10) separate friends via postal mail or e-mail. Call the file, "Oral Pleasure can be yours... FREE!"

Within 60 days you will receive more orgasms than ever. Keep a copy of this file for yourself so that you can use it again and again whenever you need sex. As soon as you mail out these letters, people will begin giving you oral sex, so that they can be assured of receiving it themselves in the future. This is a service. This is perfectly legal. If you have any doubts, refer to Title 18, Sec. 1302 & 1341 of the postal lottery laws.

Remember: as each post is downloaded and the instructions carefully followed, five members will be reimbursed for their participation with oral sex, the likes of which were unimagined by even the mighty Hercules. Your name will move up the list geometrically so that when your name reaches the number five position you will be receiving so much oral sex, that you will have to refuse some of it!

Leeta Matheson

338 N.W.35th St.
Corvallis, OR 97330
USA

Richard S. Clancy
307 S. Division #4
Ann Arbor, MI 48104-2203
USA

Kimberly DePinto
560 Memorial Dr.
Westgate Apartments, #406
Cambridge, MA 02139
USA

Clark Westfield
1104

John F. Kennedy Boulevard
Bayonne, NJ 07002
USA

Jennifer Tew
45283 Sycamore Court
Utica, MI 48317
USA

Diane Loken

20 Brimwood Blvd.

, TH#29
Scarborough, ON M1V 1B7

Craig Shergold

1629 Oak Ave.

, 2nd FL
Evanston, IL 60201 USA

R. James McAllister
2160

Frederick St.
Concord, CA
94520

John K. Fisher
180 E. La Verne Ave #8
Pomona, CA 91767
USA

Maxine Newman
606

Lewis Avenue
Dayton, Ohio
USA

The following letter was written by a participating member in this program.

To Whom It May Concern:

"About six months ago I received the enclosed post. I ignored it. I received about five more of the same type of letter within the next two weeks. I ignored them also. Of course, I was tempted to follow through and dreamed of constant, hours-long orgasm, but I was convinced it was just another gimmick and could not possibly work. I was wrong! About three weeks later I saw this same letter posted on a local bulletin board in Montreal. I liked the idea of giving it a try with my computer. I didn't expect much because I figured, if other people were as skeptical as I, they wouldn't be too quick to receive orally pleasure from some 28 year old woman they have never met before. But, I give my life partner oral sex weekly in my province and have nothing in turn but an occasional dinner and a movie. This week I decided to look at this as my weekly 'gift'. I went to these people's houses, and orally pleasured them each, as directed. Two weeks went by and I didn't receive any oral sex. The fourth week rolled around and I couldn't believe what happened! People kept showing up at my door, and offering to go down upon me! For the first time in ten years, I was in sexual ecstasy! It was great. Of course, it didn't take me long to go through my 'earnings' so I used this excellent opportunity again. Follow the instructions and get ready to enjoy.

Please send a copy of this letter along with the enclosed sample, so together, we can convince people who are skeptical, that it really works!

Good Luck,

Charlene Karlotta
St

Agathe Que.

Additional Notes:

This system works equally well for males and females. If you are heterosexual and don't wish to receive oral sex from a same-sexed person, or are homosexual and don't wish to receive oral sex from a different-sex person, simply tell them it is not necessary when they arrive, and continue, as before! It's just that simple!

Eigenlijk had ik met wat meer tijd willen gerekend hebben om mijn antwoord op uw e-mail van eergisteren beter te kunnen overwegen, maar blijkbaar (en ik hoop echt van niet, wat tenandere helemaal niet is uitgesloten) moet er rapper gereageerd worden dan ik de goesting heb.

Ik vond mezelf verplicht om D. en J. eerst eens te horen, die dichter uw situatie meeleven, maar weiger kompleet en definitief Mama er bij te sleuren en ik vind zelfs dat gij, uiteindelijk, al uw liefde en bekommernis aan Mama ook moet tonen, zonder IETS of GELIJK WAT, als doel in uw hoofd te hebben. Mama heeft al lang geleden haar part gedaan en wij, haar kinderen, hebben allemaal dezelfde opvoeding, dezelfde zorgen en dezelfde liefde gedeeld. Zonder uitzondering.

Tenware natuurlijk dat gij daar anders over denkt, zonder reden. Dus, op háár de schuld, of een verwijt, te duwen is, voor mij, helemaal onverteerbaar. Het zou onjuist en zelfs onrechtvaardig zijn, één scheef, of één verkeerd beklemtoond, woord, van of aan Mama, te uiten.

Als ge daar op blijft aandringen moet ge de rest van deze brief niet meer lezen, want dat is mijn meest belangrijkste opmerking. G. kan voor het ogenblik alleen maar zijn morele steun geven, wat hij aan het doen is en zal in slagen.

Dat gezegd, kunnen we wat dieper in het onderwerp door dringen. Ik voel dat uw e-mail (de eerste brief in 30 jaar?) bedoeld is om mij, met drie maanden vertraging, te laten weten van uw ziekte, een totale verassing voor mij...

Ge weet natuurlijk heel goed hoe ik denk. Daarom moet ik u dus niet herinneren dat ik niet geloof in heksen, waarzegsters, zigeuners, tovenaars en charlatans (vooral de Braziliaanse). Als het echt waar is wat ge beweert, dan moet gij de eerste zijn om de situatie ernstig aan te pakken. Als ge er van overtuigd zijt dat die kwakzalvers heel erg bezorgd zijn om u en u oprecht willen helpen, mits betaling van een klein fortuintje, dan wil ik u niet tegen houden en sta ik onmiddellijk, honderd percent, gereed om u ook, zoals G. moreel te steunen....

Nog wat dieper doordringend in uw boodschap, vergeet, voor de honderdduizendste keer, dat prinsessenleven in dat groot kasteel, met al die zeldzame meubels, al die honderden lichten en al diene grote "indruk" dat dat maakt. Valt met uw voeten op de grond, huur een appartementje, wáár ge wilt, steek er de meubels in die er in kunnen gestoken worden en verkoopt al de rest. De auto ook, als het enigszins mogelijk is...

Dan eindelijk binnen dringend in de kern van het probleem: het is hoog tijd uw ziekte met ernstigheid aan te pakken. Stop meteen met treuren en klagen, wat ge al 56 jaar met ontzettend groot uithoudingsvermogen aan het doen zijt, bijt op uw tanden en doet wat er gedaan moet worden. Er is geen andere uitweg. Dat dieet dat ge alle dagen, gedurende de gehele dag, prepareert, geeft alléén maar de indruk dat het gezwel aan het verminderen is, maar het doet niets anders dan een papje maken dat gemakkelijk door uw darmen passeert. Het vermijdt het vormen van een stevige "koek" in uw darmen, zodat ge nu altijd rustig naar de stoel kunt gaan. Geloof mij, keer onmiddellijk terug naar uw specialist in Gent, leg uit wat er gebeurd is en vraag onmiddellijk om een volledige behandeling, de operatie ingesloten. Ik zelf ken drie mensen hier in Brazilië die er rustig door geraakt zijn, met of zonder een eventueel-plastieken-zakje-aan-hun-heup. De tijd is kort, beslis onmiddellijk.

Als ge uzelf dan helemaal geholpen hebt, dan kunnen wij, uw broers, u ook en natuurlijk met alle plezier, nog méér helpen, op alle gebied...

Van den anderen kant, ik ben er zeker van dat tegenwoordig, twintig jaar na J.'s ziekte (die duidelijk veel gevaarlijker was), meer dan 80% van de mensen met dikkedarmkanker, die ziekte met volledig herstelde gezondheid overleven, na de operatie en de radio/chemotherapie. Waar wacht ge op?

NB: Ge weet dat ik een ongelovige mens ben, maar ge moet ook weten dat Mama en Ligia bergen weten te verzetten met hun sterk geloof. Hun gebed, zonder veel lawaai, is volop aan het werk. Ik raad u aan uw geloof herop te wakkeren. Het zal u deugd doen en uw inwendige vrede herstellen. Ga naar de Kerk, alléén en dagelijks, zet u neer en herwin uw zelfvertrouwen.

Geloof mij...

Van Hilde kon er alleen maar slecht nieuws verwacht worden. En dan nog juist op de laatste dag van de eeuw. Perfekt uitgekozen. Ik herinner me tenandere niet, ooit eens goed nieuws van haar ontvangen te hebben, tenware om de geboorte van haar kinderen aan te kondigen.

Wat me nog meer bekommert is, hoe Mama daarop zal reageren. Ze verdient het niet en zou het helemaal niet mogen weten of beseffen. Hilde's jarenlang treuren van verdriet en eenzaamheid, wat Mama altijd maar opnieuw en opnieuw heeft moeten aanhoren, is gewoon te veel geweest. Vandaar Mama's (gedeeltelijke) afstotende reaktie, natuurlijk. Ik ben niet van plan nu dadelijk op Hilde's boodschap te antwoorden. Als er iets moet gedaan worden, dan moet het gedaan worden na overleg met mijn broers, uitzondering gemaakt voor F., die zijn leven lang niets anders heeft gedaan dan haar te pesten.

Eerst en vooral, betreft het zich waarlijk om kanker, zoals ze het, in de vier richtingen, aan het uitroepen is, of is het een gezwel, of zoiets, dat niet kwaadaardig is? Want als dat echt waar is, dan moet iemand haar onmiddellijk op het juiste spoor zetten. Kanker wordt niet bestreden met waarzegsters en al diene andere bucht die al honderd jaar geleden, in de Afrikaanse en Zuidamerikaanse jungles, ontmaskerd is geweest. Dan is ze kostelijke tijd aan het verliezen. Kanker kan alleen maar effektief bestreden worden met de traditionele geneeskunde. Daar bestaat GEEN ENKELE TWIJFEL over. En kanker in de dikke darm is ook de gevaarlijkste niet. Ikzelf ken drie mensen die geopereerd zijn geweest, jaren terug, hier in Brazilië en die het overleefd hebben. Maar er mag geen enkele verdere dag meer verloren worden.

Het is gewoon belachlijk, 96 pillen per dag in te slikken die, zoals ze zelf zegt, ongelooflijk duur zijn en heel waarschijnlijk alléén maar de indruk geven dat er iets aan het verbeteren is. Dat dieet kan misschien wel helpen, maar het moet toch vooraf goedgekeurd worden door een dokter die weet waarover hij spreekt. Van den anderen kant, dat princesseleven in dat kasteel waar ze al honderd jaar op haar prins aan het wachten is, is alles wat ze al lang geleden vergeten had moeten hebben. Een appartementje met één of twee slaapkamers is ruim genoeg.

Het rechtstreeks verwijt dat Hilde aan Mama doet, kan ik ook moeilijk verwerken. Ik besef nu (ik bedoel: al jaren lang) hoeveel kwaad ik Mama heb aangedaan in mijn jeugdjaren en ik geloof dat ik, gelukkig, nog over tijd beschik om praktisch alles te herstellen. Nu dan, op het einde, doet Hilde er nog een schep bij.

Wisten jullie van die gehele zaak? Wat zijn uw gedachten? Het moet rap geregeld worden, volgens mij...

"In een laatste hurry, alle tegenslagen, remmingen, onverschilligheden, onkunde, moedwilligheid en storingen ontwijkend, is het dan toch gelukt: het staat er en 't staat er wreed goed.

Begin vorige week gingen ze van de dienst "wegenwerken" mijn wolk plus paal komen halen. Ik had speciaal naar de chauffeur gevraagd die ze naar mijn werk had gevoerd, omdat den dezen die mijn oorspronkelijke basisstructuur naar dat magazijn, waar ik vier maand in tute-omstandigheden aan dat meesterwerk heb gewerkt, gebracht heeft, een typische onbenul was, die te dom is om in de privé te werken en daarom maar aan 't stad begonnen is, kwestie van hem van de straat te houden.

Maar ik had er ook bijgevraagd van twee blauwe nylon 'singels', allez, hefkoorden, mee te brengen, want ik had die gebruikt om mijn wolk op te hangen en dus wist ik hoe ik ze moest plaatsen om de wolk in evenwicht te hebben.

Neen dus, hij stond daar met ouderwetse geweven "singels", veel te lang en onhandelbaar. Bovendien had hij geen ladder mee en was zijn laadbak te klein. Ook geen planken om een beetje te schoren, om geen beschadigingen te veroorzaken. En die maandag was nu toch wel een dag dat het storm was, rukwinden tot 100 km per uur. Die wolk zwoei en zweefde naar alle kanten, en ik stond daar met een balk, te proberen ze op haar paal te krijgen, maar diene goezak zag niet wat hij aan het doen was met zijn kraan, omdat de wolk volledig scheef hing. Ik had zo een refleks van: dat mag hier nu twee dagen duren, maar da spel moet daarop, punt.

En op de duur lukte het, omdat dienen braven borst het goed idee had een touw rond een steunpaalke te binden met matrozenknopen, zodat we de wolk beter konden sturen.

Ik had al schrik dat de funderingsbeton nog niet sterk genoeg zou zijn, vijf dagen oud, omdat de aannemer perse zijn 25-jarige huwelijk te gaan vieren, met zijn vrouw erbij. Vooral dat de wolk tegen de paal ging slaan en de fundering ging doen barsten.

Bon, 't is niet gebeurd. Dan moest ik nog krimpvrije beton tussen de fundering en de steunplaat van de paal gieten, maar ik had er te weing en ging donderdag verder doen. Woensdag, één mei is hier een feestdag, wist ge 't nog? Donderdag kom ik daar toe, de plantsoendienst had de put al toe gesmeten en in plaats van een struik onder de wolk, hadden ze een soort haag geplant die als een spagetti over het pleinte loopt. Dan kwam het opperhoofd toe, ik zeg, wel waar is mijn struik? En hij zegt, ja, de communicatie is niet altijd ideaal, hé.

De rest van de week was het te koud om het met polyester te kunnen verder afwerken. En zondag was het dan zover, regenen, wind. Het zeil dat de wolk moest onthullen vloog er af, zodat de toestromende mensen eerst een inhulling zagen van de wolk en daarna weer een onthulling. En Armand Pien, de weerman geweest, gaf een schone toespraak. Maar er was veel volk, tussen 250 en 300 man, zodat het hapje en drankje direct op waren. Ik kreeg veel positieve reacties, en ik liep te glunderen gelijk gij toen ge nog lege en kapotte stylo's verzamelde.

Gisteren heb ik dan de put weer open gemaakt en de krimpvrije beton gegoten, en vanmorgen de put weer toe. Het zal van de volgende week nog kou blijven, maar op het einde van volgende week wordt het meer dan 20 graden, dan kan ik ze afwerken.

In de buurt hangen in de winkels wel voorstudies, maar er heeft nog niemand gevraagd om er eentje te mogen kopen, maar ik zal een tentoonstelling terplaatse organiseren in september of oktober.

En dan, koop ik mij een moto. Het enige dat ik de laatste jaren gemist heb.

En dan eens een tijdje rondtoeren, maar Afrika ga ik laten vallen, ik heb de laatste tijd al genoeg miserie gehad, dus die van een ander kan ik wel een tijdje missen.

Voila, 'k heb het gehad en gij zit er nu mee, met mijn gewortel. Ik wens u nog veel succes in al uw ondernemingen.

Sombra

(misschien wel nog eens Brazilië, want ik heb daarjuist nog eens uw lang epistel gelezen van dat soort carnaval in Recife, waarna er weer talloze schone maagden op de wereld verschijnen die aan uw ruit komen kloppen)"

De (idealistisch gezinde?) eigenaars van praktisch alle kranten hier in Brazilië, in flagrante tegenstelling met de meest belangrijkste kranten, overal in de rest van de wereld (nooit door verdachte Palestijnen bestuurd), onder andere in de Staten van Ceará en van Rio De Janeiro, verkozen hun internationale aankopen te bevorderen met behulp van daarvoor, door hen, speciaal opgerichte (meestal éénpersoons’s) firma’s in het buitenland (zoals bijvoorbeeld “Import/Export Trading Company” en dergelijke, gelijkaardige namen) en daarmee hun splinternieuwe drukmachines en reservestukken rechtstreeks te bestellen aan de respectieve fabrieken, daarvoor een bepaalde prijs betalend (met het geld van kas nummer “2”) om ze dan, voor de helft van die bepaalde prijs (of nog minder), te exporteren naar henzelf, in Brazilië. De bedoeling was, uiteraard, ook maar de helft van de onkosten te betalen, verbonden met een legale import. Vele van die onkosten, zoals oceanisch vervoer, verzekering en douanetaxen zijn rechtstreeks afhankelijk van de FOB waarde van het product, maar ook de toepasselijke belastingen werden daardoor drastisch ineenkrimpt, wat eenvoudig neerkomt op "belastingsontsnapping", om het schoon uit te drukken.

Andere keren, wanneer ze vooraf totale belastingvrijstelling hadden gegarandeerd, gebeurde juist het tegenovergestelde en waren ze bereid dezelfde originele aankooprijs, of zelfs een verhoogde waarde, te gebruiken, om zo, gebruik makend van het verschil tussen de zwarte markt en de officiële koers van de dollar, hun extra kas nummer "2” (in het buitenland) te “voeden” en zelfs te "broeden", inclusief met artificieel verhoogde interest betalingen, gerekend over het gefinancierd gedeelte.

Niet alleen in de Staat van Bahia, onder de jarenlange overheersing van een gouverneur, uiterst trouw aan de gewapende machtsovername (golpe militar), enkele jaren eerder, werden we verplicht, om zaken te kunnen blijven realiseren, indrukwekkende commissie's uit te keren aan de directie van staatsmaatschappijen, altijd in contant geld natuurlijk, plus merkwaardige VIP’s behandeling toe te staan, gedurende hun talloze bezoeken, werkend of niet. Toch is diene gouverneur onlangs gestorven, net zoals iedereen eigenlijk (maar wel met speciale huldigingen), wanneer zijne tijd op de aarde voorbij was, zonder ooit gestoord geweest te zijn. Dat betekent een duidelijke ontkenning van een vroegere uitspraak, door mij geproclameerd, dat, wat men hier doet, men hier moet betalen, maar kom, de uitzonderingen bevestigen de regel. Dezelfde commentaar geldt ook voor de eigenaar (vanzelfsprekend Katholiek, Apostolisch en Romeins gevormd) van de meest beroemde Tv-keten die ook onlangs is gestorven, na de heilige sacramenten ontvangen te hebben van zijn vriendje, de lokale Bisschop en ook de onderdanige Kardinaal, zonder dat iemand hem ooit onder zijn neus heeft gewreven hoeveel misdaden (veroorzaakt door machtsmisbruik) hij wel heeft begaan. Gelukkig zijn beiden nu hevig aan het branden in de hel, want daar bestaat er geen financiële oplossing voor smerige zielen...

"Ja, zondag was het mijn beurt om Ma een opknapbeurt te geven. Ze ziet mij graag komen, omdat ik altijd alleen kom en ze alzo de laatste pier uit mijn neus kan peuteren, mij alsnog een telate opvoeding kan geven...

Moede nog een pintje hebben? Oe, kunde gij echt geen dag meer zonder drank? Mobejaak, zolang dat het geen water of limonade is. A, dan is 't goed.

We zijn iets gaan eten; gene croque monsieur hé! Het moest iets deftig zijn. Nen goeien biefstaek, nen zachten, zoals wij vroeger altijd aan Verschoore moesten vragen en hij deed dan altijd ofdat hij zijn beste stuk uitzocht en koos dan uit een halfvesneden hesp, twee droge worstjes, een rol of twee hespeworst, kalfsworst en champignonworst, een salami en een emmer hersens, een badkuip lever en verder een toren gekapt, een schotel américain ('t schijnt dat ze dat in Brazilië niet kennen, integendeel, ze vinden dat barbaars, rauw vlees eten) en dan nog een teelke nieren, vetten darm, hoofdflakke en bloedworst, juist dat ene stuksken dat daar al veertien dagen lag: een half kilootje biefstuk, dat hij dankzij ons kroostrijk gezin eindelijk kwijt was. Goe mals zulle, en als ge zwijgt krijgde een schelleke salami.

Wel, ze heeft daar smakelijk zitten eten, en op onze terugweg, maar ook op onze heenweg, viel het mij op dat ze toch wel heel onstabiel op haar benen was. Zolang ze een arm had was dat te doen. Enfin, ik dacht al, dat zal hier niet lang meer duren zonder ongelukken, en ze zei zelf ook, 't zal niet lang meer duren of ik zit in een rolstoel. Misschien is het beter zo, ze zal verzorging krijgen en oefeningen moeten doen bij de kinesist en ze zal veel aandacht krijgen van de verpleegsterkes, in plaats van iedere weekend Johans hutsekluts die al de aandacht inpalmt, ja palm, Johans lijfbier, en Hilde hare paraspeciale theorieën, en Dirk zijn normale Rita en Frank zijn Lijfsführer Lidya.

Ze sprak er zelf over, dat ze de laatste van haar generatie is, dat het goed geweest is. Ik denk dat ze mentaal al klaar is. Als ze maar, zoals gevreesd, niet aan haar bed gekluisterd is, maar bon, dan zetten we ze op Johans boot, binden we ze vast op mijnen toekomstigen moto en Dirk en Hilde moeten ook maar iets vinden, misschien eens naar de cinema? En Frank, die zet ze op een stoeleke zodat ze een hele zaterdag naar zijnen cadillac kan kijken terwijl hij zijn banden simoniseert.

Ja, da wast, mijn fantasie is tijdelijk uitgeput, maar 't geeft niet, volgende keer beter.

Saluut hé,"

"Schrik niet als je dit leest. Ik heb geen goed nieuws wat mezelf betreft, maar toch blijf ik optimistisch en geloof ik in een goede afloop.

Er is kanker vastgesteld in de dikke darm, na een inwendig onderzoek onder volledige verdoving, begin oktober. Het gezwel moet er al ongeveer een jaar, of meer, zitten (15cm boven het rectum), want ik had al zo lang hevige buik- en rugpijn (het gezwel drukt ook op een zenuw). Ik had ook bloedverlies bij iedere stoelgang en ik leed aan praktisch volledige obstructie en mijn darmen geraakten voller en voller.

Mijn werk ben ik ook verloren, vijftien maanden geleden, doordat ik me ziek gemeld had tijdens een week-end: ik moest niet meer terugkomen. Daar heb ik me toen heel veel zorgen in gemaakt, want ook C. en J. hadden, op dat moment, geen werk en we kwamen niet meer rond. Kort daarna begon het. Ik ben bij wel zeven dokters geweest, waaronder de beste prof. van België in het UZ te Gent. Hun conclusie was telkens hetzelfde: Ik moest geopereerd worden (er moest 30cm darm uit). ik moest ook bestraald worden (radiotherapie) en ik moest ook chemotherapie krijgen.

Ik was doodsbang, want ik wilde dat alles niet. Ik heb genoeg gezien wat bestralingen deden bij Jaak. Ik ben niet naar de afspraken voor de bestralingen geweest, heb ook de operatie die vastgelegd was voor 21 november afgebeld en ben op zoek gegaan naar alternatieve behandelingen. Intussen bleef ik wel doodsbang, want Prof. Pattijn uit Gent had me gezegd dat het gezwel op een gevaarlijke plaats zat waar het gemakkelijk uitgezaaid kon worden naar alle organen.

Gelukkig heb ik één dokter gevonden die me anders behandelt. Het is een hipersensieve homeopaat. Deze dokter is ook helderziend en heldervoelend. Hij heeft me verwittigd dat door een operatie de kanker zou worden uitgezaaid. Ook de andere dokters konden dat niet ontkennen... Daarom passen ze ook die chemo toe.

Deze dokter zegt dat ik dit gekregen heb door vroegere psychische kwetsuren die nog altijd niet genezen zijn; deze stammen reeds uit mijn jeugd en zijn verergerd door verdriet, eenzaamheid, zorgen en door de relatie met mijn moeder die niet zo goed is.

Deze dokter zegt dat ik mezelf moet genezen, gesteund door zijn homeopathische therapie. Ik moet gans mijn manier van leven veranderen: meer genieten van het leven, en alleen nog werk aanvaarden dat ik graag doe en dat me rustig maakt. Ik moet ook meer onder de mensen komen. Verder volg ik sinds twee maanden een heel streng kankerdieet. Om het uur moet ik kankerdodende voeding eten die bestaat uit het drinken van groene klei, rauwe melk, vers van de koe, rauw zeewier, biologisch fruit (vooral exotisch, zoals ananas, mango' s, sinaasappels), rauwe biologische groenten, bijenpollen, vers wortelsap, rode bietensap, brocolisap, enz. Verder slik ik 90 vitamine pillen per dag en 10Xdag mijn homeopatische middelen.

Het is een heel zwaar en heel duur programma en ik ben bijna de ganse dag in de weer om alles klaar te maken en op te eten. Maar het resultaat is dat ik geen pijn meer heb en de obstructie verminderd is. Ik voel me fysiek goed. Ik ben er nu al zeker van dat ik de tumor meester ben en dat hij aan het verkleinen is. Dat zegt ook mijn dokter die mij kan aanvoelen.

Ik ben er vast van overtuigd dat ik zal blijven leven en dat ik die ziekte overwin.

Van G. krijg ik veel morele steun. Hij komt morgenavond met mij oudejaarsavond vieren, want anders zit ik alleen: J. moet werken (gelukkig heeft hij opnieuw werk gevonden; sedert november) en is gans het nieuwjaarsweekend van dienst. C. is door haar vriend uitgenodigd om te gaan dineren in Brugge. De kinderen zijn heel goed voor mij...

Door de therapie of door de shock ben ik wel heel emotioneel geworden. De dokter zegt dat ik mijn tranen niet meer mag inhouden, en ik ween dan ook gemakkelijk, maar toch vind ik dat vervelend vooral op straat en in de winkel en zo.

Nu genoeg daarover.

Morgen is het feest en Nieuwjaar, en ik en de kinderen wensen jullie het allerbeste voor het Nieuwe Jaar, veel geluk, vrede, liefde en vooral ook een goede gezondheid!!!

Veel liefs,

Hilde,"

Zoals een ware kunstenaar-in-de-maak, droom ik van een reis die ik nog eens moet verwezenlijken naar "João Pessoa", hoofdstad van de Staat van Paraiba, onze buurstaat, maar deze keer in de conditie van toerist en niet om er weeral ne keer mijn professionele plichten te vervullen, waar, hebben ze mij gezegd, op een afgelegen en bijna verlaten strand, elke avond, juist vóór zonsondergang, een eenzame ouderling, een uiterst emotioneel lied (voor wie daar gevoelig voor is) blaast op zijn saxofoon ("Bolero", van Ravel) en naargelang het volume stijgt, bijna zoals in het "Slavenkoor uit Nabucco", van Verdi, onweerstaanbaar uiteenbarst, tot het, wat later, toch weeral zielig uitsterft... beseffend, misschien, dat de enige hoop, morgen, bekwaam is terug te keren...

De beste manier om problemen op te lossen is rustig ergens te zitten meimeren en meerdere biertjes te bestellen om ze, zonder haast, in te slikken. De eerste slokken verstrekken geen duidelijke boodschappen of berichten, maar naargelang uw blaas vult, krijgt ge meer goesting om ne keer ferm te gaan pisschen en hoe meer ge pist, hoe rapper de slechte gedachten uit uw hoofd, naar beneden en onderen uit, samen, weg vloeien. Die maken dan plaats voor nieuwe ideeën en gedachten en vóór ge het beseft zijn al uw problemen (bijna) allemaal opgelost, zonder verplicht te zijn geweest één enkele inspanning te leveren.

Ik ben op tijd gestopt die dag, zoals alle dagen overigens, en ben tot het besluit gekomen dat ik niet hals-over-kop te werk mag gaan.

't Was eigenlijk mijn bedoeling niet geweest "Sombra" te verwittigen dat zijn talisman zo hevig aan het werk was geweest sedert hij me die, goedwillig, had overhandigd, dertig jaar geleden en mij zo verschrikkelijk veel heeft geholpen mijn aanvankelijke financiële moeilijkheden te overwinnen. Ik begrijp ook dat ik werkelijk niet had moeten vermelden dat de kandelaar zo fel op goud was beginnen te gelijken, nadat ik hem eens goed had opgepoetst, alhoewel het, op het eerste gezicht, messing leek te zijn, maar soms werpt men, zonder na te denken, de troeven op de tafel vooraleer de overwinning gegarandeerd is.

Van de andere kant, een mens moet, vroeg of laat, zijn kneukels aanbieden om er op geslagen te laten worden met de regel van de meester, als een wel verdiende penitentie.

Dus ben ik nu bereid de waarde van die kandelaar, in een verhouding van "fiftyfifty" met mijn geliefde "Sombra" te verdelen, in overweging genomen, alle verkregen gunsten die ik intussen al heb ingecasseerd. Ik ben er van overtuigd dat we er samen, in alle geval, nog altijd, enorm veel geld mee zouden kunnen verdienen, in de toekomst.

Zodus, Sombra, 't hangt nu alleen maar van uw geldoverschrijving af en het stevig verlangen uw (aanvankelijke) schrik te verliezen, om definitief gelukkig te worden. Ik zal uw € 50.000,00 met genoegen ontvangen en onze talisman, met de Expresmail, terug naar u opzenden, in Gent.

Van de gelegenheid gebruik makend en voor uw appreciatie, we beschikken hier in Brazilië, over ne hele grote voorraad van alle soorten wolken en ik ben wel bereid er enkele te vangen en in aangepaste luciferdoosjes te proppen om ze dan, samen met de kandelaar, rechtstreeks naar u op te sturen, voor laat zeggen één euro per doosje, als dat u belieft.

Wat vindt ge, intussen, ook van uwe nieuwe artiestennaam die ik, gedurende een moment van extreme concentratie voor u heb geimagineerd: "Sombrasso"? Alhoewel hij niet rechtstreeks verwijst naar "Picasso", zal dat toeval misschien wel nuttig zijn om er meer en meer "money, money" uit te doen sijpelen.

Ge weet natuurlijk dat alle belangrijke kunstenaars een bepaalde tijd alléén hebben moeten doorbrengen (hun zogezegde maturatie-periode) en dat ze dan, gedurende deze kwellende marteling, hun inspiratie hebben blijven broeden en zelfs bekwaam waren ze te doen wortelen, aangewakkerd door het pure gevoel van éénzaamheid en de indruk dat er één oor teveel aan zat.

Wij, van onze kant, zullen er ook nog bekend van worden: de broers van "Sombrasso"...!!

Ik begrijp niet waarom, maar iedere keer als ik aan u denk zweven mijn gedachten vervolgens ook naar Hilde. Toen zij nog leefde, gebeurde er iets gelijkaardigs: terstond zwierven mijn gedachten naar een "Urubu". Dat is een grote zwarte vogel die hier, in Zuid Amerika, de geraamten van de dode beesten (op de weien en de autostrades) van het laatste stukske vel en vlees ontdoet...

Gelukkig maar dat de natuur proper is. We zijn allemaal van stof gemaakt en tot stof zullen we allemaal terug keren (ik had eigenlijk gedacht dat sperma geen stof was, maar een vloeistof - maar dat zal wel een misse geweest zijn van diezelfde tolk, die zich ook al verward had over de oorsprong van Jezus, die helemaal niet de zoon was geweest van een timmerman, maar wel van een schriftgeleerde - blijkbaar een fout in de Griekse vertaling van deze anekdote).

Het geheim bestaat er dus in op tijd te stoppen met drinken, zodat de slechte gedachten niet meer terug keren, met grotere en grotere golven, tot ge volledig verloren en dwaas zit rond te gluren om te verifiëren of er iemand heeft opgemerkt dat ge met grote problemen aan het kempen zijt...