dagdenkertjes

- ... en altijd is het zo dat de liefde zijn eigen diepte pas kent op het moment van afscheid ... -(... de Taj Mahal was het voornaamste doel van de reis. Althans voor mij. We arriveerden in Agra op een maandag. India : you love it or you hate it. Die twee emoties kunnen elkaar in sneltempo opvolgen in de loop van één dag. De Taj Mahal sloot zijn deuren op dinsdag ! Ontgoocheling. En de \'indian belly\'.
De zon zakte dieper naar de horizon. We stonden in de grote toegangspoort en staarden naar wat het symbool van India en van liefde geworden was. Het marmer van de perfecte koepel kleurde van wit, naar roze, naar diepblauw en heel wat kleurschakeringen daartussen. Reflecties van de kleuren die de ondergaande zon aan de hemel gaf. Toen de hemel donker werd leek het marmer te stralen, de minaretten gloeiden tegen de invallende nacht. Een beeld dat we voorheen enkel op prentkaarten zagen. Om dit te zien hadden we enkele duizend kilometers de hitte en de indiase bussen getrotseerd. We zijn gebleven tot de laatste seconde, hebben de beelden in ons opgezogen om ze nooit meer te vergeten. Want morgen, zo had iemand plots beslist, was er geen bezoek. En overmorgen ging de reis verder.
Op dinsdag heb ik me overgegeven aan de \'indian belly\' en ben in bed gebleven. Ogen dicht om de beelden van zoveel schoonheid terug op te roepen en te herbeleven....)














