Archief

Merrabah, beste vrienden,
Dat betekent goeiedag in 't Turks. Dat gaan we de volgende paar dagen hard nodig hebben.

Situatie in de burcht:
Stinooke 'werkt' op zijn PC (hij chat dus)
Al de rest maft.
Madre en ikzelf zijn nog trouw op post, naast openliggende koffers, lijstjes van dingen die we hadden moeten doen maar niet gedaan hebben, lijstjes van dingen dien we niet mogen vergeten en dus ginder zullen kopen...

Madre heeft haar zwangerschapsbadpak al klaar gelegd. Ze heeft nog absoluut geen buikje maar dat weten die Turken toch niet...

Rambooke gaat zich morge in 't vliegtuig goed vasthouden (tis zijn eerste keer...)

Als de jongelingen terug naar school gaan is de samenstelling terug van een welverdiende vakantie.

Ik wens julllie namens ons allen (en dat wil wat zeggen) een rustige en voortvarende week toe...

Tot heel binnenkort.

PS als ik de kans zie, blog ik eens van ginder...

Dikke knuffels van paDrE....

Met dank aan Stinooke voor het opzoekwerk...
Een gouden plaat voor Padre toen HIJ jong was...

Hier de lyricks

De muziek staat op de mp3 thanks Stinny

From the album "Nursery Cryme" van Genesis

News:
A well-known Bognor restaurant-owner disappeared
early this morning.
Last seen in a mouse-brown overcoat,
suitably camouflaged,
they saw him catch a train.

Man-in-the-street:
"Father of three its disgusting"
"Such a horrible thing to do"

Harold the Barrel cut off his toes and he served them all for tea
"Can't go far", "He can't go far".
"Hasn't got a leg to stand on"
"He can't go far".

Man-on-the-spot:
I'm standing in a doorway on the main square
tension is mounting
There's a restless crowd of angry people

Man-on-the-council:
"More than we've ever seen.
- had to tighten up security"

Over to the scene at the town hall
The Lord Mayor's ready to speak

Lord Mayor:
"Man of suspicion, you can't last long, the British Public is on our side"

British Public:
"Can't last long", "You can't last long".
"Said you couldn't trust him, his brother was just the same"
"You can't last long".

Harold:
If I was many miles from here,
I'd be sailing in an open boat on the sea
Instead I'm on this window ledge,
With the whole world below
Up at the window
Look at the window...

Mr.Plod:
"We can help you"

Plod's Chorus:
"We can help you"

Mr. Plod:
"We're all your friends, if you come on down and talk to us son"

Harold:
You must be joking
Take a running jump

The crowd was getting stronger and our Harold getting weaker;
Forwards, backwards, swaying side to side
Fearing the very worst
They called his mother to the sight
Upon the ledge beside him
His mother made a last request.

67-yr-old Mrs Barrel:
"Come off the ledge if your father were alive he'd be very, very, very upset.
"Just can't jump, you just can't jump"
"Your shirt's all dirty, there's a man here from the B.B.C."
"You just can't jump"

Mr. Plod:
"We can help you"

Plod's Chorus:
"We can help you"

Mr. Plod:
"We're all your friends, if you come on down and talk to us Harry"

Harold:
You must be joking.
Take a running jump......


Zonder bijbedoelingen, niets achter zoeken, gewoon knap!


PaDrE

Lieve mensen,

Het zijn spannende dagen. De politiekers scherpen hun pen en smeren hun stem want de verkiezingen komen eraan. Professionele voetballers en Belgische voetballers smeren hun kuiten in, de voetbalcompetitie is pas begonnen. Kim en Tia bereiden zich voor op een te slagen 30 ste Memorial. Fidel Castro en Joe Harris bereiden hun 48ste comeback voor en wij...
Wij bereiden ons op vanalles voor:
- de eerste schooldag, elk jaar weer een pakkend en ingrijpend moment. Anneliesje gaat naar een nieuwe richting, Stinooke parle le Français, Lebbeke is nog hevig op zoek naar wie meester of juf wordt en onze Rambo is momenteel in afzondering om zijn bisjaar in 1ste kleuter terug in te zetten met niet verdoken moed.
- een nieuw werkjaar voor ons bedrijfke. We zijn vorig jaar gestart op 1/9, dus starten we het tweede jaar. Dit moet de grote doorbraak worden... We'll see!
- een groeiend kindje, daar hebt u al veel over gelezen en er volgt nog meer
- een actief blogjaar voor Padre en puber_Annelies
- en ... een reisje naar de Turkse kust (volia tisseruit)

We gaan er inderdaad nog even tussenuit. Onze Kevin zal op de burcht letten. Hij is zich hier ook al op aan 't voorbereiden. Hij kiest een plaatsje aan 't venster. Vandaar kan hij zonnen en alles goed in 't oog houden.

Deze voorbereiding is in een samengesteld gezin geen sinecure. We moeten naar de gemeente om pasjes te halen voor de allerjongsten. We hebben onze ticketten nog niet (last-minute) en we hebben nog geen enkel stuk klaargelegd (de massageolie voor Madre te buiten gelaten).

Madre is in alle staten (behalve Wyoming en Alaska) want ze moet onze burchtwasserij en ons lokaal naaiatelier nog integraal runnen en tot een goed einde brengen. Ik kan u verzekeren dat zo een bende heel wat wasgoed bij elkaar verzamelt.
Dan moet ik er voor de volledigheid nog bij vermelden dat enkele van onze gezinsleden braaf hun kamer opruimden, zodat een aantal kledingstukken extra verzameld werden (van onder het bed, van over de luster, van op de kast en van tussen de schoolboeken van vorig jaar)

Wedden dat we op 1/9 toch één iemand zullen hebben die roept op 8.00 uur: "Madre, waar is mijn turnbroek?"

Ach ge wordt dat gewoon zeker? We kijken er niet meer van op.

Over ons reisje bericht ik in een volgend bericht.

Nu gaat Padre nog snel één en ander afwerken of het bedrijfke haalt het einde van het eerste jaar zelfs niet...

Tot snel.

Padre

Hello,

De titel van dit berichtje lijkt gegerepen uit de persartikels betreffende een onopgeloste moordzaak uit de krant. De meute sensatiejagers zal ik moeten teleurstellen:
het betrof gewoon een avondje uit van Madre en Padre. Gewoon een pintje drinken in de Keaton, een wat ongewoon cafeetje om de hoek.
Brullende rockmuziek uit 'onzen' tijd, bollekes en dansende lieden, variererend in teewaterniveau van dronken tot zat.
Wij niet, we zijn pas laat vertrokken, toen de allerjongsten de bedstee hadden opgezocht en de oudsten ons eindelijk buitenjoegen. We hebben rustig gebabbeld aan den toog, wat gelachen en herinneringen opgehaald aan vroeger, voor de samenstelling hadden we immers ook een leven...

Verhalen leren een mens beter kennen zegt men wel eens... Misschien is het gewoner dan we denken. We praten met mekaar, we lachen, we treuren, we genieten van elkaar.

Het was prof. em. Jaques Claes, geen grote vriend van mij, maar dat terzijde, die in zijn boek "de dubbele geboorte" herhaaldelijk aanduidt dat iets maar betekenis krijgt als je het kan delen met iemand die je lief is. Of zoals het kleine kind voortdurend zegt: "kijk eens, mama, een koe..."

Zonder de goedkeurende blik van mama is die koe geen koe. Ze krijgt pas betekenis als we ze kunnen aanwijzen, tonen...

Verhalen vertellen is net hetzelfde. Wat ben je ermee van in jezelf te denken hoe je vroeger plezier maakte door bellekentrek te doen bij een bekend voetballer waar je stiekem verliefd op was? Dat vertellen, op een geestige manier en nagenieten van je 'tour-de-force' is zalig in het bijzijn van een appreciërende metgezel.

Ik las vanmorgen in de krant dat de Leuvense stoof weer in opgang komt: zegt GVA: "het komt door de olieprijzen..." Zeg ik: "het komt omdat mensen beginnen te beseffen dat ze van mekaar vervreemden en ze willen terug dichter bij elkaar kruipen..."

Ik wilde dat ik plaats had voor zo'n stoof. Ik zou ze mijn huisgenoten ten geschenke geven. Geld is geen probleem: ik verkoop gewoon drie van onze tv's en we hebben een stoof. Eens we die hebben, hebben we geen tv meer nodig... tenzij misschien om er wekelijks het stof af te halen...

Als ik president was, zou ik 4 september uitroepen tot gewone mensen vertel eens wat dag!

PadRe

Haai,

Zo stilaan druppelt het door...
Onze Kevin is stralend bij de gedachte.
Rambooke klapt er 'ne kier' of 'gonderd' per dag hover (erg die allochtonen)
Iedereen in het samengestelde rijk der zwangeren hebben het over de-op-weg-zijnde...

Maar wie er niet zo heel vaak over spreekt (denk ik toch) is ondergetekende... Misschien is het besef nog aan het groeien. En toch... ik kan er ook niet over zwijgen. Ik vertel het aan klanten; ik zie de mensen dan denken van amaai die is er rap bij om het te zeggen... Madre is verdorie al zes weken ver. Wanneer moet ik het dan wel zeggen? Als de kleine trouwt???

Ik deed vanmorgen iets geks: ik ging op de stoep staan rond 11.00 uur. Mijn burchtgenoten vroegen me naar mijn drijfveren om me deze inspanning te getroosten, ik liet hen in het ongewisse.
Eindelijk, 10 minuten geleden was hij er: de postbode. Hij is gemakkelijk te herkennen aan zijn fiets. Ik herkende hem gemakkelijk en zei: "dag postman". Hij keek me erg verbaasd aan en na enige aarzeling zijnerzijds zegde hij stilletjes: "dag meneer". Sinds de post als overheidsbedrijf gerede inspanningen doet om GEO en andere routes in te leggen is de zelfzekerheid bij vele van hun personeelsleden licht aangetast.
Geen erg, ik wilde hem toch niet interpelleren over de nieuwe aanpak en voor de nieuwjaarsfooi is het wat vroeg.
"ik heb u een uiterst belangwekkende mededeling te doen" zei ik, nadat ik me nog wat rechter zette en mijn buik wat introk (zover als enigzins mogelijk was). Hij keek me nog verbaasder aan en stamelde: "ah ja..." Zijn intonatie verborg het vraagteken. Het deed me overkomen alsof hij al lang wist wat ik hem ging vertellen. Dit deed mij op mijn beurt erg schrikken. Ik bekeek 's mans postuur van kop tot teen en verbaasde me innerlijk over enig welbehagen dat deze mens aan mijn vrouw had kunnen toebedelen, zowat een maand en een half geleden... Ik zette deze wrange gedachte op de grond, net als de postbode trouwens, die ik spontaan enige tientallen centimeters had opgetild.
"u zal binnenkort extra werklast krijgen" zegde ik, zijn kraag opnieuw fatsoenerend. Het rode biesje hing wat los.
"hoe zo?" deze keer vergat hij geenzins het vraagteken, de laatste keer dat hij zulks vergeten was groeide hij een halve meter per seconde en die herinnering was hem nog steeds dichtbij.
"Er komt een nieuw lid in dit gezin, mijn vrouw is namelijk drachtig..." Om zo formeel mogelijk te spreken verkoos ik iets anders te zeggen dan het platte zwanger of het volkse in verwachting. Ik besefte te laat dat deze al te formele uitdrukking niet echt flatterend was...
"Zo ..." zei hij. "vraagteken" voegde hij er snel aan toe...
"De kleine zal zeker veel post krijgen, u kan ze best in de daartoe voorziene brievenbus deponeren... De naam staat nog niet op de bel, dat regel ik ten spoedigste..."
De postman fleurde helemaal op. "Komt voor mekaar en euh ... proficiat". Fluitend ging hij zijn 's weegs verder, allang blij dat het dat maar was.
Tevreden over deze communictatie ga ik nu al op de brievenbus toevoegen: "ook voor de op-weg-zijnde".

U ziet dat een goede, efficiënte en vooral vlugge communicatie echt belangrijk is in het leven.

Uit het leven gegrepen

paDre

misschien enkel voor ingewijden?

Wie komt straks om 2 uur.
Wie komst straks?
Inderdaad!


PadrE

Hallo lieve fans van de bond van grote en luidruchtige gezinnen,

Met nooit versagende moed draaien we weeral op volle toeren. Weet u, een Padre en een Madre die thuis werken heeft veel voordelen (voor de kinderen). Zo kan je eender wanneer binnenlopen en dringende kwesties aankaarten (ik moet pipi doen, Lebbeke heeft mijn auto afgepakt, Kevin is omgevallen en er was niemand in de buurt, weetegollesoems waardamijne cd is? de pille van mijne empeedrei zen plat, ik haan nu haan spheele). Je kan eveneens helpen met werken - wat voor elk kind een leuke bezigheid is, behalve als ze het moeten doen- je kan overal nietjes inkloppen, je kan leuke gaatjes maken, lekker kleuren op die mooie stapel documenten die binnen een half uur naar de klant moeten of in extremis is er ook die mooie machine waar je een papier kan induwen en er komt confetti uit.

Het liefst van al werken kinderen in je bureau als je er zelf niet bent, dan kunnen ze ongestoord aan de slag. Een waar feest!

Gelukkig zijn er ook oudere werknemerskinderen: Annelies die keurig boekjes maakt, Stinooke die de ganse tijd helpt nadenken en zich vervolgens opoffert om langdurig de tv-stations af te zappen om voor ons nieuwe ideeën op te doen.

Maar dan... 's avonds... is er een aangenaam moment: den aperitief!

Dan vleien Madre en Padre zich aan de tafel en overdenken in stilte den dag en den noesten arbeid. Ze keuvelen nog wat na over de gebeurtenissen en bedenken hoe ze een aantal werkjes kunnen herstellen, al dan niet volledig opnieuw doen.

En hier geschiedt een wonder: nooit wordt dan gezegd: "uw kind, zus of zo..." 't zijn die van ONS.

Dit is een geschenk van diverse goden, waarvoor we heel dankbaar zijn.
De op-weg-zijnde kan gerust zijn...

tot horens

PAdrE

Zit ik gisteren met ons uitgebreid samengesteld gezinnetje op de tram. Met name Rambooke en Lebbeke namen nogal wat plaats in op de zitbanken, ik had er geen erg in maar alle plaatsen waren inmiddels bezet.
Er stapt een wat oudere man met een wandelstok op en stelt zich naast mij in het gangpad.
Hij tikt herhaaldelijk met zijn stok op de tramvloer wat een vervelend tikkend geluid maakt.
Ik zeg, behulpzaam als altijd: "misschien moet u er een rubbertje overschuiven dan maakt het niet zoveel lawaai"
Waarop die man zegt: "had u er vroeger een rubbertje overgeschoven, had ik nu kunnen zitten"...


Padre