groot nieuws

Boekbespreking (voor even tussendoor)

Op aanraden  van onze puber (Annelies voor de intimi) en om haar beter te kunnen doorgronden heb ik een lijvig boek gelezen van de voor mij totaal onbekende auteur Tom Wolfe. Ziehier mijn bevindingen:

Tom Wolfe is een iewat exentriek schrijver en publicist van Amerikaanse origine, die al een heel leven in New York City woont met zijn gezin.
Zijn (voorlopig) laatste werk is "i am Charlotte Simmons", vertaald naar "ik ben Charlotte Simmons" (slecht) vertaald in het Nederlands en uitgegeven door Prometheus.
Het boek verscheen voor het eerst in 2004.

Het verhaal:
Boerenmeisje, slim en beste van de klas, in haar bergdorpje Sparta, lokaal superster enzoverder, verdient een beurs aan de prestigevolle universiteit 'Dupont', voortbrenger van diverse Nobelprijzen en bekend om zijn uitstekende wetenschappelijke background.
Ze vertekt met angst om te slagen, ze heeft amper geld en een 'fout' jurkje is zowat haar enige bagage.
Haar roommate Beverly is een verwaande snob die haar amper ziet staan...

In de lessen vergaat het haar goed, ze haalt tienen en is hongerig naar wetenschap en studeert vlijtig.
Op de campus wordt ze aangezogen door het liederrijke studentenleven wat ze zo verafschuwt...
Ze maakt kennis met de 'jockstraps' (slecht vertaald naar corpsballen) en alle 'geneugten' van het leven.
Zal ze volhouden of zwichten?

Bespreking

Wolfe (74) is een begenadigd verhalenverteller. Zou ik een Leuvense stoof hebben hij was geïnviteerd.
Intrige en psychologische ontwikkeling van zijn personnages zijn hem zeer eigen. Hij blijft echter steken in het ééndimensionale. Zo is de sociale armoede van Charlotte te verklaren door haar afkomst uit het bergdorpje en haar geldelijke vermogen. Bekrompenheid opgelegd door de lokale godsdiensten, gebrek aan kennisniveau aan de lokale scholen, eenzijdig televisieverslag, Amerikaanse oppervlakkigheid zijn zeker geen oorzaken. Zelfs The old American Dream is geen punt voor Wolfe.

Diverse werledauteurs hebben in het verleden al andere oorzaken geschetst van dergelijke naïviteit.

Recent in de krant gelezen dat madam Paris Hilton dacht dat Tony Blair een voetballer was (ze heeft nochtans wat centen en komt niet uit Sparta...

Zijn beschrijvingen komen je na een paar honderd bladzijden de strot uit. Je hebt de neiging een blad om te slaan en een pagina verder te lezen. Een foto (geschreven) meegeven is noodzakelijk, voor de 25ste keer de lambrisering van de bibliotheek uit de doeken doen, vervelend...

Afgezien van deze mankementen - elke auteur heeft wel iets - is dit boek een zeer leesbaar en aangenaam werk, een roman voor aan het strand, om in bed wat lectuur te hebben voor het slapengaan of wellicht zelfs in de trein... Het is geen literatuur, daarvoor weegt het te licht (ligt ook aan de manke vertaling), het is geen psychologisch, sociaal of maatschappelijk relevant werk, daarvoor is het te simpel en te oppervlakkig.
Wie meer wil weten over wat een puber bezighoudt is er aan voor zijn moeite.

Wolfe schrijft teveel met zijn pik in plaats van met zijn pen. Hij verplaatst zich te weinig in het persoontje Simmons, hij werkt eerder zijn eigen fantasieën uit. Maar nu ben ik wel erg streng.

Wolfe die in de States bekend staat als de vader van de 'new journalism' maakt op mij enkel een vermoeide indruk. Hij bewijst elke dertig pagina's de jeugd niet te kennen. Jongeren van vandaag zijn echt in meer geïntresseerd dan zuipen en neuken. Ik ben er stellig van overtuigd dat het in de States net zo is... (getuige de verslagen van mensen die ginder een BA gingen halen enz)
Wie Wolfe gelooft verliest al zijn vertouwen in de jeugd, hoeksteen van de beschaving van morgen.

De typering van de millenniummutanten, een stel 'linkse' en 'kritische' rakkers is zo oubollig en onjuist dat je betwijfelt of Wolfe ooit met zijn eigen verleden in het reine zal komen. Als hetero met een bord gaan demonstreren op een rally voor 'potten en flikkers' (sic) om op een goed blaadje te komen bij zijn vrienden is het tegenovergestelde van wat je van deze mensen mag verwachten.

Wel boeiend is de wijze waarop Charlotte's ontwikkeling (nu ja) wordt geschetst en je gaat al na een paar hoofdstukken symphatie of antipathie voelen voor een aantal rollen in Charlotte's leven aan Dupont.
Je dwaalt wel eens af naar je iegen herinneringen en beseft dat een of ander persoon je wel heel dicht benaderd... Dat is het leuke aan een dergelijke roman.

Het einde en het verloop van het boek waren voor mij geen verrassing, allemaal nogal voorspelbaar... Maar dat maakt het werk niet minder prettig.

Ik heb mijn dochter niet beter leren kennen, ook het campusleven aan de universiteit van de USA niet, allemaal nogal vlak...

Quotering

inhoud: 6/10
verhaal: 7/10
stijl: 5/10
meerwaarde: 0/10

totaal score: 6/10

Voor wie veel leest een tussendoortje, wie weinig leest kan beter zijn tijd in iets anders steken.

Toen ik een aantal jaar geleden voor het eerst met 'blogs' geconfronteerd werd, dacht ik er in de verste verte niet aan hier ooit aan mee te doen.

Maar u weet wat Bredero zei: 'het kan verkeren...'

Een oude Chinese spreuk zegt: 'een man is pas een man als hij drie belangrijke zaken realiseert: een boek schrijven, een boom planten en een kind verwekken.'

Van dat laatste heb ik al 3 streepjes, van de bomen een veelvoud maar dat boek... Vermits het om een oud Chinees gezegde gaat zal de bedenker ervan ook wel 'blog' bedoeld hebben, zeker?

Op weg naar de man dus!

Mijn oudste streepje: Annelies (onbezonnen puber) in de gelijknamige categorie blogs van deze unieke site, zette me aan het denken. Ik verneem soms meer van haar via de blog, dan van haar zelf. We zitten dagelijks enkele malen samen aan tafel, ze vertelt duizenduit maar gevoelens brengt ze soms nog iets meer genuanceerd over in haar gedichten en andere pennevruchten.

Zit er iemand op mijn relaas te wachten: NEEN driewerf Neen!
Is het therapeutisch?
Is het eigenwaan?
Is het massavolgen?

Ik moet u heel eerlijk het antwoord schuldig blijven. Ik wil gewoon aan wie het lezen wil mijn ervaringen, wetenswaardigheden en gevoelens delen. Misschien kunnen mijn ouders, die niet meer dagelijks aan tafel zitten, mij zo ook beter begrijpen. U zal ze herkennen in Cyberoma en Godfather, de terminologie is van Annelies.

Waar gaat het over?

Over alles en niets. Alles: ik deel met u mijn vreugde over een nieuw leven dat groet in de schoot van mijn geliefde. Wellicht zal u meegenieten van vreugdemomenten en van droeve tijdingen (het kindje hoest, of zoiets).
Misschien ventileer ik ook wel eens gevoelens of opninies over andere wetenswaardigheden... Wie weet?

Het gaat allezins over leven, gewoon dus. Hoewel gewoon? Leven is wonderlijk mooi, een dagelijks mirakel. Daar zal ik het over hebben.

Wat mag u niet verwachten?

Verwacht geen intimiteiten die niet voor u bestemd zijn, geen politieke, ideologische of andere standpunten.

Vindt u er iets van, het treft u, u vindt het belachelijk, u amuseert zich of u verveelt zich, laat het me weten via mijn gastenboek.

Mijn hersenspinsels en uw reacties maken een Blog pas echt compleet.

Tot binnenkort,


Padre