Archief

 

 

Dag 10   Libourne - Pissos  12-05-2005  

101km    Totale km:    1132km

 

 

Ontbijtbuffet, dat is wel het beste wat je ’s morgens kan overkomen in Frankrijk Het “petit déjeuner “ wordt een grote maaltijd en je kan van alles blijven eten. Dat doen we hier dan in het Kyrian Hotel. Uiteindelijk, nadat we onze bidons gevuld hebben, zijn we terug op weg.

 

 

We dachten dat het vlak zou zijn………verkeerd gegokt, het blijft op en neer gaan, zweten en zwoegen nog ongeveer 40km tot in Cadillac. Nu over de Garonne de autosnelweg en we zien een kilometer lange beboste rechte weg met losliggende kiezel.

 

 

Eindelijk………… de Landes. Het is een eindeloze vlakte. Hugo is in zijn nopjes en zet zich op kop. Rijden maar………denkt hij en wij volgen gedwee zijn tempo. Het wordt na een tijdje zo eentonig. We zijn zeer stil………iedereen is aan het filosoferen denk ik !!!

 

 

Hier word mij duidelijk dat deze reis een scharnierpunt in mijn leven is. Ik besef dat deze tocht het definitieve einde betekent voor mijn actief professioneel leven. Blij met alles wat voorbij is en hoopvol voor wat komen zal  !!!!

 

 

Een overstekende hinde maakt een einde aan het dromerige gedoe……..Ondertussen is het 14H00, dus gedaan met mijmeren, bij een kerkje met tafel en bankjes houden we halt. De picknick met vers Frans brood, zachte kaas en tomaatjes zal smaken. Als Jacques klaar is met de koffie kunnen we beginnen.

 

 

De zon is achter donkere wolken verdwenen, in de verte dreigt er onweer. Rond 16h00 is het zover, donder en bliksem komen recht op ons af. We zijn gelukkig juist in het dorpje Sore. Schuilen in een bushokje is de enige oplossing gedurende de wolkbreuk.

 

 

We zijn wat uit ons normaal ritme. Jacques stapt naar het gemeentehuis en bericht ons: “in de grote omtrek is er geen enkel hotel”. Hij heeft wel een stempel gekregen.  Er is hem aangeraden uit te wijken naar Pissos. Als we niets vinden zullen we kamperen!

 

 

Maar Hugo ziet dat niet zitten. Dus op de fiets en…….. rijden maar. Een uurtje later komen we uiteindelijk in Pissos. Bij het dorpscafé stoppen we, wat een geluk. Het blijkt ook de enige plaats met kamers te zijn. We happen toe, er is nog één kamer met 2 bedden voor 4 personen…… Zijn we opnieuw in de vijftiger jaren beland misschien……………????

 

 

In het donkerbruine café, staat een onvriendelijke bazin achter de toog. De patron doet de keuken en de dochters dienen op. Langs een krakende trap geraken wij in onze kamer. De badkamer is een afgezette strook in de kamer. Maar ’t is dat of camping. We beslissen hier te blijven. Uiteindelijk valt het nog mee……..We bestellen ook het souper en zijn benieuwd wat de baas zal klaarmaken.

 

 

Vóór het avondmaal moeten we onze tijd doden in ’t café van Hotel “Du Commerce”.  Telefoontjes en smsjes……….. hiervoor tijd genoeg. Onze thuisblijvertjes zijn zeer blij…………….. met onze optimistische seintjes vanuit het verre zuiden.

 

 

Als we aan tafel gaan blijken we niet de enige pelgrims te zijn. In het zaaltje zitten nog drie Santiago-stappers. We verbroederen en maken een lange tafel. De pelgrims zijn een Zwitsers koppel (+/- 60 jaar) die hun voettocht begonnen op de Mont-Saint-Michel en een Fransman, oud -militair uit Normandië, zij kwamen elkaar toevallig tegen. Het wordt een lange gezellige avond met veel wijn en zware moeilijke gesprekken. André en Jacqueline hebben al eerder de Camino gedaan vanuit Zwitserland. Ze doen het met max. 25km per dag en willen genieten van de natuur. Na 2 uur tafelen, geraken we toch in ons bed.

Ik vermoed dat er zal gesnurkt en gedroomd worden.

 

 

Start:       Libourne          9H00

Aankomst:   Pissos             18H00

Afstand:       101km

Totale km:    1132km

Gemiddeld:  18km/h

Weer:            21° zon in de voormiddag. Dondervlagen in de namiddag.

Wind:           2 BF tegen Later 4BF tegen.

 

 

Dag 11 vrijdag 13-05-2005  Pissos - Orthez 

  113km   Totale km:1245km

 

 

Om 8H00 nemen wij het “petit dejeuner” (en nu is het werkelijk petit) in het café.

Onze vrienden stappers staan zwaar bepakt klaar. Bon Camino en daar gaan ze.

We halen onze fietsen uit de stalling, vullen onze bidons en vertrekken.

We blijven maar door dichte bossen fietsen, het is wat mistig en kil maar we vorderen goed.

 

 

Plots komt er een fietser naast ons rijden…….In onvervalst West-Vlaams vraagt hij waar wij vandaan komen. Na ons antwoord lijkt hij gerustgesteld. Hij is afkomstig uit Torhout, meer komen wij niet te weet. Hij maakt rechtsomkeer. We zijn wat verbouwereerd over zijn houding……

 

 

Na 45 km geraken we uit de donkere bossen, maar nu wordt het steeds meer klimmen, zelfs zeer zwaar. We vervolgen onze rit via een zeer drukke, bochtige weg. De klim naar Mont-de-Marsan is lang moeilijk en stijl. Gelukkig komt de zon erdoor en we krijgen honger. We hebben nog geen inkopen kunnen doen en beslissen op een terrasje ons middagmaal te nemen.

 

 

Het is wel schrikken van de te betalen som……… voor zo’n kleinigheid. Op de marktplaats doen we nog wat inkopen. We halen geld uit de muur en na nog een laatste drankje zijn we weer op pad. Het wordt alsmaar zwaarder, we krijgen kort na elkaar zeker een 10-tal nijdige beklimmingen. Toch zijn we verwonderd hoe snel we vorderen.

 

 

Iets vóór Orthez, het is dan al 17H00,  breekt de hel los. Opnieuw donder, bliksem en bakken regen. Geen schuilmogelijkheid, we moeten door crossen tot aan de stadsrand en vliegen druipnat een pizzazaak binnen. We bestellen koffie en zijn blij met de schuilmogelijkheid. Ondertussen weten we dat er iets hogerop een Kyriad hotel is. Rond 18H00 kunnen eindelijk weer op pad.

 

 

 

We bekomen onmiddellijk 2 kamers en kunnen al onze kledij laten wassen en drogen. We hebben reuze honger, er is gelukkig een voorgerechten buffet.  We proeven van alles………zelfs meer dan éénmaal. Daarna een flinke chateaubriand met een goede fles wijn. We maken een evaluatie van onze vorige dagen, de vlotte vordering maakt ons optimistisch. De Pyreneeën komen eraan en dat wordt andere koek.

 

 

Nog wat telefoontjes naar onze thuisbasis, daarna kruipen we moe maar tevreden in ons bedje.

 

 

Vertrek:       Pissos              9H00

Aankomst:   Orthez           18H00

Afstand:          113km   Totale km:    1245km

Gemiddeld:  19km/h

Weer:   ’s morgens koud. 20°C met zon in de voormiddag.

dondervlagen in de namiddag.    Wind:   2 BF achter

 

Dag 12   Orthez - Saint-Jean-Pied-de-Port 

zaterdag 14-05-2005 86km Totale  1331km

 

 

We zijn zenuwachtiger dan de vorige dagen. Bij het ontbijt nemen we ons roadboek door. En we weten het nu zeker, het wordt vandaag onze eerste echte bergrit met enkele cols.

Hugo is wat ongeduldig, we kunnen niet vlug genoeg vertrekken. Nog wat foto’s, water bijvullen en met volle moed verlaten we het Kyriad hotel richting Navarrenx. De zon maakt het aangenaam. Er is bijna geen wind en rond de 20°C.

 

 

 

 

Nu wordt het toch wat meer dan kimmen. We moeten de Col d’Osquich over, zwaar en langer dan gewoonlijk….. We starten samen aan een gezapig tempootje, ik tracht zo lang mogelijk op kop te blijven, maar als de snelheid te veel daalt, komt Hugo onvermijdelijk op kop. Enkel Jacques kan blijven volgen.

 

 

Op de top waagt Medard een uitgekookte spurt met Hugo, maar het lukt hem toch niet om te winnen. Ik kom ietsje later als jongste van de bende een beetje beschaamd op de top. Gelukkig heeft iedereen dorst en kan ik terug mee met de groep. Bij de afdaling is het mijn beurt om te ontsnappen, mijn gewicht zo’n 25kg meer dan de anderen, speelt hier in mijn voordeel. We klimmen aan +/8km/h en dalen aan +/- 58km/h.

 

 

Het wordt hoog tijd om te eten. Bij een kerkje in een piepklein dorpje, vleien we ons op een kerkhofmuur en genieten van de vergezichten. De contouren van de Pyreneeën met besneeuwde toppen komen in zicht. We vervolgen onze bergrit door groene weiden met enorme schaapskudden. Het is bijna te rustig!!!

 

 

 

Zonder het goed te beseffen staan we aan de poortmuur van Saint-Jean-Pied-de-Port.  Als we het stadje binnenrijden overvalt ons een enorme drukte. Nu op zoek naar overnachting. Heel vlug wordt ons duidelijk gemaakt dat we naar het secretariaat “Accueil Saint Jacques” moeten. Hier aanmelden en ’t een en ’t ander invullen. (Statistieken?)

 

 

 

De man heeft het zeer druk of is het de Zuid-Franse mentaliteit…. En toch kan er een stempel vanaf………en zelfs een overnachtingadres.

Onmogelijk om te fietsen in de steile, smalle straatjes. Er heerst een commerciële toeristische drukte, dat zijn we niet meer gewoon.

 

 

Dat belooft voor morgen, als dit allemaal stappende “Pelgrims” zijn. Het is Pinksterweekend en dat zijn wij blijkbaar vergeten ……… Na wat zoeken vinden we onze eerste “Albergue”, de eigenaar staat ons op te wachten. Nu met de fietsen door een lange smalle gang tot in de achterliggende stallen. En dan vliegensvlug naar een kamer waar we onze bedden aangewezen krijgen. Voilà

 

 

Hugo, Medard en Bob staan er wat beduusd bij………we zijn méér gewoon, wat is dat hier allemaal. Stapelbedjes in een kamer met 12, krakende houten plankenvloer, een hoop rugzakken, wandelstokken en bergschoenen.

Jacques lacht met ons, “nu zijn jullie echte pelgrims” Goeie avond zeg…!!!!

Gedaan met “Pelgrim–de-lux” te spelen, maakt hij ons duidelijk.

Wij vertrouwen hem ’t zal wel meevallen zeker?

 

 

We hebben reuzehonger, dus vlug een douche, verkleden en op stap.

Het stadje is mooi en overal zijn er eethuisjes. We willen ons trakteren op een flink souper voor onze laatste avond in Frankrijk.

We belanden in “Patio Bernat” in de rue de la Citadelle. Een gezellig restaurantje.  De bazin komt met de menukaart, maar we verstaan er geen bal van, ook Jacques niet, en dat is toch een krak in die zaken.

 

 

De patroon komt ons vertellen, in een mengelmoes van Frans-Spaans-Baskisch, wat hij voor ons zal klaarmaken. De keuze is vlug gemaakt, laat maar komen……….. en we krijgen al onmiddellijk een fles wijn. Bij een prachtig maal en nog meer wijn, geraken we in gesprek met een tafelbuur. Een Amerikaan die morgen op stap trekt naar Santiago. Blijkbaar zijn alle cliënten in de zaak stappers, we voelen ons op ons gemak tussen al die moedigen. Hopelijk is dat straks ook zoals we willen slapen.

 

 

Als laatsten komen we op de kamer, iedereen ligt al in dromenland. Voorzichtig kruipen we in onze slaapzak. Op hoop van zegen trachten we onze slaap te vinden. Slaapwel!

 

 

Vertrek:   Orthez  9H30

Aankomst:   Saint-Jean-Pied-de-Port  17H00

Afstand:          86km    Totale km:    1331km

Gemiddeld:   19km/h

Weer:   mooi en zonnig +/- 22°C weinig wind

 

Dag 13 Pinksteren 15-05-2005

Saint-Jean-Pied-de-Port – Roncesvalles 34km

Totale km :    1365km

 

 

Pinksteren!

6H00 wat gebeurt er toch? Geritsel, gestommel en gekraak……..

We zijn alle vier wakker. De pelgrim wandelaars pakken in en verdwijnen. We vallen terug in slaap. Ons moment komt nog.

 

 

Om 7H30, wat loom, komen we uit onze bedstee. Douches en keuken liggen er verlaten bij………...In de keuken maken we koffie, er is stokbrood met confituur. Na enige tijd krijgen wij het gezelschap van een jonge stapper en twee oudere dames. Zij doen het rustig aan en willen nog wat genieten van het stadje.

 

 

Onze gastheer komt zijn 12€ innen en heeft haast, hij moet nog naar de mis. We willen een stempel maar moeten het stellen met zelfbediening. De tampon is wel zeer origineel en toepasselijk “sous un chemin d’etoiles”. Om 9H00 stip vertrekken we. We kunnen het niet laten en rijden nog eens door de smalle straatjes, doen inkopen voor deze middag en nemen nog wat fotootjes.

 

 

En nu is het menens de Pyreneeën over…het is de scharnierdag van onze tocht……op naar España ………. We verlaten het schilderachtige vestingstadje door de “Porte de Saint-Jacques” over het riviertje de Nive. Overal wegwijzers en aanduidingen en schelpen. Ramp! Wat moeten wij nu volgen? We nemen deze met een fietsje.

 

 

Na een tijdje wordt het zo steil dat we alle 4 van de fiets moeten. We stappen er lustig op los en veronderstellen dat dit maar voor even is. Verkeerd gegokt, na 5 km duwen we nog steeds onze fietsen omhoog en het wordt van langsom steiler. Hugo en Medard trekken goed door, maar Jacques blijft steeds verder achter. Wat moeten we doen? We zijn duidelijk verkeerd.

 

 

Na een poosje kijk ik achterom en zie Jacques niet meer. De andere twee zijn al een bocht verder. Uiteindelijk zie ik ze terug, wachtend op mij. Ondertussen heeft Jacques getelefoneerd naar Medard. Hij maakt rechtsomkeer. En meldt dat er nog 1000m te stijgen valt. Wij drie begrijpen hieruit dat we na één kilometer over de top zijn en stappen koppig door. En ja wat verder kunnen wij terug een stukje rijden. We krijgen hoop en als het niet meer kan stappen we af en marcheren verder. Ondertussen zien we overal zwaar bepakte voetpelgrims, zwoegend, langs kleine paadjes, omhoog klimmen.

 

 

Rond 13H00 komen we op een plaats waar ons pad eindigt. Moeten we rechtdoor, links, rechts of over een steile wand? We zijn einde raad. Ik stel voor even te rusten, te eten en daarna te besluiten wat we zullen doen. We zetten ons achter een muurtje uit de frisse wind en eten. Loslopende schapen, koeien en paarden houden ons gezelschap. Aan de rotstoppen zweven grote vogels, Hugo meent dat het roofvogels zijn.

 

 

Plots komen twee vrouwen voorbij, we trachten hen aan te klampen en vragen de weg, zij begrijpen ons niet, maar halen een detail kaart boven. We zouden ons op de grenslijn bevinden maar moeten over de steile bergmuur. Blijkbaar is het vervolg van de weg, op de top van de afgebrokkelde bergflank. Uit de verte zien we twee wandelaars naderen, opnieuw dezelfde vraag. Het lijken betrouwbare stoere bergbeklimmers, zij verwijzen ons ook naar dezelfde richting.

 

 

Vol nieuwe moed sleuren we onze fietsen naar boven. En inderdaad, vanaf de rand zien we een weggetje. We kunnen zelfs een stukje mountainbiken. Nu zijn we werkelijk op het hoogste punt, alles wat we rondom ons zien ligt lager, vol goede moed vervolgen we het paadje. Na een poos komen we op een lager gelegen open plaats. Een 20-tal wandelaars zitten hun voeten te verzorgen bij een fonteinkraantje. Er is een muur met daarop de melding “Compostela 765km” dat geeft ten minste moed. Opluchting……….

 

Na een poosje moeten we over een zandweg, dwars door een bos, het doet deugd nog eens enkele honderden meter te kunnen fietsen. Maar buiten het bos moeten we opnieuw omhoog en nu op een pad met rolkeien ………kilometers aan een stuk. Na een rotspartij komen we uiteindelijk op een geasfalteerd pad met een houten wegwijzertje waarop we “Collado Lepoeder 1480m” “Orreaga” en “Roncesvalles” kunnen ontcijferen.

 

 

Zo gelukkig als kleine kinderen volgen we richting Roncesvalles. Iets verder zien we stappers in Indianegelid naar beneden sukkelen. We worden euforis, te vroeg, want ik heb tot overmaat van ramp, een lekke achterband. Vlug herstellen. Zonder ook maar één trap te geven rijden we enkele minuten later voorbij het Roelandmonument.

 

 

Met een snelheid van zeker 60km/h vliegen we het dorpje Roncesvalles binnen.

Ik zie rechts van de weg Jacques zijn fiets geparkeerd tegen een paal. Maar van onze vriend geen spoor. Na een poosje vinden we hem in een bar druk aan ’t brabbelen met een Spaanse vriend. Wij zijn uitbundig gelukkig met het weerzien. Wat een avontuur…………..onvergetelijk.

 

 

Jacques is teruggereden naar onze startplaats, daar heeft hij opgemerkt dat we de mountainbikes pijlen (gele pijl met fietsje=VTT) gevolgd hebben. Hijzelf heeft uiteindelijk de juiste weg gevolgd richting Pampelone D933 over de “Alto de Ibaneta 1057m” naar Roncesvalles.

Ondertussen is hij op verkenning geweest. Er is geen enkele slaapplaats meer vrij in het dorp. Het is 17H00 moe en voldaan willen wij eerst eten en drinken, Jacques zorgt gedienstig voor alles.

 

 

We laten ons registreren in het klooster. Na het invullen van een reeks vraagjes krijgen we een stempel. Nu moeten we verder rijden tot op Camping Gurrobi. Jacques kent de camping en we zijn vol vertrouwen. De hutten zijn reeds allemaal bezet, dus tentjes opzetten………Het lukt ons wonderwel. Jacques moet hier en daar wat bijspringen. We nemen een warme douche en doen de was. Het sanitair is hier kraaknet, we spannen een lijntje en hopen dat alles morgenvroeg droog is.

 

 

We hebben voor vandaag een feestmaal verdiend. We moeten ons echter realiseren dat we in Spanje zijn. Vóór 21H00 kunnen we niet souperen. Dan maar cervezas en vinos drinken en….. de gsm’s aanspreken. Ze beginnen het gewoon te worden zonder ons op het thuisfront. Er zijn geen bijzonderheden, iedereen stelt het prima. Goed op tijd krijgen we een 3-gangen diner met aangepaste wijn. Jacques heeft goed gekozen. Wat een Spaanse explicatie! Naast ons zit een Duitse fietser, hij wordt door Medard onmiddellijk als Frits gedoopt. Na een kort gesprek verlaat hij doodmoe zijn tafeltje. Zijn halfvolle fles wijn krijgen we cadeau …….. ze zijn nog zo slecht niet die Duitsers!!!!!

 

 

Een beetje versuft en doodmoe wandelen we naar onze tentjes.

Enkele seconden nadien droom ik van de wondermooie Pyreneeën.

 

Vertrek:       Saint-Jean-Pied-de-Port   9H00

Aankomst:   Roncesvalles  17H00

Afstand:          34km

Totale km:    1365km

Gemiddeld:   6.5km/h

Weer:            mooi en zonnig +/- 16°C weinig wind

 

 

Dag 14 Roncesvalles - Puente la Reina

maandag 16-05-2005  78km Totale km: 1443km

 

 

Ik steek, nog wat slaperig, mijn hoofd uit de tent!

Wat is er gebeurd?

 

 

Medard en Hugo zijn al aan het inpakken! En waar is Jacques?

Na enkele seconden wordt alles duidelijk...

 

 

Jacques wordt gewekt door het gesprek en steekt zijn guitig kopje door het tentzeil. Medard is heel vroeg wakker geworden, hij had het heel koud in zijn tentje. Hij heeft zich zelfs in plastiek zakken moeten wikkelen. Zijn slaapzak is inderdaad te dun voor een verblijf op deze hoogte. Hij beweert dat er rijm op het gras stond. En Hugo is wakker gehouden door een krijsende uil…. Beiden zijn teleurgesteld en hebben zeer weinig geslapen. Jacques en ikzelf hebben de nacht prima verteerd.

 

 

 

Het is 8H00 en ’t zonnetje maakt iedereen weer blij. We nemen een warme douche en hebben honger. We ruimen op en gaan naar de campingbar. Jacques besteld voor iedereen “naranja, cafe con leche y bocadillo con tortilla” we zijn nieuwsgierig. Na enkele minuten worden wij bediend……..verse sinaasappelsap, koffie en een ½ stokbrood met omelet. Jacques verwent ons, wat een geluk zo iemand mee te hebben.

 

 

Nu we in Spanje zijn zullen we onze dagen iets anders moeten indelen.

Ontbijt om 9h, pauze rond 11h, middagmaal om 14h en souper na 21h. We worden echte españoles en zullen onze ritten korter maken. Jacques is in zijn nopjes, Spanje is voor hem een 2° vaderland hij heeft er zo naar uitgezien. Er is meer, Annie is jarig en Jacques moet absoluut telefoneren. Waar is zijn gsm? In de receptie om op te laden. Hij gaat hem vlug halen. Maar er volgt wat gesakker, zijn telefoon doet het niet meer……… Gelukkig kan hij met mijn gsm waarin hij zijn kaartje steekt, Annie bereiken. Hij wordt er emotioneel van, we moeten hem wat opbeuren. Buenos días, adiós en we zijn weg.

 

 

 

We zouden Pamplona links laten liggen, maar er is iets mis met Hugo zijn voorband. Hij durft bijna niet mee te dalen, er zit een verdraaiing in de band. We moeten absoluut een nieuwe voorband plaatsen.

 

 

Dus toch naar Pamplona. Daar zullen er wel fietsmakers zijn! Het is een drukke onaangename hoofdweg met zwaar klimwerk. We geraken zeer moeilijk de stad binnen en moeten zelfs een stukje over de ring. Wat een drukte, gelukkig zijn de Spaanse automobilisten galanter dan de Fransen. Zij wijken meer uit en zijn minder agressief.

 

 

Pamplona is de hoofdstad van Navarra  en is beroemd of is het berucht…….. om het straatlopen met stieren.

We rijden door de smalle steegjes en komen op de Plaza Mayor. De TV-beelden van opgejaagde toros zijn zo op onze netvliezen gebrand, dat wij de straatjes en pleintjes zelfs herkennen. Jacques geraakt aan een stempel in het bisschoppelijk paleis, naast de kathedraal.

 

 

Maar……… We zoeken feitelijk een  fietswinkel. Jacques klampt een bende studentinnen aan….Waar kunnen wij aan een nieuwe band geraken?

Na veel gekwetter worden we naar de stadsrand gestuurd, daar is er een Decatlon. Hugo is tevreden en wil een fotootje van de gedienstige studenten. We vinden gemakkelijk, bij een zeer groot winkelcentrum, het magazijn.

Na een 1/2h is er bij Hugo een nieuwe band gemonteerd.

 

 

15h30 eten aub? Geen nood, Jacques heeft een drukke familiebar gezien, stormt binnen en bestelt 4 “menú del día” . We worden, door de dochters, in sneltempo bediend. Eten, wijn, spektakel en TV  9€ all-in. Jacques probeert nog een praatje met de patroon, wij verstaan er geen snars van.

 

 

Puente la Reina 40 km verder wordt ons doel. De wijn zit in de kuiten, we zwoegen ons op een lange helling omhoog en doen het de eerste kilometers rustig aan. Nu komt er een blijvende rechte afdaling. We vliegen aan 40km/h tot aan de rand van het stadje.

 

 

Daar worden we door een enthousiaste man toegezwaaid…. Het is de Torhoutenaar gezien in Pissos, hij heeft een plaatsje in de refugio. We volgen hem en krijgen een stempel. Maar wij willen een echt bed met lakens in een rustige kamer. Jacques weet iets …..dus de hoofdstraat in….. En zoekend verder. Plots wordt hij aangesproken door een oudere zwaar bepakte pelgrim met een baard. Hij herkent hem, een Madrileen welke hij ontmoet heeft op zijn vorige tocht. Er volgt een omhelzing en een druk gesprek.

 

 

We vinden het hotel “Rural Bidean” en krijgen 2 kamers en reserveren een tafel voor deze avond in het restaurant. De fietsen kunnen in de garage. We zijn verwonderd, achter de oude gevel bevindt zich een prachtig knus hotelletje zeer smaakvol en gezellig. Mooie kamers en magnifiek sanitair. We wassen onze kledij, nemen een douche en doen nog een wandeling. Het dorpje stelt niet veel voor. In de kerk geraken we niet binnen, er is een dienst bezig en enkele mannen met rode baretten houden de wacht aan de ingang. Basken?

 

 

Om 20h30 vleien we ons in het restaurant en bestellen een cava met tappas. We gaan ons eens extra verwennen met een chique uitgebreid maal. We zijn vandaag trouwens 2 weken onderweg en een glaasje met bubbels kan wel . Na 21h00 wordt het zeer druk, we genieten van een zalig, verzorgd maal. We drinken rode Rioja “magnifique”. Hugo wil als toetje absoluut een coupe. Na wat filosoferen en nagenieten, geraken we rond 24h in ons bed. We vallen onmiddellijk in slaap.

 

 

Vertrek:       Roncesvalles       10H00

Aankomst:   Puente la Reina   18H00

Afstand:          78km

Totale km:    1443km

Gemiddeld:   19km/h

Weer:            mooi en zonnig +/- 22°C weinig wind

’s avonds zwaar bewolkt

 

 

 

 

17 Dag 15 Puente la Reina -  Los Arcos

dinsdag 17-05-2005 

 46km     Totale km: 1489km  

 

 

Heerlijk…… een nacht in een echt bed. Zelfs Hugo heeft het uitgehouden tot ……………8h00! Formidabel.

Een ½ uurtje later genieten we van een ontbijtbuffet met alles erop en eraan. Alles proeven en met een dik buikje verlaten we het hotel. We worden vriendelijk uitgewuifd.

 

 

Om 10h geraken we uit het stadje, via de beroemde brug, waaraan het plaatsje haar naam te danken heeft. We nemen onze tijd, bewonderen de omgeving en er moeten nog foto’s genomen worden. Er komen enkele oudere (minder jonge!) Duitse bustoeristen aan onze fietsen snuffelen. Zij doen de “Camino de Lux “met een chique bus. Als we hun vertellen dat we per fiets uit België komen, staan ze vol bewondering en druipen af naar hun bus. Duitse hoogmoed? Of……….zijn het de eerste regendruppels die hen terugdrijven……….

 

 

We nemen onze tijd om alles te beschermen tegen de regen, overtrekjes op de tassen, regenmanteltjes aan en wat schuilen. Uiteindelijk vertrekken we in het gezapige regentje, de beklimming gaat zeer moeizaam. Olala alles gaat traag vandaag. Gelukkig is het niet koud en zijn we nog wat euforisch na onze goede nachtrust.

 

 

Af en toe rijden we door wijnvelden. We naderen Estella en plannen bezoekjes aan de vele historische gebouwen. Het stadje bevalt ons, we blijven er van pleintje naar pleintje rijden. Het zonnetje komt er langzaam door en we vleien ons op een terrasje om een kleinigheid te eten maar vooral……….. om te drinken.

 

 

Het schilderachtige stadje verlaten wordt een andere klus. We verdwalen op een industriezone en kruisen enkele keren een autosnelweg. Na wat omzwermen belanden we plots, bij het door elke Pelgrim gekende “Fuente del vino” (de wijn fontein) in Irache. Daar drinken we gratis wijn aan een gevelmuur bij de plaatselijke wijnboeren.

De volgende mooie tekst is op de muurplaat geschreven: (in ’t Spaans natuurlijk)

 

 

“Pelgrim, als je vol kracht en vitaliteit in Santiago wil aankomen, neem dan een slok van deze grote wijn en klink op het geluk.”

 

 

Dat hebben we dan ook met veel plezier gedaan……….We ontmoeten twee Duitse fietsers en nemen onze tijd voor een drankje en een praatje.

In onvervalst Pfaff-Duits, kan Medard het niet laten onze avonturen te vertellen.

 

 

Hopelijk komen er niet veel beklimmingen meer…met al die wijn……een 10-tal kilometer verder belanden we in Los Arcos. ’t Is nog maar 17h maar we zoeken het door het “Vlaams genootschap” gerunde “Albergue Isaac”. We laveren door straatjes en over de pleintjes en onder poortjes, we vinden gemakkelijk het witte gebouw. We worden ontvangen door Rosetta en Roberto. Als ze ons West-Vlaams horen, krijgen wij onmiddellijk een kamer voor 4 naast hun bureeltje.

 

  

Na een uitgebreide en intense babbel, doen we onze was en nemen een deugddoende douche. De hospitaleros zijn overgelukkig met ons bezoek en zijn vol belangstelling. We geraken niet uitgepraat en krijgen de raad de kerk te bezoeken. 

 

  

Ondertussen is er een plaatselijke kinesist enkele stappers komen verzorgen. Hij spreekt een beetje Frans en we blijven een uurtje praten samen met Roberto. Ondertussen kunnen we via een betaal PC onze mailbox raadplegen en berichtjes lezen.

 

 

We slenteren door Los Arcos. Niet zo’n bijzonder plaatsje, wel is de kerk inderdaad rijkelijk mooi en zeer groot al zou je het van buiten niet zeggen.

La iglesia is tegen andere monumenten aangebouwd, het ziet er allemaal wat rommelig uit.

 In een dorpsbar wachten we met een biertje en wijn tot we kunnen eten.

Met een gewoon dagmenu eindigen we en zakken terug af naar onze slaapplaats. Het is er al muisstil, wat moeten die wandelaars toch moe zijn!

 

 

Vertrek:       Puente la Reina   10H00

Aankomst:   Los Arcos           17H00

Afstand:          46km

Totale km:    1489km

Gemiddeld:   15km/h

Weer:          Af en toe regen, bewolkt en een

Waterzonnetje 19°C

 

 

 

 

18  Dag 16 Los Arcos – Najéra

Woensdag 18-05-2005

58km Totale km:    1547km

 

 

’t Wordt stilaan licht, we worden regelmatig opgeschrikt door vroege voetgangers, die vóór hun vertrek frisdrank uit de automaat halen.

Zelf zullen we ook vroeg moeten opstaan, het reglement vereist dat de Pelgrims de Albergue verlaten vóór 8h00. Onze Vlaamse hospitaleros zien wat door de vingers. We nemen rustig de tijd om met hen een praatje te slaan, (ze hebben het blijkbaar ook nodig) nemen wat foto’s en vertrekken.

 

  

Ietsje verder stopt Jacques, springt binnen in een overvolle bar en roept ons. We zijn verbouwereerd, hij heeft ons ontbijt al besteld. We zijn blij maar kunnen elkaar onmogelijk verstaan. Er spelen twee TV’s en er is algemeen geratel en gekwebbel van wel 30 Spanjaarden. Tegen dat we ons morgenmaal krijgen zijn ze gelukkig verdwenen. We kunnen nu rustig praten en een paar bocadillos met hesp en kaas verorberen. We bestuderen ons roadboek en besluiten het nog rustiger te doen, we zijn nog steeds één volle dag vóór op het schema.

 

 

Kleinere baantjes zijn welkom, via Torres del Rio komen we in Viana. Het wordt een onvoorziene stop………maar ’t kan niet anders, we moeten rekening houden met sanitaire behoeften. We boffen. Er is een mooie kerk en een bar. Als echte Españoles nemen we aperitivo om 11h.

 

 

Jacques en Hugo gaan op zoek en bemachtigen een stempel. Ik ontferm mij over een eenzame Franse Peregrino van onze ouderdom. Hij ziet er een beetje triestig uit. Volgens zijn verhaal is hij 64 dagen geleden vertrokken uit Grenoble samen met 15 personen. Door kwetsuren, opgaven, onderlinge twisten en verschillende stapsnelheden, zijn ze elkaar uit het oog verloren. Nu is hij alleen. Hij wil ons verhaal kennen, als hij het enthousiasme en de vriendschap ervaart, wordt hij wat positiever. Hij hoopt binnen 25 dagen Santiago te bereiken…”beaucoup de courage mon ami et bonne route” adíos. Hij lijkt opgebeurd en wuift ons uit! Wat een verhaal………

 

 

De zon is opnieuw van de partij. Na wat korte klimmetjes tussen de wijnvelden geraken we aan de rand van Logroño. De stad lijkt groter dan we dachten, maar we kunnen onze weg niet verliezen en volgen de ingewerkte schelpen op de straat. Op een aantrekkelijk pleintje is er een pelgrimsdrukte, overal liggen zwaar bepakte rugzakken.

 

  

De wandelpelgrims  wachten op een slaapplaats aan “Albergue  Felisa”,  wij krijgen een stempel. Logroño is een levendige stad, blijkbaar de hoofdstad van La Rioja.  Er zijn tal van terrassen en op de “Avenida Principal” vindt Jacques een typisch zaakje en we bestellen groentenschotels, brood en wijn. We nemen rustig de tijd en genieten van het aangename zonnetje.

Buiten de stad komen we in een groene buitenrand.

 

 

We rijden in een uitgestrekt park met grote meren en goede paden. De aanduidingen voor de Camino zijn prima. Het is ondertussen 24°C en we blijven maar met vals plat omhoog rijden tussen uitgestrekte wijnvelden.

Mooi en rustig en ver van de drukke baan, heerlijk……..

 

 

 

Hugo vindt een mooie oude wijnrankstok en denkt deze mee te nemen om te bewerken. Even later laat hij hem terug achter, nog zoveel dagen meevoeren blijkt onmogelijk. Af en toe dienen we zeer flink, maar kort, te klimmen. Jacques verwijt zijn fietsmaker “De Schrooder” zijn versnelling niet goed te hebben afgeregeld. Ook af en toe gevloek bij Hugo, zijn versnellingsapparaat doet niet wat hij wenst. We zullen eerstdaags een fietsmaker moeten vinden.

 

 

Vanaf het dorpje Navarette is het wat afdalen. Zeer vlug komen we Najéra binnen. Hier zullen we overnachten en zoeken naar: “Albergue La Judera”. Geen plaats meer voor fietsers, na een stempel worden we doorverwezen naar een particulier adres. We ontmoeten de groep uit St-Michiels Brugge, ze zijn te voet vertrokken uit St-Jean. Via een sms van Tania was ons gevraag hun een bezoekje te brengen. Na een moeilijke start zien ze het opnieuw zitten. We laten hen verder rusten en wensen ze nog een “Buen Camino”

 

 

Wij vinden een slaapplaats bij Yuta, een 3 verdiepingen tellend rijhuis in het historische gedeelte van Najéra. Vier bedden op één kamer. Yuta, een vrouw van +/- 40 jaar bespreekt de reglementen van het huis. Jacques heeft alles begrepen. Om 22h moeten we binnen zijn en morgenvroeg om 8h terug buiten. Geen probleem, we zijn brave pelgrims …….Fietsen wegbergen, wasje doen en verfrissen.

 

 

Vóór het avondeten doen we als echte Spanjaarden, flaneren door de stad, en brengen bezoekjes aan de oude kerkjes en gebouwen. Na een paar terrasjes kunnen wij rond 20h aan een avondmaal geraken. In een restaurant, samen met een 10-tal Engelssprekende jonge peregrinos,  hebben wij nog een aangename avond. We komen werkelijk mensen uit de hele wereld tegen, zeer verrijkend en leerrijk.

 

 

Vertrek:       Los Arcos           10H00

Aankomst:   Najéra                 17H00

Afstand:          58km

Totale km:    1547km

Gemiddeld:   15km/h

Weer:            Zon aangenaam 24°C

 

 

Dag17  Nájera - San Juan de Ortega  

donderdag 19-05-2005

91 km   Totale km: 1638 km

 

Om 8H00 worden we hartelijk uitgewuifd door Yuta, onze Albergue moeder. Zij doet nog een praatje met Jacques, in mooi, zeer goed te begrijpen Spaans…..althans voor hem. Wij verstaan er geen snars van!  Zij blijkt lerares te zijn. We hebben trek in koffie met croissants. Een bakker heeft slim ingespeeld op de ochtendrituelen van de pelgrims. Het smaakt en we nemen nog wat mee voor onderweg.

 

 

Het wordt zeer warm, geen wolkje te bespeuren, we moeten zeer veel drinken.

Mooie binnen baantjes tussen landerijen en wijnvelden brengen ons via Cañas naar Santo Domingo de la Calzada. Dit stadje wordt door elke pelgrim aangedaan, hier is de alom bekende kathedraal met het kippenhok. Er zitten echt, een levende haan en kip in het hok achteraan in de kerk. Het is één van de meest bekende verhalen van de Camino.

 

 

“De legende van de kip en de haan in Santo Domingo de la Calzada”.  Eeuwen geleden kwamen hier 3 pelgrims, vader, moeder en zoon. Zij aten in een herberg, en een van de diensters werd verliefd op de zoon, die haar liefde niet beantwoorde. Zij gaf hem aan bij de provoost, niet wegens onbeantwoorde liefde, maar wegens diefstal! De jongeman werd opgepakt en ter dood veroordeeld. Toen de ouders dat hoorden gingen ze naar het huis van de provoost, die net een kip zat te eten. Ze smeekten hem om het leven van hun zoon te sparen, omdat hij onschuldig was. De provoost veegde zijn mond af en zei:”Ten eerste hangt hij al, en ten tweede is hij net zo onschuldig  als deze kip hier op mijn bord levend is” Waarop de vette, blote, gebakken kip, door een wonder in één seconde van een witte vedertooi voorzien werd en tokkelend uit het bord stapte. De hele stad snelde nu naar het schavot en ja, de gehangene leefde nog, en sinds die dagen wonen er altijd een haan en een kip in de kathedraal Santo Domingo de la Calzada.

 

 

Er zijn zelfs mensen die denken dat het nog steeds dezelfde kip is, en ja dat is NATUURLIJK ook zo

Wat hebben ze de mensen toch allemaal trachten wijs te maken?

We krijgen een stempel in de “ Albergue de peregrinos de la Cofradia del Santo” We zijn opnieuw heilig verklaard!!!!!

 

 

Op het gezellige pleintje, sla ik een praatje met een Duitse fietser gezien in Roncevalles, hij blijft hier overnachten. Ondertussen gaan de andere drie op zoek naar een fietsenmaker. Hugo en Jacques willen hun versnellingsapparaat laten regelen. Ze vinden een fietsatelier. De man is niet aanwezig, het is wachten. Na een uurtje komt hij opdagen maar stuurt hen wandelen, hij heeft geen zin in herstellingen……….Ik doe een telefoontje naar huis, Roosje is dolgelukkig mij te horen, iedereen stelt het prima. De vrouwtjes hebben veel contact met elkaar en zoeken troost via de telefoon. We krijgen veel kusjes en worden een behouden tocht toegewenst.

 

 

Ondertussen is het etenstijd. Jacques de specialist bij uitstek heeft alweer een gezellige bar gevonden. Er heerst een Spaanse drukte. Het blijkt nog een beetje aperitieftijd ………dus voor ons ook. Wat bier en wijn en wachten tot we kunnen bestellen, we hebben al de tijd. Na een uurtje komt het keukenpersoneel in actie en dan gaat het vliegensvlug. We eten goed en goedkoop en vertrekken met zware benen richting Burgos.

 

 

 

We moeten een zeer drukke hoofdbaan volgen N120 met een zeer zware beklimming “Puerto de la Pedraja” de top ligt op 1120m. Het was een flinke dobber na ons uitzakkertje van deze middag. We moeten toch wat uitrusten op een van de schilderachtigste dorpspleintjes “Belorado”

 

 

  

Het gaat moeilijk, we besluiten na enkele kleinere hellingen ter hoogte van “San Juan de Ortega” overnachting te zoeken. Een nieuw hotel Atapuerca is de oplossing. Prachtige luxekamers met éénpersoonsbedden. We beslissen onmiddellijk en reserveren ook het avondmaal.

 

 

Na een wasje en een plasje, voelen we ons fit genoeg om naar het beruchte “San Juan de Ortega” te fietsen. Ongeveer 8km weg van de hoofdweg. Het is een prachtige avond, op het plein voor het kerkje is het een drukte van jewelste…….De voetpelgrims zitten zich overal te verzorgen en wachten op hun avondmaal.

 

 

We bezoeken het kerkje ( pater met soepbedeling), bekijken de historische Refugio en geraken aan een stempel. Hier snuif je de echte Camino de Santiago-sfeer. Na een poosje kunnen we een plaatsje bemachtigen vóór de bar en Jacques komt ons een biertje brengen. We geraken in gesprek met verschillende stappers, velen klagen over het slechte onderkomen hier…….Of is het de vermoeidheid die hun parten speelt? Na wat opbeurende gesprekken krijgen we honger. We reppen ons terug naar het hotel! Na een prachtig uitgebreid avondmaal met alles erop en eraan kruipen we gelukkig in ons bedje. Arme voetpelgrims, we voelen met hen mee……….

 

 

 

Vertrek:  Nájera  10H00

Aankomst:  San Juan de Ortega      17H00

Afstand:                 91  km

Totale km:             1638 km

Weer:    Zon  Warm 28°C

 

 

Dag 18  San Juan de Ortega - Castrojeriz

vrijdag 20-05-2005 

72 km totaal 1710 km

 

          

 

Iedereen is blij gezind, we hebben zeer goed geslapen……..In de bar van het hotel kunnen we ons ontbijt nemen. Jacques doet, zoals gewoonlijk, zijn uiterste best om ons te bedienen. De bruine broodjes hebben veel succes en een vers glas appelsiensap is altijd welkom. Burgos ligt zowat op 25km, een zeer grote stad en er is heel wat te zien. Dus op naar Burgos, in dalende lijn duurt het maar 3/4H en we bereiken de rand van de stad, met enorm veel industrie. Wat… een moeite om de binnenstad binnen te geraken, zo’n verkeersdrukte zijn we niet meer gewoon.

 

 

 

Bij het bereiken van het oude historisch stadscentrum, moeten we regelmatig van onze fiets. We stoppen aan het standbeeld van “El Cid” De ridder, die vocht tegen de Moren, en Spanje weer Christelijk maakte. Het krioelt hier van toeristen in de smalle straatjes die naar het grote plein lopen. De kathedraal is een opmerkelijk bouwwerk van gotische architectuur in wit kalksteen, wel wat pompeus. Binnen valt het echter tegen, koel en kil. Wat een verschil met de grote Franse kathedralen. Medard is fietsbewaarder, de rest gaat op tocht, overal oude gebouwen en musea, het lijkt wel Brugge.

 

 

 

De talrijke terrasjes nodigen ons uit, een fris wit wijntje laat zich smaken. Er zitten hier ook een aantal opvallend luidruchtige Hollandse fietsers, ze vertrekken gelukkig heel gauw. Daarna kunnen we weer rustig genieten in het zonnetje……….Hoewel, plots komen er marktkramers de pleintjes bezetten. Ze bouwen hun kramen op….Spijtig, het is tijd om te vertrekken. We rijden door poorten onder gebouwen over de “Plaza Mayor” naar de brug over de “Arianzon”. Na wat foto’s volgen we de rivier tot aan de stadspoort.

 

  

De rand van de stad lijkt een reusachtige bouwwerf. Ik denk dat ze hier goed bedeeld worden met Europese subsidies. We stoppen bij een groot baanhotel. Er is een restaurant, maar we zijn te vroeg. In Spanje begint het middagmaal om 14H. Dus wachten met een aperitiefwijntje. Plots stromen de Españoles binnen, de drukte zwelt aan en we haasten ons ook om het “menú del día” te bestellen. Er volgt een slaschotel, konijn en gebak met rode wijn à volonté. Voor 8€ de man hebben we smakelijk gegeten………. Probeer maar eens bij ons of in Frankrijk.

 

 

Warm en zonnig 32°C. We trachten kleinere baantjes te nemen maar daar is meer klimwerk. ’t Begint met vals plat maar we blijven stijgen en komen kleine verlaten dorpjes tegen. Jacques meent te weten dat de Spanjaarden hier een mooie beschrijving voor hebben: “Bij zo’n warm weer zijn in de namiddag enkel de honden en de niet Spanjaarden op straat te vinden”

 

 

Ze hebben gelijk, als we door de dorpjes Tardajos, Villanueva, Yudego, Hontanas en San Antón  rijden komen de honden inderdaad eten bedelen bij onze pitstoppen aan de dorpsfonteintjes. Tussen de dorpjes, eindeloze graanvelden. Plots trekt iets onze aandacht. Een roestend paneel met “Santiago 514km” ook een Hollands koppel, gezien in Burgos, neemt hier foto’s.

 

 

 

Nu een lange afdaling naar Castrojeriz. Zien we in de verte de contouren van de Tempeliers burcht. Een ruïne op een heuvel het is zo’n herkenbaar beeld uit de boekjes. We stijgen rechts het okerkleurige dorpje in. Naast de kerk vinden we een hostal”El Manzano”……… Oef er is plaats. Onder de appelbomen op ’t terrasje willen we eerst een koel drankje. Regelmatig komen er wandelpelgrims voorbij gestrompeld, voor hen wordt het tijd dat ze kunnen stoppen. Hopelijk is er hier een refugio.

 

 

 

Na een aantal glaasjes zijn we weer op onze positieven, doen onze was, nemen een douche en wandelen het dorp in, op zoek naar een restaurant. Weer veel te vroeg natuurlijk. Drank kunnen we krijgen, maar eten! Da’s wachten tot 21h. We vinden een knusse bar, Jacques geraakt in gesprek met een Spaanse Pelgrim. De man prijst hem de streekgerechten aan. Wij volgen onze leider en laten aan hem de keuze. Het wordt een avond vol zware filosofische besprekingen, we worden er zelfs moe van, of hebben we te veel gedronken misschien? Een rustige nacht zal aan alles wel de juiste oplossing geven………….We zijn er absoluut zeker van!

 

 

Vertrek:                 San Juan de Ortega       9H30       

Aankomst:             Castrojeriz                   17H00           

Afstand:                 72  km

Totale km:             1710 km

Weer:                    Zon  Warm 32°C

 

 

Dag 19   Castrojeriz -

Terradillos de los Templarios

zaterdag 21-05-2005   86km

 

 

Om 9H30 met meer bewolking en iets frisser dan de vorige dagen vertrekken we uit het hostalletje “El Manzano “. We krijgen nog een stempel en worden uitgewuifd door de gastvrouw. Buen Camino. Er is nog heel wat te zien in het dorpje, we blijven er nog wat rondhangen en genieten van de schilderachtige vergezichten. Op het gezellige gemeentepleintje kopen we fruit. Het roadboek vertelt ons dat we een paar dagen vlak terrein krijgen.

 

 

Na een poosje krijgt Medard last van een schokkend achterwiel. Zijn buitenband dreigt van het wiel te springen, rustiger dus en een fietsmaker zoeken. We volgen een zandweg tussen de korenvelden en halen een fietser in, een Duitser, hij doet de Camino en duwt maar met één trapper. Door een ongeval heeft hij een stijf been, hij fietst dagelijks 25km en zal in het eerst- komende dorp overnachten. In Boadilla del Camino (een piepklein dorpje van 10 huizen en een kerk) is er een mooie Albergue, we hebben trek in koffie.

 

 

 

Een hartelijke ontvangst door de hospitalero, een jongeling die Engels spreekt. Hij maakt koffie met bocadillos, we genieten van zijn terras. In de tuin staat er een mooi metalen “pelgrims” kunstwerk. Mooie fotootjes maken aub.

 

 

 

We blijven een waterloop volgen: “Canal de Castilla”, naast onze fietsweg lopen de wandelende pelgrims. Zij stappen in trosjes van 2 tot 6 en dragen dagelijks alles met zich mee, meestal 12à 14kg. Wij bewonderen hen, maar het is wederzijds zij hebben ook ontzag voor wat wij presteren………na een tijdje moeten we over een stel oude sluizen en komen in Frómista.

 

 

Hier is eindelijk nog eens iets te zien en te beleven. We eten een kleinigheid op het plein aan de gekende kerk “San Martin”. Voor zo’n klein dorp een zeer mooi Romaans kunstwerk met veel toeristen. We krijgen een stempel.

 

 

We volgen opnieuw de echte wandel Camino, en wanen ons in het land van Don Quichot, een eindeloze hoogvlakte “La Meseta” een stoppellandschap. Het is stoempen om hier zo vlug mogelijk voorbij te zijn. Nu moeten we toch iets vinden om Medard te helpen met zijn achterband………

 

 

In Carrión de los Condes vinden we een bar, wat eten en drinken is welkom. Ondertussen vraagt Jacques naar een fietsenmaker. Een plaatselijke bar bezoeker wil ons de weg wijzen. Wij volgen en komen bij een garage terecht. Gesloten !!! Jacques trekt zijn stoute schoenen aan, belt aan bij het huis ernaast. Hij heeft geluk, de vrouw komt opendoen, de baas is niet thuis. Geen nood, Jacques en Medard stormen de winkel binnen en gaan op zoek naar een passende buitenband. Spoedig komen ze terug met het nodige, betalen de vrouw de aangeplakte prijs en beginnen de herstelling op straat. De señora blijft verbouwereerd achter, ze begrijpt er kennelijk niets van.

 

 

 

Het is bewolkt en fris geworden. Nu volgen we de drukke N120, maar we willen zo vlug mogelijk een albergue vinden en beslissen tot Terradillos de los Templarios te fietsen. Na een beetje zoekwerk vinden we de albergue, enkel een klein poortje geeft toegang op de binnentuin. We krijgen een kamer voor ons vier. En er is mogelijkheid om een avondmaal en ontbijt te hebben. Hier blijven we!

 

 

 

Er heerst een gezellige drukte in ons verblijf. We schatten dat er een 15-tal Pelgrims zijn. We kunnen ons wasje doen en er zijn prima douches.  In het keuken gedeelte komen alle pelgrims samen. Aan lange tafels eten we met de anderen, wij zitten tussen Zweden, Fransen en Spanjaarden. Onmiddellijk wordt er vriendschap gesloten! Na het avondmaal blijven we lang praten met de Fransen, maar wat blijkt er na een tijdje, er zit ook een Vlaming tussen. De man komt uit Tremelo en heeft West-Vlaamse roots. Wel een zonderling, hij heeft al een paar keer op punt gestaan om te stoppen, maar zet toch door via allerhande toevalligheden. We blijven met de nodige wijn doorpraten, er zijn nog meer stappers die aanmoedigingen kunnen verdragen.

 

 

Na een poos wordt het brabbelen en we beseffen dat we morgen nog verder moeten. We druipen af op zoek naar onze kamer……………alweer zijn we de laatsten.

 

  

Vertrek:     Castrojeriz       9H30

Aankomst: Terradillos de los Templarios   17H

Afstand:     86  km

Totale km: 1796 km

Weer:        Bewolkt    18°C