Archief

 

Dag 30 Santiago de Compostela

woensdag 1-06-2005

 

 

Het is 7H00 en we zijn nog door niemand wakker gemaakt, dat zijn we niet gewoon in een refugio, geen geritsel, geen zenuwachtig gestrompel van vertrekkende wandelaars. Ze moeten moe zijn want de meesten slapen een gat in de dag………We durven bijna niet opstaan, dus nog wat mijmeren………..Als we ons toch opgefrist hebben, zijn wij de eersten die vertrekken. Fietsen uit de kelder en op zoek naar een ontbijtplaatsje.

 

 

Na wat rondfietsen, belanden we in een patisserietje, de bestelling verloopt wat stroef. Het dienstertje is blijkbaar niet gesteld op vroege eters, ze weet niet waar eerst springen, of is ze onder de indruk van de vier stoere pelgrims???? Wij doen het rustig aan en bespreken onze dagplanning. We willen in ieder geval onze terugreis degelijk voorbereiden en een kijkje nemen op het vliegveld. Hoe zullen we onze fietsen meekrijgen? Hugo is er al een paar dagen over aan het piekeren en wij moeten zijn probleempje oplossen………. Stilaan wordt bij iedereen het verlangen naar ons huis zeer groot.

 

 

Na ons zoeterig ontbijt, vertrekken we naar de “Aeropuerto”. Als we richting Puerta del Camino rijden, stromen de Pelgrimsstappers met trosjes de stad binnen. Wonder boven wonder komen we ook een oude bekende tegen………de Amerikaanse met haar 2 dochters (Molinaseca-Ponferada)……..Jacques geraakt in zijn mooiste Engels maar niet uitgepraat. Ondertussen zijn 2 Hollandse fietsers bij ons komen neuzen….Zij hebben de “Via de la Plata” ( van Sevilla naar Santiago) gefietst. Ze zijn vol lof over hun mooie tocht, volgens het boekje van Bert Sitters “De Zilverroute”. Hun fietsen zijn ingepakt bij een fietsenmaker in de buurt, nu wachten ze op vervoer naar het vliegveld. Na een lange babbel geraken we toch uit de stad.

 

 

We rijden langs de zeer drukke N-624, met het nodige klimwerk, naar de luchthaven. Regelmatig worden we door fietsende tegenliggers toegejuicht, zij hebben een beter weertje uitgezocht om Santiago binnen te rijden. Na een klein uurtje bereiken we het vliegveld. Er heerst een gemoedelijke drukte, na een poosje weten we duidelijk hoe alles moet verlopen en hoe we aan dozen kunnen geraken. Ons verlangen naar huis wordt hier nog meer aangewakkerd, Medard en Bob wagen het erop om eventueel nu al te vertrekken. Bij de balie van Iberia doen we navraag. Een vriendelijke medewerker doet de opzoekingen en na een paar telefoontjes met zijn oversten moet hij ons teleurstellen……..onze boekingen zijn op datum en uur en kunnen nu niet meer gewijzigd worden. We zijn toch ietsje ontgoocheld. Hoog tijd om het thuisfront op de hoogte te stellen van de terugreismodaliteiten. Liliane zal zowel fietsrek achteraan als portebagage  moeten meebrengen om 4fietsen te vervoeren. Annie en Elisabeth zullen zeker van de partij zijn maar Roosje blijft een vraagteken. We krijgen dorst en honger en rijden terug. We vleien ons neer op een terrasje in het kleine dorpje Lavacolla bij een dorpskiosk. Het is mooi en zonnig en we beslissen hier ons middagmaal te nemen. Maar eerst moeten we onze dorst lessen………We willen ook nog eens een bezoekje brengen aan “Monte do Gozo”.

 

  

Nu het prachtig weer is zullen we een betere kijk hebben op de stad. Monte do Gozo is de heuvel waar de pelgrims voor het eerst de torens van de Santiago kathedraal kunnen zien. Hier is er, ter gelegenheid van een pausbezoek van Johannes Paulus II begin jaren 90, een pompeus monument geplaatst. Op de helling naast de heuvel is er een reusachtig kamp met barakken te zien. Het is een refugio. We verpozen hier wat, genietend in de zon.

 

 

We beginnen de stad wat te kennen en rijden langs kleinere straatjes naar het seminarie. We willen nog een goede avondwandeling maken en slenteren naar de binnenstad. Vele pelgrims houden niet van Santiago en willen zo vlug mogelijk na hun aankomst weer weg. Maar als je enkele dagen blijft, zoals wij, begin je van de stad te houden. De vele steegjes en plaatsjes zijn best gezellig en er is veel beweging. Bars en terrasjes zijn altijd druk bezet en je wordt gastvrij ontvangen. Deze avond mag Medard, als ouderdomsdeken, zijn keuze maken, wat en waar we zullen eten. Hij wil het zuinig houden (Is hem dat destijds ingebakken misschien?) Maar hij heeft verkeerd gegokt. Zijn keuze is niet te best. Na een poosje vinden we het zo ongezellig en vies, we vertrekken zonder iets te bestellen. Als we na wat wandelen het restaurant van gisterenavond in zicht krijgen besluiten we daarbinnen te stappen. We willen enkel streekgebonden gerechten eten. Wie kan ons beter adviseren dan Jacques? We laten hem dan ook blindelings voor ons beslissen……….En het is genieten van inktvis’ speenvarken met ongekende groeten. Waarlijk een festijn, het wordt één van onze culinaire hoogtepunten………Het overvloedig wijngebruik maakt ons wat weemoedig. We overzien onze 30 pelgrimsdagen. Spijtig! Wat zijn ze toch vlug voorbij, we kunnen het maar niet geloven dat we al een maand onderweg zijn. Een belevenis met uitzonderlijke vrienden. Enig……….Dat we dat konden meemaken………

 

 

Wat langzamer dan normaal geraken we bij de gesloten poort van ons verblijf. Gelukkig kan Jacques, na wat explicatie, de nachtportier het ijzeren hek laten openen. We vermoeden dat we met een zekere overdreven stilte in onze stapelbedjes kruipen. Dromen van onze Camino……………

 

Vertrek:        Santiago de Compostela

Aankomst:    Santiago de Compostela

Weer:            Zon en warm    24°C

Afstand:            28 km

Totale km:    2434 km

 

 

Dag 31 Santiago de Compostela - Aeropuerto

15 km  donderdag 2-06-2005

 

Midden in de nacht worden we plots door een schreeuw gewekt. Blijkbaar probeert een pelgrim zijn snurkende buur wakker te schudden……..in de grote zaal is het een en al beweging…..maar we vallen gelukkig weer in een diepe slaap.

 

 

Omstreeks 8h00 staan we op en beseffen dat alles nu stilaan op zijn einde loopt. Onze laatste dag Spanje kan beginnen. Het thuis verlangen is bij iedereen groot. In de grote slaapzaal horen we, tot onze grote verwondering, hier en daar een West-Vlaams taaltje. Een groepje uit Middelkerke is wat teruggetrokken en geeft weinig uitleg hoe ze hier verzeild zijn, we laten hen gerust. Daartegenover is er ook nog een koppel uit St-Michiels Brugge. Zij geraken maar niet uitgepraat. Later blijkt de man zelfs een oud Belgacom medewerker te zijn, dus een collega van Jacques. Ze zijn van de Pyreneeën naar Santiago gewandeld en moeten nu zien thuis te geraken……….Hoe weten ze nog niet……..maar ze maken zich geen zorgen.

 

 

Het inpakken moet met wat meer zorg gebeuren.  Alle voorwerpen die niet door de controle geraken moeten uit de handbagage, we gebruiken wat meer tijd dan normaal. We sleuren onze fietsen uit de kelders en vertrekken.  Stilaan krijgen we honger en kiezen een drukke bar voor ons ontbijt. Het is een plezier om het ochtendrituelen van de Spanjaarden gade te slaan. Ze komen gehaast een croissantje met een koffietje slurpen, terwijl ze ononderbroken ratelen. Als de drukte wat verminderd, geraken wij ook aan eten. We doen wat sms-jes naar het thuisfront om onze terugkomst te bevestigen. Ondertussen, antwoordt Roosje dat ze meekomt naar Zaventem. Onze vrouwtjes zullen dus allemaal aanwezig zijn.

 

 

We willen, nu het prachtig weer is, nog eens de aankomende pelgrims op het Kathedralenplein zien. En maximaal genieten van de binnenstad. Voor het laatst bewonderen we het historische plein. Van dichtbij zien de torens er verweerd uit. Het is toch verbazend hoe de flora erop weelderig tiert. Hier zouden de monumenten wachters veel werk hebben om alle begroeiingen op de kathedraal te verwijderen. Dit alles wijst toch op een zeer vochtig klimaat met veel neerslag. Hebben wij geluk met dit goede weer!!!

 

 

  

Een beetje weemoedig verlaten we het antieke historische stadsgedeelte en rijden door de kleine straatjes over pleintjes naar de markt aan de stadsrand. De “Mercado de Abastos” is een overdekte versmarkt. Hier wordt een overvloed van alles wat maar eetbaar is verkocht…..Vlees, vis, groenten en fruit. In een 8-tal hallen hebben de handelaars hun vaste verkoopplaats met frigo’s en dissen. We bewonderen een gigantische variëteit aan vis en schaaldieren. Medard kan ons de nodige uitleg geven. Ook bij de bakkers moeten we halthouden. Buiten de hallen zitten vrouwtjes hun eigen tuinproducten te verkopen. We kunnen niet weerstaan aan de mooie kersen, op een bankje kunnen we snoepen en uitrusten. De uren kruipen voorbij, en het rondslenteren doet ons dorst krijgen. In een echte Spaanse marktbar kan hieraan verholpen worden. We overzien onze belevenissen van de voorbije maand. Het is uitzonderlijk geweest en we zullen dit levenslang koesteren. Genoeg gemijmerd, etenstijd, denkt Jacques. Hij bestelt vier menu’s, we zijn benieuwd wat de keuken hier zal brengen. Zoals overal bestaat dit uit 3 schotels, slaatje, kip met groetjes en een zoet dessert met een fris wijntje. Medard en Hugo verkiezen een biertje……..ze worden stilaan weer Belg vermoeden we. Jacques kan niet vertrekken zonder een Spaans praatje met de baas te doen………wij wachten geduldig.

 

 

 

 

Het wordt toch tijd om de stad te verlaten, dit doen we via dezelfde weg als gisteren. Ter hoogte van de Monte do Gozo verlaten we de hoofdweg en rijden langs kleinere weggetjes door eucalyptusbosjes tot in het dorpje Lavacolla. We kiezen het zonnige terrasje bij de kiosk om onze laatste Spaanse avond door te brengen.

 

 

Hier komen we in gesprek met 2 Hollandse voetpelgrims…….zij zijn al 3 maand aan het stappen. Henk en Minne zijn familieleden. Minne heeft allerhande kwaaltjes en is slechtziende. Henk verloor zijn vriend Piet vandaag precies één jaar geleden. We worden allemaal een beetje weemoedig bij het aangrijpende verhaal. Medard, onze stoere kerel, moet zelfs getroost worden………..Beiden willen een andere wending aan hun leven geven en doen dit via deze pelgrimstocht. De vele verhalen en belevenissen doen de drank overvloedig vloeien, de uren vliegen voorbij. Als het 21h00 is kunnen wij ons laatste Spaanse avondmaal nemen, samen met onze nieuwe vrienden. De duisternis valt, we moeten vertrekken……….

 

 

 

We worden uitgewuifd door de 2 Hollanders en spelende straatkinderen, die kost wat kost een rondje willen maken met onze zwaarbepakte fietsen. Hugo wordt er zenuwachtig van en maakt bruusk een einde aan het volksfeestje. Hij stelt zich voor dat alles zal gesloten zijn………….. Op naar de vlieghaven……..

 

 

Hugo zijn stressbui geraakt maar niet over. Met overdreven haast en af en toe een schietgebedje(!) Geraakt zijn fiets vliegensvlug ingepakt. In al zijn ijver doet hij in recordtempo hetzelfde met Jacques zijn fiets! Ondertussen doet Jacques een babbeltje met een vertrekkende Spaanse………. Als de vier fietsen netjes in Iberia-dozen verpakt zijn kunnen wij de fietskledij wisselen voor ons reispakje en een dutje doen tot morgenochtend. De banken zijn hard, maar het lukt ons toch af en toe weg te dromen…………….We hebben nog 6 uren overschot.

 

 

Vertrek:        Santiago de Compostela

Aankomst:    Aeropuerto Santiago de Compostela

Weer:            Zon en warm    24°C

Afstand:            15 km

Totale km:    2449 km

 

Dag 32 Aeropuerto Santiago de Compostela –

Knokke-Heist  vrijdag 3-06-2005

 

Terwijl mijn 3 compagnons rustig op banken en op de grond in hun slaapzak een dutje doen, lukt het mij maar niet een uiltje te vangen. Ik heb ook de stommiteit begaan mijn slaapzak in de fietsdoos op te bergen. Het was dus aftellen en wat rondslenteren in de vlieghaven hall.

 

 

Wij zijn dan ook zeer blij wanneer er meer leven komt. Rond 5h00 wassen en scheren in de toiletten en ons wat opsmukken om de reis te beginnen. Om daarna de tijd te slijten, gaan we een stukje eten in de vlieghaven cafetaria. Er staan heel vlug een aantal rijen aan te schuiven om in te checken.Wij zoeken naar onze vertrek balie ……….Maar Brussel is nergens te bespeuren. We blijven croissantjes eten en koffie slurpen, tot een kruier ons komt melden dat wij moeten inchecken naar Barcelona. Alles verloopt prima de fietsen worden zonder te wegen, als bagage, door een bediende afgehaald. Ook de pasage van de rest van onze spullen verloopt goed. Na wat handbagage controle zitten we op het vliegtuig. Met weemoed verlaten we Spanje. Na een dutje landen we al in Barcelona, uitstappen en een uurtje wachten op verbinding naar Brussel. Wij zijn alle vier uitzonderlijk stil……..blijkbaar te weinig geslapen zeker! Eerder dan we gedacht hebben moeten wij opnieuw in het vliegtuig en nu is het definitief ……..op naar Zaventem en gedaan met de Camino……..we kunnen enkel nog dromen.

 

 

Onze gedachten nemen een andere wending………het thuisfront staat nu op de eerste plaats. Hoe hebben ze alles verwerkt zonder ons. Wat en in welke toestand zullen wij alles vinden thuis? Welke verrassingen staan ons te wachten? ’t Zal niet lang meer duren. Als we door de wolken duiken kunnen wij ongeveer bepalen waar we ons bevinden, de ring rond Brussel is duidelijk zichtbaar. Enkele ogenblikken later landen we. We zijn mooi op tijd, hopelijk hebben de vrouwtjes niet al te veel file gehad……….Het verlangen is groot en van op het vliegtuig trachten we kontact te krijgen via gsm. Ze zijn net toegekomen en zoeken parking.

 

 

Bij de bagageband moeten we niet lang wachten op onze fietstassen, maar de fietsen da’s andere koek. Na een tijdje komt een kruier ons melden dat we wat geduld moeten hebben. Een klein ½ uurtje later hebben we alles. Als we door de uitgang wandelen, worden we onmiddellijk aangeklampt door onze vrouwtjes. Het is voor alle vier een hartstochtelijke omhelzing. Zo lang hebben ze ons nog nooit gemist. We blijven een tijdje beduusd van de eerste emoties, maar realiseren ons dat we graag zo vlug mogelijk thuis willen geraken. Terwijl Liliane en Roosje de auto gaan ophalen, worden Medard en Jacques hun fietsen uitgepakt. Deze fietsen moeten achteraan op het fietsenrek. Deze van Hugo en Bob moeten op het dak.  Nadat alles opgeladen is nemen we afscheid van Medard, Lisabeth, Jacques en Annie, zij moeten met de trein naar Heist. We spreken af elkaar morgenavond te ontmoeten in Blankenberge. Een uur later staan we in Male en nog iets later zijn ook Hugo en Liliane terug thuis.

 

 

Als afsluiter houden we morgen een paella avond in een Blankenbergs restaurant. Elisabeth en Medard hebben alles voorzien. Daar nemen we alle vier definitief afscheid van ons onvergetelijk avontuur.

 

 

Later volgt de epiloog…Van onze Camino de Santiago fietstocht.

 

 

 Epiloog 2005 Camino Kriebels 

 

Jacques, Hugo, Medard bedankt dat ik “de tocht” met jullie kon maken.

We kenden elkaar niet of nauwelijks.

Jacques je bent een fenomeen, zonder jou waren we verloren. Zeker in jouw geliefd Spanje.

 

 

Alles klikte wonderwel. Vanaf het eerste moment gingen we door het vuur voor elkaar.

Het was duidelijk de opdracht “Met vier starten is met vier toekomen”.

Dikwijls wordt de vraag gesteld. “Hoe was de menselijke verhouding tussen je metgezellen”

Nooit of nimmer is er maar één schijn van enig probleem geweest!

Ik meen dat onze oud-beroepservaring hiervoor kan ingeroepen worden.

Ieder van ons heeft, op zijn eigen terrein, veel met mensen moeten omgaan en leidinggeven.

 

 

Wat was de tocht eigenlijk?

Een sportieve uitdaging?

Een toeristische uitstap?

Een culturele tocht?

Vakantie?

 Voor mij was de tocht een geestelijke onderdompeling, meer nog dan een lichamelijke uitdaging.

Het is zoals Jacques het wijselijk bekijkt.

Na de camino zal je leven twee delen kennen:

Dat van vóór de tocht en dat van erna!

Ik moet dit volledig beamen!

Onze tocht was voor mij een echt scharniermoment in mijn leven.

De overschakeling van actief professioneel leven naar het kalme pensioen.

Je kunt op geen betere wijze de overschakeling beleven.

Zonder enige dwang, iets doen wat je graag doet en je ultieme droom verwezenlijken.

“Sportief, Uitdagend, Leerrijk, Toeristisch, Cultureel, Gastronomisch en Spiritueel” de Compostela-tocht heeft alles samen in zich……..

Neem ervan wat je kunt! Onthoud wat je graag onthoudt?

 Je komt op plaatsen waar je het bestaan maar niet kon van vermoeden.

Je ziet natuur waar je geen weet van had.

Je ontmoet mensen uit de gehele wereld.

Iedereen beleeft zijn eigen tocht.

Het is een hedendaagse ontdekkingsreis.

 Het moeilijkste is het achterlaten van het thuisfront, de geliefden blijven elk moment in je geest ronddwalen. Maar daartegenover is het thuiskomen des te heerlijker.

 Gedurende één maand, de onderdompeling in een zeer apart leventje, dat doet wonderen. De visie op het leven krijgt een zwaai van 180°.

Het opgejaagde dagelijkse, heeft plaats gemaakt voor realiteit, alles op zijn tijd zonder enige haast geraakt het ook in orde. “Leven als god in Frankrijk” moet echt de leuze zijn. Die is het ook geworden, na de tocht.

Wit en zwart bestaan niet meer. Er is altijd een beetje van het ene bij ’t ander.

Halfleeg wordt half vol………

 

 

Ik heb genoten van elk moment. Elke dag was een verrassing. Elk dorp, elke stad alle vergezichten waren droommomenten. De natuur was wondermooi.

De historische steden en dorpen waren een verademing.

Vele pelgrims willen zo vlug mogelijk weg uit Santiago, ik heb genoten van deze stad en ben er echt van gaan houden. Er is van alles, van historisch tot modern. De stad bruist van levenslust van ’s morgens tot ’s avonds,

Ook het zicht op de Oceaan bij Cabo Finisterra was onvergetelijk rustgevend.

Wat eeuwig in mijn geest opgeslagen blijft is: “Pinksterzondag 2005”

De spectaculaire overtocht van de Pyreneeën, het avontuurlijke afzien.

Het onvoorspelbare, de hemelse vergezichten, de ruwe toppen, de zweet latende beklimmingen en de razendsnelle afdalingen.

Wetend dat ze je dat nooit meer kunnen afnemen, is………….. Heerlijk!

 

 

Bedankt iedereen die erbij betrokken was.

Buen Camino.

 De grootste rijkdom in het leven is gezondheid, liefde, vertrouwen en vriendschap.

 

Wij gedenken hierbij onze vriend wijlen Medard, die ons al een tijdje geleden heeft verlaten.

 

Tot een volgende keer!

 Groetjes Bob!