Archief

nu zit ik hier, de begrafenis en de voornaamste dingen zijn gedaan, mijn broer zorgt voor de rest. ik heb het de laatste dagen te druk gehad om iets toe te voegen aan mijn blog, maar dat ga ik nu doen.Ik weet niet goed waar te beginnen, men zal begrijpen dat ik nog met veel verdriet zit, ik ben deze namiddag naar het kerkhof geweest, ik zie haar asse en de bloemen maar ik voel niets, zij is daar niet, zij is in mijn hart. ik kan ook niet huilen, ze wilde zo graag sterven dat we blij mogen zijn dat ze zachtjes is ingeslapen, maar ik mis haar zo! telkens als ik inkopen moet doen vraag ik me af of zij dat ook zou lusten, en deze namiddag stond ik met een doos ijsjes in mijn hand en ik eet nooit ijs, maar zij wel, dus ik denk dat het nog even zal duren. ondertussen zijn alle officiele instanties op de hoogte en heb ik haar invalidenkaart en de telefoon weggebracht. er liggen nog een paar dingen in het huis van mijn moeder maar die zal ik wel eens ophalen als ik ze nodig heb. na de asuitstrooing zijn we samen gekomen om een en ander uit de doeken te doen,ik heb haar trouwkettinkje gekregen, mijn jongste zus haar trouwring en van het geld dat ze nog in huis had hebben we missen laten doen. verder hebben we allemaal enkele taken gekregen en werd beslist om een afspraak met de notaris te maken, maar toen mijn zieke broer hoorde welke notaris we hadden gekozen was hij razend, hij wilde dat we naar zijn notaris gingen, maar mijn moeder had deze gekozen en daar waren we mee akkoord gegaan. mijn zus moest de trouwboekjes ophalen maar kreeg het zijne niet mee, maar de dag dat mijn oudste broer naar de notaris ging was hij daar al geweest en gevraagd of het daar wel eerlijk aan toe ging!en dat aan een beeedigde notaris!!!! van mij eist hij een grote som geld, waarom weet ik niet maar ik ben niet ongerust, alles staat op papier en dat kan hij inzien bij de notaris, ik snap het echt niet, zo ziek en toch nog ruzie maken, ik heb medelijden met hem, als hij er niet meer is zal zijn vrouw heel eenzaam zijn zonder familie of vrienden, en dat zal dan ook deels haar eigen schuld zijn, ze heeft me van iets beticht dat een grote leugen is en dat laat ik niet op me zitten, daar zal ze nog wel van horen! de volgende dag ben ik met mijn zoon naar spanje gevlogen, maar dat is voor de volgende keer

ja, ik ben weer terug in het land, maar het is even een schrikken, zo'n vies weer! ik heb de batterijen weer opgeladen, maar er blijft nog een en ander te doen in het huis van mijn moeder, de was en de plas van 17 dagen vakantie, dus later meer, en nu in mijn bedje!

vandaag ben ik met mijn zus naar het mortuarium geweest om mijn moeder te bezoeken, ik kon het niet laten , ik moest haar zien! maar er schoot weinig van over van mijn moedertje, het lijkt wel of ze nog gekrompen is. en zoals ze leefde , zo is ze ook opgebaard: scheef! het mensje was helemaal vergroeid en ja, daar is weinig aan te doen, maar we vonden haar mond niet goed, te veel mond voor zo'n klein gezichtje, daar hebben ze wat aan gedaan en nu lijkt ze meer op zichzelf. vanavond is mijn dochter en twee nichtjes haar gaan bezoeken, ik wou dat deze periode voorbij was, ik heb gewoon hartepijn van al het verdriet dat ik zie, en dat moet nog zo tot vrijdag. donderdag komt mijn zoon alleen, dolores krijgt geen verlof omdat ze geen bloedverwant is, en voor één dag is de moeite niet. wat zal hij verdrietig zijn, hij hield echt veel van haar, en nu moet hij alleen afkomen, mijn broer gaat hem halen, ik kan niet mee, ik heb nog te veel te doen, het worden zware dagen ja, en dan gaan mijn gedachten ook vaak naar mijn broer en schoonzus, zij hebben hun zoon verloren nog niet zo lang geleden en nu moeten ze weer door die pijn, ik lees het op hun gezichten, ze hebben diep verdriet, en ik kan hen niet troosten, mijn potje is ook overgelopen, wie troost mij als ik straks alleen achterblijf? ook mijn jongste zus heeft verdriet, ze vermagerd zienderogen,maar ze wil ons niet vertellen wat er aan de hand is, dat respecteer ik maar het doet pijn om je familie zo te zien lijden, en dan die broer die nooit thuis kwam? ze willen allemaal een bewijs van overlijden voor hun bazen , waarom? gaan ze naar de begrafenis komen of willen ze alleen een vrije dag?zoveel dingen die ik in mijn hoofd steek, misschien ben ik overgevoelig, en ben ik bang om alleen over te blijven, hopelijk heelt de tijd alle wonden, maar 't zal even duren want ik heb er vele!

een moeder sterft altijd te vroeg, al wordt zij nog zo oud, je bidt dat god haar sparen zal, omdat je van haar houdt. maar als de dagen knellen gaan, zij ziek wordt en benauwd. bidt je dat god haar halen zal , omdat je van haar houdt. treur niet over mijn dood, maar verblijdt je over mijn leven.

eerst en vooral hartelijk dank voor uw steun en medeleven bij het overlijden van mijn moeder,het verdriet is groot, daarom vertrek ik samen met mijn zoon na de begrafenis naar spanje, moeder wordt gecremeerd op 24 november en op 25 november vertrekken we, dus jullie zullen me een tijdje niet zien, later, als alles een poosje voorbij is zal ik jullie er alles over vetellen, maar nu is het me zwaar te moede, dus neem ik hier een tijdje afscheid, dank en tot ziens

deze avond om half tien is mijn moeder overleden, eindelijk is ze van haar pijn verlost. later meer

inderdaad, mijn moeder komt naar huis de volgende dinsdag;de sociale dienst kwam vragen welke hulp we nodig hebben maar ik heb al veel hulp, die was even op rust terwijl ze in het ziekenhuis lag, vanaf dinsdag is het weer om de beurt een keer in de week komen slapen, en af en toe eens invallen op een namiddag zodat ik mijn boodschappen kan doen. de ziekenwagen wordt besteld om halftwee, maar voordien moet ik nog naar de longarts op controle. ze raden ons aan om met twee te komen zodat iemand bij in de ziekenwagen kan gaan zitten, dus de voorbereidingen zijn begonnen, ik denk dat ze tevreden is, ze zegt niet veel maar als je het over huis hebt zegt ze dat het thuis nog maar het beste is, voor de rest vergeet ze alles, ze wist niet meer wie er op bezoek geweest was, en die paljas die gezegd had dat mijn zus niet meer mocht bellen om haar te helpen bij het eten die was er om drie uur. ze hebben een notitie achter gelaten in het verzorgingsboekje:ons moe zeurt! dat hij dan wegblijft ! ik ben in ieders geval kontent dat ze naar huis mag, in het ziekenhuis konden ze niets meer voor haar doen, ik weet dat het nog een zware opgave zal zijn, maar ik hoop zo haar laatste wens te vervullen.ze zijn al gestart met een schema voor pijnbestrijding,ze krijgt een naaldje in haar arm voor eventuele medicijnen en ze hebben een plakker opgeplakt, ispahan moet er ook bij komen, ende dokter krijgt een schema van de specialist,dus hoop ik dat alles weer goed gaat, maar ik zal wéér niet naar spanje kunnen, maar ja dat is van latere zorg..