Archief

gisterenavond zijn we voor een gesprek bij de specialist geweest hij zegt dat ze verschillende embolieen heeft gehad en dat ze daar spuitjes voor krijgt. ze reageet daar goed op, ze ademt niet meer zo benauwd. de dokter is niet van plan verdere onderzoeken te doen.de vraag was; wat nu ? alles wat ze daar voor haar doen kunnen wij ook, dus heb ik gezegd dat ze wat mij betrof gerust naar huis mag komen. waarschijnlijk zal ik daar weer comentaar op krijgen,want ze zullen af en toe moeten komen helpen. er wordt nu een sociaal plan en een behandeling opgestart en dan zou ze naar huis mogen.ik ben oprecht blij, en moeder ook, ze onthoud niks maar vandaag zei ze dat ze volgende week naar huis mag,ze was tot tranen toe ontroert, ik denk dat ze altijd gedacht heeft dat ik haar in de steek zou laten. er moet eerst nog wel van alles geregeld worden, bovendien zal ik mijn reis naaar spanje wéér moeten annuleren,wat zal mijn zoon boos zijn. maar ik heb altijd gezegd dat mijn moeder op de eerste plaats kwam,natuurlijk vind ik het jammer, ik ben dit jaar maar één keer geweest, ik hoop dat hij het begrijpt.het zal denk ik niet zo zwaar zijn als toen met haar longontsteking, ze kan niet meer uit bed, dus alles gebeurt in bed, ik moet haar niet meer tillen, en ik gebruik de babyfoon weer, dus ik denk dat het wel mee zal vallen, deze avond ga ik haar helpen met het eten, dus misschien zie je me vanavond nog

nee, het ziet er niet goed uit, morgen moeten we op gesprek komen bij de behandelende arts, en dat is een veeg teken, ik zie zelf ook wel dat het zo niet verder kan,de verpleegster heeft tegen mijn broer gezegd dat ze palliatief is, maar dat is ze nog eens geweest hé ? maar ondertussen is haar hartslag fel verzwakt,ze geven haar alleen nog verzorging en ze eet een heel klein beetje, ze valt weer zienderogen af, dus ja, nu geloof ik het ook. maar als ze niets meer voor haar kunnen doen, dan wil ik haar terug naar huis halen, met wat extra verzorging van de verpleegsters en mijn familie moet dat kunnen, ik zie het geen maanden meer duren, net een vogeltje dat uit zijn nestje gevallen is. het is haar innige wens om thuis te mogen sterven en als ik kan vervul ik deze belofte. morgen meer

rond halfdrie zat ik weer bij mijn moeder, ze ligt alleen op een kamer van vier, de gordijnen dicht en een bekertje water op haar nachtkastje. ze heeft de hele tijd gesimd ( gekreund) van de pijn, ik had ze een dolol gegeven en toen heeft ze een kwartiertje geslapen, en alles begon weer van voren af aan. mijn zus had me een potje tiramisu meegegeven, dar heeft ze vijf hapjes van op, daarna moest ze op de pot, de verpleegster was er niet voor, ze zei dat ze niet meer op haar benen kan staan, maar mijn moeder wil niet in de pamper doen, dus kwam er een tweede verpleegster en hebben haar op de pot gezet, die zeiden dat mijn moeder erg ziek is, de spuitjes voor haar longembolie slaan wel aan maar heel traag, de dokter wil geen verdere onderzoeken meer doen omdat ze dat niet aan kan. ondertussen halen ze haar ook niet meer uit bed en doen ze haar geen kleren meer aan,te vermoeiend, dus ik denk dat ze haar opgegeven hebben. haar voorhoofd, armen en rug zijn nat van het zweet, ze wil de dekens van haar bed maar ze voelt kou aan, dat is nog niks gebetert, en telkens zeggen de verpleegsters dat ze ook al zo oud is en wat ik dan wil. ik wil alleen dat ze geen pijn heeft, dus bij het eten gaven ze haar een dafalgan, maar het werkte niet, ik heb haar een tijdje op haar zij laten liggen en dan stopt het gejammer even, van eten kwam ook niet veel in huis, ze heeft twee keer van haar boterham gebeten, een slokje van een drankje en dat was het. ik vrees dat het zo niet lang zal duren, maar blijkbaar hebben mijn broers of zussen er geen erg in dat het zo slecht gaat. vandaag had ik een volle zak vuile was, die staat weer klaar om mee te nemen, morgenmiddag gaat mijn zus omdat ik de kleinkinderen hier heb, en morgenavond zou mijn dochter gaan, maar ik ga ook, ik wil zien hoe ze evolueert, dus tot morgen

gisterenavond ben ik weer bij mijn moeder geweest, ze had haar beker weer uitgegoten in bed, de lakens nat natuurlijk. ze heeft ocharme een halve boterham gegeten en een paar schepjes pudding, ze heeft zo warm zegt ze, de dekens wegen zo zwaar en ze ademt zo moeilijk, haar voorhoofd en rug zijn nat van het zweet en toch voelt ze kou aan. de verpleegster kwam haar verversen en ze zei tegen mij dat ik maar naar huis moest gaan, ze was te moe om te praten, en wat ze zegt trekt op niks, ze vroeg naar haar moeder en waarom zij niet op haar gewacht had, als ik vraag is die of die geweest dan weet ze het niet meer, het rare is dat ze vroeg of ik gebeld had naar een broer om hem te feliciteren met zijn verjaardag, maar dat was op 1 november. ik geloof dat haar hersenen helemaal van slag zijn. dan ben ik ook nog naar haar vorige kamer geweest, daar lag ook iemand die ze kende, ik schrok me rot, ze droeg een grote halskraag, bleek dat nog van de val die ze 14 dagen geleden in het ziekenhuis gemaakt had!hoe is het mogelijk? het zelfde met mijn moeder, ik had aangedrongen om haar longen na te zien, zeggen ze dat er fotos gemaakt zijn en er niks aan de hand is, nu heeft ze dan al enkele longembolies gehad! hoe lang houdt een mens dat vol? nu krijgt ze spuitjes in haar buik en is het weer afwachten, mijn broer was er deze middag en die had geen beter nieuws, dus het gaat niet vooruit,straks ga ik nog maar eens kijken, totlater.

ben weer terug van het ziekenhuis. ik vond mijn moeder in de zetel, stijf van de kou, alhoewel de verpleegster zei dat ze een slechte doorstroming van het bloed had omdat ze zo veel ligt, maar ja, zitten is een probleem, kon ze maar een paar stapjes doen dan hield ik haar wel op de been, veel in en uit het bed, na haar longontsteking ging het toch ook, maar ja, nu is er blijkbaar ook iets beschadigd in haar hersenen. ze kreeg haar eten in de zetel, ze at weer weinig en ze vroeg maar steeds om haar terug in bed te leggen, toen moest ze naar het toilet, ik ben met de zetel naar het toilet gereden, heb haar eruit getild en op de wc gezet.ik heb haar proper gemaakt en terug in de zetel naar haar bed gereden, de verpleegsters hebben haar een nieuwe pamper aangedaan en in bed gelegd; de dokter was deze voormiddag geweest en had gezegd dat ze blijkbaar een paar longemboliekes had gedaan en dat ze nu moesten oppassen voor nieuwe, daarom was ze zo benauwd en moe, alhoewel ik het gevoel heb dat het er niet op gebetert is, morgen gaan ze bloed prikken om te kijken of ze bloedverdunners moet krijgen. ze voelt zo ijskoud aan, ik heb haar kniekousjes aangegeven en sokjes maar het helpt niet veel.deze avond zijn enkele van mijn broers en zussen samen geweest om een kalender op te stellen wie er naar haar toegaat en wanneer, dan staan we niet allemaal samen aan haar bed, nu moet ik een paar dagen niet gaan, maar ik zal het toch niet kunnen laten denk ik,nu nog een paar dingetjes doen en onder de wol!

ik ben deze morgen weer naar het ziekenhuis geweest en vond mijn moeder in de zetel, helemaal onderuitgeschoven en scheef, ze wou terug in haar bed maar ik kon ze niet de baas en heb hulp moeten halen.ze was weer zo moe, en die kortademigheid staat me niet aan, de verpleegsters zeggen dat ze vorige week een longfoto hebben gemaakt en dat er niets mis was,nu kan ik de gedachte niet van me afzetten dat er misschien iets mis is met haar hart, alhoewel ze daar nooit problemen mee gehad heeft. morgen gaat ze naar de G-dienst, ik heb deze avond een brief klaargemaakt met de medicijnen die ze thuis nam en wat haar gebreken zijn zodat ze daar ook rekening mee kunen houden.ze heeft in de drie uur dat ik daar zat geen tien woorden gesproken, ze heeft weinig gegeten en was daarna doodmoe. de buurvrouw die bij haar ligt heb ik ook een paar keer geholpen met sokjes aandoen, water geven en onderstoppen, er was nog niemand van haar familie, maar ik weet dat zij dat ook zouden doen voor mijn moeder, ik zat daar toch maar te niksen. ik heb haar nachtkastje leeggemaakt en de overtollige dingen meegenomen, de was gedaan, en die zit nu in de droogkast, dan kan ik die morgen weer proper meenemen. zo, dat was het weer voor vandaag

ik ben net weer terug van het ziekenhuis, mijn moeder is weer zo moe, moe, moe. ze kan het amper opbrengen om te praten, maar vandaag wist ze wel wie deze middag was geweest om haar te helpen met het eten.mijn zus heeft me afgelost en voor morgen is het ook geregeld. maandag, als ze verhuist gaat mijn zus haar helpen met eten, een uur later ga ik ook om haar mee te verhuizen en de zaak eens te bekijken, en daarna een andere zus die ook nog helpt bij het avondeten. maar ik ben vandaag vooral boos om die ene broer en de praatjes die er weer rond gaan, ik zou mijn moeder naar het ziekenhuis hebben gestuurd en ik zou nu in spanje zitten, bovendien had ik geen recht meer op huishoudgeld, ons moeder heeft thuis immers geen kosten!! dus de rekeningen van verwarming, electriciteit, water, enz zou ik uit eigen zak moeten betalen! ze moeten mijn moeder of mij wel vreselijk haten om die geruchten rond te strooien, ik ben er gewoon van onder de voet, dus gewoon weer bij af, ik ben zo moe dat ik het zou willen opgeven, maar dan denk ik weer aan ons moe en kan het niet over mijn hart verkrijgen, en ruzies wil ik zo al niet, dus zal ik het nog maar even volhouden, morgenmiddag is het weer mijn beurt om te gaan, en dan kan ik nadien even in mijn bed kruipen, dus tot morgen

vanavond hoorde ik dat mijn moeder naar de G-dienst wordt overgebracht, dat zal maandag gebeuren.ik weet niet wat ik van haar toestand moet denken, blijkbaar heeft ze geen longontsteking maar ze ademt zo vlug in en uit dat ik me toch bezorgd maak, ze zegt dat ze zo moe is; blijkbaar is haar korte termijngeheugen verdwenen want ze herinnert zich niets van de afgelopen dag, ook niet wie er op bezoek geweest is, ze praat heel weinig en ze is vaak gedesorienteerd, deze avond was ze bang, maar ze zegt niet voor wat ze bang is, ze wil persee haar pantoffels aan en weg, naar huis, dus ze weet dat ze niet thuis is;en ik mag haar nog niet meenemen, ze kan niet staan, ik heb haar deze avond geholpen om naar de wc te gaan, maar ze zakt gewoon door haar knieen.maar ze blijft redelijk goed eten, ik koop haar elke dag een ijsje, daar is ze zot op en vandaag had ik een appelflap voor haar mee, die heeft ze ook opgegeten, daarna astronautenvoeding en een potje pudding, af en toe vraag ik me af waar ze het allemaal laat. ik ga haar niet vertellen dat ze naar de G- dienst moet, dat zou haar maar meer verwarren, ik zal haar zeggen dat ze een andere kamer krijgt, gelukkig krijgt ze daar ook een kinesiste, misschien kan die haar weer op de been helpen, al kan ze maar een paar stapjes zetten, ik zou haar graag thuis zien. bovendien is er weer eentje van de familie die het niet meer zit zitten om naar haar toe te gaan als ze moet eten, het was de laatste keer dat mijn zus hem daar voor belde zei hij, wel, hij doet maar, hij zal zichzelf nog wel eens tegen komen, maar in het vervolg bellen wij hem niet meer wat er ook mag gebeuren met mijn moeder, maar als ze overleden is zal hij er vlug zijn!mijn zus was woest, voor dat beetje tijd dat ze nog heeft kan hij het niet opbrengen om haar een bezoekje te brengen, het is niet eens ver van zijn deur,ik vind het vreselijk, gelukkig onthoudt mijn moeder niks meer, dus kan hij haar niet meer kwetsen. dat zijn er dus al twee van de negen, wie volgt? wat heeft zij toch misdaan dat zij haar zo behandelen? het zal me verdriet doen als ze hemelt, maar voor haar zou dat het beste zijn, en dat is ook wat ze wil.dus ga ik maar een keertje meer op bezoek. deze nacht slaap ik weer hier, maar morgen zal ik weer moeten wassen, mijn machine is defekt, dus moet ik het ginder doen. ik wil nog maar eens alle mensen bedanken die een reaktie sturen of mij op de een of andere wijze steunen, dat houd er de moed wat in, dus tot de volgende keer

ik ben er weer, ik ben 10 dagen in het ziekenhuis geweest, ik heb een kuur zware antibiotica gekregen, elke morgen een zak, 4 keer per dag airosol en twee verschillende puffers die ik moet blijven gebruiken, wat er precies aan de hand was weet ik niet, maar ik moet over drie weken al terug komen op controle, ik had nog maar 40% longinhoud, daarom was ik zo moe. morgenavond moet ik naar de huisarts met de brief van de longarts, die zal me dan uitleggen hoe het zit, want die specialisten krijg je niet of amper te spreken. ondertussen lag en ligt mijn moeder nog daar, haar hoofdwonde is genezen, maar ze heeft nog steeds hoofdpijn en ze klaagt van pijn in haar schouder, ik heb al drie keer gevraagd om daar eens naar te kijken en het gebeurt nog steeds niet. gisteren was ik bij haar en ze heeft weer veel fluimen en ze hoest weer veel, ik ben bang dat ze weer een longontsteking gaat krijgen, ik heb ook gevraagd om een longspecialist langs te laten komen, zal straks zien of dat gebeurt is, zo niet dan zwaait er wat.ondertussen hebben mijn broers en zussen een beurtrol om haar te helpen met eten en ik merk dat ze geen drinken krijgt tussendoor, als wij er zijn drinkt ze een glas vol, ze laten haar ook met een vuile pamper liggen en als je dat gaat zeggen dan zeggen ze dat ze direkt komen en mag je nog een half uur wachten, want ze zitten in de keuken te gibberen. nu ga ik kijken of er ergens klachtenbrieven hangen, ik ga er een invullen, zijn er geen dan stuur ik een brief naar de direktie, ik vind het ongehoord dat men hulpeloze mensen zo behandelt. we hebben ook overlegt wat er met haar moet gebeuren, zoals ze nu is kan ze niet naar huis, ik moet nog twee weken rusten en 14 dagen later ga ik naar spanje, dus hebben we besloten om haar daar of op geriatrie te laten tot ik terug ben van vakantie, want naar mijn zus gaan en dan weer terug en dan nog eens vind ik te veel, ze kan beter blijven waar ze nu is tot ikzelf voldoende hersteld ben,dus ga ik er nu maar eens naartoe, tot later

deze namiddag heb ik de huisarts over de vloer gehad en die heeft me naar het ziekenhuis gestuurd, morgenvroeg moet ik binnen langs spoed, ik moet minstens 8 dagen blijven en daarna nog een herstelkuur van twee of drie weken. wat moet er nu van mijn moeder geworden? ik mag niet bij haar liggen en ik ben bang als ze me een week niet ziet dat ze ongerust zal worden, ze is wel wat verward maar ik denk dat ze het toch zal merken. ze hebben vandaag weer een eeg gemaakt om te zien hoe het vordert in haar hersenen, daar weet ik dus de uitslag niet van, maar daar ga ik morgenochtend toch eerst naar vragen. mijn zus zegt dat ze dan maar bij haar moet komen zolang ik uit de roulatie ben, maar dat vind ik geen oplossing, ze heeft zoveel werk en bij mijn moeder kan je niet van de deur, dus denk ik dat het beter is dat ze nog in het ziekenhuis blijft maar ik weet niet wat de dokters zullen beslissen, dus ik ben ongerust.morgenvroeg komt mijn dochter me ophalen, ik ga een telefoon nemen zodat ik ook eens naar mijn zoon kan bellen of hij naar mij. ik heb het huis van mijn moeder opgeruimd, alles gewassen en op zijn plaats en nu blijf ik hier in mijn eigen huisje en daar zal ik ook naar terug moeten nadien, dus zullen jullie voor het eerst niet veel van me horen,maar ik dank iedereen die op welke manier dan ook blijken van medeleven hebben gegeven; tot later