Archief

vandaag heb ik het risico genomen om weer eens naar hier te komen, ik laat mijn moeder achter in de handen van mijn jongste broer, blijkbaar is het gevaar eraf maar ze mag niet alleen gelaten worden, ze kent mij niet meer, ze noemt me moeder of maria of anna,terwijl ze de anderen wel kent. zelfs haar petekind herkent ze en haar zus en broer ook, het is raar, maar daar zit ik niet zo mee; het zijn een paar zeer enerverende weken geweest, na de morfine kwam de temesta, daarna de haldol, daarna de dolol,en nu weer een fles waar ik de naam niet meer van weet, maar die duidelijk een rare invloed heeft op mijn moeder, ze mocht 2 maal 25 ml en een keer 50 ml hebben, maar ze doet niks dan slapen of haar bed afbreken, ze heeft een speciaal kussen om tegen haar rug en tussen de knieen te leggen, en daar heeft ze eergisteren een uur mee gevochten voor ze het opgaf, ik had haar al vijf keer toegedekt en de zesde keer ben ik er bij gaan zitten en gekeken hoe ze zich moe maakte, toen ik haar vroeg of het zo nog al ging zei ze ja, dus liet ik haar doen, tot ze helemaal blootlag en eindelijk stil, daarna heb ik haar weer toegedekt en is ze in slaap gevallen. ik heb nu drie nachten ongestoord kunnen slapen, de rest van de nachten heb ik gekampeerd naast haar bed of er een paar keer uit gemoeten, met de babyfoon is het wel geruststellend,maar dan hoorde ik ook weer de klok slaan, dus die maar stilgezet.dan heeft ze me ook op een avond een lap tegen mijn oren verkocht, ik was zo verbaast dat ik haar vroeg waarom ze me geslagen had en ze zei dat ik maar beter moest luisteren! ik moest direkt aan mijn kinderjaren terugdenken, zo deed ze dat vroeger ook. ik stuurde een smsje naar mijn zus en die belde al direkt op om te vragen wat er aan de hand was en we hebben beiden zitten lachen aan de telefoon! de zenuwen zeker? nu heb ik aan ispahan gevraagd of ze voor mij niemand konden vinden om een paar uurtjes bij haar te blijven terwijl ik boodschappen doe en mijn vrienden nog eens kan zien, en vandaag is ze voor de eerste keer geweest, maar ze heeft niet veel moeten doen, ze heeft de hele tijd geslapen. en van ziekenzorg komt er elke dinsdag iemand een paar uurtjes, laat dat nu een nichtje van me zijn! dus krijg ik nu wat ruimte, ik wil ook niet te veel op mijn broers en zussen steunen, die hebben ook al zorgen genoeg, en zo is iedereen tevreden hoop ik. men vraagt me wel eens of ik het nog eens zou doen als ik alles op voorhand geweten had en ik durf niet volmondig ja te zeggen, maar ik heb mijn moeder een belofte gedaan en die wil ik volbrengen, en wat de dokter ook aandringt om haar naar een ziekenhuis te brengen,( zogenaamd om mij te ontlasten voor een paar dagen) ik wil dat niet omdat zij dat niet wil en daarmee is de kous af!wil hij misschien zijn verantwoordelijkheid ontlopen? nu ik deze regeling heb genomen hoop ik het te kunnen volbrengen zonder zorgen om mijn broers en zussen, en ik wil hen al bedanken wat ze voor mijn moeder en mij doen, maar ik vergeet zeker de mensen niet die mijn blog bezoeken en de moeite nemen om een reactie te sturen en mij zo moreel te steunen! hartelijk dank!

vandaag heb ik vrij, ik ben zowat uitgeput, deze morgen begon al met de verzorging van mijn moeder, ze had een vieze pamper aan en omdat het nog zo vroeg was heb ik het maar alleen gedaan. nu is mijn jongste zus bij haar en deze namiddag een broer, morgen na de middag komt mijn schoonzus, die is ook al een paar keer geweest, dat maakt het voor mij wat lichter.dit was ook de eerste nacht dat ze doorgeslapen heeft. een paar dagen geleden kwam haar petekind uit galmaarden op bezoek en ze kon geen woord uitspreken, en zie , twee dagen later kan ik haar weer verstaan. haar petekind was nog eens langsgekomen met haar man en toen kon ze het wel uitleggen.maar ondertussen is er heel wat gebeurd. ze bleek nl. allergisch voor morfine en die is nu verwijdert, daarna werd haar toestand wat beter, de temesta is ook afgebouwd, maar sinds gisteren weten we ook dat ze een uitgezette kransslagader heeft en dat maakt ons weer meer ongerust. de dokter zegt dat men dat kan opereren maar bij haar niet, ze is te zwak en te oud. gelukkig kent ze iedereen weer, maar ik vraag me af of dit niet naar de ergere gaat, en wat als ze weer huilt van de pijn? morfine gaat niet meer, dus..... afwachten weer, het is enerverend en je wordt er zo moe van, maar ja, het zal nog altijd haar tijd niet zijn zeker? tot de volgende keer hoor!

het lijkt erop dat mijn moeder is afgekickt van de morfine, ze is nu rustiger. gisteren heeft ze doodstil gelegen van 12 uur tot zeven uur, toen de verpleegster kwam heb ik gevraagd om haar gerust te laten, ze heeft enkel haar pamper nagekeken maar niks, dus vreesde de dokter dat haar nieren zouden uitvallen, maar deze morgen was ze goed nat. ik heb weer op de vloer gekampeerd, telkens als ik iets hoorde schrok ik wakker en ging dan weer bij haar kijken, maar de volledige stilte maakte me ook wakker, dus, om zeven uur koffie gezet en terug in bed, de poetsvrouw kwam om halfnegen en dan ben ik ook maar opgestaan.deze morgen had ze weer pijn, ik heb haar een halve temesta gegeven en een halve paracetamol, maar dat gaat niet vanzelf. ze kan niet meer slikken,ze kan ook niet meer praten, het is een soort gefluister dat ik ook niet versta, maar zij begrijpt me goed, vanmorgen waren er een paar familieleden op bezoek en ik vertelde haar dat, ik zei: moe, als je op reis gaat naar onze va, zeg dan nog eens goeie dag en lach eens, dat deed ze dus, het was echt ontroerend, maar het frustreert me dat ik haar niet kan verstaan. deze morgen vroeg belde mijn zoon ook al ongerust, de ene telefoon achter de andere, maar deze voormiddag heeft mijn zus me voor een groot deel vervangen en nu zit mijn broer bij haar. deze nacht komt er een andere broer waken, en morgenavond een andere zus met haar man, dus ik heb even vrij maar weet niet wat ik moet doen, ik loop er wat verloren bij, als ik weg ben wil ik weer zo snel mogelijk naar huis alhoewel ik weet dat mijn andere broers en zussen dat perfect kunnen, ik wil bij haar zijn;dus je zult mij hier niet lang zien. de dokter zei gisteren dat het leek of haar strijd gestreden was, ze vecht niet meer en ligt doodstil in bed, maar wat me benauwd is dat ze veel slijmen in haar mond heeft en steeds opnieuw opduiken, ik haal ze weg met een doekje maar er komen er steeds andere, zal straks eens aan de dokter vragen. ik hoop het vol te houden, maar sommigen zeggen dat ik verschrikkelijk uitzie, ik ben wel wat afgevallen, maar ik zal toch geen rust hebben tot alles voorbij is. mocht er vandaag nog iets voorvallen dan kom ik er vanavond op terug, zoniet dan tot de volgende keer

ik ben weer even hier dank zij mijn zus die op mijn moeder past. vannacht heb ik weer gekampeerd bij mijn moeders bed;maar wat daar allemaal aan vooraf gegaan is!!!!! de eigen huisdokter die weer terug is van verlof kwam maandagmorgen kijken,de helft van de morfine moest eraf want ze ziet spoken, praat wartaal en huilt in plaats daarvan 3 temesta per dag plus een tabletje morfine, twee halve per dag. natuurlijk veroorzaakte die morfine verstopping, mijn moeder huilde van de pijn in haar buik, toen de 50 mg morfine eraf waren heeft ze drie maal een stoelgang gehadin 12 uur en hoe!!!!!!!!'s morgens lag ze weer in haar eigen vuil, ik heb haar alleen uit bed gehaald en mijn zus gebeld, we hebben samen haar bed verschoond en haar gewassen. de morfine tabletjes heeft ze twee dagen genomen en de dokter veranderde weer, nu kreeg ze gisteren een paracetamol waarvan ze er al kilos binnen had, alleen dit waren smelttabletten, ze smelten inderdaad en lopen dan uit haar mond. gisterennacht is ze om halftwee beginnen huilen en dat heeft ze zestien uur volgehouden. gisterenavond heb ik de dokter weer gebeld en die zei dan ik de plakker van 25 ook moest verwijderen, dat heb ik gedaan, ik heb haar een temesta gegeven en een slaappilletje en eindelijk na een uur was ze rustiger en is ze in slaap gevallen tot deze morgen half zeven. nu is mijn jongste zus bij haar en die had ook al slecht nieuws bij, haar dochter die een opleiding volgt bij de politie is in haar oog geschoten, niemand weet door wie en de vraag is of ze nog zal zien, en of ze niet afgekeurd zal worden,dus ik wou dat ze terug naar huis ging maar ze wilde even bij mijn moeder zijn. morgenavond komt mijn broer slapen, dus kan ik weer eens hier slapen. al bij al vind ik het barbaars hoe ze met mijn moeder omgaan, ze wil niets liever dan sterven, maar ze bekijken het liever en proberen allerhande produkten uit, die een bom geld kosten.zoals haldol, moest ik gaan halen maar ik mag het haar niet geven!waar zijn ze dan mee bezig??????? het zal er nog op uitdraaien dat ik haar naar het ziekenhuis moet sturen, maar dat doe ik niet, ze wilde dat niet en nu ben ik haar stem!!!!!zo, voorlopig is dat alles, misschien tot morgen!

lang geleden dat ik hier was, maar ik kon mijn moeder niet alleen laten, nu krijg ik hulp van zussen en schoonzussen die even bij haar willen blijven terwijl ik de noodzakelijke dingen doe, maar de nachten zijn voor mij. ik heb nog geen enkele nacht kunnen doorslapen, steeds huilde ze van de pijn. en nu ben ik boos op de huisarts.vorige week maandag zijn we samen geweest om over pijnbestrijding te praten, we waren met acht, de negende kwam niet maar komt anders ook niet, allemaal waren we het eens over de behandeling die hij voor ogen had, maar één van mijn broers vroeg wat er zou gebeuren als de negende er niet mee akkoord zou gaan,we hebben hem gezegd dat hij niks te vertellen had als hij niet zou komen, maar hij bleef er over doordrammen, wij vroegen zijn mening, niet die van de afwezige, maar hij zei dat we er nadien toch wel mee te maken zouden krijgen. uiteindelijk gaf hij toe, maar mijn zus had een paar dagen van te voren gebeld met hem en hij zei dan als mijn moeder stierf hij een onderzoek zou laten instellen. toen besloot de dokter om de morfine tot 50 te verhogen, 's anderendaags ging hij op vakantie met de uitdrukkelijke opdracht aan zijn collega om deze week niets te veranderen aan de medicatie. hoe kan hij zoiets verantwoorden? wat als mijn moeder nog slechter wordt? toen de pleisters verhoogd waren kreeg mijn moeder maandag verschrikkelijke nachtmerries, ze huilde en smeekte om haar te bevrijden, de weg naar de hemel was zo lang en bergop, help me toch, moeder , kom me toch halen, enz, het was afschuwelijk.! onbegrijpelijk!de hele dag en nacht heeft ze zo gelegen, ik heb haar opnieuw opgebeld en eindelijk schreef ze temesta en haldol voor, na een poos was ze buiten westen en heeft enkele uren geslapen, maar daarna doken de nachtmerries weer op en ook de pijn, haar stuitje ligt helemaal open, dus moet ze vaak gedraaid worden, één zus komt 's morgens en 's avonds mee helpen, ze wil op de wc stoel en geen pampers, maar nu kan ze niet meer op haar benen staan en ik heb de kracht niet op haar alleen in en uit het bed te doen, dus heeft ze voortaan pampers aan, maar daar zit ze zelfs in haar slaap aan te trekken, het moet een grote vernedering voor haar zijn om zo behandeld te worden. gisteren is mijn dochter opgekomen voor mijn moeder, (zij is verpleegster in een bejaardenhuis) en ze zei tegen de dokter als zij haar verantwoordelijkheid niet neemt dan we dan ispahan inschakelen en dat is ook gebeurd, de dokter zou naar ons komen om een gesprek te hebben met de verantwoordelijke maar wie niet kwam was zij!, ik had ook de verantwoordelijke van de verpleging gebeld en die was er wel, nu hebben ze samen een pijnbehandeling uitgewerkt die redelijk goed werkt, haar nare dromen zijn weg, maar ze kent niemand meer en praten, eten of drinken doet ze ook nauwelijks. nu ben ik hier omdat mijn jongste zus me vervangt, ze vinden dat ik aan een beetje rust toe ben, en morgenavond doet mijn dochter de nacht, zij vertrekken op vakantie volgende maandag en wil op die manier afscheid nemen van mijn moeder. dus slaap ik hier donderdagnacht, maar of het zal lukken???????dat was het wel weer zo een beetje, tot de volgende keer

hier ben ik weer even terwijl mijn zus de wacht houdt bij mijn moeder. ze is verschrikkelijk afgevallen, vandaag moeten haar morfineplakkers verhoogd worden, dus zal ze weer in de war zijn,gisteren was de dokter er weer en ik heb er een flinke discussie mee gehad,en alweer over euthanasie. ze vroeg of ik geen wroeging zou krijgen als zij bv. haar een dodelijke injectie zou geven en ik antwoordde: neen, als jij hier zo een jaar moest liggen met zoveel pijn en je moet daar machteloos op toezien zou je wel anders denken. ik kan haar pijn niet wegnemen, die plakkers hebben nu drie weken gediend, nu moet ze al een hogere dosis hebben, maar nog niet genoeg om de pijn te doen weggaan,waarom nog????????????? ze wil zo graag dood zijn, ze heeft niets meer om voor te leven en ze zegt dat ze ons leven tot een hel maakt, wat moet je als dochter dan doen? gewoon kijken wanneer ze haar laatste adem uitblaast terwijl ze vergaat van de pijn,? dokters moeten ook hun grenzen kennen vind ik, een hond doet men dit nog niet aan!ik ben boos, boos , boos!!!!

mijn moeder is nog steeds ziek en met deze warmte wordt het er niet beter op. de dokter is gisteren weer geweest , hij zegt dat ze nog een reeks moet hebben van de kinesiste, ze kan niet goed hoesten en dan lijkt het wel of ze stikt. al haar medicijnen zijn afgeschaft buiten één, ze heeft nu morfineplakkers en dat gaat reelijk goed, maar ze wil me altijd in haar nabijheid, ze zei tegen de dokter dat ik bij haar moest slapen op de grond want ze is bang, maar dat heeft hij verboden, ze heeft alles wat ze nodig heeft en een pamper aan, maar om drie uur vannacht was het prijs, ze moest naar het toilet, dus de pamper af en daarna een broekje. maar vooraleer ik haar terug in bed had dat duurde een poosje. om zes uur van 't zelfde, ik heb haar niet geholpen ,ze had enkel het laken en de deken tegen de grond liggen. ze is ook vaak verward, dan ziet ze stro in de keuken en varkens buiten, dan vraagt ze weer wanneer ze naar huis mag, en waar ze toch in was beland. het is erg, maar beter dit dan pijn.of ze nog zal kunnen stappen weet ik niet, ze eet in bed en ik zit naast haar met mijn bord op schoot. nu moet ik wat rekeningen betalen en dan ga ik er weer vandoor, tot later

ik heb een vrije namiddag, ik dacht even hier te ontspannen maar de planning is anders verlopen, ik ga met mijn zus winkelen en een terrasje doen, dus tot later

heel even hier , alleen voor het hoognodige, er steeg een luchtballon op hier vlakbij met vrienden erin en dat wou ik niet missen.maar ik heb geen tijd om adem te halen, mijn moeder had een longontsteking in plaats van een bronchitis, ze heeft twee kuren antibiotica op, dat is redelijk goed gegaan, maar nu ze aan de morfine is heeft ze hallucinaties, ze wordt boos, dan huilt ze weer, dan scheldt ze me uit, dan bedankt ze me weer, het is raar, dan zegt ze weer dat ik meer weet dan ik wil vertellen, we zijn allemaal leugenaars etc..maar ja, het doet soms wel pijn maar ik weet waardoor het komt, maar toen de huis arts er van hoorde wilde hij de morfine terug afnemen, maar daar heb ik me tegen verzet, nu heeft ze geen pijn en ligt ze confortabel in een ziekenhuisbed dat op en neer kan om het werk van de verpleegsters te verlichten, die komen twee maal per dag, de dokter is deze week vier keer geweest, dus ik kan niks plannen of ergens naartoe want er kan altijd iemand komen, en dan denk ik nog niet aan het bezoek dat ze krijgt; ik heb 5 nachtten bij haar gekampeerd op de grond, maar nu durf ik het weer aan om naar mijn kamer te gaan.en nu ga ik weer, tot de volgende keer

vrijdagmorgen, ik ben even hier om wat dingetjes te doen, maar ik kan vanavond helaas niet hier zijn, mijn moeder is erg verzwakt en ik durf haar niet meer alleen laten, ik heb al drie nachten bij haar geslapen op de grond op een matras. nu is de hulp in huis en kon ik even weg. de dokter is al vier keer geweest, blijkt het weer een longontsteking die ze had, ze is zo zwak, kan niet meer op haar benen staan, we moeten haar met twee helpen, dus krijgt ze pampers aan, ik vind dat eigenlijk een beetje vernederend, ze is altijd zo zelfstandig geweest en nu is ze zo hulpeloos als een baby.nu krijgt ze eindelijk morfinepleisters en heeft ze geen pijn meer, maar ondertussen kan ik een winkeltje beginnen met al de pijnstillers die ze ooit heeft gebruikt en niet hielpen! ik ben boos op de dokter dat hij het zo ver heeft laten komen . nu komt de verpleegster twee maal per dag om haar te verzorgen, en de kinesist om te kloppen, daarna is ze zo afgepeigerd dat ze amper iets kan zeggen. eten doet ze nog weinig, een puddinkje, wat yougourt, en af en toe een boterhammetje, voor de rest slaapt ze, en soms is ze ook verward, maar daar zit ik niet zo mee, als ze maar geen pijn heeft. ik heb nog niemand van mijn broers of zussen gezien die het even wil overnemen, alleen belde mijn jongste zus dat ze maandagnamiddag me een paar uur komt aflossen. onbegrijpelijk dat ik haar kinderen zo weinig zie nu ze er zo aan toe is. voor mezelf heb ik weer antibiotica gekregen, nu s zijn het weer streptokokken waar ik tegen moet vechten, ik ben echt moe, moe ,moe, maar ik moet vooruit he, ik wil dit tot een goed einde brengen. ik leef per dag omdat je nooit weet wat de volgende dag zal brengen, dus kan ik ook niet zeggen wanneer ik terug kom, dank je aan allen die mij een reactie of e-mail stuurden,dat is voor mij een waren steun, dank!!!