Archief

ik ben al weer terug, in  het huis van mijn moeder kan ik nu niets doen, en dus zit ik weer in mijn eigen apartementje,een beetje verloren en de dag overdenkend;deze morgen ben ik naar het ziekenhuis geweest en mijn moeder geholpen bij het eten, ze had niet veel trek, gisteren in de loop van de dag werd de baxter verwijderd en vandaag is haar toestand weer achteruit gegaan, ze kloeg van hoofdpijn, ze was weer slecht te verstaan en ze had weer hallucinaties; rond 11 uur kwam de dokter en in de loop van de namiddag kreeg ze weer een infuus met medicijnen. vanavond ben ik weer geweest en ze voelde zich beter, ze wilde zo graag op haar rechterzij liggen dus heb ik de verpleger gehaald, ze knapte er van op.
gisteren had ze ook haar infuus uitgetrokken, dus bloeden en weer maar een blauwe plek erbij! of ze er nog niet genoeg heeft! ik heb dan ook tweemaal haar billen en knieen en armen ingesmeerd met reparil, dat verzacht de pijn wat.om 20 uur ben ik vertrokken. morgenochtend ga ik eerst even naar de stad om te kijken of er koopjes zijn, daarna de hele dag weer naar het ziekenhuis.ik heb ook drie artsen gesproken, ze heeft algehele hartverzwakking, daardoor is ze zo moe, en haar nieren werken slecht, voor de pijn in haar hielen hebben ze blijkbaar nog geen oplossing, telkens als we gaan, ik of mijn zus , zegt ze dankje wel, om de rillingen van te krijgen! waarom en waarvoor????? is het niet normaal dat wij haar helpen? ik heb haar een belofte gedaan zes jaar geleden, ik hoop dat ik die kan houden! 13 jaar geleden werd ik ook gesteund en geholpen toen ik borstkanker kreeg, vooral dan door mijn zus, ik wil hier geen namen noemen, ik wil niemand kwetsen, maar de ene staat je wat nader dan de andere, ik denk dat zoiets normaal is in elk groot gezin, bovendien is er een groot leeftijdsverschil tussen mij en mijn jongere broers en zussen. de jongsten waren zowat mijn kinderen, moeder was altijd in de weer in de zaak, dus de verhoudingen waren wel wat anders. er waren ook twee periodes in mijn leven, die van toen mijn vader nog dronk, en die na zijn ziekte ( hij had tbc) en dat was rond mijn 15 jaar, de jongeren hebben mijn vader niet meegemaakt zoals de vijf oudsten en hebben dus ook een andere kijk op hun jeugd en hun vader.dus ik denk dat ik dat verzorgende altijd wel wat in me heb gehad, later ben ik gaan werken in een kinderhome voor geplaatste kinderen, dat is bijna 30 jaar geleden, en kijk, sinds een tijdje heb ik opnieuw kontakt met enkelen van hen, we hadden een grote reunie vorig jaar en een deugd dat dat gedaan heeft! we blijven nog steeds in kontakt, ook op de chat.
daarna heb ik voor mijn schoonmoeder gezorgd, zij had spierdystrofie en kon het bed niet meer uit, ik reed om de twee dagen 65 km om voor haar te zorgen, helaas is ze veel te vroeg overleden, (59 jaar), het was een schat van een mens! toen mijn schoonvader ouder werd en dement is hij bij ons komen wonen, ik heb hem 5 maanden voor zijn dood naar een instelling moeten brengen omdat het te zwaar werd en dat knaagt nog steeds,  toen ik 51 werd, kreeg ik borstkanker, en 8 maanden chemo, jongens! ziek dat ik daar van was, maar ik heb nooit een woord gezegd tegen mijn man, ik reed alleen naar het ziekenhuis voor de chemo, en was op de been als mijn man thuiskwam, 's morgens vertok hij vroeg dus hij zag niet dat ik moest overgeven, ik wilde niet dat hij afgeleid werd, hij reed wel met een ding van een paar millioen rond, dus zei ik niks, hij heeft het wel gezien hoor, en gevraagd ook, maar hij heeft het nooit echt geweten. daar bij moest ik alle dagen naar de kine, ben 80 keer geweest en heb 2 keer moeten afbellen omdat ik te misselijk werd. lieve deugd, wat ben ik afgedwaald, ik kom morgen wel weer terug!!!

graag wilde ik weten of er war respons komt op mijn blog en ontving ik hierover een paar mailtjes, de bedoeling van mijn blog is om mensen te konfronteren met de moeilijkheden,die mantelzorgers tegen komen en hun ervaringen uit te wisselen, en vijf keer na te denken voor er aan te beginnen

ik krijg maar geen volgorde in wat ik eigenlijk wil vertellen! er gebeuren zoveel dingen dat ik dat graag eerst wil vertellen. zoals ik vorige week al zei, mijn moeder zou voor een epidurale inspuiting naar het ziekenhuis gaan, maar kreeg uiteindelijk medicijnen. daar ze al een tranquilizer had en er nog eentje bijkreeg besloot ik op eigen houtje om die oude er uit te laten, ik was bang voor haar reactie, wel ,die is er dan ook gekomen! en hoe!dus ik begon zaterdag met de nieuwe medicatie, langzaamaan werd ze stiller, moeilijker te verstaan, ze zei dingen die nergens op sloegen, daarna kon ze niet meer staan, even daarna kon ze niet meer zelfstandig eten, maandag is ze in een onbewaakt ogenblik opgestaan om naar haar kamer te gaan en een zakdoek te halen terwijl ze er eentje had en is ze gevallen, mijn zus vond haar op de grond terwijl ik in de winkel was, gelukkig weten mijn zussen en broers de sleutel liggen; in paniek belde ze me op, ze kon haar niet tillen, dus ik  naar huis alle verkeersregels overtredend, en samen hebben we haar weer op haar zetel gelegd. daarna werd ze onrustig, at bijna niets en  's nachts wou ze maar uit haar bed of moest ze naar de wc, een moeilijke klus want ze werkte niet mee, dus heb ik de hele nacht gewaakt. de volgende dag, dinsdag, ging het nog slechter, ' s nachts heeft ze haar nachtpon in stukken gescheurd, haar onderbroek in reepjes, haar bed afgebroken en ik kon haar niet stoppen, ze schopte haar wc stoel naar mij dus een flinke blauwe plek op mijn knie, daarna heeft ze me enkele blauwe plekken op mijn armen gegeven toen ik haar hielp om naar de wc te gaan, ze wou geen pamper, die gooide ze naar mij, ze sloeg en toen begon ze te praten en te praten en te praten, er was niet veel van te verstaan, ze wou naar scherpenheuvel, en haar moeder moest mee, en waar wij allemaal bleven, dat we niet op tiijd klaar waren etc. beangstigend hoeveel kracht dat mensje nog had. rond elf uur viel ze plots stil, ik  had haar gewassen en op de zetel gelegd, en plots bewoog ze niet meer, ze lag met haar mond open en ze had een diepe adelmhaling,  dus 's morgens de dokter gebeld, om halfelf nog eens en de dokter zei dat ik haar plat moest leggen, de dokteres zou komen, uiteindelijk was ze daar om zes uur!!!!!!! ik was razend en heb de dokter uitgemaakt voor al wat lelijk was, ze had al een kast vol met pijnstillers en iedereen moest zijn graantje meepikken en als ik twee keer op een voormiddag belde dat het dan wel ernstig zou zijn , dat ze me daarvoor al te lang kenden, en dat ik mijn eigen dossier wel naar een andere dokter zou overbrengen want dat hij er mer zijn pet naar gooide de laatste tijd, enfin , een hele boel verwijten waar de dokteres niks aan kon doen, maar ik kreeg het helemaal te kwaad toen ze zei dat op de duur zoiets voor iedereen te veel was en dat ik ook eens aan mezelf moest denken, jezus, toen werd ik helemaal woest, ik zei dat als ze beter aan mijn moeder gedacht hadden dat ik dan helemaal niet aan mezelf hoefde te denken! het einde van het liedje was dat ze per ambulance naar het ziekenhuis werd gebracht naar spoed, en je kent dat wel, een boel onderzoeken en naar een kamer; om tien uur was ik thuis, mijn oudste broer was direkt naar het ziekenhuis gekomen , ze waren erg van streek, want overmorgen is het een jaar geleden dat hun zoon verongelukt is met de motor en dat brengt slechte herinneringen mee; ze hebben me naar huis gebracht want ik was meegegaan met de ambulance. nu zijn we drie dagen verder, van deze middag begrijpt mijn moeder dat ze in het ziekenhuis is, ik heb al een paar keer met de dokter gepraat, ze heeft een ernstig hartfalen en haar nieren werken niet goed, ze heeft ook tekenen van uitdroging. de laatste twee dagen heb ik de boel opgeruimd, gewassen etc. en nu ga ik elke dag vroeg naar het ziekenhuis om haar 's middags te helpen met eten, 's avonds doet dat één van mijn andere broers of zussen. hoelang ze moet blijven weten we niet, maar er is afgesproken dat ze naar huis komt als ze in levensgevaar mocht verkeren, haar wens was thuis te sterven en die wens wil ik respecteren. dus nu zit ik hier alleen en kan de slaap niet vatten, ben vanavond met broer en schoonzus iets gaan eten want zij hadden nog iets tegoed van mij. nu wachten we af, later vertel ik verder.