De riem...

.

In de zachte schaduw van de wind,

huist de geborgenheid van een kind,

een plaats waar het onbezorgd stoeit,

speels, tot de volwassenheid open bloeit.

.

De kleinste kantjes van ons hart worden liefde,

zorgvuldig gedragen met bergen van geduld,

wie kan en wil vergeven wat er ooit griefde,

krijgt eenzaamheid in vergeten hoeken opgevuld.

.

Grootmoedershanden,

ze dragen de tijdrimpels,

van moeder natuur.

.

Laat ons, als het mag,

het gazonnetje in ons hart zachtjes kammen,

dan kunnen we, dag na dag,

het verstikkende mos eruit blijven bannen.

.

Ik wens je mooie bloemen voor elke dag,

in een kleurenvariatie die nog niemand zag,

een vreugdevol leven, een stralende lach,

omdat ik jou het liefst boven alles mag.

.

Waarschijnlijk staat er niemand dagelijks bij stil,

niets in het leven verloopt zoals men het graag wil,

gezondheid, werk, de luxe van een huis groot of klein,

niet voor iedereen blijkt dit zo vanzelfsprekend te zijn.

.

Onmogelijk is het eisen van het gebaar,

al wat geforceerd is wordt men gewaar,

waarom was die dag niet iedereen daar,

in ouderdom weegt afwezigheid zwaar.

.

Wie zich niet bezondigt aan het veronderstellen,

moet zelden fouten van gisteren herstellen,

wie eerst goed nadenkt vooraleer te doen,

krijgt geen roestige nagel in de zool van zijn schoen.

.

Ook uit beproevingen kan men groeien,

en zo als mens nog mooier openbloeien,

het is een goede leerschool en al lijkt het hard,

vele tranen van geluk worden geboren uit smart.

.