Maak tijd...

.

Met elkaar samen leven,

van zichzelf gaat dat niet,

tracht jezelf weg te geven,

pas dan zie je wat je ziet.

.

Enkel echte liefde kan de hele wereld aan,

op haar beurt knielt deze zelfs voor haar,

blijf dus niet in de volle duisternis staan,

volg het licht op het pad dat je wil begaan.

.

Ooit zullen,

wanneer mijn ‘zijn’ verleden is,

woorden vanuit deze vingers,

dan versteven,

hun onvergankelijkheid bewijzen,

als een nagedachtenis,

eer betuigend aan de stilte,

waarin ze zijn neergeschreven.

Onze dierbare ouders...    tedere herinnering !

Met de dood sterft enkel het lichaam en de stem,

levend blijft de herinnering aan haar of aan hem,

al kan je verdriet delen met vrienden om je heen,

de eenzaamheid in je hart gaat er niet mee heen.

.

Ook ons heeft de tand des tijd geraakt,

hij heeft ons rijper en wijzer gemaakt,

dat wat vroeger aan ons hard was en wild,

kneedde hij geduldig om tot zacht en mild.

.

Er was eens,

vertelde het sprookje,

waaruit een verhaal ontstond,

in die tijd die was of wederkomt,

begint of eindigt het laatste strookje,

ooit.

.

Eerlijk en gemeend verwoord,

sorry, geen erg moeilijk woord,

het strijkt de diepste plooien glad,

effent het meest hobbelige pad.

.

Verjaren wordt ook met de jaren,

herdenk intens wat je mocht vergaren,

wat je door levensgeluk werd verloot.

.

Woekerend onkruid wieden zijn wij gewoon,

zorgvuldig snoeien wij struiken, planten, een boom,

verkennend blazen wij de tuin nieuw leven in,

groene vingers tintelen naar een zomers begin.

.