Archief

Ooit zullen,

wanneer mijn ‘zijn’ verleden is,

woorden vanuit deze vingers,

dan versteven,

hun onvergankelijkheid bewijzen,

als een nagedachtenis,

eer betuigend aan de stilte,

waarin ze zijn neergeschreven.

Onze dierbare ouders...    tedere herinnering !

Met de dood sterft enkel het lichaam en de stem,

levend blijft de herinnering aan haar of aan hem,

al kan je verdriet delen met vrienden om je heen,

de eenzaamheid in je hart gaat er niet mee heen.

.

Ook ons heeft de tand des tijd geraakt,

hij heeft ons rijper en wijzer gemaakt,

dat wat vroeger aan ons hard was en wild,

kneedde hij geduldig om tot zacht en mild.

.

Er was eens,

vertelde het sprookje,

waaruit een verhaal ontstond,

in die tijd die was of wederkomt,

begint of eindigt het laatste strookje,

ooit.

.

Eerlijk en gemeend verwoord,

sorry, geen erg moeilijk woord,

het strijkt de diepste plooien glad,

effent het meest hobbelige pad.

.