Archief

Ik schrijf een klein gedichtje
het heeft niet veel om handen
maar het heeft iets van een lichtje
dat in het donker brandt .

.

Eerst dacht ik dat het niet belangrijk is

de eenvoudige dingen te zeggen

  Nu weet ik dat de eenvoudige dingen

 de belangrijkste zijn.

.

Vroeger hield ik alleen van je ogen.

Nu ook van de kraaiepootjes ernaast

Zoals er in een oud woord als meedogen

meer gaat dan in een nieuw.

Vroeger was er alleen haast

om te hebben wat je had, elke keer weer.

Vroeger was er alleen maar nu. Nu is er ook toen.

Er is meer om van te houden.

Er zijn meer manieren om dat te doen.

Zelfs nietsdoen is er één van

Gewoon bij mekaar zitten met een boek

En af en toe met de ogen toe.

.

Als baby worden we geboren,
Nog zo klein en onbevreesd.
Niks geen onschuld gaat verloren,
Maar die tijd is snel geweest.

We groeien op met de jaren,
En alle emoties komen dan voorbij.
En in een rugzak gaan we bewaren,
al die dingen, want die horen toch bij mij?

Maar als die rugzak nu eens vol raakt,
En ik hem niet meer kan dragen.
Alles mij doodmoe en ongelukkig maakt,
Moet ik dan om hulp gaan vragen?


Weet soms welke last ik weg kan gooien,
Veelal zijn dat ervaringen van verdriet.
Maar heb het ook nodig om mijn leven te voltooien,
Ook al begrijpt een ander dat soms niet.

Dus wees zuinig met wat je weg doet,
Al wat gebeurt in je leven heeft zijn doel.
Dingen verwerken geeft de mens weer moed,
Dus laat los en blijf bij je eigen gevoel.

Dan voel je dat rugzak ook al minder weegt,
Het lopen is ineens niet meer zo zwaar.
Zo word hij stukje bij beetje geleegd,
Probeer het maar, en word het zelf gewaar!

.

.