Categorie: Gedichten

Vandaag heb ik mij even emotioneel laten gaan. Ik ben bezorgd. Ja mag het. Of niet.

En moet je er dan mee bemoeien of noem je dat niet zo. Ik vind het moeilijk want wanneer je bezorgd bent om iemand zou je het liefst alle zorgen en lasten willen overnemen en het oplossen. Want ja wij weten het wel wat je moet doen.
Of moet je alleen maar een hint geven en verder de persoon met rust laten en oprapen als het dan toch verkeerd gaat.
In dit geval gaat het om de gezondheid van een dierbare.
Lichaam geeft veel seintjes dat het allemaal een tandje terug moet en daar wordt niet naar geluisterd. Nee juist een tandje bij wordt er gezet want ja we zijn geen mietje. En daar sta je dan aan de zijlijn. Signalerend en troostend. Schiet te hulp waar je kan maar je ziet het dat het niet goed gaat.

Tsja en dan. Liefst zou je ingrijpen en die persoon bij de hand nemen. Maar dat werkt niet. Wat dan. Praten over de gezondheid, hoe ze het zelf zien. En proberen je bezorgdheid kenbaar te maken. Duidelijk proberen te maken dat het zo niet langer gaat. En dan wordt er niks ondernomen. Heel frustrerend want nu komt het probleem ook langzaam op jou neer.

Er staan er meer aan die zijlijn en die vragen allemaal aan jou waarom er niks wordt onderzocht. Waarom geen dokter bezoek of een specialist. Tsja deze persoon vindt dat allemaal niet nodig.

Wat zouden jullie doen in zo'n geval ben daar wel benieuwd naar.

Nou vandaag is mijn dierbare weer ziek. Voor de zoveelste keer in het weekend. En ik weer een dag rekening houden met. Balen dus. Dit keer kon ik me niet meer inhouden. Ik heb dus verteld dat ik het zat ben bezorgd te zijn en dat ik gefrustreerd wordt omdat ik niet het idee heb dat ik serieus genomen wordt. Als je dan niet genoeg om jezelf geeft en het niet voor jezelf wil doen doe het dan voor mij? Je kan wel stoer doen maar daar red je het niet mee. Luister naar je lijf en als je dat niet wilt doen hou er dan rekening mee dat ik er ook nog ben en dat ik me dus ook zorgen maak.

Misschien had ik dat niet moeten doen. Maar de frustratie won het van mij. Het moest eruit. Gelukkig werd het goed opgevat en wist hij niet dat ik zó bezorgd was. Hopelijk wordt de gezondheid nu serieus opgenomen en gaat hij zuiniger met zijn lijf om. Hij moet er nog lang mee doen.

Na een scheiding komt een verwerkings periode waarin je vaak terugdenkt aan de goede en slechte tijden. Je geeft alles een plaatsje en je leven gaat verder.

Opeens besef je dat je familie een stuk kleiner is geworden. Schoonzussen, zwagers, nichten en neven zijn allemaal weg. Daar ik geen grote familie heb valt er voor mij een hoop weg. Wat raar is dat eigenlijk want ik heb de geboortes meegemaakt en de zorgen gedeeld en de kinderen zien opgroeien. Ook met de volwassenen hun problemen besproken maar ook hun vreugde momenten gedeeld. En opeens...weg. Alsof je nooit hebt bestaan.
Tijdens de scheiding wel beloftes van ik bel je en we houden contact en we zullen je erg missen. Maar dan is het zo ver en dan blijft het stil. Via facebook kun je nog wel wat volgen en af en toe een like. Maar persoonlijk contact is er niet meer.

Het moeilijke is ook dat jouw leven verder gaat. Dus je vult je leven in en krijg nieuwe vrienden en nieuwe liefde. Daar hangt ook weer een familie aan. En alhoewel je het daar weer druk zat mee hebt ben je toch nieuwsgierig naar het reilen en zeilen van de ex familie. Hoe gaat het op school met de kinderen? Hebben de grotere hun baan nog? Is er al een vriendje..enz. enz.

Hoe zou dat nou komen dat we schijnbaar toch zo makkelijk afstand kunnen nemen van mensen waarvan we dachten dat dat toch wel dierbare familie was? Ik ben natuurlijk wel degene die is weggegaan maar dat kon niet anders. Ben ik dan toch de "schuldige “in hun ogen?

Gelukkig belde dierbare vrienden me op met de vraag of ik nog wel contact wilde. JA natuurlijk wil ik dat. Ook zij vonden het vreemd elkaar 25 jaar volgen en dan opeens ...leegte.. Dus er zijn degelijk mensen die me missen ;-) en die gedachte troost me dan weer wel.

In dit bericht post ik mijn gedichten die ik in mijn jeugd in een schriftje heb geschreven. Ik had het dan vaak over een verloren liefde maar als je goed leest gaat het daar niet echt over.

Zoals ik mijn problemen verwerk

Overdag ben ik bang
Dat heb ik allang
Ik begrijp het zelf ook niet
Waarom ik dan het liefst niemand ziet
Ik kruip weg in een hoek
En doe of ik lees in een boek
Of luister naar een plaat
Of denk aan die iemand die ik haat
Dan weer ben ik verstrooit
En huil zoals nooit
Mijn gevoelens moet ik scheiden
Anders is ruzie niet te vermijden
Ik denk anders dan anderen
En probeer dat te veranderen
Soms vind ik mezelf een oen
En vind dat ik er wat meer aan moet doen
S ’avonds als ik niet kan slapen
Zit ik mijn toekomst te maken
Maar die zie ik somber in
Toch heeft mijn leven nog veel zin
Ik zal moeten blijven wachten
Tot de pijn in mij zal verzachten
Met 17 heb ik al veel gehad en zal nog veel moeten leren
Maar nooit van mijn leven zal ik iemand weer vereren

Het meisje en ik

Vanavond zag ik had een meisje verdriet
Iemand had vanmiddag haar leven verziekt
Doorgaan kon ze nog wel
Alleen en zonder liefde in het spel
Dit meisje kon niet huilen
Ze heeft geleerd alles achter haar glimlach te verschuilen
Oh ja de emoties kent ze goed
Alleen tonen weet ze niet hoe dat moet
Zonder dat ze het wilt is ze zo hard als een kei
En dat maakt haar steeds minder blij
Ze snapt zichzelf vaak niet
En er is ook niemand die haar problemen ziet
Er wordt misbruik van haar gemaakt
Maar deze keer werd ze daarom niet kwaad
Bij deze jongen kon ze zichzelf zijn
Een wereld ging open met veel zonneschijn
Alleen deze ging ook weer gauw dicht
En opnieuw verscheen er een gemaakte glimlach op haar gezicht
Ik wou dat ik haar kon helpen met dit probleem
Maar dit meisje ben ik, bij wie de warmte verdween

verhuizen

Eenzaam verlatend de stad
Denkend aan de goede tijd die ik had
Peinzend over de tijd die komen gaat
Over de mensen die je weer verlaat
Overleggend wanneer je weer terug zult gaan
Want de drang terug te keren blijft bestaan

Dit is mijn lieve boxer Benzo waar ik altijd mee in de mand zat.