Archief

Brugge nieuw: Historium - Opening op 25 november 2012.
Historium in Brugge van Hans Vandamme, medeoprichter. Surf naar www.historium.be
"Het Brugge van 1453 proeven alsof je er middenin staat. Beleef de magie van de Middeleeuwen. Dit moet uitgroeien tot een nieuw cultuurhistorische attractie op de Brugse Markt."
Opening op 25 november 2012.

Bekijk de trailer (1 min.) en een samenvatting van de inhoud en de personages.
We pikken daaruit de figuren van Anna en Jacob.
 " Anna (Clara Cleymans): zij is de maagd met de gouden haren die als model zal dienen voor het schilderij “De Madonna met kanunnik Joris van der Paele” van Jan van Eyck. Haar frisse schoonheid maakt een overweldigende indruk op Jacob, de leerjongen van de schilder. Een spannend liefdesverhaal ontluikt. Jacob (Lander Gyselinck): de achttienjarige leerjongen van schilder Van Eyck hoeft alleen maar het model voor de madonna en een zending op te halen in de haven. Hij wordt op slag smoorverliefd op haar. En alles valt in duigen. Zal hij ondanks zijn stunteligheid zijn dromen kunnen waarmaken?"

Wij kijken er al naar uit.

Selectieve aandacht voor de media voor en na de reis: Denemarken

Als je naar een land/regio reist selecteer je informatie in de media voor en na de reis. Voor Denemarken waren dit bij ons drie items: Denemarken staat aan de top voor de benzineprijzen; er zijn de laatste jaren belangrijke gemeentefusies geweest en een dramareeks van de Deense televisie die met veel lof werd ingeleid: Borgen (Canvas - serie vanaf 5 sept. 2012).
De benzineprijzen waren hoger dan in België en daarenboven sterk onderhevig van pomp tot pomp. Meest in het oogspringend was de hertekening van de gemeenten. Dat viel ons vooral op in Noord - Jutland en in de omgeving van Aarhus. Bij navraag bleek dat dit een gunstige weerslag had op de bestuurskwaliteit en dienstverlening.
De nieuwe dramaserie Borgen was ook voor ons een echte meevaller en illustreerde treffend de rol van de spindoctors, van de vrouwen in de politiek (de Deense premier is een vrouw, ook in Borgen gaat het daarover) en het belang van de slotdebatten en samenhangende 'onthullingen'.

Het boeiende aan die selectieve aandacht is dat je meer en diepere verbanden en associaties legt met de reisherinneringen.

Denemarken - Jutland: een overzicht: herkenbaar en toch apart

Denemarken is geen voor de handliggende keuze voor een Belgische toerist. Niet zozeer omwille van de afstand (ongeveer 900 - 1000 km naargelang van vertrek- en eindpunt), wel omdat er weinig toeristische Deense toppers in ons geheugen steken. We kennen wel een aantal bekende Denen:Negen beroemde Denen: onze selectie zoals Hans Christian Andersen, Legoland - Ole Kirk Christiansen: in Billund, Søren Kierkegaard, Lars von Trier, Bjarne Riis wielrenner. in het kader van het erfgoed en meer speciaal het kerkelijk erfgoed maakten we zesdaagse rondreis in Denemarken - Jutland.
Dat viel ons bijzonder goed mee, ook al omdat het weer (eind augustus - begin september 2012) goed meeviel.
Bij de thuiskomst komen de traditionele vragen: viel het mee, wat heb je meegemaakt ?... Dan vertel je verhalen en toon je foto's op de pc en je gebruikt sleutelwoorden om je verhaal in te kaderen: herkenbaar maar toch apart.
Herkenbaar: zee, stranden, fjorden, landbouw, middelgrote ondernemingen, sterke aandacht voor kunst, vormgeving, onderwijs, stadskernvernieuwing, erfgoed, kerkelijk erfgoed met de invloed en van de Reformatie.
Apart: duur (gemiddeld toch een derde), niet zozeer de drank - in vergelijking met de buurlanden Noorwegen en Zweden veel goedkoper, want zij komen naar Skagen (uiteinde van Jutland) om zich daar te bevoorraden en goed door te drinken. De duurte komt door de soberheidpolitiek van de voorbije tiental jaren. Denemarken behoort tot verschillende Europese instellingen maar NIET tot de eurozone; ze houden vast aan hun nationale munt de kroon en ze zijn daar fier en nu 'gelukkig' om.

Vlissegem (De Haan): merkwaardige koppen in de weide

Als we naar de kust gaan rijden we meestal door Vlissegem – De Haan. Met de wagen moet je voortdurend rekening houden met wegeniswerken/herinrichtingwerken en zo zagen in de dorpskern op een weide een merkwaardige fotoreportage van Vlissegemse koppen in de weide. We kwamen later opnieuw met de fiets, om alles van dichterbij en rustiger te bekijken en dat was een echte meevaller.
We leerden zo de fotograaf Bart Michiels kennen, nu werkzaam in de VS en afkomstig van deze gemeente. Hij had in 1987 als afstudeerwerk een reeks foto’s van typische Vlissegemse koppen gemaakt. Een selectie van de foto’s werd in 1988 ter gelegenheid van “1000 jaar Vlissegem” opgenomen in een boek.
Op de weide vlakbij de kerk staan ze nu in volle glorie. Bij elke levensgrote foto staat uitleg over de persoon of personen en info waar ze woonden, wat ze deden en hun levensloop. Ontroerend, zo herkenbaar, van onder de kerktoren maar toch zo universeel.

Het is wel even zoeken naar de ingang (moet beter aangeduid worden) en de pancarte van de fotograaf – kunstenaar zelf moet duidelijker aangeduid worden: hij staat wel in het midden van de tentoonstelling, zij het met een kleinere foto, maar dit valt niet genoeg op.
Er wordt ook geen route en nergens vonden we een foldertje (misschien in de dienst voor Toerisme ?) om nog eens te kijken of een website.

Van ons een hoge quotering: (een 8 op 10) ondanks de schoonheidsfoutjes.

Gelukkig dat geregeld films zoals Citizen Kane (1941) geprogrammeerd worden zoals dit gebeurde op Arte half aug. 2012.
Ik herinnerde me vaag enkele beelden, maar vooral het aureool dat dit tot nog toe de 'beste film' was.  Op de lijstjes staat die film toch meestal in de top-5 van Beste Films.
De film is in zwart - wit, wat voor mij geen probleem is, wel voor (bij navraag) jongeren. Er zijn plannen geweest om de film in kleur uit te brengen, maar deze plannen gingen niet door.

Het verhaal in de film is een zoektocht door een journalist om de verklaring te vinden voor de laatste woorden van Kane terwijl hij een blazen bolletje met dwarrelende sneeuwvlokken liet neervallen. De journalist gaat op zoek naar bekenden, vrienden, medestanders enz. Op het laatste vernemen we wat Rosebud (rozenknopje) betekende.

Vooral het laatste deel van de film kon me boeien: de verwoede strijd van Kane met zijn politieke en corrupte tegenstander voor het gouverneurschap. Aanvankelijk verloopt zoals gepland, zijn kiescampagne slaat aan: komaf  maken met de heersende politieke corruptie en meer aandacht  schenken aan de noden van de man in de straat.
Ondertussen heeft Kane een eenvoudige zangeres ontmoet, die droomde van operazangeres te worden. Hij wordt door haar gecharmeerd en begint een geheime relatie. Zijn politieke tegenstander ontdekt dit en zal dit exploiteren. Kane kiest voor zijn nieuwe liefde en zijn vrouw scheidt. Hij trouwt later met zijn zangeres.
Ondertussen laat hij een pronkerige (mythische) landgoed Xanadu bouwen, met een reuzegrote collectie kunst.  Kane promoot zijn vrouw met geld, omkoperij enz. om haar carrière op goede banen te brengen. Zij ziet na een tijdje in dat hij de gunstige kritieken afkocht. Zij verlaat hem en hij blijft eenzaam achter.

Info Wikipedia: Citizen Kane is een film uit 1941, de eerste lange speelfilm van Orson Welles, die naast het regisseren tevens de film produceerde, meeschreef aan het scenario en de titelrol speelde. Citizen Kane wordt door veel filmcritici als 'beste film aller tijden' beschouwd. De film was vernieuwend in vele opzichten: verhaalstructuur, montage, de deep-focusfotografie maar ook het gebruik van grime en make-up. Citizen Kane gaat over het leven en werk van krantenmagnaat Charles Foster Kane, een personage dat waarschijnlijk gebaseerd is op William Randolph Hearst. In de film volgen we een journalist, die op zoek gaat naar de betekenis van zijn laatste woord, Rosebud. De film vertelt het verhaal van Charles Foster Kane, een man die niet in staat is om liefde te uiten voor iets anders dan macht. Kane, een rijke krantenmagnaat (gespeeld door Orson Welles), sterft aan het begin van de film in Xanadu, zijn grote maar vervallen landhuis te Florida. Hij uit zijn laatste woord, Rosebud (rozenknopje), en een glazen sneeuwbol met een winterlandschap glijdt uit zijn hand. Een filmjournaal vertelt hierna het leven van Kane, zoals het bekend staat in de media.

Orson Welles was al bekend van zijn werk voor radio en toneel (onder andere van het hoorspel The War of the Worlds uit 1938) toen hij in 1939 op 24-jarige leeftijd een contract tekende bij RKO Pictures. met volledige creatieve vrijheid over zijn film: schrijven, regisseren en produceren, de acteurs uitzoeken, en kreeg het volledige recht om te mogen bepalen hoe de final cut (het eindresultaat) er uit zou zien.

De film wordt gezien als een pionier op het gebied van deep focus, een techniek waarbij zowel voorwerpen op de voorgrond, in het midden als op de achtergrond tegelijkertijd scherp (in focus) te zien zijn.

Na 1942 raakte de film in de VS in de vergetelheid, tot hij in 1946, na de Tweede Wereldoorlog, in verscheidene Europese landen werd uitgebracht.

Tegenwoordig wordt de film als een van de beste films aller tijden beschouwd.

Ouderenvoorzieningen in Vlaanderen

Denktanks zoals Itinera, bevoegde Ministers in de Vlaamse regering (Jo Vandeurzen, Ingrid Lieten) en flankerende organisaties zoals Flanders Care en IWT (Agentschap voor Innovatie door Wetenschap en Technologie) die nadenken over de toekomst van ouderenvoorzieningen in Vlaanderen hebben nogal eens – dit is normaal - uiteenlopende meningen hoe het verder moet.
En dit om tegemoet te komen aan de wachtlijsten (opvangcapaciteiten) en het zelfstandig wonen..

Sommige trends tekenen zich af: traditionele rusthuizen verder bijbouwen is onbetaalbaar. Er moet meer modernisering komen in de zorgvoorzieningen, en men dient vlugger in te spelen op de nieuwe noden van de zorgvragers, hun familie en de zorgverleners. Men denkt aan het inschakelen van wijk en gemeente en gebruik te maken van makkelijk te hanteren communicatiemiddelen en domotica. Ook een nauwkeurig bestuderen en toepassen van aangepaste medicatie.

Grotere mixt is nodig naar gelang van de zorgbehoeften van de ouderen van licht en matig tot zwaardere zorgbehoevenden. Traditionele, residentiële plaatsen in (omgebouwde) RVT’s en ROB’s blijven nodig , zorgvoorzieningen die bij de mensen thuis komen en gespecialiseerde zorgverstrekkers blijven eveneens een noodzaak, met flexibiliteit voor zij in-stromers. Tevens dienen de huisvestingsmaatschappijen meer inspanningen doen voor de oudere bevolking.

1920 Antwerpen 7de Olympiade - bijna vergeten

Na ons klein, vergelijkende overzicht van enkele Olympische spelen, wezen een aantal lezers ons erop dat ik niet even 1920 Antwerpen 7de Olympiade had vermeld.
Ik wil dit hier rechtzetten, te meer omdat ik zowat tien jaar in deze wijk heb gewoond.

Ga naar http://nl.wikipedia.org/wiki/Olympische_Zomerspelen_1920 met een interessant overzicht. Mooie afbeeldingen, o.a. de affiche. We haalden heel wat informatie daaruit. Deze olympiade ging vooral door in de wijk Kiel - Tentoonstellingswijk. Heel wat straatnamen verwijzen ernaar : atleten-, hockey-, polo-, atletenstraat enz.

Antwerpen had zich kandidaat gesteld in 1912 met veel overtuiging en vertrouwen. Toen kwam de oorlog en de jaren erna waren niet makkelijk om steun en sponsoring te krijgen, niet van de reders en diamantairs, niet van de stad. De inflatie sloeg toe en de schulden gingen zich opstapelen. Het Beerschotstadion werd aangepast tot Olympisch arena.
Zoals later het geval was (zie 2012 Londen) gingen een aantal wedstrijden buiten de stad door: roeien in Willebroek, schermen in het Brusselse Egmontpaleis, Oostende: zeilen.
De Spelen kregen niet het gehoopte populaire succes door de hoge toegangsprijzen en het het slechte weer hield het volk weg.
De atletiekwedstrijden hadden tijdens de Spelen fel te lijden onder het slechte weer en de gebrekkige technische uitrusting. De meeste wedstrijden verliepen in een nagenoeg leeg stadion.

Voor het eerst werd de Olympische eed afgelegd door een atleet. Duiven werden losgelaten als symbool voor de vrede en werd de Olympische vlag voor het eerst gehesen. De Spelen van 1920 zagen een nieuwe kampioen opstaan: de Fin Paavo Nurmi (mijn icoon...). De Finnen waren uiteindelijk de grote overwinnaars in de atletiek in Antwerpen met maar liefst negen titels.

 En last but not least: de Rode Duivels wonnen voor een vol stadion ... GOUD, want hun tegenstanders de Tsjechen verlieten na 43 minuten het veld uit protest nadat een van hun spelers werd uitgesloten.

Olympische Spelen: Peking, Londen
Wij sluiten 'onze' 17- daagse spelen af met een vergelijking Peking – Londen

2008: Peking; grandioze opening en slot. Gouden medaille voor Tia Hellebaut in het hoogspringen met 2.05 bij de eerste poging. Voor België was dit het eerste atletiekgoud sinds Gaston Roelants op de 3.000 m steeple in Tokio in 1964. Peking organiseerde de duurste Spelen ooit, maar dat kwam voor de mondiale economische en bancaire crisis... Een kater achteraf in Peking en in China wegens het niet optimaal gebruiken van de infrastructuur. In het befaamde Vogelnest worden nu rodeo's georganiseerd en aan het Olympisch zwembad hangen glijbanen en dit alles om te proberen de kosten voor de instandhouding op te vangen. Op de Olympische roeibaan zie je (goedkope) roeibootjes. Het park trekt wel meer en meer personen aan die gaan lopen.
Vandaar de bedenking van een journalist: Geef mensen een sportvoorziening en ze gaan vanzelf sporten (ook in China).

2012: Londen grandioze opening en slot zoals in Peking. Eerder bedroevende prestaties van de Belgen. Medailles zijn belangrijk om landgenoten te motiveren om meer aan sport en lichaamsbeweging te doen. Deelnemen is belangrijk maar is geen voldoende voorwaarde om medailles te behalen. Daarvoor heb je een sport management nodig die mikt op echte top sport.
De voorzitter van het IOC, de Belg Jacques Rogge, sloot officieel de Spelen in Londen af. Men keek vooral uit naar zijn eindevaluatie: 'Dit waren gelukkige en glorierijke Spelen,' verwijzend naar het Britse volkslied. Deze Spelen zullen nog lang inspirerend werken voor Londen en Groot- Brittannië.' Hij sloot de 30ste Spelen en zei uit te kijken naar Rio de Janeiro.
Ondertussen is de vlam daar toegekomen.
Persbericht:12 augustus 2012 Bron: AFP : benoeming Sebastian Coe opvolging OS "De Britse Eerste Minister David Cameron heeft Sebastian Coe, de voorzitter van het organisatiecomité van de Olympische Spelen van Londen (LOCOG), zondag benoemd tot 'legacy ambassador'. De 55-jarige Coe, viervoudig Olympisch medaillewinnaar, moet de Britse regering mee adviseren over het besteden van de inkomsten die nog uit de Spelen zullen volgen. Cameron schat die inkomsten de komende vier jaar op 13 miljard pond (16,6 miljard euro).'Seb Coe heeft een fantastische bijdrage geleverd aan de organisatie van de beste Spelen ooit', aldus Cameron. 'Ik hoop dat hij hetzelfde doet met de 'erfenis' van de Spelen.' De ex-atleet moet er in de eerste plaats voor zorgen dat het succes van de Spelen ook economische winst oplevert, door ondernemingen en investeringen aan te trekken in een economisch moeilijke periode voor het Verenigd Koninkrijk. Daarnaast zal het bedrag ook aangewend worden voor onderwijs en sociaal beleid. Londen legde al enkele ambitieuze doelen vast voor het tijdperk na de Spelen. Het wil in de eerste plaats Oost - Londen, voor de Spelen een achtergestelde regio, een blijvende boost geven. Daarnaast moet de economie in het algemeen gestimuleerd worden, net als het beoefenen van sport door de Britten."

Averbode: de uitgeverij draait (nog) op volle toeren

Kloosters en abdijen moeten zoveel mogelijk in hun eigen onderhoud voorzien. Ze produceren o.a. bier, kaas en verkopen in hun winkeltjes allerlei van kaas tot zeepjes.
De producten van Averbode associëren we op de eerste plaats met zijn educatieve uitgeverij Altiora /Averbode van de tijdschriften en uitgaven over spiritualiteit. Doremi, Zonnekind, Zonnestraal, Zonneland. Heel wat katholieke scholen zijn nog klant bij deze uitgeverij. Ze zijn christelijk geïnspireerd maar minder nadrukkelijk en minder moraliserend. Er is ook een internationale dimensie: Doremi verschijnt in het Frans, Engels, Duits en Spaans. De uitgeverij Altiora /Averbode gaat meer en meer de Europese toer op.

Het nauwst aan onze hart liggen evenwel de Vlaamse Filmpjes voor kinderen van 10 tot 13 jaar , 32 bladzijden. http://www.averbode.be/vlaamsefilmpjes.
We herinneren ons nog levendig van John Flanders. Spoken op de ruwe heide (1935). Zijn naam leeft nog altijd voort in de prijs die uitgereikt wordt door de uitgeverij Altiora /Averbode.
Deze Gentenaar met de honderd namen (o.a. Jean Ray) is een van de groten van de fantastische literatuur.
Bij het grote publiek in Vlaanderen is hij vooral bekend als auteur van meer dan 200 'Vlaamse Filmpjes'.

Oorlogsfilms 2

In een vorige blog hadden we het vooral over Saving Private Ryan. We konden deze film opnieuw zien, om ze beter te vergelijken met de andere grote oorlogsfilm: De langste dag. De gelijkenissen zijn opvallend: lange speelduur, ook bekende sterren naast een zeer groot aantal figuranten.
Beide films zijn onderhoudend en werden op hun historiciteit nagekeken, al zullen de specialisten wel hier en daar fouten en overdrijvingen zien.
De psychologische uitdieping in Saving Private Ryan is meer doorgedreven en ook de zingevingvragen: waarom oorlog, wat met de ‘oorlogsethiek’ komen beter aan bod.
In beide films zijn er sequenties waar we even kunnen naar adem happen: van humor (Duitser met laarzen die in de haast verkeerd werden aangedaan enz); het beluisteren van een melancholisch – liefdeslied gezongen door Edith Piaf vlak voor de beslissende aanval om een brug te veroveren/te verdedigen.
De spanning wordt in beide films geaccentueerd door stiltes en door aangepast filmmuziek. In De langste dag herinneren we ons altijd levendig het spannende ‘spel’ met de krekels, de klikkers waarmee de Amerikanen (niet de Engelsen) met twee klikken konden aangeven dat ze van de goede kant waren en om niet verloren te lopen, wat toch geregeld en massaal gebeurde.
En natuurlijk de (historische) scène met de parachutist die aan de kerktoren quasi doof werd door het klokkengelui. We hebben ooit een omweg gemaakt om die kerktoren op te zoeken: en wie zagen we daar hangen? Mooie reconstructie in Ste-Mère-Eglise : 5 - 6 juni 1944. Uit onze website: “ Toen we binnen reden zeiden we tegen elkaar: er zal toch geen pop hangen aan de toren? En er hing een pop met parachute op de plaats die verwees naar soldaat Steele die daar twee uren hing
De langste dag is breder van opzet en benadrukt ook de algemene oorlogsstrategie van de nazi’s en de geallieerden.
Voor mij zijn drie scènes in Saving Private Ryan onvergetelijk: de opening en de slotscène op het oorlogskerkhof in Normandië waar de cirkel gesloten wordt: en de overgang na de openingsscène de ontscheping met het enorme bloedbad.
Scènes om kippenvel te krijgen.