Archief

1967. THE BEE GEES waren aanvankelijk een trio : de tweeling Robin en Maurice GIBB en hun broer Barry.

Ze begonnen heel vroeg in Manchester, England, waarna hun familie uitweek naar Australie.

In 1960, ze waren dan 12 jaar, kwamen ze reeds op TV in Brisbane, Australie, en ze werden algauw een van de best gekende groepen daar.

Hun eerste plaat kwam uit in 1963 : COAL MAN en ze werd nr 1 in Australie.

In 1967 kwamen ze terug naar Engeland en ze namen 2 man meer op in de groep : ze waren dan met 5 zoals de meeste groepen in die tijd.

Ze componeerden en brachten de plaat NEW YORK MINING DISTASTER uit en het werd nr 12 in de UK en nr 14 in de USA. Het werd hun eerste millionseller.

De eerste millionseller werd gevolgd door een tweede : MASSACHUSETTS : nr 1 in de Uk en nr 11 in de States, en de volgende was WORLD.

De broers GIBB waren de componisten van al deze monsterhits.

In Vlaanderen stonden de Bee Gees op nr 1 met "Massachusetts" in oktober 67 en op nr 7 met "World" in december 67.

HIERONDER EEN MASSACHUSETTS DOOR THE BEE GEES. ZE WAREN DE KAMPIOENEN VAN DE MELODIEUZE POP. LATER ZOUDEN ZE OOK DE KONINGEN VAN DE DISCO WORDEN.

1967.  Een knotsgekke plaat, in het Frans, stond in juni 67 op nr 7 in de Vlaamse hitparade en deze plaat bleef maar liefst 14 weken in de Vlaamse hitlijsten staan. LE TELEPHON door ene NINO FERRER.

Franse muziek had zeker niet mijn voorkeur, maar dit vond ik nu eens zeer goed, hilarisch eigenlijk.

NINNO FERRER werd geboren in Italie in 1934. zijn vader was een ingenieur en Nino ging met zijn moeder alleen in 1939 in verlof in Frankrijk, maar als gevolg van de oorlogsdreiging konden ze niet terug naar Italie.

In 1947 werd de familie weer herenigd, maar ze verhuisden naar Frankrijk, het geboorteland van zijn moeder.

Nino studeerde hier voor archeoloog, schilder en musicus, voornamelijk Jazz genoot zijn voorkeur.

Later begeleide hij ook grote namen oa Otis redding, Sam Cooke en Sam and Dave.

IN 1963 begon hij zelf platen te maken, maar het grote succes bleef uit, maar in 1967 kwam dan zijn hit LE TELEPHON uit en dit werd wel een groot succes.

Nino was blijkbaar zeer rusteloos en hij ging terug naar Italie, kwam dan weer terug naar Frankrijk, maakte veel platen soms met, maar meestal zonder, veel succes.

Uiteindelijk schoot hij zichzelf dood in 1998. Een triestig einde voor toch wel een zeer creatief iemand.

HIERONDER NINO FERRER MET LE TELEPHON. IK HOOR HET NOG ALTIJD GRAAG.

1967. De tweede millionseller voor SONNY AND CHER was THE BEAT GOES ON.(Voor hun eerste millionseller zie een vorig bericht in deze blog).

Dit nummer was geschreven door SONNY BONO zelf en haalde nr 3 in de States en nr 29 in de UK.

Ze waren ook een product, en zelfs voorlopers, van de flower power maar ze hadden een soort Classic  Rock 'n roll gehalte.

In Vlaanderen stonden ze op nr 5 in maart 67 en ze bleven 11 weken in de hitparade staan.

In Vlaanderen was hun plaat een echte jukeboxhit en veel jongeren konden zich als dansend uitleven.

HIERONDER EEN LIVE VIDEO VAN THE BEAT GOES ON DOOR SONNY AND CHER. DE KLANK IS MINDER, MAAR TOCH ZEER GOED GEBRACHT.

ACTUEEL. THE SHADOOGIES trachten de muziek van de fifties en de SIXTIES levendig te houden door deze mooie muziek LIVE te spelen over gans Vlaanderen en tot zelfs in Nederland.

De playlist bevat The Shadows, Rock 'n roll, country en blues voornamelijk uit de jaren 1955 tot 1965 met ook veel, latere, afgeleide muziek.

WIJ SPELEN LETTERLIJK  "THE BIRTH OF ROCK 'N ROLL".

Sinds 2006 hebben we reeds een groot  aantal optredens verzorgd en we zijn nog niet van plan om ermee op te houden. De goede reactie van ons publiek is voor ons een stimulans om verder te doen.

HIERONDER APACHE, DE EERSTE GROTE HIT VAN THE SHADOWS UIT 1960, LIVE, GESPEELD DOOR THE SHADOOGIES IN GALMAARDEN, VLAAMS BRABANT.  HET WAS "ZOMAAR EEN ZOMERAVOND" EN WE HADDEN EEN ZEER MOOI PODIUM EN EEN MAGNIFIEKE LICHTINSTALLATIE EN ZELFS EEN ROOKMACHINE TER BESCHIKKING.

1967. In 1967 waren het de hippies die het blijkbaar voor het zeggen hadden met hun "flower power ".

Zij predikten MAKE LOVE, NO WAR en kleedden zich op een rare manier, volledig niet conventioneel.

Hun muziek klonk ook anders en werd phychedelic genoemd.

SCOTT MCKENZIE kwam uit Virginia en hij nam een song op geschreven door John Phillips, de leider van de Mamas and the Papas. (zie vroeger in deze blog).

De song noemde SAN FRANCISCO, naar de stad die de bakermat van de hippie beweging was geworden.

Men voelde de verheven sfeer in de song en het werd zeer vlug een millionseller en een echte wereldhit.

Hij haalde nr 3 in de states, nr 1 in de UK, nr 1 in Duitsland, Belgie, Denemarken en Noorwegen. In gans Europa stond de song hoog in de hitparade.

In Vlaanderen zelf stond hij ook nr 1 in augustus 67 en bleef zelfs 17 weken in de hitparade.

Rock 'n roll was natuurlijk weer ver weg bij deze hippie sfeer maar het zouden toch ook de hippies zijn die, nadien, massaal, aanwezig zouden zijn op de rock 'n roll revival festivals. Meer daarover binnenkort.

HIERONDER EEN LIVE UITVOERING DOOR SCOTT MCKENZIE ( IN TABAART EN WAARSCHIJNLIJK OP SANDALEN )  VAN "SAN FRANCISCO". DE KLANK VAN DE LIVE  SONG IS NIET ZO BEST MAAR IK GEEF HEM OM DE HIPPIE SFEER EEN BEETJE AAN BOD TE LATEN KOMEN. HET WAS OP HET MONTERAY FESTIVAL, IEDEREEN IS BLIJKBAAR ZEER LIEF, MAAR ZEKER HIGH.  TUSSEN HET PUBLIEK ZIE JE OA JIMMY HENDRICKS EN BRIAN JONES VAN THE ROLLING STONES.

1967. Een groep uit Memphis, dus geen Britse deze keer, haalde nr 1 in de States en nr 5 in de Uk.

Het was de groep THE BOX TOPS met hun nummer THE LETTER.

Ze begonnen, zoals zovelen, in de middelbare school. Een van hun leden was BILL CUNNINGHAM, de basgitarist.  Deze man was recent jarenlang de basgitarist van Jerry Lee Lewis, en hij reisde dus met Jerry de wereld rond. Onlangs werd hij echter doodgeschoten in een appartementsgebouw waar hij de security verzorgde. Triestig einde van een zeer vriendelijke man.

Het nummer "The letter" zou, later, in de jaren 70, door Joe Cocker, gecoverd worden met veel succes. Ik had ook het nummer nog niet gehoord of opgemerkt voor dat ik de versie van Joe Cocker hoorde had later in de jaren 70.

Toch stond dit nummer op nr 2 in Vlaanderen in oktober 67 en het bleef zelfs 12 weken in de Vlaamse hitparade staan. In 1967 stond ik aan het begin van mijn carriere als financieel directeur  en had met Les Charletans tot 120 optredens per jaar. Ik zal daardoor wellicht  minder aandacht gehad hebben voor de Vlaamse hitparade en dit mooi nummer hebben gemist.

Onder video, in bijlage, een live versie van The letter door Joe Cocker uit 1970.

HIERONDER THE BOX TOPS MET THE LETTER.

oo1966. LES CHARLETANS uit Zwevezele bestonden dus vanaf de lente van 1966 uit : SYLVAIN MAES : accordeon + achtergrond-zang,  NOEL CALLEWAERT : drums en zang, GERMAIN VAN DE WEGHE : zang en gitaar.

Toen ik de groep vervoegde hadden ze al  een zekere bekendheid en werden reeds veel gevraagd voor trouws en bals. Met een gitaar erbij werden wij al vlug nog meer gevraagd. Minstens een keer per week werd er gespeeld, maar het aantal keren dat we 2 maal of meer per week moesten spelen liep rap op. Dit was inderdaad de tijd van VOOR de opkomst van de disk jockeys, alles werd live gespeeld.

Aanvankelijk in 66 en 67 was dit nog goed te combineren met mijn job als hulpboekhouder, maar vanaf 1968 werd ik financieel verantwoordelijke van de firma Seghers Construct in Gent en dat werd een zware dobber, zeker als we tijdens de weekavond moesten spelen en ik 's anderendaags moest werken.

Ik kocht mij algauw een andere gitaar want mijn electrische gitaar met klankkast was dus beschadigd uit het leger gekomen en ik opteerde voor een platte gitaar Egmond, de Hollandse tegenhanger van Fender. Een Fender kostte veel te veel geld.

Sylvain Maes kocht een  nieuwe versterker HOHNER en ook een orgel-accordeon op statief met electronische bassen erop.

Dit was een absolute verbetering en onze klank was deze van zang, gitaar : begeleiding maar ook solo, drums, accordeon of orgel en een prachtige bas. Voor de gitaar was er reverb en een beetje vibrato. We hadden wel een beperking : we hadden geen ritmegitaar en we speelden geen Shadows. The Shadows spelen zonder ritmegitaar was niet aangewezen en klonk ook niet zoals het moest. Regelmatig zongen we met 3 stemmen in harmonie.

Dit was een zeer drukke periode in mijn leven en dit duurde tot 25 april 1970, met honderden optredens meestal in West- en Oostvlaanderen. Op 30 april 1970 ben ik dan getrouwd met GRETA PARDO en ben ik gestopt met regelmatig optreden. Daarna gebeurde dit sporadisch nog wel eens een keer. Daarover later.

Mijn opvolger als zanger-gitarist werd GEERT MAES, de broer van Sylvain. Hij speelde eveneens saxofoon en Les Charletans zijn uiteindelijk gestopt op 11 juli 1974. Sylvain Maes treedt vandaag nog op : alleen of met Geert Maes of met een tweede accordeonist. Noel Callewaert zingt nog altijd. Ikzelf heb The Shadoogies opgericht in 2005. Geert Maes musiceert thuis nog dagelijks en treed ook nog sporadisch op, zelfs een keer met The Shadoogies in 2009 in Gemert (NL).

Onder de fotos een video van Les Charletans met Sea Cruise uit 1974. Sylvain  Maes : Keyboard, bas  en backing vocals, Geert Maes : gitaar, zang, saxofoon en backing vocals, Noel Callewaert : drums, zang en backing vocals.

HIERONDER EEN AANTAL MOOIE ZWART WIT FOTOS VAN DE GROEP :

Onder de fotos Sea Cruise.

1966. Op nummer 4 van de Vlaamse hitparade stond in juni 66 een nummer : OH OH WHAT A KISS gezongen door MICKY DAY. Het nummer bleef ook niet minder dan 17 weken in de Vlaamse hitparade staan.

 Dit nummer stond op nr 15 in de Vlaamse top 100 van 1966. Zeer uitzonderlijk.

Het was een simpel gezongen nummer met een orgeltje dat leek op dat van Johnny and the Hurricanes.

Dit nummer werd enorm veel gespeeld op de radio en op de jukeboxen en alle orkesten in Vlaanderen speelden dit nummer ook. Met Les Charletans was dit ook een vast nummer op ons programma.

Ik zie nu dat de zanger ene MICKY DAY was, maar die ken ik niet en ik heb er nadien ook nooit meer van gehoord. Hij komt wel voor bij Waalse muzieksites. Het zou dus kunnen dat het een Brusselaar of een Waal is. Zijn uitspraak van het Engels is in ieder geval niet al te best.

Na enig zoekwerk vind ik dat het nummer in Nederland ook gezongen werd door ene WILL ANDY en ook door  een zekere Amerikaan ANDY FISHER, blijkbaar een countryzanger.

Raar maar waar Micky Day en Will Andy stonden allebei in Vlaamse hitparade met hetzelfde nummer in Juni 66. Micky op nr 4 en Andy op nr 7. Alleszins een zeer uitzonderlijke situatie.

Volgens sommige bronnen zou het nummer van Mexicaanse oorsprong zijn , zeer oud en ook gezongen indertijd door Caruso en zelfs door Mario Lanza. Aan dit laatste twijfel ik ten sterkste gezien de eenvoud van de song.

Moest iemand hier iets meer over weten dan mag je mij altijd mailen.

HIERONDER EEN AUDIO-VIDEO VAN OH OH WHAT A KISS DOOR MICKY DAY. EEN MOOIE HERINNERING.

1967. ENGELBERT HUMPERDINCK werd geboren als Arnold Georges Dorsey  in Madras, India in 1936.

In 1947 kwam zijn familie ( 2 ouders en tien kinderen) terug naar Leicester, Engeland.

Op school leerde Engelbert piano en gitaar spelen, en later ook saxofoon.

Na zijn middelbaar probeerde hij het als ingenieur maar het was de muziek die zijn grote liefde was.

Na zijn legerdienst,  in 1956, hij was toen 20 jaar, begon hij in clubs te zingen en won een prijs op het eiland Mann.

Hij werd hierdoor opgemerkt door de platenfirma Decca en er werd een plaat uitgebracht met de titel "Mister Music Man". Dit werd  geen groot succes en de platen bleven uit, en van  1960 tot 1964 was het knokken om iedere dag te overleven.

In 1965 ontmoette hij dan de manager van de toen reeds bekende TOM JONES en deze besloot om Arnold te managen en zijn naam werd "Engelbert Humperdinck".

Hij nam, terug voor Decca, een  nieuwe plaat op "Stay" en werd door Decca naar het Knokke festival gestuurd.

Zijn  song van dit festival :" Dommage, Dommage" (zie een vorig bericht in deze blog) werd een grote hit in Belgie en Nederland.

Dan kwam zijn monsterhit RELEASE ME in 1967, een regelrechte millionseller.

Deze song was geschreven door twee Amerikaanse country componisten en werd in de States een grandioos succes in de jaren 50. Ray Price en Jerry Lee Lewis, en honderden anderen, namen het op. Hier hadden we dus terug een song, vroeger eerst uitgebracht door Jerry Lee lewis en later tot een millionseller gezongen door een Engelsman. (Zie het bericht in deze blog over Tom Jones met "The green green grass of home").

Ook in 67 scoorde Engelbert een tweede millionseller met THERE GOES MY EVERYTHING  en een derde met THE LAST WALZ. Ook zijn LP : "Release me" verkocht meer dan een miljoen.

De jaren van hongersnood waren duidelijk voorbij voor Engelbert.

Release me stond nr 1 in de UK en nr 4 in de USA. In Vlaanderen stond "Release me" op nr 1 in feburari 67, "There goes my everything" op nr 2 in juni 67 en "The last waltz" op nr 1 in september 67.

Met Les Charletans speelden we alle drie deze nummers bij ieder optreden en ze waren ook zeer grote jukeboxhits.

HIERONDER EEN LIVE VIDEO VAN RELEASE ME DOOR ENGELBERT HUMPERDINCK. KOUDE RILLINGEN KRIJGT MEN HIERVAN.

1966. THE SHAKESPEARS stonden in januari 1965 op nr 17 van de Vlaamse hitparade met SHAKE IT OVER.

Zie een audio-video van shake it over in bijlage, in maart 66 en ook nog eens in maart 1978 stonden de Shakespears met het nummer SUMMERTIME  op nr 15 in 66 en in 1978 op nr 5 in de Vlaamse hitparade.

Onder de video een korte bio van The Shakespears.

HIERONDER EEN AUDIO-VIDEO VAN SUMMERTIME DOOR THE SHAKESPEARS.