Categorie: 1959

1959. De Vlaamse top 10 zag er in juli als volgt uit :

1.  SWEETHEART MY DARLING MIJN SCHAT : CATERINA VALENTE
2. VENUS - FRANKIE AVALON
3. CAFE ZONDER BIER -  BOBBEJAAN SCHOEPEN
4. PERSONALITY - LLOYD PRICE
5. PETITE FLEUR - CHRIS BARBER
6. MARINA - ROCCO GRANATA
7. LONELY BOY - PAUL ANKA
8. DIE GITARRE UND DAS MEER - FREDDY QUINN
9. TIGER - FABIAN
10. WAAROM ZIJ DE BANANEN KROM - TONY COSARI

Dit was een zeer mooie lijst en alles stond erin : Classic Rock ' roll, Vlaams, Nieuwe Rock 'n roll (meer stroop), Duits, Italiaans door ene  Rocco Granata.

Mijn voorkeur ging uit naar Tiger van Fabian en Personality van Lloyd Price, maar ook Frankie Avalon en Paul Anka  vond ik goed.

Ondertussen had ik mijn eerste gitaar kunnen kopen (zie foto) met bons van de solomargarine en was ik reeds verwoed aan het oefenen met hulp van een schriftelijke KLAVAR cursus. (Zie hierover ook mijn eerste bericht van 11 december 2008). Het eerste liedje waarvan  ik min of meer de akkoorden kon spelen was : Cafe zonder bier van Bobbejaan Schoepen. Het waren er maar drie do, fa en sol7 maar dat was reeds een hele karwei. Er was ook een kort solo tussenspel dat enkele keren voorkwam :  sol, la, si do en dat ging ook.

Ik speelde en zong dit voor aan mijn moeder en ze moedigde me aan om verder te doen en ik heb volgehouden.

We komen nog een aantal keren terug op deze Vlaamse top 10 want deze was voor mij van groot belang in de ontwikkeling van mijn muziek.

Frankie Avalon had dit jaar liefst 3 millionsellers : VENUS, JUST ASK YOUR HEART en WHY.
Rock was in deze liedjes ver te zoeken, het begin van een nieuwe wending.

HIERONDER VENUS VAN FRANKIE AVALON BIJ DICK CLARK. DE AANWEZIGE MEISJES GAAN UIT DE BOL VOOR DEZE MOOIE JONGEN WANNEER HIJ ZIJN LIEDJE LIPT IN DE TV STUDIO. DE TIJD VAN DE TEENY BOPPERS WAS DUS ECHT BEGONNEN EN ZOU NOG LANG DUREN.

1959. Fabiano Forte, een Italiaan ?, was een zeer mooie jongen en was geboren in Philadelphia in 1943. Hij was dus in 1959  zestien jaar oud en ikzelf was 15.
Hij werd ontdekt door een platenfirma die op zoek was naar een schone jongen die ook nog een beetje ritme in zich had en een rauwe stem had. (the groll in the voice).

Tot dan was de CLASSIC ROCK'N ROLL een fenomeen dat veel tegenstand had ondervonden van de blanken die het zagen als niggermusic en er van af wilden. Ze hadden Elvis, Jerry Lee en de zwarten Chuck Berry en Little Richard (zie vroeger in deze blog) moeten slikken maar verder kon en mocht niet.
De platenfirmas zochten dus mooie jongens en meisjes om verwaterde rock te zingen en te spelen met teksten die voor iedereen aanvaardbaar waren en zelfs de ouderen kon aanspreken.
FABIAN (FORTE) voldeed blijkbaar aan hun profiel en zou en moest gelanceerd worden, ook als voorbeeld voor de toekomst. En aldus gebeurde.

Ik werkte in 1959 (15 jaar oud), tijdens de grote vakantie, bij een landbouwer, Jozef Bruneel, in Ruiselede gedurende 6 dagen per week. Ik verdiende een beetje geld en leerde de boerenstiel zeer goed kennen. Ik reed met de paarden, met de tractor, met de pikmachine , ging mee met de pikbinder, hielp bij de dorsmachine, enz...

Ik kreeg ook te eten 's middags en 's avonds en op een middag kon ik het dagblad inkijken en er stond een ganse bladzijde in over de tweede generatie rock 'n roll met als voorbeeld FABIAN.
Er werd beschreven hoe alles in zijn werk ging. De platenfirma's zochten dus mooie jongens en die werden dan in de studio gehaald om songs in te zingen die zeer gemakkelijk te zingen waren, niet te hoog en niet te laag.  De begeleiding werd verzorgd door super studiomuzikanten. Alles werd op voorhand op band ingespeeld en de zang werd nadien toegevoegd. De valse en onzekere tonen van de zang werden elektronisch bijgeregeld of gewoon overstemd door de instrumenten en backing vocals.

Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik dit las, ik was er zeker van dat dit niet klopte omdat ik dan reeds een rock 'n roller geworden was en de nieuwe muziek koesterde. En nu dit.
Het scheen uiteindelijk dan toch te kloppen, alhoewel het niet zo overdreven was zoals beschreven was in de gazet, die een beetje sensatie had gezocht.

Fabian kon wel zingen en had ritme maar hij was natuurlijk geen Caruso en had ook niet die pretentie. TIGER werd wel zijn enige millionseller na een tweetal flops maar de meisjes waren stapelgek op  hem. Hij kwam op TV, in veel films en deed succesvolle tournees. Tot op vandaag treedt hij nog op en is nog steeds mooi en succesvol.

HIERONDER EEN AUDIO VERSIE  VAN TIGER DOOR FABIAN. ZEER GOED VOLGENS MIJ.
LET OP DE BACKING VOCALS,  DE GITAARSOLOS MET TWEE GITAREN IN PLAATS VAN EEN.  EEN ZEER GOEDE ROCK PLAAT, NOG GEEN ZOETE STROOP ZOALS KORT DAARNA ZOU KOMEN.          

1959. Zoals ik reeds een aantal keren vermeld heb stond de radio steevast aan bij het ontbijt bij ons in de Knokstraat nr 20, Ruiselede. Natuurlijk wat dat voor het nieuws maar ook, en zeker voor mij, voor de muziek.

Veel van de hits van die tijd werden reed 's morgens gespeeld en er werden ook liedjes gedraaid die niet zomaar in de hîtparade stonden maar blijkbaar de favorieten waren van de radio disk jockeys.
Een van die nummers was HEARTACHES BY THE NUMBER van ene GUY MITCHELL.
Dit was een slow swingend nummer en ik vond dit mooi : de stem, de tekst en het orkest en ook dit liedje neuriede ik bij het naar school rijden met de fiets. Dit was 7 kilometer dus ik kon wel een volledige langspeelplaat volneurien tijdens de rit.

Deze plaat was Guy zijn zesde millionseller, dus hij was geen onbekende maar ik kende hem niet goed. Nu zie ik dat hij geboren was in 1927, dus 30 jaar in 1959. Geen tienderidool dus maar een crooner. Hij zong reeds als kind  op radiostations en in het middelbaar zong hij in de schoolband. Na het leger zong hij terug , was  een tijd ziek en in 49 won hij een talentenjacht.

In 1950 kwam de doorbraak met de millionseller my MY HEART CRIES FOR YOU geschreven door orkestleider Percy Faith. Het liedje was  wel een Franse traditional dus geadapteerd door Percy.
De millionsellers bleven komen : in 1951 : THE ROVING KIND en MY TRULY TRULY FAIR,
in 1952 : PITTSBURGH, PENNSYLVANIA, in 1956 : SINGING THE BLUES  en de zesde dus in 1959 : HEARTACHES BY THE NUMBER.

Guy stond enkel in 1957 in de Vlaamse top 20 met Singing the blues, geraakte tot nr 4 en bleef 7 maanden genoteerd.

 ONDER  DE VIDEO EEN MP3 VAN SINGING THE BLUES. GEWOON OP TIKKEN.

HIERONDER HEARTACHES BY THE NUMBER DOOR GUY MITCHELL. EEN AUDIO VIDEO MET FOTOS.

(goed)1959. WILL TURA, alias Arthur Blanckaert uit Veurne, was reeds reeds zeer jong als zanger en muzikant (accordeon en gitaar) begonnen en speelde bij verschillende orkesten en was regionaal reeds goed bekend.

In 1959 kwam hij dan , inspelend op de rock ' roll, met een coverversie van de hit "Personality", van de zwarte zanger Lloyd Price. De Vlaamse titel was : ONVERGETELIJK.

Het nummer had zeer weinig van de rythm and blues van Lloyd Price maar de melodie zat goed en Will zong het goed, maar natuurlijk met zijn Westvlaamse tongval die hij naderhand min of meer bleef behouden.

Will geraakte, als Vlaming, in 1959 in de Vlaamse hitparade op nr 13 met "Onvergetelijk" en hij bleef zelfs 3 maand in de hitparade staan.

Dit was wel iets speciaals : Will was Vlaams, hij zong in het Vlaams en zijn nummer was iets ofwat  Rock 'n roll getint.

In 1960 zou een Nederlander dit overdoen namelijk Peter Koelewijn met "Kom van dat dak af". Will zou wel verder Rock ' roll blijven zingen maar zijn grootste successen zouden geen  rock zijn. Tijdens zijn optredens zong hij wel (goed) Rock 'n roll.

Hieronder een audio - video van ONVERGETELIJK door Will Tura.

Eronder, in bijlage, een korte bio van Will Tura.

1959 - We verlaten 1958.

We hadden de instrumentale groepen The Champs met Tequila en Duane Eddy met Rebel Rouser, maar  de groep die mij het meest aanstond was Johnny and the Hurricanes met hun enige millionseller in 1959, RED RIVER ROCK.

Dit was de beat versie van de standard RED RIVER VALEY. Deze song zette de trend voor het gebruik van een orgel in de rock. Het werd gespeeld op een klein orgeltje en de klank was kerkorgel (pipe organ). Ze  beweerden dat  ze op een  Hammond speelden maar het zal dan wel een zeer kleine geweest zijn. (Alles was reeds elektronisch). De Hammond orgels in Europa waren allemaal mastodonten (bv Kor Stijn in het liedje van Dorus - Twee motten  - speelde op een Hammond met maar liefst 3 handklavieren  en een enorm voetklavier, als ik niet mis ben). Een grote lesleybox maakte ook deel uit van het geheel maar dus niet bij de Hurricanes. Op fotos zag je soms wel een grotere orgel, maar meestal was het een klein exemplaar.

Johnny Paris was de leider van de groep. Hij was saxofonist en , zoals op de platen Duane Eddy, kon je de saxofoon goed in horen iedere song.  Hij scheurde met zijn  saxofoon dat het een lust was. Verder hadden we fantastische drums en gitaarsolos om U tegen te zeggen. Op de juke box was de klank fantastisch zonder meer.
Johnny stond met zijn Hurricanes in november 1959 op de tweede plaats in de Vlaamse top 20 en zou daar liefst 6 maanden in blijven.

Weinig orkesten coverden deze song, ze waren bang van radikaal af te gaan, het origineel was te goed en te speciaal.
Johnny Paris overleed een aantal jaren terug en na zijn de succesperiode in de jaren 50 en 60  hebben we nog weinig van hem gehoord.

HIERONDER EEN AUDIO VERSIE MET FOTOS VAN RED RIVER ROCK. ZEER MOOIE MUZIEK.       

1959.  In 1959 was ik dus 15 jaar en mijn muzikale interesse was intussen groot geworden.

Ik slorpte alles op  wat de radio aan muziek bracht. De Amerikaanse muziek (rock 'n roll)   hoorde ik op radio Luxemburg in de late avonduren, maar de muziek die aangeprezen werd door de Vlaamse radio was meer conservatief maar de Italianen waren in die tijd favorieten van de Vlaamse omroepers blijkbaar.

Een van de songs die in 59 zeer regelmatig op de radio te horen was, was CIAO CIAO BAMBINA  van ene DOMENICO MODUGNO, een Italiaan die een of ander songfestival moet gewonnen hebben en  niet van de radio weg te branden was.

Ik hoorde dit graag, het was geen rock 'n roll, maar het had er veel van weg.

Deze Italianen konden zeer emotioneel zingen en wanneer de Duitse Caterina Valente deze song ook opnam was ik verkocht.

Caterina was een van mijn eerste zangeressen die ik graag hoorde. Ze speelde ook in de film en kon blijkbaar verschillende genres aan en  ze had zelfs veel succes in de USA.

Deze song, "Cia ciao Bambina", was er een die ik in mijn hart sloot. Ik verstond er geen woord van maar ik vond dit goed.

Ik  neuriede  deze song tijdens de fietsrit van Ruiselede naar Aalter (7 kilometer), Sint Gerolf in de morgenuren. Mijn muzikale zoektocht was begonnen en al wat ik muzikaal de moeite vond  kon op mijn interesse rekenen.

Domenico was reeds in 58 in de Vlaamse top 20 verschenen met "Nel blu di pintu di blu" (Volare) en hij had er een millionseller mee, en hij stond in 58  ook op nr 5 in de Vlaamse hitparade. (Zie een vorig bericht in deze blog).  Maar in 59 stond hij hier op nr 1 met "Ciao Ciao Bambina". Hij bleef niet minder dan  6 MAAND in de Vlaamse hitparade staan. Dit was een echt rekord.

HIERONDER DOMENICO MODUGNO MET CIAO CIAO BAMBINA.

1959. Hier ook  bij ons was het zeker niet al rock 'n roll wat de klok sloeg, de traditionele muziek hield ook goed stand en nu en dan hadden we zelfs een klepper van formaat bij onze Vlaamse zangers.

Een nieuwkomer was een Italiaanse Limburger ROCCO GRANATA. Hij was geboren in Waterschei en leerde al vroeg accordeon spelen. Hij kon een plaatje maken met zijn orkest bij  de platenmaatschappij Elektra, en hij koos voor een  gekend Italiaans liedje : MANUELA. Hij begeleidde zichzelf ook op accordeon en moest ook een B kant hebben voor zijn plaat. Daarom schreef hij MARINA.
Het draaide ook hier anders uit en Marina viel in de smaak van gans Belgie maar was ook  een succes in  gans Europa en eveneens  in de USA en het kwam daar tot nr 31, en dat wil iets zeggen . Hij had in 1960 dan ook zijn millionseller binnen en hij maakte in de jaren daarna een resem hits . Met zijn verdiende geld stichtte hij een theaterbureau en een platenmaatschappij en veel Vlaamse vedetten nam hij onder zijn hoede.
Later zou Rocco zich ook wagen aan Nederlandse en Duitse liedjes en met veel succes.
Tot op vandaag zingt hij nog en treedt hij ook nog op.

 We zagen reeds  dat hij in juli 59 op de tweede plaats stond in de Vlaamse Top 20 maar hij schopte het tot nummer 1 en zou in de top 20 blijven gedurende maar liefst 10 maanden.
Een groter succes was niet mogelijk en iedereen gunde het hem.Hij heeft in Vlaanderen in alle zalen opgetreden maar hij deed jaren aan een stuk ook gans de wereld, want "Marina" was nu eenmaal een wereldhit van formaat. Niet slecht voor een Vlaams-Italiaanse jongen.

HIER ONDER ROCCO GRANATA MET MARINA OP DE AMERIKAANSE TV. HET IS PLAYBACK MAAR ZO HOREN WE ZEER GOED HET GELUID.  ZIJN ACCORDEONSOLO IS UNIEK EN ZEER WEINIGEN KUNNEN DIT SPELEN. OOK DE KLANK VAN DE ACCORDEON WAS ONGEHOORD. ZIJN STEM KAN JE HERKENNEN UIT DUIZEND.

1959. Blijkbaar was dit jaar op veel gebieden een speciaal jaar en kwamen alle genres aan bod niettegenstaande de nieuwe classic rock 'n roll, die al dan niet reeds verwaterd , overheerste.
Een van die outsiders was RAY CHARLES. Hij was geboren in 1932 en dus reeds 27 jaar in 59 en hij had een enorme millionseller met de hit WHAT'D I SAY.

Hij was zwart en blind geworden toen toen hij 6 jaar was en werd reeds wees op zijn 15e. Toen hij 17 was vormde hij zijn eerste band en zong een beetje Nat King Cole na. Hij geraakte op TV en hij begon jazz,  rythm and blues en soul music te zingen en te spelen.
Door het succes breidde hij zijn groep uit tot een echte kleine big band en voegde er  een meisjeskoor aan toe: THE RAELETS.

In 59 kwam dan de grote doorbraak met "What'd I say" een zelfgeschreven song met een rare titel. In 1962 waren er van deze plaat 8 miljoen verkocht. Hij werd al vlug THE GENIOUS genoemd omdat hij veel instrumenten bespeelde en ieder genre tot in de perfectie aankon.
Ik hoorde deze plaat op Radio Luxemburg, 's avonds, en ik had een beetje last met de muziek. Dit was geen classic Rock 'n roll. Ik probeerde akkoorden te vinden die enigszins geleken op wat ik hoorde op de plaat maar dat marcheerde niet. Dit was dus iets anders dan wat ze mij voorkauwden in de KLAVAR cursus die ik volgde. Later wist ik dat dit natuurlijk een combinatie was van  BLUES EN JAZZ in de echte zin van het woord, en de akkoorden waren inderdaad anders gespeeld. Alles klonk precies vals en toch was het niet vals, het klonk perfect, gesofistikeerde muziek, moeilijke muziek, voor mij toch.

Zoals dikwijls geraakte Ray Charles met zijn hit niet in de Vlaamse Top 20 en Radio Luxemburg was dus de beste bron. Op de juke boxen, die een beetje aandacht hadden voor de Amerikaanse hits,was hij wel te horen.
Ray zou zijn eerste top 20 hit hebben in Vlaanderen met HIT THE ROAD JACK in november 61.
Nadien kwamen zijn country hits die dan ook zeer hoog scoorden. Later veel meer daarover.

HIERONDER RAY CHARLES MET ZIJN LIVE HIT WHAT'D I SAY. HET WEL IN 1963.

1959. Vergeefs heb ik gezocht naar ONE NIGHT WITH YOU van Elvis Presley bij de millionsellers  maar ik heb dit niet gevonden, wat mij ten zeerste verwondert, want dit nummer  vond en vind ik een van de beste die Elvis ooit gemaakt heeft.

Hij zong dit op een rauwe manier en de muziek is bluesachtig. Het ritme van de song is ook zeer mooi en, tot mijn frustatie, niet gemakkelijk te spelen op de gitaar, zeker als je erbij zingt. Ik kon het toen in 59 niet spelen zoals op de plaat, hoe hard ik het ook probeerde.
Ondertussen, zoveel jaren later, speel en zing ik dit wel op de, hopelijk, juiste manier, maar ik heb er in mijn oude dag nog zeer hard moeten aan studeren om het goed te krijgen. Het staat bij  The Shadoogies als een van de eerste songs op ons programma.

"One night with you" stond in maart 59 wel op de 9e plaats in de Vlaamse top 20 en bleef daar 4 maand staan. Voor een keer waren we dus mee in Vlaanderen maar dan werd het blijkbaar toch geen millionseller, in de wereld dan.

HIERONDER ELVIS  PRESLEY MET EEN AUDIO-VERSIE VAN ONE NIGHT WITH YOU MET FOTOS VAN ELVIS.      

1959. Enkele tijd geleden hadden we het hier over BOBBY DARIN. Hij was een zeer veelzijdig artiest en in 59 had hij niet minder dan 2 millionsellers namelijk DREAM LOVER en MACK THE KNIFE, jawel de crooner song waarmee Frank Sinatra ongehoord had gescoord.

Bobby wilde hiermede een beetje bewijzen dat niet alle, zogezegde, ongeschoolde, tienersterren niets konden en  allemaal speelballen waren van de platenfirma's en de producers.
Hij had een ongelooflijke presence op de scene, en ook als hij playbackte deed hij dat op een ongewoon goede manier.
Hij  kwam tot nr 2 in de USA met "Dream Lover" en  met "Mack the knife" kwam hij op zelfs op 1, een ongelooflijke prestatie.

In Vlaanderen deed hij het ook goed en kwam tot nr 12 met "Dream Lover" en met" Mack the knife" haalde hij nr 11. Met beide bleef hij gedurende 3 maand in de Vlaamse Top 20.

HIERONDER BOBBY DARIN MET DREAM LOVER.  HET LIJKT LIVE EN HET IS ZEKER EEN ANDERE VERSIE DAN  OP DE UITGEBRACHTE PLAAT.  IN IEDER GEVAL EEN MOOIE UITVOERING MET PRACHTIGE MUZIEK.  TOT OP VANDAAG ZIJN ER VEEL COVERBANDS DIE DEZE SONG OP HUN PROGRAMMA HEBBEN.