Archief

ACTUEEL. Zoals jullie ondertussen wel zullen weten spelen The shadoogies de muziek van de jaren 1955 tot 1965.

Ze brengen LIVE een tribute aan The Shadows gecombineerd met Rock'n roll, country en blues uit die periode.

Cliff Richard and The Shadows  deden in 2009 hun FINAL reunion tour, waarover we vroeger al uitvoerig berichtten.

De laatste grote hit van The Shadows was in 64 "The rise and fall of flingle bunt", hieraan werd ook reeds aandacht besteed in  deze blog.

Na 1964 gingen de wegen van The Shadows en Cliff Richard langzaam uit elkaar en ze deden verder als een afzonderlijke act.

The Shadows maakten zeer veel platen, gingen uitgebreid op tournee, maakten zelfs films apart maar het zou duren tot in de jaren 70, nadat ze terug samen gekomen waren, dat ze terug hoog scoorden met "Don't cry for me Argentina" en" Cavatina".

In al die jaren waren The Shadows wel de meeste populaire instrumentale gitaargroep ter wereld die The Spotnicks en The Ventures ver achter zich lieten. The Shadows konden echter nooit scoren in de USA, dit was spijtig.

HIERONDER NOG EEN HOMMAGE AAN THE SHADOWS :  THEME FOR YOUNG LOVERS - LIVE IN BELLEM - DOOR THE SHADOOGIES.  DIT NUMMER IS EEN COMPOSITIE VAN BRUCE WELCH , DE RITMEGITARIST VAN THE SHADOWS.                              

              

1959. Een tijd geleden hadden we het hier reeds over CONNIE FRANCIS.
Ze had stilaan de wereld veroverd en had in 59 maar liefst 3 millionsellers : MY HAPPINESS,
LIPSTICK ON YOUR COLLAR en AMONG MY SOUVENIRS.

Het waren haar derde, vierde en vijfde millionseller, en het zou hiermee duidelijk niet eindigen.
"Lipstick on your collar" was geschreven door niemand minder dan Neil Sedaka van "Oh Carol".
Met haar mooie verschijning en haar prachtige stem werd alles dus een groot succes.
Haar persoonlijk leven zou evenwel later wat roet in het eten gooien, maar muzikaal bleef alles lange tijd OK.

"Lipstick on your collar" was zeer populair maar toch haalde Connie er niet de Vlaamse top 20 mee.
Slechts in 1960 kwam ze er in voor 2 maand met "Valentino".
Connie Froboess coverde deze song in het Duits (Lippenstift am jacket) en het werd een groot succes in Duitsland. Op Radio Luxemburg werd dit plaatje grijs gedraaid.

Tot op vandaag treedt Connie Francis nog op en met veel succes. Ze is ondertussen meer dan 70 jaar.

Onder de video een youtube video  van "Lippenstift am jacket " door Connie Froboess.

HIERONDER CONNIE FRANCIS MET LIPSTICK ON YOUR COLLAR.

1959. Dit was dus het jaar waarin ik zeer ijverig aan het studeren was om gitarist te worden.
Ik deed dit aan de hand van een schriftelijke gitaarcursus: de KLAVAR methode.
Deze was van oorsprong Zweeds en uitgegeven in Nederland en door The International School hier in Vlaanderen verkocht.
Al mijn vrije tijd ging hierin op en het vlotte tamelijk goed.

De methode bestond hierin dat men de akkoorden van een liedje leerde maar ook, terzelfdertijd , het liedje SOLO leerde spelen op de gitaar.
Op een tekening van de hals van de gitaar werd aangeduid op welke snaar men moest aanslaan en in welk vak men moest aanslaan. Op deze manier kon men dus, na veel oefenen, de melodie van het voorgeschreven liedje op de gitaar spelen. Voor de akkoorden werd dezelfde methode gevolgd.
Deze manier van werken wordt nu algemeen gebruikt in de miljoenen tabs (tabulature) die men op internet kan vinden. In 59 bestond geen internet dus het was Klavar of niets voor mij.

Dit was mijn ding. De vele andere gitaristen in spe die ik kende leerden alleen akkoorden om de liedjes te begeleiden of  om zichzelf te begeleiden als ze ook  nog zongen.
En opeens hoorde ik op Radio Luxemburg de instrumentale hit SLEEPWALK van SANTO AND JOHNNY. Het waren 2 Amerikaanse broers van 21 en 18 jaar. De ene speelde Hawaiaanse gitaar (Steelguitar) en de andere begeleidde op hem elektrische ritmegitaar.  Er waren ook drums en bas aan toegevoegd.

Dit was nu eens een gitaarinstrumental waar ik niet genoeg kon van krijgen, maar hij was moeilijk en niet te vinden in de klavarcursus natuurlijk. Ook de steelguitar was een probleeem, dat kende ik niet.
We hadden thuis geen pick up en geen bandopnemer, dus mijn enige bronnen waren terug de radio en de juke boxen in de cafes alhoewel het nummer er niet veel in stak.
Het enige wat ik kon doen was dus dit liedje zo goed mogelijk trachten na te spelen op mijn klein solo-margarine gitaartje (zie mijn bericht van 11 dec 2008), en dat lukte maar een heel klein beetje.

De broers Santo and Johnny hadden met Sleepwalk hun eerste en enige millionseller. Nadien hebben we van hen niet veel meer gehoord, zeker niet in Europa.

Ze stonden eventjes in Vlaamse Top 20 in Januari 1960, maar bleven daar niet lang.
De legendarische  THE SHADOWS zouden enkele tijd daarna Sleepwalk in alle hitparades spelen.

The Shadoogies (mijn sixties coverband) spelen dit nummer vandaag ook nog op het podium en er staan  een aantal versies van Sleepwalk op Youtube. (Zie de versie van Galmaarden, 20 juli 2010, onder de video, in bijlage).

HIERONDER SANTO AND JOHNNY MET SLEEPWALK IN 1959. HET IS EEN LIVE UITVOERING IN DE STUDIO. ZEER GOED GESPEELD MAAR DE RITMEGITAAR ZIT VEEL  TE STIL IN DE MIX, DIT IS SPIJTIG WANT ZE SPEELT OOK EEN BELANGRIJKE ROL IN DE SONG.

1959. Eind van de jaren 50 waren er in Amerika veel zwarte groepen die een enorm succes hadden en dus grote concurrentie waren voor de blanke Rock 'n rollers. Hun songs waren dan ook veel authentieker en zij bleven min of meer trouw aan hun rythm and blues roots.
Een van die groepen die millionsellers afleverde was THE COASTERS

De groep werd gesticht in 1955 en ze woonden allemaal op de West coast in Los Angeles. Hun eerste millionseller ( in 1957) was SEARCHIN met op andere zijde van de plaat YOUNG BLOOD. Allebei de songs waren geschreven door JERRY LEIBER en MIKE STOLLER, jawel de hof-leveranciers van Elvis Presley. Hiermede werd nog maar eens bewezen dat rythm and blues ook wel een blanke zaak kon zijn.
Hun tweede millionseller kwam in 1958 : YAKETY YAK, opnieuw geschreven door Jerry Leiber en Mike Stoller.

1959 was een superjaar  voor de groep want ze hadden terug 2 millionsellers : CHARLIE BROWN en POISON IVY, weer al eens van Jerry Leiber en Mike Stoller.
Eerst in 59 kwamen The Coasters in de Vlaamse hitparade, eventjes, met Charlie Brown en ook met Poison Ivy.

Ik moet eerlijk zeggen dat geen enkele van de songs in 59 tot mij doorgedrongen is, wel later omdat van veel van hun songs covers werden gemaakt en ik hierdoor The Coasters heb leren kennen, met vertraging dus.
In 1995 bracht JERRY LEE LEWIS een prachtige CD uit met de titel : YOUNG BLOOD en een van de songs was dus "Young blood". Dit was een mooi nummer en na enig zoekwerk kwam ik natuurlijk terecht bij The Coasters en Jerry Leiber en Mike Stoller.

ONDER DE VIDEO, in bijlage, EEN MP3 VAN YOUNG BLOOD VAN JERRY LEE LEWIS UIT 1995.

HIERONDER THE COASTERS MET  VAN POISON IVY. GESPEELD OP EEN OUDE JUKE BOX.  GREAT.
     

1959.  Een veteraan van de rythm and blues, die sinds 1948 niet van de hitparades was weg te slaan , was FATS DOMINO. Rock n' roll of niet, hij bleef zichzelf trouw en had ongelooflijk veel succes.

Hij was geboren in New Orleans in 1928 en dus in 1959, reeds 31 jaar oud.
Hij begon piano te spelen en te zingen toen hij 10 jaar was, werd algauw opgemerkt en schreef in 1948 de song THE FAT MAN (over zichzelf). Hij deed dit in samenwerking met DAVE BARTHOLOMEW van Imperial records. Dit was geen fictieve samenwerking deze keer. Dit duo zou vanaf dan altijd samenwerken en honderden songs schrijven en miljoenen platen verkopen.                

The Fat man ging dus over Fats (Antoine) Domino zelf. Hij was niet mager en is dat nu nog niet.
Een enorme reeks millionsellers volgden dan daarna , ik noem ze allemaal op opdat U een idee zou hebben wat die man gepresteerd heeft. Veel titels zijn ons hier totaal onbekend.
1948 : "The fat man" (werd eerst goud in 1953).
1952 : "Going home".
1953 : "Going to the river", "You said you love me", "Please don't leave me"," I lived my live".
1954 : "Love me", "Don't leave me this way".
1955 : "Thinkin' of you", "Ain't that a shame"," All by myself", "I can't go", "Poor me".
1956 : "Bo weevil", "I'm in love again", "Blueberry Hill" (zie vroeger in deze blog), "Blue monday".
1957 : "I'm walkin", "It's you I love", "I still love you".
1958 : "Whole lotta lovin".
1959 : "Be my guest."(dit is nr 22)

En het gaat verder in de volgende jaren, ongelooflijk. Zijn teksten waren de eenvoud zelf, de titels van de songs verschilden soms maar enkele letters.
Hij werd ook veel gecoverd : Ricky Nelson : "I'm walking", Pat Boone : "Ain't that a shame", "Blueberry hill" : door iedereen.
Hij had een halve big band als orkest en een hele bende saxofonisten en een vaste gitarist, Jimmy Molière, die vandaag in Oostende woont, ( na de zondvloed van enkele jaren geleden in New Orleans is hij naar hier gekomen met zijn Vlaamse vrouw ). Fats raakte ook zijn huis kwijt in deze overstroming en moest gered worden door de hulpdiensten.

Jimmy Moliere trad een tijd gelden nog op, met zijn groep, in Banana Peel in Ruiselede, zo zie je maar hoe klein de muziewereld wel is.

Bobby Setter (Op de dijk in Blankenberge, weet je nog ?, Hotel Eden) van  onze Vlaamse legendarische Bobby Setter Band , is reeds jaren kind aan huis bij Fats Domino en hij heeft 2 of misschien zelfs 3 Domino medleys uitgebracht met allemaal nummers van Fats.
Iedere coverband die zichzelf een beetje respecteert speelt wel een van deze medleys. Ook The Shadoogies spelen er een.

Fats stond met "Be my guest" wel in de Vlaamse top 20 , alhoewel maar eventjes in januari 1960.
Later zou Guy Mortier (HUMO) in zijn radioprogramma zich ontpoppen als een grote fan van Fats Domino en ook van Jerry Lee Lewis. Ik was luisteraar.

In bijlage, onder de video, de versie van THE SHADOOGIES  van de Domino Medley nr 2 van Bobby Setter. Gefilmd in Galmaarden zomer 2010.

HIERONDER FATS DOMINO MET BE MY GUEST - EEN AUDIO - VIDEO.

1959. De parade van de schone jongens ging verder in 59 en er kwamen veel nieuwe gezichten die het mooie weer werkelijk maakten.
Vroeger hadden we dus Neil Sedaka, maar vandaag hebben een tienervedette die het moest hebben van de meisjes maar ook, door zijn ritme, aansloeg bij de mannelijke tieners : BOBBY RYDELL. 

Hij was geboren in 1940. Hij liep naar dezelfde school als Fabian en Frankie Avalon, dus hij was in goed gezelschap en wist dus goed hoe hij het aan boord moest leggen om de meisjesharten te veroveren.
De drie speelden reeds vroeg samen en Bobby speelde ook drums en componeerde songs.
Hij geraakte aan een platencontract  en bracht WE GOT LOVE uit. Het werd zijn eerste millionseller. Hij versierde  ook  rap een filmcontract :  de filmversie van de musical Bye Bye Birdie.
In 59 werd de opvolger van "We got love": WILD ONE  en hiermee veroverde hij ook Europa en het werd zijn tweede millionseller.

In Vlaanderen stond hij met "Wild one" in april 60 op nr 14 in de Vlaamse hitparade en zou daar een maand verblijven.

Bobby Rydell, Frankie Avalon en Fabian treden tot op vandaag nog altijd samen op als "The Golden Boys" en hebben nog zeer veel succes.

HIERONDER BOBBY RYDELL MET "WILD ONE", EEN AUDIO VERSIE MET TOCH WEL  PRACHTIGE MUZIEK EN EEN MOOI ARRANGEMENT, ZEER SWINGEND MET MOOIE SAXOFOON PARTIJEN. ZIJN STEM IS OOK ZEER HERKENBAAR  EN HIJ ZOU LATER  NOG VEEL SUCCES HEBBEN.

                

1959. De eerste storm van de Classic Rock 'n roll met Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, Carl Perkins, Little Richard, Chuck Berry en nog zeer veel anderen was aan zijn einde gekomen en de ouders werden weer kalmer want de muziek werd weer rustiger en melodieuzer, en ze moesten zich blijkbaar geen zorgen meer maken dat hun kroost zou verwilderen en het slechte pad opgaan door de verderfelijke invloed van de rauwe Rock 'n roll met zijn suggestief ritme en schunnige teksten.

Het signaal was gegeven en veel jonge mannen en vrouwen voelden zich geroepen om de fakkel van Elvis en Jerry Lee over te nemen maar dan een toontje lager, maar toch met  niet minder succes.
Vroeger  hadden we Bobby Darin en vandaag hebben we het over NEIL SEDAKA.

Neil was geboren in New York in 1939 en zijn familie was van Turkse afkomst. Hij toonde reeds jong talent voor muziek en zijn vader deed er alles aan opdat zijn zoon voor de muziek zou kiezen.
Hij volgde een opleiding voor concertpianist en stichtte al vlug een groep en gaf pianoles.
Hij had evenwel zeer veel interesse voor de nieuwe POPMUZIEK, genre Bobby Darin en begon popsongs te schrijven voor hemzelf maar ook voor anderen.(oa voor Connie Francis).

Hij werd opgemerkt door platenfirma's en hij bracht de song THE DIARY uit op RCA Victor en het werd een redelijke hit. Hij bleef schrijven en had in 1960 reeds 400 songs gecomponeerd.
Zijn volgende song werd I GO APE, wat wil zeggen in het Vlaams "Ik wordt zot " en het werd zijn eerste millionseller. Ondertussen maakte hij ook naam als klassiek pianist. Dus we hadden hier te maken met een Teeny bopper die van wanten wist, en een beetje zoals Bobby Darin (zie vroeger) en die  de platenbonzen voor schut kon zetten en zijn eigen gang kon gaan.

En dan kwam zijn tweede millionseller OH CAROL door hemzelf geschreven natuurlijk en dit werd een echte wereldhit en wordt nu nog praktisch dagelijks gespeeld op zeer veel zenders.

In Vlaanderen  stond Neil op nummer 2 in de Vlaamse Top 20 in december 59. Hij bleef, zoals het de grote hits van toen betaamde,  liefst 7 maand in de top 20 staan. Dus om Neil Sedaka te horen moest ik niet tot een stuk in de nacht opblijven en naar Radio Luxemburg luisteren.

HIERONDER NEIL SEDAKA MET OH CAROL. PLAYBACK MAAR MET VEEL HANDGEKLAP VAN HET PUBLIEK.  MAAR HET BLIJFT MOOI. 

ACTUEEL.  The Shadogies spelen de muziek van de jaren waar deze blog over bericht.

The Shadoogies spelen als rode draad in hun optredens een twintigtal nummers van The Shadows en verder de (gezongen) Rock 'n roll nummers van de jaren 1955 tot 1965, alsook een aantal country en blues nummers van die periode en wat later.

Een van deze nummers is een instrumentaal nummer van The Shadows PEACE PIPE uit de film The young ones. (1962)

KIJK EEN LUISTER HIERONDER NAAR PEACE PIPE DOOR THE SHADOOGIES IN DE MOLEN IN CONCERT TE RUISELEDE OP 6 FEBRUARI 2009.

1959.. Zoals ik vroeger reeds schreef ging ik in 1959 (toen 15 jaar) nog naar school in Aalter in Sint Gerolf bij de Broeders van Liefde en ik reed daar iedere morgen naartoe met de fiets samen met een aantal medestudenten van Ruiselede.

Tijdens het ontbijt thuis stond de radio altijd aan ik weet nog goed dat een liedje bijna iedere morgen werd gedraaid alhoewel het niet zo gekend was. De song was BROKEN HEARTED MELODY van ene SARAH VAUGHAN.
Dit was ook iets anders, het was geen gewone muziek. Was het jazz? Was het blues? De begeleiding had ook iets van de DOO WHOP van in het midden van de jaren 50. De stem was krachtig en toch zwoel, een beetje nachtclubachtig.

Ik vond dit liedje zeer mooi maar later heb ik niet veel meer van Sarah Vaughn gehoord.
Zij was geboren in 1924 en dus reeds 35 jaar in 1959. Tijdens haar jeugd zong ze in een koor, won ook een zangwedstrijd en kon een week optreden in een theater in York en werd opgemerkt.
Zo kwam ze terecht als zangeres bij het orkest van Billy Eckstine. In 1958 nam ze "Broken hearted melody" op en in 59 werd het een millionseller.
Deze song werd dus veel gespeeld op de radio maar kwam niet voor in de Vlaamse Top 20 wat ik toen wel spijtig vond.

HIERONDER SARAH VAUGHAN  MET EEN AUDIO-UITVOERING VAN BROKEN HEARTED MELODY.

  PRACHTIGE MUZIEK EN EEN PRACHTIGE STEM.

1959. We hadden het vroeger reeds uitgebreid over The Everly Brothers en ze hadden in 59 hun zesde en zevende millionseller.
Ze waren topvedetten en de millionhits bleven maar komen :
1957. "Bye bye love","Wake up little Suzie".
1958. "All I have to do is dream", "Bird dog en Problems".
1959. "Take a message to Mary" en "Till I kissed you".

Ik hoorde ze graag maar ik was ik verloren wat hun harmoniezang betrof. Ik kon dus geen muziek lezen, maar ik had een goed muzikaal gehoor en kon dus zingen en gitaar spelen op het gehoor, maar zoals zij zongen was voor mij een trapje te hoog.
Op vandaag kan ik nog de harmonies niet echt zingen zoals zij dat deden.

In Ruiselede hadden wij de "Cinema Majestic" van Remi Soetaert, de vader van Anneke Soetaert de zangeres (zie foto), en ieder weekend gingen we naar de cinema en Remi speelde, voor dat de film begon, in de pauze en ook als de film gedaan was, moderne muziek. De cinema beschikte over een zeer goede geluidsinstallatie en hij draaide steevast LUCILLE (vanaf 1961), niet van Little Richard, maar de versie van The Everly Brothers. Dit was prachtig en ik was altijd op tijd in de cinema en ging niet te vlug weg als het gedaan was. Zulk een prachtige klank kon je in Ruiselede nergens horen.

"Till I kissed you" kwam, onbegrijpelijk, niet in de Vlaamse top 20." Bird dog" en "Lucille wel".

ONDER DE VIDEO : LUCILLE VAN THE EVERLY BROTHERS , EEN MP3. Gewoon op tikken, het duurt enkele seconden en je hoort Lucille.

HIERONDER THE EVERLY BROTHERS MET EEN AUDIO-VIDEO VAN "TILL I KISSED YOU". DE STEMMEN EN DE HARMONIEZANG ZIJN FANTASTISCH.