Filosofietje: De parabel van Merel en Mol

Een sprookje: Seppe, Sien en de zeven jagers.
(niet voor gevoelige zielen).

Het jachtseizoen is open. Een stem schalt door de valei: “Hey! Hey! Hey!” De stilte in het-kleine-bos-aan-de-beek wordt brutaal verscheurd door getier. Overal is lawaai. “Hey! Hey! Hey!” Takken kraken. De geur van het dier-dat-de-mens-onderdanig-is kringelt Seppe in de neus. “Sientje, ga weg! Vlucht!” Daarop volgt een luid geknetter: Bang! Elke vezel trilt. Knetter! Bang! “Aauw,… Seppe!” Ondraaglijke pijn vult haar lijf.” Seppe schreeuwt het uit. Maar alweer: Knetter! Bang! Seppe ziet haar spartelen. Het lijf verscheurd maar ze leeft. “Auw, Seppe! Help me!” Maar Seppe trilt en kan zich nauwelijks bewegen van de angst. Hij maakt zich zo klein mogelijk terwijl het dier-dat-de-mens-onderdanig-is hapt naar Sien. “Seppe,… red je!” Sien verdwijnt, geklemd in de muil van het dier-dat-de-mens-wil-behagen.

“Nog maar pas begonnen en we hebben al buit. Fantastisch!” Rondom het piepkleine bos is weiland. Daar staan de groene mannen vluchtende dieren op te wachten. Knetter! Bang! “Ik weet zeker dat het raak is!” Ze weten wat ze doen. Niets kan ontsnappen. “Hey! Hey! Hey!” Opjagend wild.

Ondertussen krabbelt Seppe overeind. De overlevingsdrang is nu groter dan de verlammende angst. “Hey! Hey! Hey!” Hij-die-de-mens-kent heeft de geur van Seppe opgesnoven en dartelt, gek van vreugde. “Nog even en ik krijg een beloning!” Seppe rent voor zijn leven – Knetter! Bang! – en wordt door de meedogenloze kracht geveld. Hij voelt een warm en kleverig iets over zijn lijf stromen. Hij-die-geen-vragen-stelt is nu vlakbij. “Daar ligt de prooi. Snel naar de meester. Wat zal die blij zijn.” Hap. “Dit is het einde. Sien…”

“Komaan, hier valt niks meer te schieten. Het bos is leeg.” Ze stappen verder door het verkilde landschap. Hand in hand met de natuur want zij bewaren het evenwicht. Niets zal ontsnappen aan de zeven jagers.

Dit is geen pleidooi tegen jacht want dat is wettelijk geregeld. We sloegen het gebeuren gade vanuit de tuin, op schotsafstand. De kinderen zijn naar binnen gevlucht maar de geluiden achtervolgden hen. Hun dag is om zeep. Wat wil je, het geluid van vuurwapens op enkele tientallen meters van de achterdeur went nooit. “Paps, waarom mag afslachten terwijl slachten niet mag?” Binnenkort is het Sinterklaas. Dat is al wat gemakkelijker om uit te leggen. Welk speelgoed wil jij?

De groeten van Sjarel Klak.

–- –- –-

(Observatie van jagers rond het bosje aan de Ruggebeek, zaterdagmiddag 22/11/2014)

Herfstverhaal: Alzo burlen de koeien? Over burlende koeien!

Sinds enkele dagen kijken we ‘s ochtends uit naar het geburl van de koeien. Door het zachte weer mogen ze nog wat grazen tussen de fruitbomen achter ons huis. Neen, ze loeien niet, ze burlen: uit volle borst brullen zoals edelherten dat doen om een lief te vinden of om afdwalende jongen de weg te wijzen naar de kudde. Trouwens, dat laatste doen de koeien ook. Dat wisten we al: Wanneer ze gekalfd hebben mogen ze na een poos terug naar de weide, zonder hun jongen. De eerste dagen zijn ze ontroostbaar en roepen uren aan een stuk. Awel,… zo burlen de koebeesten tijdens deze periode van het jaar,… rond de klok van zeven uur,… s’ ochtends. Een goeiemorgen!

Het is een fantastisch schouwspel.
Ze doen het schouder aan schouder en met volle overtuiging. Neen, niet zoals dokwerkers tijdens een betoging maar eerder zoals een koor op de bühne. Ze burlen niet meer om hun jongen de weg te wijzen want dat zijn ondertussen kloeke beesten die al lang zonder hun moeke kunnen. Wat bezielt beesten om in gelid en om ter schoonst te roepen: “Helabeuuhh,… Hier zijn weuhh,…”?

Ze kregen de laatste weken natuurlijk extra veel aandacht want de appel- en perenoogst is achter de rug en de laatste sappige snoepjes zijn uitgedeeld. Misschien burlen de koeien omdat ze elke dag over het kopke worden gewreven? Ofwel laten ze weten dat hun biologische klok zegt dat het tijd is om terug naar de warmte van de stal te keren, snakkend naar de hapjes die ze ‘s winters voorgeschoteld krijgen.

Ten tijde van dit schrijven was het nog ideaal weer om uw stapschoenen aan te trekken en door onze Vlaamse Ardennen te wandelen. Tja,… te laat nu. Het burlen-moment is achter de rug en u heeft de kans gemist om het schouwspel te beleven. Misschien volgend jaar? Maar kom gerust nog langs. Er is altijd wat te beleven in de streek waar De Beiaard het nieuws verdeelt.

Tot volgende keer. Misschien schrijf ik dan over de haan van onze buren die nog elke ochtend rond vijf uur, véél te vroeg, zijn hennen optrommelt om de zon te groeten. Soms schiet ik wakker met de gedachte: “Verdomme, dat kieken heeft nog niet gekraaid!” Maar dan volgt het geruststellende geluid en doezel ik terug in. Zalig de rust in de Vlaamse Ardennen: “Beuhh,… rôôôônk”.

Sjarel Klak.

Meer vertelsels op sjarelklak.be

Muziek en plezier: De historie van Jef en Pol de beiaardiers.

Zottegem centrum: “Ah, dag Pol,… alles goed?”
Veel tijd is er niet want de toren wacht op zijn muzikant: Pol de beiaardier. Het Zottegemse klokkenspel heeft een bewogen geschiedenis achter de rug. De eerste beiaard in de dekenale kerk is vermoedelijk van 1750 en had 20 klokken. In elk geval is de toren van die datum. De toenmalige pastoor vond het alvast véél te werelds en weigerde als protest om het nieuwe torenkruis in te zegenen. Er was trouwens nog een reden voor zijn verbolgenheid: de werken vielen véél duurder uit dan geschat. Pas tien jaar later geraakte de factuur vereffend. Dit is pas het begin van het verhaal. In 1867, in 1925 (waarover het weekblad De Beiaard naar het schijnt toendertijd al berichtte) en laatst in 1964 werd naarstig verder gewerkt aan de voltooiing van het klokkenarsenaal. Sindsdien telt de beiaard 49 klokken. Dat zijn er weliswaar twee meer dan bijvoorbeeld de beiaard in het Brugse belfort maar daar heeft de zwaarste klok alleen al het gewicht van alle Zottegemse klokken samen*. In Gent hebben ze er zelfs 54 hangen met een zwaarste klok die ook meer dan 5 ton weegt. In Brakel, Geraardsbergen, Ronse en Oudenaarde beieren ook 49 klokken. Niemand wil immers voor zijn buren onder doen.

Het heeft tot nu geduurd om het werelderfgoed uit te breiden met de kunst van het beieren. De VN-organisatie UNESCO erkent in 2014 de Belgische beiaardcultuur als een ‘beste manier’ om dit erfgoed te beschermen. Al vijf eeuwen is deze kunst tot meesterschap verheven in Belgïe, Nederland en zelfs Vlaams Frankrijk waar weinigen nog het Westhoek-Vlaams beheersen maar dat hoort u niet wanneer de beiaard speelt. Vandaag klinken wereldwijd honderden carillons, zelfs in de Verenigde Staten. In ons land kan je twee Master-opleidingen volgen tot beiaardier. Eén daarvan is in Mechelen en draagt de naam van Jef Denyn. Die naam was ik al eens tegen gekomen. Effe snuffelen. Hebbes! Achteraan tussen de geschiedenisboeken en ondertussen al vijftig jaar geleden schreef een professor een overzicht van de “beschavingsgeschiedenis van België”. De verstandige mens kon uiteindelijk niet om de beiaardkunst heen. Pas op de allerlaatste bladzijde van zijn boek schrijft hij iets over de muziekkunsten en staat als afsluiter te lezen: “… en Jef Denyn (1862 – 1941) bracht de nationale beiaardkunst tot nieuw leven”. Het heeft namelijk aan een zijden draadje gehangen of niet één beiaard werd nog gehoord na de Franse revolutie en de grote wereldoorlog omdat onze bronzen klokken werden versmolten tot bommen en granaten.

Wanneer u vandaag het klingelen der klepels hoort, weze het in Zottegem of in een andere stad die u dierbaar is, denk dan even aan beiaardiers zoals Jef en Pol die al eeuwenlang in de beslotenheid van hun toren op hun omvangrijkste aller instrumenten spelen. De eerste echte beiaard werd volgens de overlevering in Oudenaarde gebouwd waar in 1510 de toon werd gezet. Een memorabel jaar waarin bijvoorbeeld de Spanjaarden pas hun allereerste nederzetting bouwden in het nog te veroveren Amerika. Een (Aalsterse) legende zegt dat de beiaard werd bedacht door een ‘zot van Aalst’ genaamd Barthel Coecke die in 1481 voor het eerst een heus klokkenspel zou hebben beroerd. Het zou een idee geweest zijn van zijn vrouw. Dat zal wel! Maar eerst gaan we verder winkelen en straks drinken we een oud-Zottegems bier voor nog meer plezier terwijl de beiaard liederlijk speelt. Op uw gezondheid.

De groeten van Sjarel Klak uit Aunove.

(* Beiaardiers kijken niet op 1000 kg meer of minder.) (Bronnen : ‘Beschavingsgeschiedenis van België’ door Prof. Luyckx, zottegem.be, beiaard.be, dbnl.org, beiaardgent.be en Wikipedia.)

Geweld in het verkeer: Sjarel neemt zijn klak af: Het vluchtmisdrijf.

De bel gaat. We schrikken uit onze beddenbak en strompelen de trap af. Pikdonker. De bel gaat weer,… en nog een keer. “Kalm aan, potverdekke!” “Goeie dag, bent u de ouder van…”. Paniekgedachten. How,… dit is niet goed. “Ja,… dat is mijn zoon.” De agenten vragen of ze mogen binnen komen. Adrenaline vuurt de gedachten aan : Vooruit, zeg waar het op staat. Komaan, zeg dat het niet erg is. Het zal zeker erg zijn. Als hij maar niet… “Komt u binnen asjeblief.” “Meneer, uw zoon heeft een ongeval gehad en ligt in kritieke toestand op de spoedgevallendienst. U zou er best direct naar toe gaan.” Het verstand bevriest. De volgende seconde lijkt eindeloos. We moeten nu direct. Snel. Waar liggen de sleutels. Rustig blijven. Haast je. Doe voort. Kalm aan. Oh nee!

“Hij is samen met een vriend, van het voetpad gereden door een chauffeur die daarop vluchtmisdrijf heeft gepleegd. Rij voorzichtig.” Als we maar op tijd komen. Vooruit. Onze jassen, gsm, portefeuille,… we bekijken elkaar. “Kom, we zijn weg.” Veertig eindeloze minuten. “Ik zal rijden, bel jij ondertussen het ziekenhuis.” De adrenaline giert. “Allo,… ja,… ja,.. hij leeft.” Hij is in goeie handen.

Wat de komende dagen volgt is bijna even hallucinant.
De pers verhaalt het gebeuren. De telefoon geraakt roodgloeiend want de ene mens wil sympathie betuigen, de andere de woede koelen om zoveel onrecht, voorzekers kennen ze de dader en wat die al op zijn kerfstok heeft, nog anderen willen absoluut helpen, sommigen zijn boos omdat ze het via de pers moeten vernemen,… alsof er tijd is geweest. Aan allen dank voor de goede bedoelingen. Alleen de oma,… zij mocht het niet via derden vernemen. Die is vanuit het ziekbed gebeld, van zodra het enigszins kon, zodat ze hoort dat hij echt leeft.

De dader werd door de politie dronken uit het bed gelicht en opgesloten.
We voelden ons even veilig. Heel even,… want de magistraat volgde recht en liet de betrokkene vrij onder de voorwaarde om voorlopig geen alcohol te nuttigen. Hij mag wel een auto besturen want iedereen heeft rechten. Iedereen gelijk. Waar ligt dat boek van George Orwell?

Breuken laten sporen na, wonden tonen zich genaaid, organen hernemen hun werking, de zwelling neemt af, een bed wordt in de leefruimte gezet en de rest gaat aan de kant om de rolstoel door te laten,… maar slachtoffers op straat laten kreperen kan niet worden ongedaan.

De kans om bij een slachtoffer te blijven, om hulpdiensten te verwittigen, krijgt u maar één keer. Ik druk mijn medeleven uit want u draagt in het beste geval een last. Ik denk aan zij die u lief hebben want zij staan machteloos. Maar u bent de dader van een misdrijf. Al de rest kan u zelf bedenken.

Met dank aan de hulpdiensten, de politie en de artsen/verpleegkundigen van het OLV ziekenhuis in Aalst die snel en accuraat hebben ingespeeld op de noodsituatie.

Sjarel Klak

Meer verhalen op www.sjarelklak.be

(Dit verhaal werd geschreven vlak na het ongeval in 2014, meer dan een jaar geleden. De dader is nog steeds niet beoordeeld, loopt vrij rond, mocht al enkele dagen na het vluchtmisdrijf terug rijden omdat die dat nodig had voor zijn beroep. De verzekering van de dader (KBC) bagatelliseert de gevolgen, hun arts kent één van de slachtoffers 3% handicap toe, het slachtoffer heeft zijn job van bouwvakker niet meer uitgeoefend, de eigen juridische bijstand wil eerst wachten op de definitieve afhandeling van het dossier en geeft geen enkele juridisch advies, geeft niet thuis ondanks aandringen via de makelaar, is dus onbestaand. Een burger komt beter geen ongeval tegen.)

Krantenartikel : hln.be/regio/nieuws-uit-ternat/-hij-opende-even-portier-maar-vluchtte-toch-weg-a2109320/