Kinderhand

Omdat ze gauw gevuld is
- het dons van een kwartel
is genoeg, een herfstblad in
de lente, een blauwe knikker
in de palm -

sprong plots iets donkerroods
hem in de ogen, een vingertop,
een snee van niets,

een net te snel langs
grote grassen strijken

en wat zich opent
is zijn ogenblik.
Het lichaam moet
gesloten blijven.

Zo was het hem beloofd.

Maar als de palm plots opengaat,
En aders even gapen,
Dan sluit een kramp
Hem in mijn hand
Totdat hij gilt.

Want bloeden doen we samen

Kinderhand

De zomer heeft een laatste keer gevlamd.
Weldra neemt herfst het roer over.

Wandelingen in een wereld van groen
met schakeringen van oker, geel en roestbruin
in wondermooie, plattelandstaferelen

Onze rijkdom is het talent om het mooie te zien.
Er is geen ritme zonder hart.