Vrijdag 5 september 2008
Geschreven door sonja om 22:07
Reageer op dit bericht
Berichten van 1 september 2008 tot 7 september 2008
Vrijdag 5 september 2008
onbekend reis
Het kind dat wacht
Nog stil en zacht
Zal weldra uit het duister gaan
Bevestigd worden met een naam
En daarna leven op eigen kracht.
Er wacht een onbekende reis
Waarvan niemand weet welke prijs
De weg van het leven
Zal vragen of geven
Wat fout is wat wijs.
Daar,ver terug,zie ik wuivend staan
Mijn eigen kind de wereld binnengaan
Nu weet ik dat zijn reis
Niet zonder zorg was zonder prijs
Mijn kind zijn kind zal ook die reis eens gaan.
Nog stil en zacht
Zal weldra uit het duister gaan
Bevestigd worden met een naam
En daarna leven op eigen kracht.
Er wacht een onbekende reis
Waarvan niemand weet welke prijs
De weg van het leven
Zal vragen of geven
Wat fout is wat wijs.
Daar,ver terug,zie ik wuivend staan
Mijn eigen kind de wereld binnengaan
Nu weet ik dat zijn reis
Niet zonder zorg was zonder prijs
Mijn kind zijn kind zal ook die reis eens gaan.
Geschreven door sonja om 21:02
Reageer op dit bericht
Vrijdag 5 september 2008
zomaar
dag allemaal ik ga een week niets kunnen opzetten
want we gaan een week op reis maar als ik terug ben zal ik weer tijd hebben om
hier mijn dingen te doen
allemaal vele groetjes sonja
want we gaan een week op reis maar als ik terug ben zal ik weer tijd hebben om
hier mijn dingen te doen
allemaal vele groetjes sonja
Geschreven door sonja om 12:57
Reageer op dit bericht
Dinsdag 2 september 2008
kinderhand
Kinderhand
Omdat ze gauw gevuld is
- het dons van een kwartel
is genoeg, een herfstblad in
de lente, een blauwe knikker
in de palm -
sprong plots iets donkerroods
hem in de ogen, een vingertop,
een snee van niets,
een net te snel langs
grote grassen strijken
en wat zich opent
is zijn ogenblik.
Het lichaam moet
gesloten blijven.
Zo was het hem beloofd.
Maar als de palm plots opengaat,
En aders even gapen,
Dan sluit een kramp
Hem in mijn hand
Totdat hij gilt.
Want bloeden doen we samen.
Dinsdag 2 september 2008
gedicht
Ogen zeggen hetje zegt pijn in mijn ogen te zien
dat er meer achter schuilt
dat er achter die mooie ogen
een klein bang kind huilt
een klein verloren kind
dat lekker wil schuilen
iemand zijn armen nodig heeft
om eens lekker uit te kunnen huilen
gewoon klein voelen
net als die onbezorgde tijd toen
toen ik nog niets van de problemen wist
en kon rekenen op een ouderlijke zoen
elke nacht ben ik bang
lig ik opgerold helemaal alleen
tranen rollen soms over me wang
over het verleden is dan dat ik ween
zal de pijn ooit verdwijnen?
ooit is niet meer in mijn ogen te zien
ik hoop dat dat ooit gebeurt
zodat ik alles weer eens anders kan zien
Geschreven door sonja om 19:42
Reageer op dit bericht