Naar de inhoud

sonnie's schrijvershoekje

mijn eigen boeken
seniorennet.beseniorennet.be
Vrijdag 11 oktober 2013

HERFST

Koude dagen in 't verschiet,
regen die de aarde kust en
zo de natuur even verfrist.
Wie droomt nu nog van de zomer.

Kleuren die veranderen gaan,
van groen, naar rood, geel en bruin.
Om dan neer te dwarelen
in een koude herfstwind.

Vruchten die van de bomen vallen,
kinderen om ze op te rapen.
En er dan kransen van maken,
om zich met de herfst te tooien.

Dagen die stilaan korter worden,
zodat we dicht bij de haard
warmte en beschutting zoeken,
en wachten  op de koude winter.
Geschreven door sonnie om 13:44 Stuur door Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Donderdag 2 mei 2013

TEKSTEN GESCHREVEN IN 2008

VRIENDEN.

Vrienden doen soms eens
vervelend of raar.
Maar dit doen ze steeds
met een glimlach rond de mond.

Vrienden, ja gaan soms eens zagen,
aan het zagen over
ditjes en datjes, maar
vaak menen ze daar niets van.

Vrienden gaan je wel eens
plagen, maar is dit niet
om je liefde of aandacht vragen
want ze hebben je graag.

Vrienden, wat zouden we zonder
hen zijn, eenzaam, verlaten.
Leeg zou ons bestaan dan zijn
dus wees blij met je vrienden.

Vrienden heb je nooit te veel
dat weet je, zelf ook wel
dus koester hen als sterren
die aan de hemel staan.


TOVEREN.

Als ik echt kon toveren, dan zou ik,
ja dan zou ik mezelf in de wereld
der sterren toveren.
Al je favorieten tegen komen
met hen spreken en hen echt zien
niet zoals op een film of foto of zo.

Als ik echt kon toveren, maar ja
dat kan ik niet, dus vraag ik me af,
zou ik dit alles wel willen.
Ging hun magie dan niet voor mij verloren,
ik weet het niet, dus vraag ik me dit
dag na dag, en nacht na nacht af.

Als ik echt kon toveren, dan moest ik
niet dromen over de sterren aan de hemel.
Neen ik zou ze gewoon uit de hemel 
plukken en dicht bij mijn hart houden,
maar ja waar dromen we dan verder over?

Als ik echt kon toveren,
wat zou ik dan nog wensen,
dus ben ik echt blij, dat ik
niet echt kan toveren, zo heeft
mijn wereld toch zo heel af en toe
iets nieuws voor mij in 't verschiet.

Als ik echt kon toveren,
maar neen liever niet, want
zelfs dan kan ik de wereld
niet eens veranderen.
Laat me dus maar verder dromen
dat ik wel echt kan toveren.


LEEF !!

Leef je eigen leven, want
niemand weet voor hoelang.
Leef je eigen leven, dag na dag
met je zorgen, pijn en verdriet.

Leef je eigen leven
gisteren, vandaag en morgen
en nog zoveel dagen,
want je tijd raakt..........

Ja je tijd raakt langzaam
zeer langzaam op.
Leef je eigen leven,
want dat die ik ook

Ik leef mijn eigen leven,
soms zwaar, soms niet,
vaak met veel verdriet
en vaak met veel geluk.

Ik leef mijn eigen leven
en daar ben ik gelukkig om
ook al is het niet altijd
zoals ik het echt wil.

Ik leef mijn eigen leven
met pijn in het hart
om hen die ik ooit
moest achter laten.

Maar toch, toch blijf ik
mijn eigen leven lijden
en het doet goed, te weten
dat ik daarin niet alleen ben.


VERDRIET.

Heb je dit ook, ieder jaar
bij het begin van de herfst,
dat er plots tranen stromen
en dan eens wisten waarom.

Is het de herfst met zijn 
sombere dagen, en wetende
dat hij ook stilaan dat
andere wil inluiden, juist.

De winter, met zijn vele donkere
dagen, of zo als je wilt weken.
Weken die vorst, regen, ijzel,
mist, hagel en soms sneeuw brengen.

Maar ja we moeten nu eenmaal
door die nare periode heen,
en vaak hebben we zelfs geen tijd
om afscheid te nemen van....

Afscheid van hen die ons dierbaar
zijn of waren in ons leven
maar droevig of niet wij
mensen slaan er ons wel door.


EEN ZWERVENDE STER.(vrije tekst Wandring star.)

Ik ben geboren onder een zwervende ster
Wanneer je me voorbij ziet komen,
zeg dan even hallo, en probeer me
dan tegen te houden, zodat ik
niet voorbij vlieg.

Ik ben geboren onder een zwervende ster
dus hou me tegen hoe dan ook,
want ik wil jullie echt niet kwijt.
Hoe je dat doet, zie je maar
als ik jullie maar bij mij houden kan.

Ben je ook geboren onder een zwervende ster
dan is het mogelijk dat we elkaar op
deze zwervende baan tegen komen, en
dan maar verder gaan zwerven
naar al onze vrienden toe.


Geschreven door sonnie om 14:20 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 2 mei 2013

GEDICHT GESCHREVEN IN 1995

LEVEN.

Een zaadje, meer is niet nodig
om een nieuw leven te geven,
of dit groeien zal, of niet
hangt van zoveel af.

Moeder Natuur zorgt voor veel
voedsel,lucht warmte en water
maar er is zo veel meer nodig
om dit prille leven te behoeden.

Laat dit prille leven, dat nu begint
veel liefde en vreugde kennen
zodat het open kan bloeien tot
een mooie bloem voor zijn ouders.


Geschreven door sonnie om 13:38 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 2 mei 2013

GEDICHTEN GESCHREVEN IN 1995

Weet je.

Weet je nog die dag
't lijkt lang geleden, maar
voor mij is 't als gisteren 
was, dat je me die roos gaf.

Weet je nog die beloften
van eeuwige trouw, die
we elkaar toen gaven
't is of het pas gisteren was.

Weet je nog al die plannen
die we ooit zouden maken
plannen voor........ja, voor wat
't is al zo lang geleden.

Weet je nog die dag
wanneer was het ook alweer
dat je me die roos gaf
voor mij is 't als of het gisteren was.


TIJD.

Uur na uur jaagt de tijd
genadeloos de wijzers voort,
en wat je ook probeert
stoppen kan je hem niet.

Hoe hard je ook mag lopen,
je zult hem nooit inhalen, maar
machteloos kijk je toe, terwijl
hij steeds weer door je vingers glipt.

Zoals die gouden zandkorrels, in die
oude zandloper, eindeloos verder
lopen, zo ook loopt de tijd
rusteloos door en door.

Zelfs wanneer velen al
lange tijd vergeten zijn, die
zandloper om te draaien, dan
nog zal de tijd eindeloos verder lopen.



AFSCHEID.

Men maakte plannen voor............
ja voor een verder leven.
Dan zomaar, zonder teken,
gaat één van jullie heen.
Daar gaan ze dan, die mooie
plannen en goede voornemens
en men voelt zich dan plots leeg,
maar vooral dat gevoel...............
.....van woordeloos verdriet en
die vragen die beginnen met
"Waarom?", en de antwoorden 
die men nooit zal weten.
De eerste reactie van verbijstering,
onbegrip, en veelal ook verwijten...............
Verwijten die overgaan in een
groot en tomeloos verdriet.
Nu moet men opnieuw plannen
voor een andere en nieuwe toekomst,
waar men alleen zal voorstaan................
en waar je ook het beste van moet maken.
Hoe moeilijk dit ook begint
weet dat ook dit verdriet zal overgaan
en dat we dit zelden alleen dragen.
Vele anderen hebben dit ook ervaren,
wanneer zij alleen achter blijven.
Zij delen mee in dit verdriet
en zullen troost brengen in.............
.........dit nieuwe leven, die begint
met een groot verlies, maar
waar men zich vol moed
zal doorheen slaan.
Weet dat hij die van je,
weg moest gaan, heel vlug
met je verder zal leven, in de 
herinneringen die je samen deelde.
Herinneringen die niemand
van je weg kan nemen,
maar die je verder koestert
als diamanten uit het verleden.






Geschreven door sonnie om 13:32 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 2 mei 2013

GEDICHTEN GESCHREVEN IN 1974

HEIMWEE.

Waar zijn ze heen
die wijde vlakten
die hoge bergen
je oude vrienden.

Steeds weer verlang je naar
die wijde vlakten met
hun wilde kudden die grazen
verborgen achter de horizon.

Nu heb je heimwee
naar die oude vrienden
dit eeuwen oude leven
dat sluimert achter die horizon.



JIJ.

Ik weet niet waarom,
maar telkens ik naar je
keek, toverde zich een 
glimlacht op je lippen.

Ons leven kon heerlijk zijn,
en toch het niet ,
wat we beiden wilden,
want jij verkoos te gaan.

Jij ging daarheen
waarvan men nimmer.............
terug kon komen, toen
ja toen, heb ik je verloren.

Hoe graag ik dit ook wil
nooit kan ik je nu bereiken
want, daar waar jij nu bent,
daar komen slechts de doden.




JIJ EN IK.

Jij en ik hebben elkaar
op een regendag gevonden.
Een vluchtig goede dag
waren toen die eerste woorden.

Jij en ik vonden elkaar
terug op een mooie plaats,
waar men zat te dromen
over wat zou komen.

Zwijgend kwam je naast me
zitten, en na een wijl waren
we samen aan het praten,
jij en ik zijn toen weggegaan.

Jij en ik zijn nu vrienden,die
elkaar alles willen geven, en............
wie weet, gaan jij en ik op
een regendag samen door het leven.


KINDEREN.

Eenzaam en verlaten
ligt daar nu het plein,
Waar zijn ze toch, die
kinderen van weleer.

Grauw, begint nu ied're morgen,
met haastige mensen
die aan je voorbij gaan, daar
waar men eens die kinderen zag.

Kinderen die er speelden
en met hun gelach
wat vreugde brachten
in een mensen leven.

Eens zal men weer
die stemmen kunnen horen
van spelende kinderen op het plein
dan zal het er terug vrolijk zijn.


VRIENDSCHAP.

Vriendschap vond ik bij haar
zij gaf me wat ik
elders niet vinden kon.

Steeds kon je op haar steunen
gaf ze me een helpende hand
voor mij is die vriendschap alles.

Ik weet niet hoe het voelen zou
leeg en eenzaam, zeker wel
om zonder dit te moeten leven.

Ik dank haar voor die tijd
dat zij mijn vriendschap en
ik de hare aanvaarden kon.


Geschreven door sonnie om 13:09 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 2 mei 2013

ZO MAAR EEN IDEE.

Die middag zaten op een terrasje enkele vrienden bij elkaar. Een aandachtige toeschouwer, kon hun gedrag wel wat verdacht hebben gevonden. Van tijd tot tijd, keek een blonde jonge vrouw even op, in de richting van het pleintje. Aan haar linkerhand fonkelde een mooie diamanten ring. Eindelijk verscheen de verwachte persoon, en voegde zich bij het groepje, waarna men het gesprek gewoon hervatte. 
Af en toe kon men een flard van het gesprek opvangen : ..."dat lukt je nooit...."
Waarop de jonge vrouw dan antwoordde : .....dat zullen we dan..... alarm of niet......"
Enige tijd later ging het groepje uiteen, en verdween in verschillende richtingen, alleen of per koppeltje. Een van deze koppeltjes waren de blonde vrouw en de laatst bij gekomen persoon. Even verder stond zijn dienstwagen, waarop ook hij afscheid nam van zijn vriendin  met de woorden.
"We zien wel of het je zal lukken deze nacht."
Die nacht kon men in de Zuiderstraat, een schaduw zien bewegen langs de gevels, op zoek naar het juiste huisnummer. Even werd deze gevangen in het licht van de straatlantaarn, zodat men een in het zwartgeklede vrouw kon zien. Vlug glipte ze uit deze lichtkring, naar het achterligend huis. Met een lenige sprong was ze zo over de tuinmuur, en begaf ze zich naar de voordeur. Pas daar haalde ze de sleutelbos uit haar zak, en hoopte dat ze snel de juiste sleutel vond.
Voor een toevallige voorbijganger zag het er uit, alsof de bewoonster van dit huis, wat moeite had de deur te openen. En dit na waarschijnlijk avondje feesten. Eindelijk kreeg ze de deur open, waarna ze vlug naar binnen glipte. Eens ze in de hall stond,  stak ze de zaklantaarn aan en ging ze verder.
Vlug zocht ze haar weg naar de werkkamer, glipte binnen en ging naar het bureau. Daar  haalde ze de omslag te voorschijn, die ze op het groene werkblad liet vallen. Even geluidsloos glipte ze terug de woning uit. Eens buiten speelde er een glimlach rond haar lippen, ze wist dat ze de weddenschap had gewonnen.
De volgende morgen, stond voor dit bewuste huis een politie wagen, om de inbraak vast te stellen. Het enige wat men echter niet zo goed begreep, was dat er helemaal niets gestolen leek.  De inbreker had enkel een brief en een diamantenring op het bureaublad achter gelaten. Dit is toch  niet logisch, dacht men. Alleen de jonge inspecteur begreep het hele verhaal. Zijn vriendin had gelijk gehad en dus de weddenschap gewonnen. Ze had het bewijs geleverd dat het alarm helemaal niet voldoende was, als een echte dief wou inbreken.
Geschreven door sonnie om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 24 maart 2013

LIEVE KLEINE ZWALUW

Lieve kleine zwaluw vlieg,

in de mooie blauwe hemel
over bomen en bergen,
de wijde wereld in.

Lieve kleine zwaluw,
als ik mag vlieg ik 
steeds met je mee
de wijde wereld in.

Lieve kleine zwaluw,
jammer, maar ik kan niet mee,
dus neem mijn dromen met je mee
en vlieg de wijde wereld in.

Lieve kleine zwaluw,
vlieg hoog in de blauwe lucht,
over bomen en bergen
en vlieg de wijde wereld in.
Geschreven door sonnie om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 12 maart 2013

JAMMER HOOR

Jammer toch hoor, maar ondanks alle promotie die ik reeds verstuurde, zonder antwoord op te krijgen wel is waar, lees je plots in de krant van begin maart het volgende. Het betreft een we- end editie van Het Laatste Nieuws/De Gentenaar. Trucker geeft boek uit, dit staat er met foto van deze man. Niet dat ik hem dit niet gun, hoor, maar toch vraag ik me nu het volgende af. 

Moet je nu echt bij een Belgische uitgever horen om je boek in de media te krijgen? Is Boekscout.nl geen moeite waard om dan toch eens contact op te nemen met de schrijfster? Zo krijgt men meer en meer de indruk dat men je gewoon negeert, vooral als je al een bepaalde leeftijd hebt. Maar senioren zijn zeker nog niet afgeschreven hoor, al zou je dit na mijn laatste belevenis wel even gaan denken.

Jammer maar wat doe je er aan, wanneer tijdschriften zoals Libelle, Flair, Nina en Knack enz..... je promo's gewoon negeren. Ook de kranten doen dit want zowel de Standaard als de Gentenaar negeerden dit, maar ook anderen.

Sonnie

Geschreven door sonnie om 14:06 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 28 januari 2013

Bij komende personages in boek IV

 DORIAN:     Eerste raadsheer van Kobalt, staat direct onder de geheimzinnige opperheer van Kobalt. Richards werkelijke vader.
        
DAR:            Opperheer van Kobalt, vader van Richard, Duncan en zijn broers

DANA:         De zus van Duncan en co, valt voor bas waardoor hij ook een Heer van Kobalt wordt. En de meester van het Groene Kobalt Krista.l

DANIËL:     Raadslid van Kobalt, wordt door Igor vermoord, en geeft hem dus een   alibi om Richard van verraad te kunnen beschuldigen.
Geschreven door sonnie om 15:24 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 28 januari 2013

Persberichten

Jammer, maar als je niet bekend bent, lukt het zelfs niet om via een krant of tijdschrift, promotie te maken voor je boek. De meeste kranten en/of tijdschriften hebben echter wel een rubriek zoals.
"Mensen van bij ons. Dit is mijn leven" of een andere titel. 
Het lijkt echt alsof een gepensioneerde verpleegkundige, die een jeugdboek heeft geschreven en wenst uit te geven helemaal niets betekend voor hen. Jammer toch, vindt je niet?
Geschreven door sonnie om 15:13 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 6 december 2012

Mijn eerste boek uitgave

Verkrijgbaar vanaf vrijdag 7 december 2010 in de web-winkel van boekscout.nl.

www.boekscout.nl
De Heren van Kobalt
Een deel van Het Kobalt Mysterie

Sonnie De Rudder
Auteur

Richard van Caprica is een Eeuwige in dienst van de Machtigen. Na de dood van zijn vader, koning Natur, treedt Richard dan ook in zijn voetsporen. Zijn vriend Hugo helpt men hierbij. Ook Rain, een fee geboren uit de Regenboog, wordt een gewaarde helpster.

 Richard beschikt over twee krachtige wapens die hij wel eens zal moeten inzetten om hun grootste vijand te verslaan, Igor de Zwarte Ridder, de verdwenen broer van Hugo.

Hij staat in dienst van de Duistere Machten en heeft de ondergang van Richard gezworen.

Kunnen Richard en zijn vrienden hem verslaan?

Te bestellen via www.boekscout.nl

ISBN : 978-94-6206-462-1

Ook verkrijgbaar via de erkende boekwinkels

Prijs : euro  15,95 prijs excl. verzendingskosten




Geschreven door sonnie om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 18 november 2012

Mijn allereerste verhaal

Een mooie droom.

Dit is een verhaal van twee doodgewone kinderen, die zich op sommige dagen wel eens verveelden. Op een van die dagen nu besloten Ann en Lisa om eens een tochtje door de omgeving te maken. Blij gezind vertrokken ze met hun lunch op pad. Ze waren zeer vroeg vertrokken, en na een flinke poos te hebben gewandeld kregen ze honger. Ze keken uit naar een plaats om wat te kunnen rusten en te eten. Het was toen dat ze aan de rand van het bos een zeer vervallen huisje zagen. Ze besloten om daar heen te gaan om er te eten en wat te rusten. Ze wilden ook wel weten wie daar woonde, maar ze zagen daar niemand. Alles zat onder zeer veel stof en spinnen webben.Het stond zo te zien reeds jaren leeg, nu ze toch binnen waren konden ze het straks wel even verkennen. Maar eerst iets eten, daarna kon de rest wel.
Toen ze nu aan hun speurtocht begonnen vonden ze niet zo erg veel.  Enkel wat stofferige boeken, enkele potten en in de kelder een klein versierd kistje. Dit was zo wat hun grootste vondst, waardoor ze het besloten mee naar boven te nemen. Daar konden ze het wat beter  in het daglicht bekijken. Het was ondanks de versieringen een heel eenvoudig kistje, dat dan ook nog eens gesloten was. Hoe ze nu ook verder zochten, een sleutel vonden ze niet. Dit maakte Ann zo kwaad dat ze kistje weggooide, waar het tegen een muur terecht kwam. Daar bleef het volledig vernield liggen. Nu moesten ze dus ook nog de brokken gaan opruimen, en toen vonden ze het. Een steen, een briefje dat leek op een stuk perkament en een klein gouden sleuteltje. Dit alles kreeg nu wel hun aandacht, want welk geheim hadden ze nu ontdekt ? Samen gingen ze nu die brief lezen maar die was zo oud, dat dit heel wat moeite kostte om hem te openen en te lezen. Ze zagen een tekening die op een weg leek. Die leidde naar een gebouw waar volgende tekst onder stond.
"Wie mij vindt volgt deze weg. Neem de steen en de sleutel mee en zie, wat er verder zal gebeuren."
Ann en Lisa namen nu alles mee en besloten die raad op te volgen, ze zouden wel zien waar dit hen nu zou brengen. Op hun weg  kwamen ze nu door vele mooie velden, die vol bloemen stonden in alle kleuren van de regenboog. Dus stopten ze vaak om dit alles eens te bewonderen. Hierdoor kwamen ze pas s'avonds laat aan het einde van deze weg. Daar zagen ze een kasteel staan, en de poort was uitnodigend geopend. Samen gingen ze naar binnen, wel wat bang maar vast besloten. Eens ze binnen waren sloot de poort zich zo maar achter hen. Wat was het hier mooi, ze keken hun oogjes uit naar alles wat ze nu zagen op het plein. Maar er gebeurde nu nog iets raar,want de steen die Lisa in haar schortzak had gestopt kwam zomaar te voorschijn. Schitterend bleef hij voor hen uit zweven, en liet zich door Lisa niet terug nemen. Hij bleef voor hen uit zweven door de gangen van het kasteel, precies of hij wist waar hij hen heen moest brengen. Zo voerde hij hen verder mee tot ze in een grote kamer aankwamen. Daar zweefde hij door tot op de tafel die daar stond, en kwam voor een kistje tot stilstand. Dit was gemaakt uit zuiver goud en met vele edelstenen versierd. Het was zo mooi vonden ze, maar toch durfden ze het aan te raken. Ze voelden zich ook erg moe, dus toen ze het grote bad zagen gingen ze daar op liggen.  Ze sliepen dan ook vlug en diep in. Toen ze volgende morgen wakker werden, was alles nog net hetzelfde in deze kamer. Doch moesten ze wel even nadenken waar ze zich bevonden. In hun slaap was nu het sleuteltje uit de zak van Ann geschoven. Ze nam het terug in de hand en samen met Lisa ging ze terug naar het kistje. Nu namen ze het wel op, waarbij ze een sleutel gaatje zagen, waarin hun sleuteltje wel in zou passen. Ze probeerden het dan en ja hoor het paste precies, dus draaiden ze het om. Nu het kistje open was konden ze hun ogen niet geloven. Het was volledig gevuld met edelstenen, zoals diamanten, robijnen, saffieren en zo veel andere.
Net toen ze beiden een steen uit het kistje wilden nemen, hoorden ze hun mama roepen. Het was tijd om op te staan, want straks moesten ze naar school. Nu ze terug wakker werden zagen ze dat ze in hun eigen bed lagen. Ze keken elkaar even aan, hadden ze dit dan allemaal gedroomd vroegen ze zich af. aar beneden aan de ontbijt tafel wachtte hen een grotere verrassing, want naast ieder bord bleken er drie edelstenen  te liggen. 
Verwonderd keken ze elkaar aan dus toch niet gedroomd ? Ann voelde in haar schort en vond er het gouden sleuteltje in. Lisa vond in haar schort de steen terug die ze toen had mee genomen. 
Ze zouden echter nooit te weten komen wat er gebeurt was, daar in het bos. Want hoe ze ook zochten, nooit vonden ze het huisje terug waar het allemaal begonnen was. Ook de weg die hun toen naar het kasteel had gebracht leek verdwenen. Het enige wat hun aan dit avontuur herrinerde  was de steen, het sleuteltje en de steentjes bij bun bord toen.
Bij hen thuis hangt in een kadertje dit sleuteltje nu aan de muur, als aandenken aan wat ze dachten eens te hebben beleefd en gevonden.


Geschreven door sonnie om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 15 november 2012

Een klein stukje uit het boek

Natur zou aan zijn verwondingen sterven, en dat wist hij. Hij riep zijn zonen bij hem om zijn laatste wilsbeschikkingen te treffen.
"Ross mijn eerst geborene, jij zult me opvolgen als koning van Caprica. Ik vertrouw erop dat je een goede koning zult zijn. Jij Richard, bent nu Meester van het Kobalt kristal.  Ook jij bent een uitverkorene der machten, waardoor het kristal je zal gehoorzamen, zoals het mij al die jaren gehoorzaamde."
Richard kon dit niet geloven en sprak : "Maar vader dit werd toch vernietigd, we hebben dit allemaal gezien"
Natur verzwakte zienderogen maar kon nog antwoorden : "Neen Richard, dit is nu terug samen en wacht op je. Maar bij het uiteenspringen is een splinter verloren gegaan. Daardoor is het een stuk van zin kracht kwijt..... wees dus..... voorzichtig. Dit machtsverlies blijft aan mij verbonden...... en pas .......na je eigen grote strijd................. Welke je zonder hulp zult moeten........ uitvechten............aanvankelijk ook zonder dit kristal................Kan de verloren kracht terug komen................ Tot dan zal mijn geest.........je bijstaan......en lijden. Tracht in vrede.........verder te leven...........met elkaar..........laat me nu al...le...en."

Geschreven door sonnie om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 14 november 2012

Wie is wie in het Kobalt Mysterie 1 tot 4

Natur :        Heer van Kobalt, koning van Caprica en Richards vader. Sterft in hoofdstuk 1 van boek 1,komt  verder voor als geest.

Ross :          Broer van Richard, eerst geborene zoon, later de koning van Caprica.

Richard :       Eeuwige, Heer van Kobalt en latere meester van het Kobalt kristal.  Hoofdpersonage

Hugo :          Eeuwige, Heer van de Drakentempel, meester van het verdwenen Drakenkristal. Vriend en helper van Richard. Hoofdpersonage 2

Zonnefee :    Eeuwige, hoofd van de feeën wereld.

Rain :          Eeuwige, fee geboren uit de regenboog, later vrouw van Richard. Heeft eigen magische krachten en wordt verbonden met Richards ring later de Vuur Feniks. Hoofdpersonage 3

Bass :         Helper van Richard en Hugo, staat in dienst van de Machtigen, is sterfelijk. Wordt later  door toedoen van Richard eveneens een eeuwige. Hoofdpersonage 4

Igor :          Eeuwige, Heer van Dracus. Staat in dienst van de Duistere Machten. Is de verdwenen   broer Luc van Hugo. Is ouder dan Hugo. Hoofdpersonag 5 en gezworen vijand van  Richard                         
Han Lei :    Leermeester van Hugo en Luc (Igor), behoeder van de Drakentempel en zijn geheimen. Leeft niet meer en verschijnt eveneens als geest.

Lee :          Eeuwige, dochter van Han Lei, neemt later zijn taken over. Woont in Arkham, heeft eigen krachten en wordt verbonden met de ring van Hugo de Gouden Draak.



Geschreven door sonnie om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 14 november 2012

Eerste boek

Op 15 december dezer verschijnt mijn eerste boek, met de volgende titel.
Het kobalt Mysterie
De Heren van Kobalt

Het wordt uitgegeven door boekscout.nl
 Daar kan je het bestellen of gewoon even een kijkje nemen op hun site: www.boekscout.nl.
Het kan ook besteld worden via de gewone erkende boekwinkels.

Waarover gaat het ???
In een wereld vol magie moet Richard samen met Hugo en de fee Rain gaan strijden tegen het kwaad. 
Een verhaal vol kameraadschap en bedrog, liefde en geheimen.

Zodra ik meer gegevens heb, komen die ook hier in te staan.
Geschreven door sonnie om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van sonnie's schrijvershoekje

↑ Terug naar de berichten