Zat vanavond twee vandaag te kijken en zie je de de witte mars in Antwerpen. Zoveel mensen op de been voor een ding. "Geweld". Als ik dan weer zo iets zie krijg ik de koude rillingen en vraag me af hoe lang nog en hoe ver gaan ze nog. Is dit nog te stoppen?
Zou er meer communicatie moeten zijn inplaats van elkaar voorbij lopen. Weet hier ook geen oplossing voor maar vindt het wel erg dat er steeds onschuldige mensen de dupe er van worden.
Gisteren bij thuis komst stond er een hortencia voor de deur. Mee naar binnen genomen in een overpot gedaan en gelijk water gegeven had hij wel nodig.
Vroeg mij toch wel af wie hem voor de deur gezet had. De oplossing kwam een uurtje later, de buurman van een paar huizen verder had hem daar neer gezet als dank dat ik voor de post en plantjes had gezorgd.
Begon woensdagmorgen al lekker auto sleutels kwijt, terwijl ik hem nog op slot gedaan had en naar mijn mening in mijn tas had gedaan. Geen zin om te gaan zoeken, wilde weg dus reserve sleutel gepakt. Aangekomen wilde ik auto op slot doen maar lukte niet want bij de reserve sleutel zit geen apparaatje voor de centrale deurvergrendeling maar in een dorpje is dat niet zo erg.
Heerlijke dagen gehad en veel gedaan.
Boven staande foto,s heb ik gemaakt vlak bij het huis van mijn vriendin en is wel een heel ander uitzicht dan hier in Schiedam. Als ik eens lekker even wil gaan lopen of fietsen moet ik daar eerst een eind voor rijden. En als je bij haar de steeg uit loopt zie je dit prachtige uitzicht.
Al met al kan ik weer teug kijken op twee gezellige dagen.
Vanmorgen om 7 uur weggegaan en was om 9.15 op de plaats van bestemming.
Koffiegedronken en daarna naar Harlingen boodschappen gedaan. Vanmiddag
even een wandeling gemaakt maar waaide zowat uit mijn verschoning.
Foto's gemaakt maar snoertje vergeten dus zet ze morgen wel op het blog.
Rustige dag van daag zelfs tijd gehad om kaartje te maken. Wel even naar Dini geweest en boodschapjes mee genomen.
Morgen dus op naar Friesland heb de route al weer klaar liggen want mijn orientatie vermogen is gewoon slecht. De grote weg dat gaat wel maar als ik er bijna ben heb ik dit toch wel nodig.
Ga nu mijn tas e.d al vast inpakken want wil om 7 uur weggaan.
De dag kan toch heel anders lopen dan je verwacht. Werd om een uur of twaalf gebeld door Dini (woont ook hier in de flat) of ik even bij haar langs wilde komen,hoorde al aan haar stem dat er iets was. Vroeg haar wat is er dan, zit in het gips.
Ik gelijk naar boven. Eerst huilen en dat is logisch de schrik het gedoe in het ziekenhuis. Na een poosje kreeg ik het verhaal dan te horen. Ze werkt als conductrise op de trein en was van de traptrede gevallen waar door haar voet dubbel is geklapt. Ze weten nog niet of het gebroken is, volgende week maandag moet ze terug naar het ziekenhuis en gaan ze verder kijken.
Maar ja als je alleen staande bent brengt dat natuurlijk problemen met zich mee. Even samen alle mogelijkheden door genomen. Haar moeder is gekomen maar die moet vanavond weer naar huis. Heb wel gelijk wat boodschappen voor haar gedaan zodat ze even vooruit kan. Morgen kan ik wel een paar keer naar haar toe en wat dingen voor haar doen. Kees haar buurman gaat ook geregeld even kijken.
Woensdagavond komt haar vriendin en dan gaat ze daar twee dagen naar toe en daar ben ik blij om want ga zelf woensdag en donderdag ook weg.
Ben toch wel blij dat ik in een flat woon waar men gelukkig goed met elkaar omgaat en klaar staan voor elkaar als dat nodig is.
Zo zie je maar weer dat je dag heel anders kan lopen dan je denkt, mijn voornemens voor vandaag zijn niet helemaal uitgekomen maar maakt niet uit.
Het weekend is weer voorbij en we gaan er maar weer tegen aan. De eerste afspraak is al weer geweest. Ga na de koffie maar eens in huis wat doen, zonnetje schijnt en heb er zin in.
Gisterenavond naar de verjaardag geweest van mijn boven buurvrouw was erg gezellig maar wel laat geworden.
Ga vanmiddag maar eens een eind lopen ondanks het slechte weer dat ze opgeven, je smelt tenslotte niet van een beetje regen.
En ik heb mijn gastenboek leeg gehaald en een persoon geblokkeerd op mijn blog. Wees gerust niet iemand uit bloggenland maar iemand die ik persoonlijk ken.
Wacht nu even af of het echt werkt, anders zal mijn gastenboek er helemaal af gaan. Dat zou erg jammer zijn.
Ja is een dagboek over wat we mee maken per dag en wat we voelen.
Ben heel enthousiast aan dit blog begonnen en je mailt het dan ook naar je kids, familie en vrienden. Het is alleen heel jammer dat een van mijn vrienden het nodig vond om mij te kleineren en mij voor alles uit te maken wat mooi en lelijk is.
Weet van zijn problemen en zal er hier verder niet op in gaan.
Heb de persoon ook geblokkeerd zodat hij niet meer op mijn blog kan komen.
Maar wil aan alle bloggers laten weten dat ik graag jullie berichtjes wil blijven ontvangen.
Laat het even hierbij, moet voor mijzelf een hoofdstuk afsluiten.
Om even voor half twee waren we bij het zwembad. Eerst het probleem om je auto kwijt te raken. Dan maar op een paats waar hij eigenlijk niet mag staan, maar niemand er last van heeft en maar hopen dat we geen bekeuring krijgen.
Binnen kon je over de hoofden lopen zo druk was het. Er was een groep kinderen aan het afzwemmen, dus we moesten wachten tot deze weg waren.
Na tien minuten konden we naar boven en wachten tot de zwemmertjes kwamen. In het totaal moesten er 46 kinderen afzwemmen. En ja hoor na vijf minuten begon het feest. Ivar zat bij de eerse vijf. Na een uur waren ze klaar en allemaal geslaagd.
Ik was zeer verbaast over de vele onderdelen die ze af moesten werken. Ik weet nog dat ik alleen de schoolslag, rugslag en watertrappelen moest doen om mijn diploma te halen, maar nu moeten ze veel meer doen.
Had thuis al een kaartje gemaakt op de pc en er geld ingedaan heb het hem gegeven na de dipolma uitreiking.
Zat gisterenavond tv te kijken toen mijn aandacht werd getrokken door Roosje. Lag bij de tafel en zat naar het kleed te staren. Daar zal wel een klein vliegje, spinnetje of een mier gezeten hebben want ze blijf kijken en ging met haar poot er op en volgde het beestje. Ik even kijken wat ze nu eigenlijk zag maar ik zag niets. Dus de uitdrukking van kattenogen klopt toch wel.
Vanavond naar het songfestival gekeken maar is echt de laatste keer. Nederland en Belgie liggen eruit terwijl Belgie een heel goed liedje had. Nee vindt het niet meer zoals het geweest is maar zal wel aan mij liggen.
Vorig jaar moest de flat van mijn vader leeggehaald worden omdat hij niet meer alleen kon wonen en naar een verzorginghuis moest.
Mijn zus en jongste broer hebben dat samen op hun gemaak gedaan. Vroeg aan mijn zus hang dat lepelrekje van mama er nog. Ja hoor waarom? Nu zou ik graag willen hebben heeft ze altijd aan mij beloofd.
De lepeltjes had ik vrij snel maar het rekje pas de laatste keer dat ik bij haar was. In het rekje hangt een klein gedeelte van de lepeltjes die ze had, ze spaarde die en het was de gewoonte dat als wij ergens waren altijd opzoek gingen naar een lepeltje. Met z'n klein ding kon je haar heel blij maken.
Er zit wel een heel speciaal lepeltje bij uit 1945, mijn geboorte jaar. Heb daar ook een foto van gemaakt en die plaats ik na dit berichtje.
Nu moet ik op zoek naar een mooi plaatsje om het op te hangen.
Geweld
