Zondag 9 december 2012
Sissi en vrienden
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 00:00
Reageer op dit bericht
Francine Poncin
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Vrijdag 9 november 2012 · Blijft bovenaan
Beste Lezer
Wanneer wij elkaar ontmoeten in de wandelgangen van de Kerk, zijn de ontmoetingen slechts een fractie van ons christen zijn. Wanneer we de gemeente uitgaan, heeft niemand weet wat er in ons leven omgaat, laat staan in het hart en ziel van één enkele christen.
Francine Verstraeten, geboren te Eppegem, echtgenote van Guillaume Poncin, schreef in stille momenten wat in haar leefde. Zij laat ons toe in wat ze met de Heer deelde, en deelt haar getuigenissen van hoe de Heer, in de eerste plaats, haar en haar gezin bijstond. Guillaume haar man, is steeds diaken geweest in de Evangelische kerk te Leuven. Al 14 jaar op zaterdag, springt ze mee in de bres om daklozen eten te geven in Brussel, en 's woendags staat ze paraat bij Povarello
Ooit wou Francine haar “gesprekken met God”, schenken aan haar kinderen en kleinkinderen. Teksten schrijven in een schriftje, daar heeft men maar 1 exemplaar van. In deze gedachte ontstond het plan om het in boekvorm te gieten en op het Internet te plaatsen.
Tegelijkertijd kan het voor veel christenen een hulpmiddel zijn om tot God te bidden en te spreken. Men voelt zich soms onwennig in gebed, hoewel men voor God mag komen zoals men is. Toch weten velen dan niet echt hoe het te verwoorden. Misschien kunnen deze gebeden u verder helpen.
Francine "Sissi" laat weten aan zij die nood hebben aan een babbel, haar kunnen contacteren op: 0498 72 29 97 (voor 20u)
“Als ik je laat delen in mijn leven met de Heer,
wens ik u alvast veel leesgenot en Gods zegen.”
Sissi - Heverlee 2012
(Sissi heeft zelf geen computer, maar ze zou het fijn vinden om leuke reacties te krijgen op haar blog. U vindt links en rechts in de kantlijn hoe u haar kunt bereiken)
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 00:00
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Voor Lisa de job van haar dromen
“O Heer wil u haar verschaffen waar ze op hoopt,
het zou mooi zijn als dit aan haar verjaardag wordt geknoopt”.
Hij zei:" In je droom zal Hij het Zijn kinderen geven".
Dank u Heer, mag ik U in alle lof verheven.
Hoera Lisa slaagde in iedere test
November 2012
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 23:53
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Het kusje (uit Sissi's wekelijkse verhaaltjes)
De sleutel waarmee ze de auto start is,
werd niet samen met de auto gekocht.
De vonk die overslaat,
is een gesprek met Hem,
opdat Hij haar en de inzittenden,
alsook iedereen die samen met haar
over het asfalt bolt, veilig mag thuiskomen.
Daarmee is het vertrekpunt aangegeven
langs Vlaams Brabantse wegen naar huis.
Vandaag met een lach, want de wekelijkse afspraak
langs Vlaams Brabantse wegen naar huis.
Vandaag met een lach, want de wekelijkse afspraak
met de daklozen in Brussel Noord, is goed geweest.
Sissi;" Ik weet het niet, misschien mag dit helemaal ook niet, maar…
een handkus wordt de Hemel ingeblazen. Jezus, dank U voor deze dag".
een handkus wordt de Hemel ingeblazen. Jezus, dank U voor deze dag".
(uit gesprekken met Sissi)
Sissi is een vrijwilligster bij de daklozen te Brussel.
Al jaren zet ze zich wekelijks voor hen in.
Sissi is een vrijwilligster bij de daklozen te Brussel.
Al jaren zet ze zich wekelijks voor hen in.
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 23:21
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Een vaste burcht is onze God
Een vaste burcht is onze God,
Een toevlucht voor de Zijnen!
Al drukt het leed, al dreigt het lot,
Hij doet zijn hulp verschijnen!
De vijand rukt vast aan
Met opgestoken vaan;
Hij draagt zijn rusting nog
Van gruwel en bedrog,
Maar zal als kaf verdwijnen!
Geen aardse macht begeren wij,
Die gaat welras verloren.
Ons staat de sterke Held ter zij,
dien God ons heeft verkoren.
Vraagt gij zijn naam? Zo weet,
Dat Hij de Christus heet,
Gods eengeboren Zoon,
Verwinnaar van de troon:
De zeeg’ is ons beschoren!
En grimd’ ook d’open hel ons aan
Met al haar duizendtallen,
Toch zal geen vrees ons nederslaan,
Toch doen wij `t krijgslied schallen.
Hoe ook de satan woedt,
Wij staan hem voet voor voet,
Wij tarten zijn geweld;
Zijn vonnis is geveld:
één woord reeds doet hem vallen!
Gods Woord houdt stand in eeuwigheid
En zal geen duimbreed wijken.
Beef, satan! Hij, die ons geleidt,
Zal u de vaan doen strijken!
Delf vrouw en kind’ren `t graf,
Neem goed en bloed ons af,
Het brengt u geen gewin:
Wij gaan ten hemel in
En erven koninkrijken!
Dit lied is door Maarten Luther gemaakt
Naar de Bijbeltekst van Psalm 4
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 23:10
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Overpeinzing naar aanleiding van de komende Lijdenstijd
Here Jezus, U bent niet op kerst geboren
en toch herdenken wij op die dag Uw geboorte.
Het was heel lang geleden,
van in den beginne voorzegt.
Eens zou de Messias, de Redder der wereld komen.
Er staat zelfs geschreven waar U geboren zou worden
en zo gebeurde het ook.
U, de Schepper van alle dingen, werd mens.
Immanuël, God met ons.
Maar Heer, als ik zo mijn gedachten laat gaan,
dan denk ik: Hoe ontzagwekkend het moet zijn geweest
en wat een tegenstelling met hoe wij doorgaans ons kerstfeest vieren.
U, Here Jezus, 2e Persoon van de Drie-Enig God,
was er van vóór de grondlegging van de wereld.
U was aan de boezem van de Vader,
maar U verliet uw plaats in de Hemel
om mens te worden en U bent
33 jaar weg geweest uit die Hemelse Heerlijkheid.
Wat gebeurde er in die tijd in de Hemel, Heer?
U werd toch gemist?
De Drie-Eenheid waar U deel van uitmaakt, was er niet.
Dat is toch niet zomaar iets?
Heer, wat deden de engelen toen U bespot werd en geslagen.
Was het stil in de Hemel toen ze Uw pijn zagen?
Of was er zelfs geen tijd om stil bij te zijn vanwege
de hevige strijd in de Hemelse Gewesten
waarbij ze betrokken waren?
Een strijd, die wij niet zien maar
waarvan wij weten en ervaren dat ze er is.
Alleen de zonsverduistering, die was zichtbaar
en de mensen werden bang.
Op het moment dat u werkelijk stierf,
scheurde het voorhangsel in de Tempel,
van boven naar beneden.
Weet U Heer, als ik hier diep over nadenk,
dan besef ik dat het U veel,
veel meer heeft gekost dan wij kunnen beseffen.
Wat moet er een vreugde en blijdschap
in de Hemel zijn geweest, toen U riep: Het is volbracht!
En wat een heerlijke vreugde toen U
terug kwam in Uw heerlijkheid.
Een vreugde, waarvan Uw Woord zegt dat
ze tot in eeuwigheid zal voortduren.
Een vreugde die wij, als we Uw kind zijn geworden,
straks ten volle mogen mee beleven.
Mag het zo zijn dat wij allen daarnaar uit zien.
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 23:05
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Sarah's brief
Ik ga jou een briefje schrijven zodat ik
dat kan afgeven als ik vrijdag naar jou kom!
Ik wou gewoon zeggen dat ik blij ben dat
ik je terug regelmatiger zie,
want ik miste mijn Méméke.
Mijn zot méméke.
Ik wou ook dank u zeggen voor alles
dat je ooit voor ons hebt gedaan.
Misschien heb ik dat nog nooit gezegd.
De tijden dat we als kind bij jou hebben gehad,
zullen we nooit meer vergeten.
Ik zou mij geen beter méméke kunnen voorstellen.
Ik ben blij dat jij en Mike zo goed overweg kunnen,
want ik hou héééééééél veel van jullie allebei.
Love you.
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 23:00
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Mijn kleindochter aan God
God heeft heel heel veel lichtjes, die lichtjes zijn wij.
Maar wie niet Gods licht wil zijn, niet.
God heeft alle mensen gemaakt en toch
geloven ze het niet, dat vind ik erg.
Ik wil zelf Gods licht zijn. Ook als is het 20 of 30 jaar dat ik leef,
Hij luistert altijd naar mijn gebed.
Ook mijn lieve mémé geeft veel liefde,
zij is ook een licht van God.
Mémé zorgt goed voor ons,
net zoals God voor haar.
Wel, weet je waarom ik in God geloof?
Hij heeft de aarde geschapen.
En de Bijbel is een goed bewijs,
er staan wonderen van God in.
En natuurlijk het Woord.
Maar één ding vind ik niet leuk liegen,
bedriegen, pijn, verdriet en oorlog.
God heeft de aarde zo mooi geschapen
en zoals het nu is, allemaal liegen, bedriegen, pijn en verdriet.
Adam en Eva hebben iets is gedaan maar de duivel ook.
De duivel heeft hun afgeleid.
Nu hebben Adam en Eva gegeten van de boom
van goed en kwaad.
Heer, ik heb één goede vraag:
Hoe is de duivel ontstaan?
Heer, dank U dat ik hier mag zijn
en dat het zo goed heb tegenover de arme mensen.
Heer, ik blijf achter Israël staan.
Zo, dit was mij verhaal en
tot een volgende keer. Daaaag!
Graag geschreven.
Lisa Poncin, 8 jaar op datum 15 maart 2003
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 22:58
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Manonke waar ben je
Mijn lieve kleine Manon,
ik kijk naar buiten naar de mooie kleine wolkjes,
ween en roep: "Manonke waar ben je? "
Ik probeer je ergens in een wolkje te zien,
maar kan je nergens vinden.
Het is maar een verlangen van mij,
want je bent zo ver weg en toch zo dichtbij. J
e bent aan de overkant, ongrijpbaar,
en toch dichtbij omdat je leeft in mijn hart.
Lieve Manon, wat mis ik je heel erg,
en dat gemis zal nooit verdwijnen.
Je plaats zal altijd leeg blijven.
Ik hoor je nog zeggen:
"Memeke, ik beloof dat ik alle weken ga bellen,
en lieve Memeke, als wij hier zijn dan ben je toch niet alleen? "
Ik vond je mooie tekening die je nog voor mij maakte.
Ik zie je nog al lachend rond de waspaal zwieren,
juist oven mijn bloemen.
Je stal daarmee de show bij je zusje en je nichtjes.
Ik hoor je lief stemmetje boven de andere uit.
Toen je vertrok: kusje, kusje, jullie handjes door het raam.
Daaag Memeke, dat was het laatste, dat beeld,
mijn lieve Manon, staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.
De andere dag, Manonke, toen je papa belde, stortte alles in.
Neen, dat kon niet. Toen ik in Frankrijk kwam
en je daar zag liggen aan de machine,
zo stil, zo gewond, werd van binnen verscheurd.
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 22:47
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Dank u Vader voor Manonke
Lieve Vader, Ik wil U komen danken,
dat de kinderen hier mochten zijn,
wat een vrolijke bende.
15 augustus om nooit meer te vergeten,
toen Rudi belde, met het bericht dat
Christine een zwaar ongeluk had,
en ons het Manonke het niet zou halen.
Neen dat kon niet, dat mocht niet, dat kleine zonnetje.
Toen ik dan met Mario mee mocht rijden,
en mijn zonnetje daar zag liggen,
neen Heer aub dat niet.
Ik heb gebeden Heer aub, genees haar,
zoals het dochtertje van Zairach,
maar er gebeurde niets.
Ik heb aan haar bedje gezeten
en haar handje vast gehouden,
op haar geroepen maar
ze reageerde op niets meer.
Toen Heer vroeg U mij,
of ik meende wat ik altijd zong en bad:
Heer ik zal van U houden
in leven en in dood,
en ik wil U prijzen,
zalf dan in mijn nood.
Ik kon met heel mijn hart zeggen:
Ja Heer, ik meen dat, en toen Heer,
kreeg ik zo’n rust, en U liet mij zien:
“Ik heb Manonke genezen door haar
bij Mij te nemen, want als een plantje leven,
dat kon Manonke niet aan”.
Ik heb haar losgelaten en aan U gegeven,
ik dank U dat we 8 jaar voor haar mochten zorg,
voor de tekeningen die ze maakte.
De dag voor ze naar U kwam,
en waar ze al over U vertelde.
Vader dank U voor de rust en vrede
die U me gaf, ik blijf U loven en danken,
ondanks mijn verdriet.
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 22:18
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Mijn lieve kleine Manon
Wat heb jij ons veel liefde gegeven.
Je was het zonnetje voor ons allemaal.
Je had zoveel gaven en talenten.
Je reed te paard, tenniste, en speelde piano.
Je was een vat vol energie.
Manonke, in die korte tijd dat je bij ons mocht zijn,
heb je ook onze liefde en bezorgdheid gevoeld.
Lieveke, je werd bemind door iedereen en dan
sloeg het noodlot hard toe.
Terwijl je liefde gaf aan je Puppie,
werd je van ons weggerukt.
Maakte God een fout door je bij Hem te nemen?
Neen mij, lieve Manon, want alleen Jezus wist,
dat jij het niet aan kon, om als een plantje verder te leven
en daarom mijn lieve kleine Manon,
besliste Jezus om jou als een engeltje bij zich te nemen.
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 22:02
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Wat moet ik doen Heer
Heer ik wil U iets zeggen.
Uw grootheid en Uw woorden
en Uw liefde raken me diep.
U wist Heer, toen ik in de dienst zat,
dat ik een grote strijd in mijn hart had
en ik heb gehuild toen U
zo liefdevol tot me sprak in een lied.
Het was net of ik U hoorde tot mij zeggen:
Mijn kind nog voor dat jij bestond,
kende Ik je naam, Ik zag je elk moment
en telde elke traan.
Heer ik heb vele tegenslagen en leed in mijn leven gehad
en nooit heb ik tegen U gezegd: waarom toch?
Niet bij het verlies van mijn maatje
of het verlies van ons Manonke,
maar voor de pijn die ik nu heb, ja,
vraag ik Heer waarom moet dit mijn pad kruisen?
Waarom gebeurt dit? Eerst namen wij dit al lachend op,
maar nu zie ik er de ernst van in, en U weet Heer
dat ik Uw liefde voor anderen in mijn hart heb.
En dan zegt U in Uw liefde: “wat jij nu ook doet, mijn liefde blijft bestaan.
Niets wat jij ooit deed, verandert daar iets aan, omdat Ik van je hou,
gaf Ik Mijn zoon”.
Je sprak in dat lied zelfs over mijn vroegere zonden en fouten,
dat die niets veranderen aan Uw liefde voor mij,
en dan Heer zegt U: kom tot Mij zoals je bent,
met heel uw hart en al uw pijn, dat is bij Mij bekend,
de liefde die Ik geef, de woorden die Ik spreek,
daarmee is alles klaar.
Heer er is liefde in mijn hart, dat weet U.
Liefde die pijn doet, U zegt Heer, maar wat je ook doet,
dan nog zal Mijn liefde voor jou blijven.
Wat moet ik doen Heer, wat moet ik doen?
Ik leg het aan U voor. Ergens weet ik dat het niet kan,
maar wat moet ik dan met die liefde in mijn hart doen,
en anderen pijn doen, ligt niet in mijn aard.
Daarom leg ik het aan U voor
en dank ik U voor wat door dat lied tot mij sprak
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 21:55
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Kaleb
Een kindje werd geboren,
en de ouders wisten dat het ging sterven.
Ze kregen het mee naar huis,
en Kaleb heeft van de Heer nog achtentwintig uren
bij zijn ouders, broers en zusje mogen zijn.
Toen heb ik aan de Heer woorden gevraagd
om een geboortekaartje te sturen.
Ze vonden het zo mooi, dat het werd vertaald
in het Engels en het Zweeds op de begrafenis,
en werd voorgelezen (begraven in Zweden).
Lieve kleine Kaleb
Vol liefde verwacht om te leven
en vertroeteld te worden door het gezin.
Maar Hij die je schiep had andere plannen,
je werd geboren om bij Hem te zijn.
Even blijven, even voelen,
even kennis maken met mama, papa, broers en zusje.
In de weinige uren dat je bij hen mocht zijn,
heb je hun liefde gevoeld.
Maakte Jouw Schepper een fout?
Neen, want bij Hem ben je volmaakt.
Hij alleen wist dat jij het niet aan kon.
En daarom, kleine Kaleb, werd je geboren
om bij Hem te zijn.
Francine Poncin
28 uur na zijn geboorte nam de Heer
kleine Kaleb bij zich.
Je bent een mooie bloem in de tuin van de Heer.
Je bent een parel in Gods Hand.
Je bent een schaapje in Zijn kudde
en wordt geleid door Zijn Hand.
Wat heb jij toch een goede Herder
die zorgt dat je niet verdwaalt.
Mocht dat gebeuren, dan is het Hij die je terug haalt.
Zo’n Herder kun je nergens vinden,
Zijn oog is altijd op u.
Zou jij je dan nog zorgen maken?
Dus, vertrouw op Hem en als je het nog niet doet.
Begin dan nu.
2003
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 21:50
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Dank U voor al de dingen die U mij geeft
Heer dank U dat u mijn straf op U nam.
Dank U, dat ik Uw kind mag zijn.
Dank U, dat we in een land leven waar nog vrede is.
Dank U, dat we nog vrij mogen getuigen.
Dank U, dat we nog vrij samen mogen komen
om U te loven en te prijzen.
Dank U, Heer, dat ik kan zien, horen en kan lopen.
Dank U Heer, voor het leven iedere dag.
Dank U Heer, voor hen die mij omringen met liefde.
Dank U Heer, voor hen die mij doen,
en zegen hen.
Dank U dat U ’s nachts engelen rond het huis zet,
om over mij te waken.
Dank U Heer dat ik mensen mag bemoedigen.
Dank U Heer dat ik mensen tot U mag leiden.
Dank U Heer dat U me er financieel door helpt
en ik zelf nog aan anderen kan geven.
Dank U, dat U me aanvaard zoals ik ben.
Dank U, voor Sarah, Laura, Anouck, Lisa en Manon,
ze geven me zoveel liefde Heer.
Dank U, dat ik mijn kinderen aan U
mag toevertrouwen.
Dank U dat Els de kindjes bij me laat komen
en ze hen opvoedt met Uw Woord,
help haar daarbij Heer.
Heer een boek zou te klein zijn,
om U voor alles te danken.
U bent zo goed voor ons.
U hebt ons zo lief.
Dank U Heer, voor al de dingen die U me geeft en hier op staan, dank U wel.
Uw naam zij geprezen tot in de eeuwigheid.
2003
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 21:45
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Als ik straks bij U ben
Mijn Heer, mijn Redder, mijn Koning, mijn Herder.
We hebben u opstandig herdacht, vreugdevol te weten
onze Heer is waarlijk opgestaan.
Heer, maar we denken ook aan wat u geleden hebt,
verlaten door iedereen moest U dit lijden dragen.
Wat pijn deed die doornenkroon op Uw hoofd.
Het zware kruis dragen onder slagen, zodat u telkens viel.
Uw gezicht bebloed en dat allemaal voor mij Heer.
Jezus toch, wat een oneindige liefde.
Straks Heer, in de Hemels zullen wij
Uw doorboorde handen en voeten zien,
de wonden zullen zichtbaar zijn en dan
zal ik pas ten volle beseffen,
wat U voor mij hebt gedaan.
Heer dan zal ik nog meer lofliederen zingen dan nu,
samen met Guillaume en allen die er zijn.
Wat een geweldige lofprijzing zal daar zijn.
Dan zullen we U aanschouwen in Uw heerlijkheid.
2 april 2002
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 21:42
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Een menswaardig heengaan als Guillaume
Dag Lieve Hemelse Vader hier ben ik weer.
U de Heer van Hemel en aarde mag ik Vader noemen.
Vader hier in de stilte bij U, ga ik in gedachte samen met U.
Vijf jaar terug, Guillaume die nooit ziek is geweest,
werd plots ziek, een ziekte die fataal zou zijn.
‘k Zie nog zijn houding Heer, niet opstandig maar waardig,
ik hoor zijn woorden nog die hij zei, als het gisteren.
De Heer kan mij genezen, maar als Hij het niet doet,
is mijn tijd daar. Hij glimlachte zelfs, hij aanvaarde wat U
zou beslissen, nooit heeft hij geklaagd of was hij boos op U.
Toen besloot hij te stoppen met chemo,
daar ben ik ziek en ellendig van, zei hij.
Want de dagen die ik van God nog krijg,
wil ik nog een menswaardig bestaan.
Heer wat had Guillaume vertrouwen in U, ongelooflijk.
Wat een getuigenis was hij voor de mensen om hem heen
Dank U Vader, U hebt zijn wens vervuld,
hij kreeg van U nog 1 jaar zonder chemo,
zonder pillen of pijn en hij kon zelfs nog werken tot de laatste week.
Wat een genade Vader, wat was U dicht bij hem,
en nu Vader, denk ik even aan de dag dat U mij roept,
sterven hier op aarde, om eeuwig te leven
bij U in de Hemel en ook bij Guillaume te zijn,
hoe zal dat gaan Vader, dat alles ligt ook in Uw hand.
Vader ook mijn wens is zoals die van Guillaume,
menswaardig, maar ook dat ik tot mijn laatste adem
van U mag getuigen, en ook thuis mag blijven,
omringd door mijn kinderen en kleinkinderen,
een getuigenis mag zijn voor hen die
U nog niet kennen en zo tot bekering komen Vader.
Dan is zelfs mijn dood van nut geweest,
maar lieve Vader, misschien zal het anders gaan,
maar je kent nu ook de wens van mijn hart,
maar zeg ook Vader, niet mijn wil
maar Uw wil geschiede.
Wat U doet is goed lieve Vader.
4 september 2001 (op 28 september is mijn schat 4 jaar bij Jezus)
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 21:39
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Klatergoud
Heer als ik denk aan wat U deed voor mij
wil ik zelf niet meer terugkeren
naar mijn oude leven
al zou ik dat willen,
ik zou het niet meer kunnen.
Het leven dat ik zonder u leidde
was leeg al besefte ik dat toen niet.
Een brede weg waar alles kan en mag
altijd maar verder weg van U.
Als er iets verkeerd ging, ja dan bad ik nog tot U,
nu zie ik Heer, het was alles klatergoud wat de wereld bied.
U te leren kennen en een leven samen met U,
is van het zuiverste goud die er bestaat.
U was zonder zonde en nam mijn zonde op U
daar op het kruis hebt U mijn straf gedragen.
Wat verdriet en pijn, heeft U dat gekost Heer Jezus.
Mijn verstand is te klein om dat te begrijpen.
Maar U zegt, u moet het niet begrijpen,
geloof het alleen Mijn kind
en ja ik geloof wat U zegt Heer Jezus.
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 21:17
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
U ging de weg alleen
Heer Jezus de weg die U moest gaan
was een weg van alleen zijn.
Van voor Uw geboorte,
was die weg al bepaald.
U werd geboren in een stal,
een lagere plaats is er niet.
De grootste koning aller eeuwen
had zelf geen wiegje om in te liggen.
Uw volk was blind, en zag hun Messias niet in U.
Wat er in al die jaren in U omging Heer,
zal nooit ten volle tot ons doordringen
omdat we beperkt zijn in ons denken
en Uw gedachten hoger zijn dan de onze.
U de Schepper van de Hemel en aarde
werd zelf mens, om het contact met ons te herstellen.
U wist dat U aan het kruis moest gaan.
U hebt zoveel wonderen gedaan,
die Uw volk zelfs toeschreef aan uw vijand
en toen U in angst Uw vrienden nodig had
verlieten ze U, en U was helemaal alleen.
Zo’n liefde zoals U hebt Heer,
dat kennen we niet, want hoe dikwijls verlaten
ook wij onze vrienden als ze ons het meeste nodig hebben.
Geef mij een klein beetje van Uw liefde en bewogenheid Heer
om door te geven aan anderen
2001
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 21:13
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Laat ze nooit los
Heer vandaag is het stil van binnen in mij.
Soms vloeien de woorden uit mijn mond
maar nu is het net, of ik heb geen woorden.
Toch is er dank, en lofprijzing in mijn hart.
Waar zijn mijn woorden, het is stil in mijn hart.
U kent mij zo goed Vader, beter dan ik mezelf ken.
Zonder ik iets vraag, weet U wat ik nodig heb,
U weet alles van mij, voor U kan ik niets verbergen.
Dank U, dat U mij aanvaard zoals ik ben.
Alles kan ik met U bespreken,
U luistert altijd naar mij.
U bent zo Heilig, zo rein, zo wonderbaar.
U bent de weg, ook de waarheid en het leven.
Wie tot U komt zal leven in eeuwigheid.
U hebt het zolang aan de deur van mijn hart geklopt,
U gaf het niet op, en ik hoorde Uw stem.
U te leren kennen was het mooiste wat me overkwam.
Heer blijft ook aan het hart van mijn kinderen kloppen
en ook van al mijn kleinkinderen.
Laat ze in eeuwigheid niet verloren gaan Heer
een eeuwigheid waar nooit een einde aan komt.
Ik vertrouw ze aan U toe Heer,
U kent ze bij name.
Ik moet ze loslaten.
Houdt U ze vast en raak ze aan,
dan zullen we straks allemaal samen bij U zijn.
Deze woorden zijn in de stilte van mijn hart
maar U hebt in mijn hart gezien, en het verstaan.
2001
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 21:11
Reageer op dit bericht
Donderdag 8 november 2012
Als ik thuis kom
Heer ik ben op weg met U naar mijn Hemels huis.
Laat dat altijd in mijn gedachten zijn.
Er zijn al zoveel zorgen, en leed, op mijn levensweg geweest.
Ziekte, tegenslagen, verlies van geliefden
mensen die me pijn doen,
en op me neer zien.
Die dingen Heer, brengen op dat moment geen vreugde.
Maar iedere keer, ervaar ik, dat ik daardoor groei,
naar U toe.
En ik weet Heer, dat al deze dingen
me niet kunnen verhinderen
eens bij U thuis te komen, mijn Hemelse woning.
Dat ik zeker mag weten, wat er op mijn weg komt,
aankomen zal ik doen,
dat staat vast,
en daar is geen twijfel aan.
U Heer, U alleen kent de weg,
die ik nog moet gaan.
U zegt, ik ga heen om uw plaats te bereiden,
en ik weet, als mijn plaats klaar is,
komt U me halen om voor eeuwig bij U te zijn,
dat hebt U beloofd.
Waar zou ik mij dan nog druk om maken
als ik bij U kom, zal ik Uw doorboorde handen en voeten zien.
Dan zal ik pas ten volle beseffen wat
U voor mij hebt gedaan en zal ik U zien,
van gezicht tot gezicht, dat zal fantastisch zijn.!
2001
Geschreven door Francine Poncin Verstraeten om 21:09
Reageer op dit bericht